Η Κοινωνία του Ρίσκου και οι Απωθησεις 19/9/2009

Λίγο μετά το Τσερνομπιλ ο Γερμανός Κοινωνιολόγος Ουρλιχ Μπεκ έγραψε το περίφημο βιβλίο του Η Κοινωνία του Ρίσκου

Πολύ σχηματικά η υπόθεση εργασίας είναι ότι περνάμε σε μια ύστερη φάση της Νεωτερικότητας(ή του καπιταλισμού) στην πρώτη μεγάλη περίοδο κεντρικό ζήτημα ήταν η Μοιρασιά του πλούτου ( ισότητα ή ανισότητα) μιας και κεντρικό μότο της Πρώτης νεωτερικότητας ήταν η Πρόοδος και η Ιδεολογίας της (η η εξιδανίκευση της ) Στην δεύτερη ύστερη φάση αρχίζει να γίνεται κεντρικό πολιτικό ζήτημα και η μοιρασιά των Ρίσκων , των κινδύνων αυτών που επιστρέφουν από την πίσω πόρτα ως δευτερογενή αποτελέσματα της Βιομηχανικής δραστηριότητας…(πχ απόβλητα )

Από τότε η κοινωνία του Ρίσκου (ή η κοινωνία της Διακινδύνευσης έγινε κοινός τόπος ως ορός για κοινωνιολόγους , πολιτικούς επιστήμονες ή και νομικούς …. Όμως η αξία του βιβλίου έγκειται στο ότι έδειξε πώς πλάι στο Κεντρικό πολιτικό άξονα Δεξιάς Αριστερας που υφαίνεται γύρω από την μοιρασιά του πλούτου και την (Άνιση) Ανάπτυξη και κατανομή της ιδιοποιουμένης από τους καπιταλιστές υπεραξίας , αρχίζει να διαμορφώνεται και ένας άλλος άξονας , που θα μπορούσε να ονομαστεί οικολογικός γύρω από την Κατανομή των Οικολογικών κινδύνων που μπορεί να πλήττουν πλουσίους και φτωχούς ..δεν τους πλήττουν όμως Εξίσου…

Ζούμε σήμερα σε μια διπλή νεωτερικότητα , σε ένα διπλό καπιταλισμό , όχι(μόνον) εκείνον τον χαζοχαρούμενα αισιόδοξο των αμέσων του 20 ου αιώνα με την πίστη στην πάροδο , αλλά σε ένα αγχώδες παγκόσμιο περιβάλλον οπου το οικολογικό πρόβλημα θα γίνεται όλο και πιο έντονο ως πρόβλημα επιβίωσης πια (και όχι θα έλεγα –δυστυχώς –ως προοπτική μιας οικολογικής ευτυχισμένης ουτοπίας…)

 Καθώς λοιπόν το μέλλον του πλανήτη αλλά και του τόπου θα γίνεται όλο και πιο ζοφερό , θα προβάλλει και όλο και πιο έντονα το ερώτημα του ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο , ποιοι θα υποστούν το κόστος της καταστροφής.

Και σ' αυτό το ζήτημα η διάκριση Δεξιάς και Αριστερας παραμένει όπως και η διάκριση Πλούσιοι και φτωχοί

( π.χΣε μερικές πριν Ανατολικές χώρες το πρόβλημα της Λειψυδρίας ‘’λύθηκε ‘’ εξαπλασιάζοντας τις τιμές του Νερού … Ποιοι πλήρωσαν την Νύφη ;

…Και κάτι ακόμη … Ο μηχανισμός της Απώθησης ( το να ξεχνάμε τους φόβους και τα άγχη απωθώντας τους στο Ασυνείδητο ) είναι χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης. Νομίζω ότι οι κυρίαρχες ελίτ διαχειρίζονται έντεχνα τους (και) οικολογικούς φόβους των μαζών ….διαστρέφοντας τους

(μέσω του εθνολαικισμού χ ή μέσω των φτηνών κουτσομπολιών κ.λ.π …

Ας μην ξεχνάμε ότι ενώ προπερσι κυριολεκτικά η Ελλάδα καιγόταν , οι συζητήσεις που κυριάρχησαν μέχρι πρόσφατα στα ΜΜΕ ηταν οι …περί κρυφού σχολείου και της Ιστορίας της στ Δημοτικού .

Ε ναι.. Οταν παρατηρω πως καποιοι που ειχαν λυσσαξει (Οσο Φουντωναν τα σκανδαλα της Νου Δους ,) να φουσκώνουν ποτε τα σκανδαλα....Του Συριζα ποτε τα σκανδαλα ... των Ο -Π , μονο και μόνο για να αλλαξουν την Ατζεντα , και τωρα -που το Νου Δουεδικο παιχνιδι χαθηκε ,,θυμηθηκαν να μας καλεσουν να Ψηφισουμε ειτε ..Ο-Π ειτε ..Συριζα ..

μουρχεται στο μυαλό η φραση του

Βικτωρος Σερζ

''Όλο το κακό προέρχεται από τα όσα σκέφτεται κανείς,η μάλλον από το γεγονός ότι υπάρχει μέσα μας ένα ον που σκέφτεται εν αγνοία μας κι έπειτα εκτοξεύει ξαφνικά,μεσα στην ησυχία του εγκεφάλου,μια πικρόχολη, ανυπόφορη φρασούλα που μετά από αυτή δεν μπορούμε πια να ζήσουμε όπως πριν.''

Βικτωρ Σερζ ,ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥΛΑΓΕΦ , SCRIPTA ...

θυμάστε την Ταινία ''Ζ'' ;

http://www.sansimera.gr/galleries/video/?id=242

σχετικά δειτε και :http://nosferatos.blogspot.com/2009/07/blog-post_8873.html

Vance Packard, The Hidden Persuaders (1957) Προεκλογικό μήνυμα 01 | Παβλόφ, πολιτική και αναποφάσιστοι / αναδημοσιεσυη απο το danger.few!!! Το επίσημο blog των happyfew

Προεκλογικό μήνυμα 01 | Παβλόφ, πολιτική και αναποφάσιστοι

«Η χειραγώγηση του ασυνείδητου για πολιτικούς σκοπούς δεν είναι, φυσικά, κάτι που ανακαλύφθηκε τώρα, στη δεκαετία του 1950, ή στον 20 αιώνα. Ήδη ο Ναπολέοντας είχε φτιάξει μια υπηρεσία Τύπου, την οποία, το πιθανότερο σε μια στιγμή που είχε μεγάλα κέφια, ονόμασε Υπηρεσία Κοινής Γνώμης, και έργο της ήταν να διαμορφώνει κατά παραγγελίαν τις πολιτικές τάσεις. Ο Μακιαβέλι είχε και αυτός καταθέσει κάμποσες πρωτότυπες ιδέες σε αυτό το πνεύμα. Η χειραγώγηση του λαού από ένα τύραννο είναι κάτι το αρκετά απλό∙ ο τύραννος μπορεί να την ασκεί με τη βία ή με το μαλακό, ανάλογα με τα γούστα του. Δύσκολη πραγματικά γίνεται, όταν έχεις να κάνεις με πολίτες μιας ελεύθερης κοινωνίας, η ψήφος των οποίων μπορεί να σε στείλει σπίτι σου ή που μπορούν να σε αγνοήσουν πλήρως αν το επιθυμούν.

Ο προσεταιρισμός των μαζών και μια δραστική πολιτική χειραγώγηση στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής κοινωνίας έκαναν την εμφάνισή τους αφού προηγουμένως είχε αναπτυχθεί το επάγγελμα της χειραγώγησης των συμβόλων. Οι συγκεκριμένοι επαγγελματίες δημοσιοσχεσίτες άρχισαν να ενδιαφέρονται για την πολιτική από το 1950 κι έπειτα. Τότε, μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα και με αποκορύφωμα τις προεδρικές εκλογές του 1956 [στις ΗΠΑ], επέφεραν θεαματικές αλλαγές στα παραδοσιακά χαρακτηριστικά της αμερικάνικης πολιτικής ζωής. Για να το πετύχουν αυτό, στηρίχτηκαν στις ιδέες

• του Παβλόφ περί εξαρτημένων ανακλαστικών∙
• του Φρόυντ για την πατρική φιγούρα∙
• του Ρίσμαν, που έλεγε ότι οι Αμερικανοί ψηφοφόροι μπορούν να θεωρηθούν ως θεατές-καταναλωτές της πολιτικής∙ και
• των ειδικών στην επιστήμη της διαφήμισης και της επικοινωνίας, Μπέιτεν, Μπάρτον, Ντάρστιν και Όρμπον.

Την παραμονή των εκλογών του 1950, η New York World-Telegraph προέβλεψε αυτό που πρόκειτο να επακολουθήσει. Σε άρθρο της με τίτλο “Οι διαφημιστές διευθύνουν την προεκλογική εκστρατεία” σημείωνε, ότι “οι πολιτικοί έχουν αρχίσει να εφαρμόζουν τις προχωρημένες διαφημιστικές τεχνικές, που χρησιμοποιούν οι εργοστασιάρχες για να πουλήσουν σε μαζική κλίμακα αυτοκίνητα, καλλυντικά ή μηχανές κουρέματος του γκαζόν”. Η προεκλογική επιτροπή των Ρεπουμπλικανών, με πρόεδρο τον κ. Λήοναρντ Χωλ και επικοινωνιακό σύμβουλο τον κ. Ρόμπερτ Χάμφρεϋ, έφτιαξε κατά παραγγελία φιλμάκια με καρικατούρες και γραφικά, ραδιοφωνικά σποτάκια, συνεντεύξεις, κ.ά. για τους ρεπουμπλικάνους υποψήφιους που θα ήθελαν να χρησιμοποιήσουν την τηλεόραση. Όσο για τους Δημοκράτες, έβαλαν επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας τους τον κ. Γουίλιαμ Μπέντον, πρώην διευθυντή της διαφημιστικής εταιρείας Μπέντον και Μπόουλς, ο οποίος χρησιμοποίησε πετυχημένα όλες τις διαφημιστικές τεχνικές. […]

Στην προεκλογική εκστρατεία του 1952, οι εκλογικές επιτροπές των περισσότερων κομμάτων διέθεταν επαγγελματίες διαφημιστές και στηρίζονταν σε αυτούς. Στο βιβλίο του Επαγγελματικές Δημόσιες Σχέσεις και Πολιτική Ισχύς (1956), ο Στάνλεϋ Κέλλεϋ Τζούνιορ, της Brookings Institution, έγραφε:

“Η προεκλογική εκστρατεία φέρνει στην επιφάνεια ενδιαφέρουσες διαφορές μεταξύ των κομμάτων σε ό,τι αφορά την επιστράτευση επαγγελματικών διαφημιστών. Η στρατηγική, ο τρόπος τοποθέτησης των ζητημάτων, η χρηματοδότηση και η όλη πορεία της εκστρατείας του Αϊζενχάουερ έδειξε ότι οι Δημοκράτες χρησιμοποίησαν πολύ λιγότερο τους επαγγελματίες προπαγανδιστές που είχαν στη διάθεσή τους. Ήταν φανερό ότι απέφυγαν να στηρίξουν την εκστρατεία τους στις μεθόδους με τις οποίες οι έμποροι και οι βιομήχανοι προσεγγίζουν το κοινό.”

Οι Δημοκράτες έχασαν εκείνες τις εκλογές και πήραν το μάθημά τους: το 1956 στηρίχτηκαν πολύ περισσότερο στους επαγγελματίες δημοσιοσχεσίτες. […]

Στα ίδια χρόνια, η πολιτική άρχισε να ενδιαφέρει και τους επαγγελματίες των δημοσκοπήσεων. […] Μετά τις εκλογές του 1952, ο Μπάρλεϊ Γκάρντνερ δήλωσε, ότι οι τεχνικές σφυγμομέτρησης του ασυνείδητου πρέπει να εφαρμοστούν και στο πεδίο των πολιτικών προβλέψεων. Όπως είπε, εάν τα κόμματα είχαν χρησιμοποιήσει αυτές οι τεχνικές για να καταλάβουν τις διαθέσεις των πολιτών, αντί να τους ρωτούν απλώς ποιο κόμμα θα πήγαιναν να ψηφίσουν, τότε η ήττα του Αϊζενχάουερ θα μπορούσε να είχε προβλεφτεί.

Ένας διαφημιστής της Νέας Υόρκης, που χρησιμοποιούσε τέτοιου είδους τεχνικές, υποστήριξε πως αν τα κόμματα ανέθεταν πλήρως την εκστρατεία τους στους επαγγελματίες δημοσιοσχεσίτες και δημοσκόπους, τότε αυτοί θα μπορούσαν να στρέψουν τους ψηφοφόρους προς το κόμμα που θα ήθελαν χρησιμοποιώντας τα κατάλληλα για να επηρεάσουν τη μεγάλη μάζα των αναποφάσιστων. […]

Στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 1952, η εταιρεία του μελέτησε τους λεγόμενους αναποφάσιστους και ανακοίνωσε τα συμπεράσματά της μετά τις εκλογές. Όπως είπε σχετικά ο εκπρόσωπός της, ο αναποφάσιστος δεν είναι ο δήθεν “ανεξάρτητος πολίτης” που “σκέφτεται πριν αποφασίσει”, όπως νομίζουμε συνήθως. Απεναντίας, ο αναποφάσιστος αλλάζει γνώμη “εντελώς ξαφνικά και για εντελώς παιδαριώδεις λόγους, όπως για παράδειγμα επειδή αντιπάθησε τη σύζυγο του υποψήφιου”. […]

Η σφυγμομέτρηση των ασυνείδητων βλέψεων στο πεδίο της πολιτικής φάνηκε να δικαιολογείται από το ολοένα και πιο φανερό γεγονός, ότι οι ψηφοφόροι έχουν πάψει να είναι πολίτες με κρίση και λογική. […]

Η Επιθεώρηση Κοινωνικής Ψυχολογίας δημοσίευσε τα αποτελέσματα από ένα σχετικό πείραμα, που έκανε. Ζητήθηκε από διάφορους ανθρώπους, άλλους προσκείμενους στους Δημοκρατικούς και άλλους στους Ρεπουμπλικάνους, να ακούσουν μια δεκάλεπτη ομιλία πάνω στα εθνικά θέματα, διευκρινίζοντάς τους εξαρχής ότι συμμετέχουν σε ένα τεστ μνήμης. Είκοσι μέρες αργότερα, τους ζητήθηκε να πουν τι ειπώθηκε σ’ εκείνη την ομιλία. Αυτό που διαπιστώθηκε ήταν, ότι θυμόντουσαν κατά βάση μόνο εκείνα τα σημεία της που συμφωνούσαν με τις εκ των προτέρων δεδομένες πολιτικές τους προτιμήσεις και είχαν την τάση να ξεχνούν εντελώς όλα όσα δεν συμφωνούσαν με αυτές.

Το 1961 πολλοί πολιτικοί σχολιαστές επεσήμαναν τον αυξανόμενο ρόλο της “προσωπικότητας” στην αμερικάνικη πολιτική ζωή. Η Ντόροθι Τόμσον έκανε λόγο για “λατρεία της προσωπικότητας”, ενώ ο κοινωνιολόγος Ντέιβιντ Ρίσμαν απέδωσε αυτό το φαινόμενο στην τάση των πολιτών να εγκαταλείπουν τη μοίρα τους στα χέρια ηγετών.»

, 

Vance Packard, The Hidden Persuaders (1957)

Αυτοδιοικητικές εκλογές: στο βάθος της εικόνας του Αντώνη Λιάκου/αναδημοσίευση απο τα ΕΝΘΕΜΑΤΑ ΑΥΓΗΣ

Αυτοδιοικητικές εκλογές: στο βάθος της εικόνας

του Αντώνη Λιάκου

Robert Beréby, “Nεκρή φύση με γάτα”

Δυο επισημάνσεις, για το βαθύτερο υπόστρωμα του προβλήματος επιλογής υποψηφίων στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Η πρώτη αφορά την αντίληψη πως οι αυτοδιοικητικές εκλογές είναι «δημοψήφισμα για την κυβέρνηση». Αυτό σημαίνει υποταγή του μέρους στο όλο. Οι πόλεις και οι περιφέρειες της Ελλάδας ζουν την κρίση διαφορετικά, γιατί με διαφορετικό τρόπο συνδέονται όχι μόνο με την εθνική αλλά και την παγκόσμια οικονομία. Αυτό είναι ένα διεθνές φαινόμενο. Μέσα στην ίδια χώρα άλλες πόλεις καταρρέουν (λ.χ. Ντιτρόιτ), άλλες ευημερούν και ανέρχονται (λ.χ. Σιατλ). Η διαφοροποίηση αυτή δεν αποπολιτικοποιεί κατ’ ελάχιστον την τοπική πολιτική, αλλά την κάνει πιο σύνθετη, επιτρέπει τολμηρότερες συνθέσεις. Δεν έχει τις ίδιες ανάγκες και προβλήματα η Ρόδος με την ανάπτυξη του τουρισμού, και η κεντρική Μακεδονία με την οικονομική και περιβαλλοντική κρίση. Δεν σημαίνει αποπολιτικοποίηση η διαφοροποίηση της κεντρικής από τις τοπικές ατζέντες. Δείχνει πιο σύνθετο πολιτικό οργανισμό, μεγαλύτερη ετοιμότητα η Αριστερά να διαχειριστεί τις τύχες της χώρας.

Το δεύτερο λάθος είναι ότι το Μνημόνιο τείνει να απολυτοποιηθεί, να γίνει εθνικό ταμπού που επικαθορίζει άλλες διαφορές και συστεγάζει απόψεις ενός ευρύτατου πολιτικού φάσματος. Αλλά το Μνημόνιο είναι μεν συνέπεια μιας δανειακής σύμβασης, αλλά και εργαλείο βίαιης αλλαγής της κοινωνίας. Η Αριστερά δεν θέλει ασφαλώς να γίνει η κοινωνία όπως επιδιώκουν  τα Μνημόνια, αλλά ούτε  να γυρίσει πίσω, πριν το 2010.  Ούτε να σκίσει τα Μνημόνια μπορεί. Αυτό που μπορεί είναι να συγκροτήσει ένα δικό της «μνημόνιο», ένα πρόγραμμα ανασυγκρότησης της χώρας πάνω σε βάσεις βιώσιμες και με πνεύμα κοινωνικής δικαιοσύνης. Το κριτήριο δεν πρέπει να είναι τι δεν θέλουμε αλλά τι θέλουμε. Θετικό πρόγραμμα και προοπτική. Απλώνουμε γέφυρες συστράτευσης, πάνω στο πρόγραμμα που επιδιώκουμε.

Και κάτι τελευταίο. Ένα αριστερό κόμμα εξουσίας δεν λογοδοτεί στον εαυτό του. Χρειάζεται δημοκρατικές διαδικασίες, αλλά λογοδοτεί στην κοινωνία που επιδιώκει την εμπιστοσύνη της. Οι δεσμοί αμοιβαίας εμπιστοσύνης είναι το κλειδί. Και, σίγουρα, η επιλογή υποψηφίων που υιοθετούν αντισημιτικές απόψεις ή ανέχονται τους νεοναζιστές δεν βοηθάει διόλου την καλλιέργεια τέτοιων δεσμών.

Η αντιφατική προέλαση της Αριστεράς. Του Χριστόφορου Βερναρδάκη | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα.Εποχή ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

Η ε­κλο­γι­κή ά­νο­δος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ
Η ση­με­ρι­νή συ­γκυ­ρία ο­ρί­ζε­ται, τέ­λος, α­πό τη δια­φαι­νό­με­νη ε­κλο­γι­κή ά­νο­δο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και την α­πορ­ρό­φη­ση ό­λων των πο­λι­τι­κών και κοι­νω­νι­κών διερ­γα­σιών α­πό την προσ­δο­κία μιας «αλ­λα­γής στην κυ­βέρ­νη­ση». Η πα­ρα­τε­τα­μέ­νη α­δυ­να­μία των κοι­νω­νι­κών α­γώ­νων (πλην ε­ντε­λώς με­μο­νω­μέ­νων ε­ξαι­ρέ­σεων) να α­να­τρέ­ψουν εί­τε συ­νο­λι­κά εί­τε εν μέ­ρει την α­σκού­με­νη πο­λι­τι­κή, έ­χει ε­πε­νερ­γή­σει σε έ­να ψυ­χο­λο­γι­κό κλί­μα που ο­ρί­ζε­ται α­πό δύο συν­θή­κες. Την πο­λι­τι­κή α­πο­γοή­τευ­ση και την α­νά­θε­ση της ελ­πί­δας στην «τε­λευ­ταία ευ­και­ρία». Με άλ­λα λό­για, η ε­κλο­γι­κή ά­νο­δος εί­ναι α­ντι­στρό­φως α­νά­λο­γη της ση­με­ρι­νής κοι­νω­νι­κής ε­νερ­γο­ποίη­σης. Και αυ­τό α­πο­τε­λεί τη με­γα­λύ­τε­ρη α­ντί­φα­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Δια­κιν­δυ­νεύει να βρε­θεί με έ­να με­γά­λο ε­κλο­γι­κό πο­σο­στό το ο­ποίο, ό­μως, να μην συμ­βα­δί­ζει με μια ποιο­τι­κή και πο­σο­τι­κή αλ­λα­γή στο χώ­ρο των κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των.
Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα της «α­νά­θε­σης» λει­τουρ­γεί α­ντι­κει­με­νι­κά σε βά­ρος της ε­πιρ­ροής των άλ­λων κομ­μά­των και ορ­γα­νώ­σεων της α­ρι­στε­ράς. Το ΚΚΕ εμ­φα­νί­ζει στα­σι­μό­τη­τα, ε­νώ πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις ό­πως η Α­ΝΤΑΡ­ΣΥΑ ή οι Οι­κο­λό­γοι-Πρά­σι­νοι δεν δη­μιουρ­γούν α­ξιο­ση­μείω­τα ε­κλο­γι­κά ρεύ­μα­τα, πα­ρά το γε­γο­νός ό­τι ει­δι­κά η πρώ­τη εμ­φα­νί­ζει α­ξιό­λο­γη κοι­νω­νι­κή διείσ­δυ­ση.
Εποχή
Η αντιφατική προέλαση της Αριστεράς. Του Χριστόφορου Βερναρδάκη | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα.

To Φαντασμα της Ελευθεριας:Το Τραπεζι-τουαλέτα

Δεν ξερω γιατί μου θυμιζει Κυβερνηση της Δεξιας.. και Δή Κ. Καραμανλή

.Ουτε καν για μια Ελένη

ε ωραια ..Εγιναν εκλογές ..Οχι μια ..δυο ... και η   Λαική οργή μαλλον ..εκτονωθηκε ( πραγματι δεν ακουω γυρω για ... Γουδια , κρεμαλες, και ολα τα ..ωραια που ακουγες μεχρι την ανοιξη ) 

 

Και οσοι ηταν να γινουν η να παραμεινουν βουλευτές γιναν και λοιπά και λοιπά...

και η οργή μετεβλήθη σε ..ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ..
και   τωρα; Τι θα κανετε κυριοι με την καταθλιψη ; Παλι εκλογές ; ε;
Να σας πω εγω .. Τιποτε δεν θα κανετε .. Εξαρχής γνωριζαμε ολοι οτι ΤΙΠΟΤΕ-για ενα Τιποτε γινοταν ολα αυτά ..Ουτε καν για μια Ελένη

Allons enfants de la Patrie,,

 ΣΤΗΝ   εικονα  βλέπουμε  ολοκαθαρα την κυρια Κωνσταντοπούλου 
να  βαστα την σημαια του Συριζα .. Διπλα , ο μικρος Γαβριας -- Τσιπρας*









*  ο Αλαβάνος  ειναι εκτός κάδρου 

H πολιτική ως τεχνη της αναβολής η ως Τέχνη της Μη ληψης αποφασης ...7 Σεπτεμβρίου 2009

Κατι μεσα μου λεει πως ολο αυτό το ρεζιλικι

εξηγουνται απο κατι εξαιρετικά Απλό.

Οι εκλογές του 1958 και το σπάσιμο της τρομοκρατίας/αναδημοσιευση απο τα ΕΝΘΕΜΑΤΑ της ΑΥΓΗΣ

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

1 Ιουλίου 2012

Οι εκλογές του 1958 και το σπάσιμο της τρομοκρατίας

του Μάνου Ιωαννίδη

Σκίτσο από το πρωτοσέλιδο της «Αυγής», 11.5.1958

Τι μέρες και εκείνες της δεκαετίας του ’50 που μου θύμισε το σημείωμα του Στρ. Μπουρνάζου για την Αυγή των βουλευτικών εκλογών της 11ης Μαΐου 1958 (Αυγή, 17.6.12)! Με τις εαμικές δυνάμεις και γενικά την Αριστερά πληγωμένη, καταματωμένη, αποδεκατισμένη, τρομοκρατημένη από τον Εμφύλιο, με τις διώξεις, τις εξορίες, τις φυλακίσεις και τις εκτελέσεις –νόμιμες και παράνομες– να συνεχίζονται, με τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων και τις απολύσεις από τις δουλειές. Με μεταμφιεσμένες τις παρακρατικές συμμορίες σε ΜΑΥ (Μονάδες Ασφαλείας Υπαίθρου), ΜΑΔ (Μονάδες Αποσπασμάτων Διώξεως), ΤΕΑ (Τάγματα Εθνικής Ασφαλείας) ή ΜΕΑ (Μονάδες Εθνικής Ασφαλείας). Με παράνομες τις οργανώσεις του ΚΚΕ, τους ασυρμάτους, τις κρύπτες, τις γιάφκες υποδοχής των αποστελλόμενων από το εξωτερικό στελεχών και τον Ραδιοφωνικό Σταθμό από το Βουκουρέστι να προσπαθεί να καθοδηγήσει και να ποδηγετήσει ό,τι του είχε απομείνει στην Ελλάδα.

Ήταν η εποχή του Ν. Μπελογιάννη, του Ν. Πλουμπίδη, του Ν. Βαβούδη, του Στ. Κασιμάτη, αλλά και του νεαρού Νίκου Νικηφορίδη από το Παγκράτι που βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη αγωνιζόμενος για την ειρήνη και εκτελέστηκε στις 5 Μάρτη 1951 στο Γεντί Κουλέ. Ακόμη, του τελευταίου εαμικού αγωνιστή της αιματηρής σειράς των εκτελεσμένων αυτών των χρόνων, του δάσκαλου από την Κομοτηνή, στελέχους του ΚΚΕ και του ΔΣΕ Χρήστου Καράνταη: σταλμένος από την Αν. Γερμανία στην Κομοτηνή για οργανωτική δουλειά, συλλαμβάνεται στις 12.9.1952, καταδικάζεται σε θάνατο από το έκτακτο στρατοδικείο Καβάλας και εκτελείται τη 1η Μάη 1955 στις φυλακές Αλικαρνασσού. Και με όσους βρίσκονταν, μέσα και έξω από φυλακές και εξορίες, να προσπαθούν να ανασυγκροτήσουν την Αριστερά και να τη βάλουν σε νόμιμα καλούπια.

Καρπός αυτός των προσπαθειών θα είναι η Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά, η οποία αρχίζει να σηκώνει σιγά-σιγά κεφάλι και να δίνει τις πρώτες ελπίδες πολιτικής ανασυγκρότησης του αριστερού κινήματος. Κορύφωση αυτών των ελπίδων ήταν οι εκλογές της 11ης Μαΐου 1958, οι οποίες θα γίνονταν με ένα εκλογικό σύστημα, ενισχυμένης αναλογικής. Θεσπίστηκε με στόχο να συνενωθούν η Δεξιά και το Κέντρο, που ήταν διασπασμένα σε διάφορες πολιτικές ομάδες, σε ένα κόμμα η κάθε παράταξη, ώστε αυτά τα δύο κόμματα να μπουν στη δεύτερη κατανομή. Οι εκλογομάγειροι έβαλαν κάτω τις σοφές κεφαλές τους και κατέληξαν ότι έτσι θα υποχρέωναν κυρίως το Κέντρο να ενωθεί σε ενιαίο κόμμα ώστε να έλθει δεύτερο. Για την ΕΡΕ του Κ. Καραμανλή (παρά την αποχώρηση στελεχών όπως ο Γ. Ράλλης, ο Π. Παπαληγούρας κ.ά.) ήταν εξασφαλισμένη η πρωτιά. Παρά τις προσδοκίες όμως των εκλογομάγειρων, από το Κέντρο ενώθηκαν στο Κόμμα των Φιλελευθέρων μόνο ο Σ. Βενιζέλος και ο Γ. Παπανδρέου. Την ΕΔΑ, με τη βοήθεια της τρομοκρατίας που θα εντεινόταν μέχρι τις εκλογές, θα την περιόριζαν σε ποσοστό μικρότερο από τις προηγούμενες εκλογές και μόνο στις έδρες της πρώτης κατανομής που κατανέμονταν με την απλή αναλογική.

 Η ΕΔΑ όμως με τον Γ. Πασαλίδη, τον Η. Ηλιού, τον Μ. Δρακόπουλο και άλλα στελέχη έπιασε όχι μόνο το νόημα της προσπάθειας των αντιπάλων, αλλά και τον τρόπο της αντιμετώπισής της. Έπρεπε όλοι να ψηφίσουν, βγαίνοντας από το καβούκι της προστασίας τους στις πόλεις και τις κωμοπόλεις όπου τους είχε σπρώξει ο Εμφύλιος και οι διώξεις, και να πάνε να ψηφίσουν στους τόπους τους, στους εκλογικούς καταλόγους των οποίων ήταν εγγεγραμμένοι. Δεν έπρεπε να χαθεί ούτε μία ψήφος, τόσο από αυτούς τους φυγάδες, όσο και από όσους μέχρι τώρα τρομοκρατημένοι έδιναν την ψήφο τους στη Δεξιά ή το Κέντρο. Και ρίχνει τα συνθήματα: «Όλοι στα χωριά μας να ψηφίσουμε», «Καμιά ψήφος μας δεν πρέπει να πάει χαμένη» «Εμπρός για τη Β΄ κατανομή», «Εμπρός να τελειώνουμε πια με την τρομοκρατία». Έγινε καλή δουλειά στις εθνικοτοπικές και στα στέκια των αστικών κέντρων όπου σύχναζαν αυτοί οι φυγάδες.

 Εκατοντάδες πούλμαν ξεχύθηκαν προς την περιφέρεια, με πανώ, μεγάφωνα, τραγούδια, συνθήματα και προκηρύξεις που σκόρπαγαν στο διάβα τους. Η Αριστερά είχε ξαναζωντανέψει. Κράτος και παρακράτος αιφνιδιάστηκαν. Και έγινε το ακατόρθωτο! Αντί του Κέντρου, έρχεται η ΕΔΑ δεύτερο κόμμα και μπαίνει στη δεύτερη κατανομή, με ποσοστό περίπου 25% και 79 έδρες. Και γίνεται αξιωματική αντιπολίτευση! Το Κόμμα των Φιλελευθέρων, έρχεται τρίτο –καλή ώρα σαν το ΠΑΣΟΚ σήμερα– με 20% και 36 έδρες. Η ΕΡΕ βέβαια θριάμβευσε με 41% και 173 έδρες.

 Αξίζει να αναφέρω πώς έγιναν οι εκλογές σε ένα ξεχασμένο χωριό, στο βάθος του κάμπου της Νεμέας, τον Άγιο Νικόλα0, όπου είχα διοριστεί δικαστικός αντιπρόσωπος. Όσες φορές είχα διοριστεί δικαστικός αντιπρόσωπος, πάντοτε επεδίωκα –και το πετύχαινα– να κάνω τίμιες εκλογές στο τμήμα μου. Δεν μπορούσα βέβαια να μη δίνω θάρρος στους υποψήφιους και τους αντιπρόσωπους της Αριστεράς, στο πλαίσιο όμως των νόμιμων δικαιωμάτων μου, που δεν εννοούσα να τα παραμερίσω, που πάντοτε λειτουργούσαν υπέρ εκείνων.

 Στο χωριό ήλθε από την Αθήνα την παραμονή των εκλογών, σαν αντιπρόσωπος της ΕΔΑ αλλά και για να ψηφίσει, ένας παλιός νεαρός αντάρτης του Δημοκρατικού Στρατού, με φυλακές και εξορίες στην πλάτη του. Το χωριό είχε να τον δει από τότε που κατατάχτηκε στο ΔΣΕ. Πρωτάκουστο και παράτολμο για τα μέχρι τότε δεδομένα του χωριού. Οι παρακρατικοί και τα ΤΕΑ (τυπικά αφοπλισμένα εκείνες τις μέρες) δεν τόλμησαν να τον πειράξουν. Όταν όμως πήγε στο καφενείο για να σπάσει την τρομοκρατία με την εμφάνισή του αλλά και για να δει κανένα φίλο, του άρπαξαν, ο διμοιρίτης των ΤΕΑ του χωριού και η παρέα του, το πάκο με τα ψηφοδέλτια της ΕΔΑ που έφερνε από την Αθήνα.

 Μου ήλθε καθυστερημένος και μουδιασμένος το πρωί των εκλογών στο σχολείο όπου ήταν το εκλογικό κέντρο, όταν πια είχα μοιράσει τις αρμοδιότητες των μελών της εφορευτικής επιτροπής, που ο καθένας τους ήταν και αντιπρόσωπος ενός από τους υποψηφίους της ΕΡΕ (ένας από αυτούς μάλιστα ήταν και ο διμοιρίτης των ΤΕΑ !). Στο μεταξύ είχα μάθει από αυτούς –που πανηγύριζαν– την περιπέτεια του Εδαΐτη στο καφενείο. Για να του δώσω θάρρος, τον διόρισα και βοηθό μου. Σε λίγο μου ζητά μερικά ψηφοδέλτια της ΕΔΑ, να πάει στο χωριό να τα μοιράσει. Οι άλλοι της επιτροπής έβαλαν τις φωνές. «Γιατί τον φοβόσαστε;» τους ρωτώ. «Λέτε ότι το χωριό σας δεν θα βγάλει ούτε ένα ψηφοδέλτιο της ΕΔΑ, γιατί δεν υπάρχει πια κανείς κομμουνιστής. Ας τα μοιράσει λοιπόν, να δείτε αν έχετε κάνει καλά τη δουλειά σας». Τα πήρε και έφυγε. Κάποια στιγμή που βρεθήκαμε μόνοι στο εκλογικό κέντρο, τον ρωτώ τι ελπίζει. «19 το λιγότερο», μου λέει με ένα χαμόγελο ικανοποίησης. Ε, λοιπόν στα 270 περίπου ψηφοδέλτια που βγήκαν από την κάλπη, δύο μόνο ήταν της ΕΔΑ! Το δικό του και το δικό μου! Η τρομοκρατία είχε κάνει πράγματι καλά τη δουλειά της. Ωστόσο, η ψήφος του τολμηρού παλιού αντάρτη του ΔΣΕ ήταν ένα από τα λιθαράκια που έφεραν την ΕΔΑ στην αξιωματική αντιπολίτευση.

 Την άλλη μέρα που πήγα στο κοντινό χωριό, το παλιό ανταρτοχώρι Σκοτεινή, δεν πρόλαβα το μοναδικό λεωφορείο της ημέρας για το Άργος και πήρα ένα μουλάρι. Στο δρόμο, ο μουλαράς μου λέει ότι στον Άγιο Νικόλαο ψάχνουν ακόμη να βρουν ποιανού ήταν το δεύτερο ψηφοδέλτιο της ΕΔΑ. Είχαν βουίξει τα τηλέφωνα! Δεν πίστευαν ότι μπορούσε να ήταν του δικαστικού αντιπροσώπου, γιατί σαν φορείς εξουσίας μας έβλεπαν δεξιούς ή το λιγότερο κεντρώους. «Πες τους», του λέω, «ότι είναι δικό μου, να μην ψάχνουν να κάψουν κανένα χωριανό τους». Έμεινε για ώρα να με κοιτάζει άφωνος. Κι αφού αποκαλύφθηκα, του έκανα και τη σχετική προπαγάνδα. Ήταν χήρος, με τέσσερα παιδιά, με μοναδική περιουσία τέσσερα στέμματα χωραφιών και το μουλάρι, και καμάρωνε που ψήφιζε ΕΡΕ! Τον έφτασα να μου υποσχεθεί ότι από εδώ και πέρα θα ψηφίζει Αριστερά. Μάλιστα, στο επόμενο χωριό με πήγε στο καφενείο ενός «πολύ κομμουνιστή που μόλις βγήκε από φυλακή», όπως μου τον σύστησε. Απογοητεύτηκε όμως. Ο άνθρωπος είχε φάει το ξύλο της χρονιάς του από τους τραμπούκους του χωριού το βράδυ της παραμονής και είχε υποχρεωθεί να ψηφίσει ΕΡΕ με σημαδεμένο ψηφοδέλτιο! Οι μελανιές και οι καρούμπαλοι φαίνονταν ακόμη στο σώμα και το κεφάλι του.

Σ’ αυτές τις συνθήκες, ήταν πραγματικός άθλος αυτό που πέτυχε η ΕΔΑ: να σηκώσει επιτέλους κεφάλι η Αριστερά και ν’ αρχίσει να μπαίνει στο πολιτικό παιχνίδι με τις πραγματικές δυνάμεις της. Η ανησυχία Αμερικανών και Κ. Καραμανλή ήταν μεγάλη, γιατί έβλεπαν ότι αν συνεχιζόταν η άνοδος της Αριστεράς θα μπορούσε ίσως να διεκδικήσει κοινοβουλευτικά και την εξουσία. Έτσι ο Κ. Καραμανλής περνάει νέο εκλογικό νόμο για να βοηθήσει περισσότερο τη συνένωση των κεντρώων δυνάμεων. Όμως, η νοθεία και η αφάνταστη τρομοκρατία που εξαπέλυσε ο κρατικός και ο παρακρατικός μηχανισμός στις εκλογές της 29ης Οκτωβρίου 1961, ευνόησε μόνο την ΕΡΕ (έπιασε τώρα 50,77% και 176 έδρες). Έπληξε όχι μόνο την ΕΔΑ, αλλά και την Ένωση Κέντρου, με αποτέλεσμα να μείνουν στην Ιστορία οι εκλογές αυτές ως «εκλογές της βίας και της νοθείας». Και να ξεκινήσει ο περιβόητος Ανένδοτος Αγώνας του Γ. Παπανδρέου, που βασικά διεξήχθη με τους Εδαΐτες και τους Λαμπράκηδες στους δρόμους της Αθήνας.

Ο Μ. Ιωαννίδης είναι συνταξιούχος δικηγόρος. Στην Κατοχή ήταν καπετάνιος του λόχου ΕΛΑΣ Βύρωνα Αθηνών, φοίτησε στη Σχολή Αξιωματικών του ΓΣ του ΕΛΑΣ στο Βουνό, ονομάστηκε Ανθυπολοχαγός και στη συνέχεια τοποθετήθηκε Επιτελής του Προτύπου Τάγματος της Α΄ Ταξιαρχίας Αθηνών που έδρευε στην Καισαριανή.- Eίναι συγγραφέας του βιβλίου «Φάκελος Νο 9745/Β. Στα χρόνια του Μεγάλου Αγώνα» (εκδ. Μέδουσα).

καποιες σκορπιες σκεψεις για την Συνθεση

Εννοω και την πολιτική συνθεση ..

Λοιπόν..Χονδρικα

Υπαρχει η (ας την Πουμε) Σπινοζική αντιληψη της Συνθεσης

Δηλαδή: Αρμονία , συμπληρωση ..

Και υπάρχει και η Χεγκελιανη (''η Πανουργια του Λογου'')

Οπου στην Χεγελιανη

η συνθεση δεν ερχεται αρμονικά αλλά μεσα απο συνγκρουσεις ..Θεσεις και αντιθεσεις ...

Και μαλλον δεν εναι ακριβώς συνθεση (οπως την Φανταζομαστε απο Πριν)

αλλά κατι αλλο , κατι Τριτο που δεν ειναι δυνατόν να φανταστουμε ...γιατι απλουστατα ειναι μελλοντικό και συναρθρωνεται με μια απειρια αγνωστων σε εμας, Τωρα ,μελλοντικών στοιχειων

Δηλαδή καινουριες θεσεις και αντιθεσεις ..και συγκρουσεις

Και αν το αποδεχτουμε αυτό..

Αν δηλαδή αποδεχτουμε οτι δεν ειναι δυνατον να υπάρξει συνθεση , πληρης ενοτητα ,οτι αυτή ειναι μια ουτοπία η οποια μας δυσκολευει στη ζωή και στην πολιτική τοτε ισως θα νιωθαμε αλυτερα..

ομως μπορουμε να το αποδεχτουμε;

Χμμ

Μαλλλον οχι!

Διοτι ..αν το αποδεχομασταν πληρως (οχι στα λογια αλλά συναισθηματικά και βαθυτερα νοητικά )

τοτε Πως θα συνεχιζαν να υπάρχουν θεσεις και αντιθεσεις ;

Δηλαδή θελω να πω ...Χμμ. Δεν θα ειχαμε Τοτε -αν απορριπταμε ενδομυχα την Ουτοπία της συνθεσης - χασει και το κινητρο για την όποια θεση ή αντιθεση η συγκρουση ;

χμμμ

Βρασε Ορυζα...

(και προσθέτω ως παραδειγμα ..Ο χωρισμός του ενος σε δυο -π.χ των Ο-Π απο τον Συνασπισμο αυξάνει αρχικά την δυναμική και των δυο . Και μετα αναπτυσσεται κομματικος πατριωτισμος και αντιθεσεις. Ως εδώ Καλώς και πως αλλιως θα γινοταν . Ομως τι γινεται οταν ερθει η ωρα της αναγκαιας επιστροφής και της Συνθεσης; ε;

Εκτος αν προκυψει κατι τριτο που δεν μπορουμε καν να το υποψιαστουμε...)

Eιπαμε ρε παιδια να κατηγορει η Νου Δου τον Συριζα για διαφορα αλλά οχι και ..αυτό .. καλά ρε σεις; ..Λέγονται αυτά απο σοβαρή κυρία; Καλά το ελεγα εγώ περι σεξουαλοποίησης του πολιτικου ως το κατώτερο στάδιο του ..λαικισμού.

Παπαδημούλης σε Μπακογιάννη: «Μας εμφανίσατε σεξουαλικά διεστραμμένους»

«Εγώ θέλω μια σαφή απάντηση από τον κύριο Παπαδημούλη: Θα καταγγείλετε το Μνημόνιο ναι ή όχι; Αυτά τα οποία είπε ο κύριος Τσίπρας μπροστά στο λαό του στην Ομόνοια για καταγγελία του Μνημονίου, θα ισχύσουν ναι ή όχι. Γιατί αυτό το οποίο διαπιστώνω είναι ότι τις τέσσερις - πέντε τελευταίες μέρες τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τα οποία βγαίνουν αποφεύγουν να πουν την λέξη καταγγελία δημοσίως, την λένε λίγο κολομπαρίστικα με συγχωρείτε για την έκφραση» είπε η κυρία Ντόρα Μπακογιάννη και φόρτωσε ο κύριος Παπαδημούλης.''

Μια εξαιρετικά σοβαρή προταση διαπραγματευσης προς τον Συριζα (και την Τροικα) απο εναν απο τους πιο σοβαρούς Ελληνες Κοινωνιολιογους . Τον Νικο Μουζελη.Ελπίζω να την λαβει ποψη του ο Τσιπρας ..(υπαρχουν κιαλλοι διαννοουμενοι της (ελλογης) αριστεράς περα απο τον ..Ζιζεκ καιτον κ. Δουζινα)/απο το ΒΗΜΑ)

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=461653

Τα αδιέξοδα της τρόικας και του ΣΥΡΙΖΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  10/06/2012, 05:45

 

Σε περίπτωση κυβέρνησης Τσίπρα, και η τρόικα και ο ΣΥΡΙΖΑ θα αντιμετωπίσουν ένα «πρόβλημα αξιοπιστίας». Και οι δύο, για διαφορετικούς λόγους, δεν θέλουν την Ελλάδα εκτός ευρωζώνης. Η τρόικα γιατί η τυχόν ελληνική έξοδος μπορεί να οδηγήσει στη διάλυση της ΕΕ, καθώς και σε ευρωπαϊκή, αν όχι και σε παγκόσμια, ύφεση. Ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί το πέρασμα στη δραχμή μπορεί να οδηγήσει τη χώρα σε τριτοκοσμικά επίπεδα φτώχειας. Από την άλλη μεριά, και οι δύο έχουν βάλει «κόκκινες γραμμές» που τους εμποδίζουν να προχωρήσουν σε μια ουσιαστική διαπραγμάτευση. Ο κυρίαρχος βορειοευρωπαϊκός άξονας και το ΔΝΤ έχουν επανειλημμένως τονίσει πως η συνέχιση της αυστηρής εφαρμογής των όρων του μνημονίου είναι βασική προϋπόθεση για την παραπέρα δανειοδότηση που η χώρα μας χρειάζεται για να αποφύγει μια άτακτη πτώχευση. Οσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, όλη η προεκλογική καμπάνια του βασίζεται στην υπόσχεση άμεσης, μονομερούς ακύρωσης του μνημονίου.

Από αυτή τη σκοπιά, σε περίπτωση διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, και οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές θα έχουν εγκλωβιστεί σε θέσεις που οδηγούν σε καταστροφικά αποτελέσματα, αποτελέσματα που ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε η τρόικα επιθυμούν. Το ζητούμενο λοιπόν είναι να βρεθεί ένας τρόπος για μια διαπραγμάτευση που θα ξεκινήσει χωρίς οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές να φανεί πως υποχωρούν σε ό,τι αφορά τις «κόκκινες γραμμές» που έχουν θέσει.

Υπάρχει τρόπος υποχώρησης από τις μαξιμαλιστικές θέσεις και των δύο χωρίς να φανεί ότι χάνουν την αξιοπιστία τους; Μια πιθανή, κατά τη γνώμη μου, λύση είναι ο ΣΥΡΙΖΑ να δεχθεί την ιδέα της επαναδιαπραγμάτευσης και όχι της μονομερούς ακύρωσης του μνημονίου, αλλά συγχρόνως να ζητήσει ένα «αντι-μνημόνιο», ένα αντισταθμιστικό πρόγραμμα βοήθειας τύπου Μάρσαλ. Μια βοήθεια που θα στοχεύει όχι σε παραπέρα δάνεια αλλά σε αντιυφεσιακά/αναπτυξιακά μέτρα βοήθειας, καθώς και σε ένα κοινωνικό προστατευτικό δίχτυ που θα αμβλύνει την ανεργία και την εξαθλίωση ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού που η λανθασμένη, υφεσιακή πολιτική της κυρίας Μέρκελ επέβαλε στη χώρα μας.

Με άλλα λόγια, η στρατηγική εξόδου από το αδιέξοδο μιας πιθανής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να είναι:

(α) Ναι στο μνημόνιο με προσπάθεια αναδιαπραγμάτευσης μερικών επαχθών όρων του, όπως είναι π.χ. η κατάργηση βασικών εργατικών δικαιωμάτων (δηλαδή, η θέση Βενιζέλου).

(β) Πέρα από τις ρήτρες του μνημονίου, απαίτηση οικονομικής και τεχνικής βοήθειας τύπου Μάρσαλ, βοήθεια που θα στοχεύει στην ανατροπή της ύφεσης που η τρόικα επέβαλε.

Συμπέρασμα: Σε περίπτωση μιας κυβέρνησης Τσίπρα η υπέρβαση του αδιεξόδου θα ήταν δυνατή αν ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί της μονομερούς ακύρωσης του μνημονίου, δεχόταν την αναδιαπραγμάτευση αλλά απαιτούσε επιπλέον ως αντάλλαγμα βοήθεια όπως αυτή που η Γερμανία πήρε από τις ΗΠΑ μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Στο κάτω κάτω μια τέτοια βοήθεια μας τη χρωστάει αν λάβουμε σοβαρά υπόψη όχι μόνο την ολοκληρωτική καταστροφή που η γερμανική κατοχή επέφερε στη χώρα αλλά και την κοινωνική καταστροφή που η βλακώδης ιδεολογική εμμονή της κυρίας Μέρκελ σε υφεσιακά μέτρα επιβάλλει στη χώρα σήμερα.

Τελειώνοντας θέλω να τονίσω πως μια τέτοιου είδους πρόταση δεν θα είναι διόλου αποδεκτή από τη γερμανίδα καγκελάριο. Είναι όμως ένας τρόπος να ξεπεραστεί το σημερινό αδιέξοδο και να κερδίσει η Ελλάδα χρόνο. Ας μην ξεχνάμε πως το 2013 οι γερμανοί Χριστιανοδημοκράτες πιθανόν να ηττηθούν από τους Σοσιαλδημοκράτες, πράγμα που θα δημιουργήσει ένα πιο ευνοϊκό κλίμα για τη χώρα μας. Το βασικό είναι να μη βρεθούμε εκτός ευρωζώνης πριν από την πιθανή θετική αλλαγή σκηνικού.

Ο κ. Νίκος Μουζέλης είναι ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας της LSE.

το να στελνεις -ως κομμα εξουσιας- αντιφατικά μηνυματα περι ευρω και ....δραχμής ..τρελαινει βεβαια τις ..αγορες....

τρελαινει ομως και τους πολιτες αυτής της χωρας και αν το παρακανες μπορει να σου πουνε στην καλπη και κανενα... αντε απο κει περα

στην πυρά όσοι έχουν διαφορετική πολιτική από τον ΣΥΡΙΖΑ; Ανοικτή επιστολή του Νίκου Χρυσόγελου, ευρωβουλευτή των Οικολόγων Πράσινων Με αφορμή την συνέντευξη Ντάνυ Κον Μπεντίτ – Νίκου Χρυσόγελου στο Στρασβούργο

Στην πυρά όσοι έχουν διαφορετική πολιτική από τον ΣΥΡΙΖΑ

Στην πυρά όσοι έχουνδιαφορετική πολιτική από τον ΣΥΡΙΖΑ;

Ανοικτή επιστολή του Νίκου Χρυσόγελου,  ευρωβουλευτή των Οικολόγων Πράσινων

Με αφορμή την συνέντευξη Ντάνυ Κον Μπεντίτ – Νίκου Χρυσόγελου στο Στρασβούργο

Είναι αλήθεια ότι η χώρα βρίσκεται σε βαθιά κρίση και αυτό απαιτεί συγκροτημένη πολιτική συζήτηση για το ποια μπορεί να είναι η διέξοδος από χειρότερη κρίση των τελευταίων δεκαετιών. Δεν φαίνεται, όμως, να υπάρχει διάθεση για πολιτική συζήτηση ούτε προς τα δεξιά ούτε προς τα αριστερά. Αφορμή προβληματισμού,  ο τρόπος που συζητήθηκε η συνέντευξη τύπου του Ντάνυ Κον Μπεντίτ και εμένα στο Στρασβούργο για την παρουσίαση των προτάσεων που έχουμε διαμορφώσει ως πράσινοι ευρωβουλευτές για στήριξη της ελληνικής κοινωνίας.

Οι Πράσινοι είναι η μόνη πολιτική ομάδα που έχει διατυπώσει με σαφήνεια, επανειλημμένα, δημόσια και  στο ευρωκοινοβούλιο και στα εθνικά κοινοβούλια, με λόγια κι έργα, την ανάγκη αλληλεγγύης προς την Ελλάδα, υποστηρίζοντας παράλληλα και αλλαγές που πρέπει να πετύχει η ίδια η ελληνική κοινωνία με τη δική της προσπάθεια. Οι δυο συν-πρόεδροι της ομάδας, Ντάνυ Κον Μπεντίτ και Ρεμπέκκα Χαρμς, εκτός από τις παρεμβάσεις τους στο ευρωκοινοβούλιο, επισκέφθηκαν την Ελλάδα, μετά από πρόσκλησή μου, στις 27 Μαρτίου και συζητήσαμε από κοινού με κοινωνικούς κι επαγγελματικούς φορείς προτάσεις για ένα σχέδιο αναζωογόνησης και πράσινης μεταρρύθμισης της οικονομίας, με παράλληλη προώθηση της απασχόλησης. Στην ομάδα των πράσινων ευρωβουλευτών έχουμε δημιουργήσει ομάδα εργασίας που επεξεργάζεται ένα τέτοιο σχέδιο, αξιοποιώντας τόσο τις προτάσεις των ελληνικών φορέων όσο και την ευρωπαϊκή εμπειρία. Το σχέδιο αυτό θα ολοκληρωθεί στις αρχές Σεπτεμβρίου για να δοθεί για διαβούλευση στους ελληνικούς φορείς. Ενδιαμέσως, στις 11 Ιουνίου, θα επισκεφθεί ξανά την Ελλάδα ο Ντάνυ Κον Μπεντίτ, μετά από νέα πρόσκλησή μου, για να έχουμε συνέχεια στον διάλογο με τους επαγγελματικούς, κοινωνικούς και αυτοδιοικητικούς φορείς της χώρας. Το τελικό σχέδιο που θα διαμορφωθεί μέσα από αυτόν τον διάλογο θα παρουσιαστεί δημόσια στο πλαίσιο του Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος που θα γίνει στην Ελλάδα  το φθινόπωρο του 2012.

Τι έγινε στην συνέντευξη, που μικρό απόσπασμά της μεταδόθηκε από τα Ελληνικά ΜΜΕ

Τις τελευταίες δυο εβδομάδες ξεκίνησε μια συζήτηση στους Πράσινους ευρωβουλευτές αλλά και με τα πράσινα κόμματα, ιδιαίτερα της Γερμανίας και με τον συν-πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος, για να διαμορφώσουμε νέες προτάσεις για διέξοδο της Ελλάδας από την κρίση, ενόψει των νέων συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί. Η συζήτηση ξεκίνησε με βάση ένα κείμενο που εισηγήθηκα, διαμορφωμένο μετά από συζήτηση και με στελέχη των Ελλήνων Οικολόγων Πράσινων. Συζητήσαμε αναλυτικά με τους πράσινους ευρωβουλευτές όσο και με τα στελέχη και βουλευτές των πράσινων σε άλλες χώρες, ώστε πράγματι οι θέσεις να εκφράζουν την ομόφωνη στήριξη του συνόλου των πράσινων. Συζητήσαμε τις οικονομικές και κοινωνικές επιλογές που σημαίνει κάθε θέση στο κείμενό μας. Και καταλήξαμε, μέσα από έναν ουσιαστικό, εποικοδομητικό διάλογο σε 7 προτάσεις που εκφράζουν ξεκάθαρα μια συνεκτική στρατηγική εξόδου από την κρίση, που είναι ρεαλιστική, κοινωνικά δίκαιη, ισορροπημένη, ενώ στηρίζεται τόσο στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη όσο και σε μια πιο αποτελεσματική προσπάθεια από τη χώρας μας. Μια στρατηγική που συγκροτεί μια τρίτη, διαφορετική πολιτική άποψη σε σχέση με όσες πολιτικές δυνάμεις απλώς αρνιούνται τις αναγκαίες αλλαγές ή με όσες ρισκάρουν την παραμονή της χώρας στην  Ευρωζώνη. Η στρατηγική αυτή, αν εφαρμοστεί, θα βοηθήσει την Ελλάδα να πετύχει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που θα βοηθήσουν τους πολίτες να ζουν καλύτερα και τις νέες γενιές να έχουν ένα βιώσιμο μέλλον αλλά και την Ευρώπη να αποκτήσει συνοχή, βιωσιμότητα και σταθερότητα.

Αυτές λοιπόν οι 7 προτάσεις παρουσιάστηκαν από τον Ντάνυ Κον Μπεντίτ και εμένα σε συνέντευξη τύπου προς τα ευρωπαϊκά και ελληνικά ΜΜΕ, την Τετάρτη 23/5, το πρωί στο Ευρωκοινοβούλιο (μπορεί να την ακούσει κάποιος στο http://youtu.be/M3fH1c2hxzs).

Ποιες είναι οι προτάσεις των πράσινων ευρωβουλευτών για την αντιμετώπιση της κρίσης

Η ελληνική κοινωνία πρέπει να περάσει από την οργή σε μια νέα εποχή συνειδητών, δίκαιων και ισορροπημένων αλλαγών. Χρειαζόμαστε νέες πολιτικές αλλά και νέες αξίες. Αλλά και βασικές αλλαγές στις προωθούμενες πολιτικές και μια νέα ευρωπαϊκή συμμαχία για μεταρρυθμίσεις στην Ευρωζώνη.

Η πολιτική άποψη των πρασίνων είναι ότι “η θέση της Ελλάδας είναι στην Ευρωζώνη. Για να επιτευχθεί πράγματι αυτό χρειάζεται την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, ώστε να ξεπεράσει τη βαθύτερη κρίση στην πιο πρόσφατη ιστορία της, χρόνο για να πετύχει τη δημοσιονομική εξυγίανση, αλλά και κινητοποίηση της ελληνικής κοινωνίας για να προωθηθούν οι αναγκαίες κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις με δίκαιο τρόπο. Η Ελλάδα πρέπει να αλλάξει. Χρειάζεται, όμως, και μια Πράσινη Κοινωνική Συμφωνία, ένα Green New Deal, για να αναζωογονηθεί η οικονομία της, να στραφεί προς πράσινη κατεύθυνση και να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας, ιδιαίτερα για νέους”.

Όπως το είπε χαρακτηριστικά ο Ντάνυ σε σχετική ερώτηση, δεν πρέπει όμως να επιλέξουμε μεταξύ ανοησίας (η πολιτική που ακολουθείται σήμερα) και τρέλας (η πολιτική που βασίζεται σε μπλόφες και μπορεί να οδηγήσει τελικά σε έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη). Υπάρχει μια τρίτη στρατηγική.

Στην συνέντευξη, λοιπόν, παρουσιάσαμε αυτή την τρίτη στρατηγική, μια συγκροτημένη πρόταση που προβλέπει και στηρίζει τόσο αλλαγές στους όρους του Μνημονίου ώστε να είναι συμβατοί με τις ευρωπαϊκές αξίες όσο και τρόπους για αναζωογόνηση της ελληνικής οικονομίας και τη δημιουργία θέσεων εργασίας, για αντιμετώπιση των άμεσων, οξυμμένων κοινωνικών προβλημάτων όσο και για την προώθηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων. 

Ποιες είναι αυτές οι 7 προτάσεις που μπορεί να διαβάσει κάποιος αναλυτικά (http://www.chrysogelos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=1039:dcb-chrysogelos&Itemid=75&lang=el )

1.       Παράταση του χρόνου που έχει στη διάθεσή της η Ελλάδα για την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων κατά δυο (2) χρόνια (έως το 2016 αντί του 2014), ώστε να πετύχει. Ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM) θα πρέπει να χρηματοδοτήσει αυτή την παράταση, που θα κοστίσει περίπου 30-35 δισ ευρώ.

2. Πακέτο Επενδύσεων Πράσινης Κοινωνικής Συμφωνίας (Green New Deal Investment Package) για την Ελλάδα με στόχο την τόνωση και τον βιώσιμο αναπροσανατολισμό της πραγματικής οικονομίας. Η Ελλάδα πρέπει να υποστηριχθεί για να επενδύσει στην ενεργειακή αποτελεσματικότητα και την αποτελεσματική χρήση των φυσικών πόρων, στην χρήση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας καθώς και στην πράσινη και κοινωνική καινοτομία. Για τη χρηματοδότηση της μεταρρύθμισης και την αναζωογόνηση της ελληνικής οικονομίας χρειάζεται έξτρα ενίσχυση από “ομόλογα έργου” και εγγυήσεις, δίκαιη φορολόγηση του πλούτου και φόρο επί των βραχυπρόθεσμων χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, συμπληρωματικά με την αποτελεσματική αξιοποίηση των αδιάθετων ακόμα πόρων από τα Ευρωπαϊκά Διαρθρωτικά Ταμεία και την καινοτόμο χρήση οικονομικών εργαλείων από τους πόρους του προϋπολογισμού που έχει στη διάθεσή της η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όπως πχ ταμείο εγγυήσεων, εργαλείο διάχυσης κινδύνου, συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων καθώς και επιτάχυνση της απορρόφησης της χρηματοδότησης από Jeremie και Jessica από εγχώριους δανειστές.

3.       Προσαρμογή των όρων του Μνημονίου στις ευρωπαϊκές πολιτικές και τους στόχους τους όσον αφορά στην απασχόληση, την εξάλειψη της φτώχειας, τον κοινωνικό διάλογο και την αειφορία (βιωσιμότητα). Είμαστε υπέρ της αναστολής των κανονισμών που επιτρέπουν την νομοθετική παρέμβαση στους μισθούς κάτω από το όριο που προβλέπεται από συλλογικές συμβάσεις των κοινωνικών εταίρων, καθώς και υπέρ των ελάχιστων μισθών, της κοινωνικής συνοχής, των βιώσιμων και δίκαιων συντάξεων, της δίκαιης μεταναστευτικής πολιτικής, της κοινωνικής ένταξης ευάλωτων ομάδων, της περιβαλλοντικής και κλιματικής πολιτικής. Ζητάμε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να αξιολογήσει την εμπειρία σε σχέση με αυτά, να καταθέσει νέες προτάσεις, κυρίως για να βοηθήσει τις πιο φτωχές οικογένειες, και να τις υποβάλει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

4.       Διασφάλιση των ελληνικών συνόρων με ευρωπαϊκές εγγυήσεις ώστε να παγώσουν για 3 χρόνια όλα τα εξοπλιστικά προγράμματα.

5.       Εξασφάλιση ευρωπαϊκής υποστήριξης για τους μετανάστες και πρόσφυγες στην Ελλάδα.

6. Ενεργή συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην προσπάθεια να δοθούν αναλυτικά στοιχεία από τις ελβετικές κι άλλες τράπεζες για τις καταθέσεις ελλήνων ώστε να ελεγχθούν γκρίζες περιουσίες και παράνομη εξαγωγή καταθέσεων που δεν έχουν καταβάλει τους αντίστοιχους φόρους αλλά και να δοθούν πλήρη στοιχεία για το μαύρο χρήμα που διακινήθηκε από ευρωπαϊκές εταιρίες στην περίπτωση της Ελλάδας.  Βοήθεια για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας της ελληνικής φορολογικής διοίκησης καθώς και δίκαια μέτρα φορολογικής εναρμόνισης στην Ευρώπη. Ταυτοχρόνως, υποστηρίζουμε την προώθηση της εφαρμογής κοινωνικά δίκαιης φορολογικής μεταρρύθμισης στην Ελλάδα.

7.       Οι Ευρωπαϊκοί Οργανισμοί θα πρέπει να στηρίξουν άμεσα τις Ελληνικές Περιφέρειες και τους Δήμους στην αναζωογόνηση της πραγματικής οικονομίας, με απορρόφηση των υπαρχόντων ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων και την κινητοποίηση συμπληρωματικών επενδύσεων. Ένα σημαντικό μέρος των πόρων των Διαρθρωτικών Ταμείων θα πρέπει να διατεθεί αποτελεσματικά - όπου είναι απαραίτητο, χωρίς συγχρηματοδότηση - για κοινωνικούς σκοπούς, την καταπολέμηση της φτώχειας και την δημιουργία θέσεων εργασίας, ειδικά για τους νέους.

Πολεμική από τον ΣΥΡΙΖΑ

Τα ελληνικά ΜΜΕ είναι αλήθεια ότι δεν παρουσίασαν όλη την συνέντευξη τύπου αλλά επιλεκτικά αποσπάσματά της. Αλλά αυτό δεν δικαιολογεί την εύκολη αντιπαράθεση που επιχείρησε ο ΣΥΡΙΖΑ (χαρακτηριστικά κείμενα βουλευτών του http://www.koutipandoras.gr/?p=21011 αλλά και τοποθετήσεις ή επιθέσεις στα σόσιαλ μίντια). Αν ήθελε να αποκαταστήσει την αλήθεια, ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να αναφερθεί στις θέσεις των πράσινων κι όχι να τις διαστρεβλώνει με φτηνό λαϊκισμό,  να απαντήσουν με πολιτικά επιχειρήματα αντί για πολεμική στις πολιτικές απόψεις που διατυπώθηκαν στην συνέντευξη. Θα έπρεπε τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να μελετήσουν πρώτα όλη την συνέντευξη (μπορεί να την ακούσει κάποιος στο http://youtu.be/M3fH1c2hxzs) ή να  διαβάσουν τις προτάσεις και θέσεις των πράσινων ευρωβουλευτών). Επέλεξαν δυστυχώς διαστρέβλωση των θέσεων και σχολιασμό απλώς του αποσπάσματος που πρόβαλλαν κάποια ΜΜΕ αγνοώντας το περιεχόμενο των προτάσεων. Το δάκτυλο δείχνει το φεγγάρι, δεν μπορεί κάποιοι να βλέπουν απλώς το δάκτυλο.

Γιατί είναι πλήρως άστοχη η πολεμική που ξεκίνησε ο ΣΥΡΙΖΑ: 

1η Θέση ΣΥΡΙΖΑ: Ο Ντάνυ Κον Μπεντίτ επέλεξε ως στόχο, στη διάρκεια της συνέντευξης τύπου τον ΣΥΡΙΖΑ

Απάντηση Ν.Χ.: Όποιος ακούσει όλη την συνέντευξη θα δει εύκολα ότι αυτό είναι ψέμα. Όλη η συνέντευξη επικεντρώνει στο πως θα στηριχθεί η ελληνική κοινωνία ώστε να βγει από την κρίση. Το απόσπασμα που μεταδόθηκε είναι πολύ μικρό τμήμα της συνέντευξης που ασκούσε κριτική στο εφαρμοζόμενο πρόγραμμα αλλά και στα δυο κόμματα εξουσίας και το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Εξάλλου η τοποθέτησή του Ντάνυ ότι δεν μπορούμε να επιλέξουμε μεταξύ ανοησίας και τρέλας αυτό το νόημα είχε. Ο Ντάνυ Κον Μπεντίτ παρουσιάζοντας την κεντρική φιλοσοφία των προτάσεων των Πράσινων, τόνισε: «Είναι γεγονός ότι η λιτότητα στην Ελλάδα έχει προχωρήσει πέρα από το όριο αντοχής μεγάλου μέρους του ελληνικού πληθυσμού. Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται υπό καθεστώς σοκ. Αυτό πρέπει να σταματήσει άμεσα”. Και παρουσιάστηκαν οι θέσεις για να σταματήσει η μονόπλευρη λιτότητα. Αλλά φυσικά ασκήθηκε κριτική στις θέσεις και του ΣΥΡΙΖΑ, Αυτό είναι ένα δημοκρατικό δικαίωμα που έχει κάθε πολιτικό κόμμα. Το ίδιο κάνει συστηματικά ο ΣΥΡΙΖΑ και για τις θέσεις των Οικολόγων Πράσινων.

2η Θέση ΣΥΡΙΖΑ: “Ο Ντάνυ Κον Μπεντίτ προσβάλλει τον ελληνικό λαό, την ελληνική δημοκρατία μια και έθεσε το ερώτημα, στην περίπτωση κοινωνικής σύγκρουσης λόγω της απογοήτευσης του κόσμου αν η αριστερά στην εξουσία προδώσει τις ελπίδες του: “και ποιος θα επαναφέρει την τάξη; Υπάρχει μια παράδοση στην Ελλάδα”. Ποια είναι λοιπόν αυτή η … ελληνική παράδοση; Η στρατιωτική δικτατορία; Αυτή είναι; Κι αν είναι έτσι, δεν πρόκειται τότε για προσβολή στον ελληνικό λαό, στην ελληνική δημοκρατία, που σύμφωνα με αυτό που υπαινίσσεστε, έχει μια αδιόρθωτη τάση προς αντισυνταγματικές και αντιδημοκρατικές λύσεις; 

Απάντηση Ν.Χ. Άλλη μια έκφραση λαϊκισμού, Ποτέ δεν είπε ο Ντάνυ ότι ο ελληνικός λαός έχει τάση για δικτατορία. Τις δικτατορίες δεν τις κάνουν οι λαοί, όπως είναι γνωστό. Τις κάνουν στρατιωτικές χούντες ή κομματικές νομενκλατούρες, όπως έχει δείξει η ιστορία. Τι είπε στην συνέντευξη ο Ντάνυ; Μα το αυτονόητο: Περισσότερη δημοκρατία και διάλογος. “Για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα πρέπει να υπάρξει πραγματική συζήτηση ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ευρώπη στη βάση ενός εναλλακτικού σχεδίου. Το δίλημμα για την Ελλάδα δεν είναι “ναι στο μνημόνιο” ή “όχι στο μνημόνιο” ώστε να αντιμετωπιστεί με ένα δημοψήφισμα υπέρ ή κατά του μνημονίου. Αφορά πολύ περισσότερο τη δημοκρατία. Η Ελλάδα έχει αναλάβει δεσμεύσεις απέναντι στην Ευρώπη αλλά και η Ευρώπη απέναντι στην Ελλάδα. Επομένως είναι αδύνατον να προκύψει λύση μέσα από μονομερείς ενέργειες. Μόνο από κοινού θα αντιμετωπιστεί η κρίση». Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο τι μπορεί να ακολουθήσει αν οι πολίτες συνειδητοποιήσουν ότι η αριστερά, εφόσον αναλάβει την εξουσία, δεν τηρήσει τις υποσχέσεις της και πρέπει να διαχειριστεί μια κατάσταση μεγάλης κοινωνικής κρίσης.

3η Θέση ΣΥΡΙΖΑ “Για λόγους εκλογικής σκοπιμότητας, δηλαδή για την απόρριψη του συνασπισμού των Πρασίνων με την αριστερά, επέλεξε ο Ντάνυ Κον Μπεντίτ  να στραφεί κατά του ΣΥΡΙΖΑ, γελοιοποιώντας και διαστρεβλώνοντας το πρόγραμμά του και τις προτάσεις του...Στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει πουθενά πρόταση αναφορικά με “ελάχιστο μισθό 1.300 ευρώ”. Στο σημείο αυτό λοιπόν έχετε λάθος”.

Απάντηση Ν.Χ:  Όποιος ακούσει την συνέντευξη θα διαπιστώσει λοιπόν ότι ο Ντάνυ Κον Μπεντίτ αναφέρθηκε χαρακτηριστικά στο παράδειγμα ενός εργαζόμενου καθηγητή γερμανικών στην Ελλάδα. Είπε ότι αυτός πριν την κρίση είχε μισθό 1300 Ευρώ. Σήμερα με τις περικοπές του μισθού πρέπει να ζήσει με 700 Ευρώ. Τόνισε, χαρακτηριστικά, ότι αυτό είναι αδύνατον. “Η λιτότητα στην Ελλάδα έχει προχωρήσει πέρα από το όριο αντοχής μεγάλου μέρους του ελληνικού πληθυσμού. Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται υπό καθεστώς σοκ. Αυτό πρέπει να σταματήσει άμεσα” επισήμανε.  Αυτή η ανοησία πρέπει να σταματήσει. Όμως, τυχόν μονομερής καταγγελία του Μνημονίου θα έχει ως αποτέλεσμα να μην δώσουν άλλα χρήματα οι ευρωπαϊκές χώρες. Και ρώτησε ο Ντάνυ, πώς θα μπορέσει, τότε, η αριστερά να εξασφαλίσει τη διατήρηση του μισθού των εργαζομένων (όπως λέει χαρακτηριστικά στο πρόγραμμα του ο ΣΥΡΙΖΑ) στα 1300 ευρώ (όπως στην περίπτωση του καθηγητή γερμανικών που αναφέρθηκε ως παράδειγμα); Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να απαντήσει στο πολιτικό ερώτημα αντί να διαστρεβλώνει την κριτική. Εξάλλου οι επίσημες πολιτικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ είναι που τέθηκαν στο στόχαστρο της κριτικής. Είναι δυνατόν οι θέσεις ενός κόμματος που διεκδικεί μάλιστα την διακυβέρνηση της χώρας να είναι στο απυρόβλητο της κριτικής;

Ιδού τι λέει το εκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ:

-       “Η λύση είναι μία: επιλεκτική διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους είτε βρίσκεται σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα είτε σε κράτη, η αναστολή εξυπηρέτησης του υπόλοιπου ώσπου να υπάρξει οικονομική ανάκαμψη, και η εξυπηρέτηση του με ευνοϊκότερους όρους και ρήτρα ανάπτυξης και απασχόλησης. Για να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα χρειάζεται να αξιοποιηθεί κάθε μέσο, ακόμα και η διακοπή της πληρωμής”.

-       «Με το ενιαίο μισθολόγιο στο Δημόσιο και την ενεργοποίηση των συλλογικών συμβάσεων πρέπει μπορούμε, χωρίς ανορθολογισμούς και κατακερματισμούς να οδηγηθούμε, σε μια διετία, στο ύψος των μισθών που είχε διασφαλιστεί το 2009 και έκτοτε να λειτουργήσει ελεύθερα η συλλογική διαπραγμάτευση παντού».

Αν λοιπόν προχωρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ σε μονομερή διακοπή της πληρωμής του χρέους, κι αυτό οδηγήσει σε διακοπή της χρηματοδότησης της Ελλάδας και έξοδο από την Ευρωζώνη, πώς θα πετύχει ο ΣΥΡΙΖΑ την επιστροφή των μισθών στο ύψος που είχε διασφαλισθεί το 2009, έστω και σε δυο χρόνια από σήμερα; Πώς διαμαρτύρεται για την κριτική που ασκούν οι Πράσινοι;

4η θέση ΣΥΡΙΖΑ: “Οι πολύ βαριές κουβέντες κατά του ΣΥΡΙΖΑ αναπαράχθηκαν από όλα τα ΜΜΕ, κυρίως εκείνα που υποστηρίζουν τα δύο κόμματα που βρίσκονται στην εξουσία εδώ και 38 χρόνια. Πρόκειται για τα ίδια ΜΜΕ που ‘έθαψαν’ τις θέσεις των πρασίνων για το κόστος των στρατιωτικών εξοπλισμών που επιδεινώνει την οικονομία της Ελλάδας… Μια λεπτομέρεια σίγουρα αποκαλυπτική που θα έπρεπε να σας είχε ανησυχήσει…”

Απάντηση Ν.Χ: Δηλαδή, ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει οι Πράσινοι να μην διατυπώνουν τις δικές τους πολιτικές απόψεις και να μην ασκούν κριτική (και) προς την αριστερά γιατί μπορεί να ΜΜΕ να προβάλλουν αποσπασματικά  τις απόψεις των Πράσινων;  Ωραία αντίληψη περί δημοκρατίας από ένα κόμμα που θέλει αύριο να κυβερνήσει την χώρα. Όμως συνεργασίες δεν γίνονται χωρίς πολιτική συζήτηση ούτε με άκριτη αποδοχή των απόψεων ενός κόμματος. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυμεί μετεκλογικές συνεργασίες οφείλει να θέσει το πρόγραμμά του σε δημόσια συζήτηση και να απαντήσει στα πολιτικά ερωτήματα που προκύπτουν από τις θέσεις του.

Αναρτήθηκε από Νίκος Χρυσόγελος στις 8:42 π.μ.

τωρα επι των επικειμενων νεων εκλογών δεν εχω να προσθεσω αλλον τι

περαν του οτι μας πρηξατε τ ..

Η Σπηλιά για την Φιλελευθερη Συμμαχια

Παρολο που έχω διαφωνήσει κάθετα -(και συγκρουστει καποτε παιγνιωδως  ;) - με ορισμένα στελεχη της ΦΙΣ  δενμπορω παρά να δηλώσω τον Αποτροπιασμό  μου για το Τροπο  αντιμετωπισης της Φιλελευθερης συμμαχιας   που -ανεξαρτητα αν καποιος διαφωνει η  συμφωνει με οσα λεει  - παραμενει κομμα    ΑΡΧΩΝ .. τοσο  απο τν Τζημερον οσο και απο τον Μανο ..
 και δεν νομιζω οτι αποτελει παρεμβαση στα εσωτερικα των Φιλελευθερων το να πω:
Αλλο πραμα ο Φιλελευθερισμός και αλλο ο  Απιστευτος ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΥΝΙΣΜΟΣ

ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΒΑ :Διλήμματα και επιλογές για τις νέες κάλπες

Διλήμματα και επιλογές για τις νέες κάλπες

πόλωση προς τις κάλπες αναδημοσιευση απο www.protagon.gr/

πόλωση προς τις κάλπες

19/05/2012

του Στράτου Φαναρά

Ετικέτες: εκλογές

Δείτε την έρευνα της Metron Analysis για λογαριασμό του protagon.gr
Οι εκλογές της 6ης Μαΐου δεν έδωσαν λύση στο πρόβλημα της διακυβέρνησης. Αντίθετα με τις προεκλογικές εκτιμήσεις διαφόρων, οδήγησαν σε ένα κομματικό τοπίο πλήρως κατακερματισμένο. Βοηθούντος και του εκλογικού νόμου ο οποίος απέχει πόρρω από το να ανταποκρίνεται στις σημερινές συνθήκες, το αίτημα για Κυβερνήσεις συνεργασίας επεστράφη από το κομματικό σύστημα στον αποστολέα και οδεύουμε πλέον για νέα εκλογική αναμέτρηση.
Οι πρώτες μετεκλογικές έρευνες δείχνουν ότι η ρευστοποίηση των συσχετισμών του μεταπολιτευτικού συστήματος θα συνεχιστεί και η επερχόμενη κάλπη θα αναδείξει νέους συσχετισμούς.
Συγκεκριμένα, η ως προς την πρόθεση ψήφου, η έρευνα καταγράφει: Ν.Δ 19.7%, ΣΥΡΙΖΑ 20.8%, ΠΑΣΟΚ 14.4%, Ανεξάρτητοι Έλληνες 6.5%, ΚΚΕ 4.8%, Χρυσή Αυγή 4%, ΔΗΜΑΡ 5.2%, ΛΑΟΣ 1.5%, Δημιουργία Ξανά 2.3%, Άλλο 3.6%, Άκυρο-Λευκό 1%, Δεν θα ψηφίσω 4.6%, Δεν έχω αποφασίσει 9%, Δεν απαντώ 2.5%
Όσον αφορά τον καταλληλότερο για πρωθυπουργό: Τσίπρας 17%, Σαμαράς 16%, Βενιζέλος 12%, Κουβέλης 4%, Καμμένος 3%, Παπαρήγα 2%, Μιχαλολιάκος 2%, Άλλος 5%, Κανένας 27%, Δεν απαντώ 12%
Τα στοιχεία της πόλωσης θα ενισχυθούν. Ο Σύριζα αναδεικνύεται ως βασικός πόλος αναφοράς των αντιμνημονιακών δυνάμεων και αυξάνει μετεκλογικά σημαντικά τις δυνάμεις του, ενώ σε απόσταση αναπνοής και με δυναμική περαιτέρω ανόδου βρίσκεται η ΝΔ, η οποία φαίνεται να συσπειρώνει ευρύτερες δυνάμεις του χώρου της, επιδιώκοντας να εμφανιστεί στην επερχόμενη αναμέτρηση, ως ο «θεματοφύλακας» της θέσης της  χώρας στη ζώνη του Ευρώ.
Όμως άνοδο σημειώνει και το ΠΑΣΟΚ εμφανιζόμενο ως τρίτος «πόλος» στον ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς και του κέντρου όσων δυνάμεων θέτουν μια σαφή φιλοευρωπαϊκή πορεία και προγραμματική τοποθέτηση για το μέλλον.
Όλοι οι άλλοι χώροι, πλην της ΔΗΜΑΡ η οποία διατηρεί τις δυνάμεις της, συμπιέζονται.
Όμως το πιο ενδιαφέρον εύρημα της έρευνας είναι ότι διαμορφώνεται μια οριακή πλειοψηφία η οποία θεωρεί ότι αυτό που θα κριθεί σε επερχόμενες εκλογές δεν θα είναι το θέμα της αποδοχής ή όχι του μνημονίου (43%), αλλά το θέμα της παραμονής ή όχι στο Ευρώ (47%).
Έχω την εντύπωση ότι ακριβώς εξαιτίας της σταδιακής υποχώρησης του διλήμματος του μνημονίου από το δίλημμα της παραμονής στην Ευρωζώνη (και αν αυτό το εύρημα επιβεβαιωθεί και στις επόμενες εβδομάδες) ο χώρος των αντιμνημονιακών δυνάμεων θα συρρικνωθεί αθροιστικά προς όφελος των φιλο-ευρώ δυνάμεων.
Μια άλλη κρίσιμη παράμετρος που θα καθορίσει το εκλογικό αποτέλεσμα είναι η δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης. Με τους σημερινούς συσχετισμούς παραμένει ζητούμενο η αυτοδυναμία και καμιά εγγύηση δεν υπάρχει ότι οι δυνάμεις που δεν μπόρεσαν να βρουν πεδίο συνεργασίας τώρα, θα μπορούν να το κάνουν μετά.
Και η απειλή μιας τρίτης κατά σειρά εκλογικής αναμέτρησης, θα βαρύνει πολύ στην τελική επιλογή των ψηφοφόρων.
Ακόμα στην έρευνα: Μετακινήσεις ψηφοφόρων, διλήμματα και επιλογές.