Το Μαουτχαουζεν του Καμπανέλλη το Άσμα Ασμάτων και η αγάπη του η Γιαννινα


 ; Το πιο κάτω είναι η πρώτη γραφή του ''Ασμα Ασμάτων.΄΄ του Καμπανέλλη Γράφτηκε στο βιβλίο του το Μαουτχαουζεν . αφορά στην αγάπη του για μια Εβραία( πιθανολογώ αν και δεν την αναφέρει ρητά ως Εβραία αλλά ως Λιθουανή  - όμως ακολουθεί τους  Εβραίους στον Δρόμο για την Παλαιστίνη και είναι μαζί της.Εξαλλου οι περισσότερες γυναίκες στο Μαουτχαουζεν ήταν Εβταιες .( Σημ   τελικα .Η Γιαννινα ήταν Εβραίο Λιθουανή  )  πρώην Κρατούμενη , την Γιαννίνα .Για χάρη της και από έρωτα ο Καμπανέλλης Δεν φεύγει με τους υπόλοιπους Έλληνες για Ελλάδα ..Ακολουθεί τους Έλληνες Εβραίους στον Δρόμο για την Παλαιστίνη .. Φεύγει  βέβαια για Ελλάδα αλλά λοξοδρομεί χάριν της Αγάπης  για την Εβραία Αγάπη του . τι πιο ωραίο , και τι Οικουμενικό , με την έννοια της αγάπης , του Έρωτα πως να το πούμε , ,; Δεν μιλάμε για τον έρωτα όπως τώρα σε εποχές κατανάλωσης

  .Μιλαμε για μια  αγάπη που γεννήθηκε μέσα στα στρατόπεδα θανάτου σε συνθήκες οριακές.Το Άσμα Ασμάτων του Καμπανέλλη δεν μιλά Γενικά για την Αγαπη: Μιλά Συγκεκριμένα για την αγάπη ,την δικη του αγάπη  ,τον πρώτο του Έρωτα                                                   .Συμπερασμα.1.Το Μαουτχαουζεν του Καμπανέλλη είναι και ένα μοναδικό χρονικό ενός έρωτα μέσα στα στρατόπεδα Θανάτου των Ναζι: Του έρωτα ενός Μη Εβραίου Έλληνα προς Μια Εβραία Λιθουανή .Ενός Έρωτα  δηλαδή Δι- εθνιστικου , Υπέρ Εθνικού , Οικουμενικού .   2.Αν  λάβουμε υπόψιν  ότι και ο Αντώνης από τον ίδιο κύκλο τραγουδιών αφορά και αυτός μια Διεθνιστική Αλληλεγγύη μέχρι θανάτου ( του Αντώνη προς τον Εβραίο που υποφέρει στη σκάλα των δακρυων..) τι συμπέρασμα βγαίνει ; Δεν βγαίνει το Συμπέρασμα ότι τα τραγούδια του Μαουτχαουζεν έχουν νόημα Διεθνιστικό , οικουμενικό , δεν αφορούν έναν μόνο λαό αλλά όλους τους Λαούς ,; Και τι πιο ιερό από ένα τέτοιο Διεθνιστικό Οικουμενικό νόημα αγάπης και αλληλεγγύης μεταξύ ( φαινομενικά ) θρησκευτικως  και εθνικως ξένων;

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τώρα είναι σαν να παλεύεις με τον Αόρατο άνθρωπο : χτυπιέσαι μόνος σου στον αέρα..

Και η γραφή γίνεται πάλι το μοναδικό μας Ξόρκι.