Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

«Αν είμαστε ο καθένας μας σωστός, υπεύθυνος και συνεπής…» αναδημοσιευση απο το danger.few!!! Το επίσημο blog των happyfew

«Αν είμαστε ο καθένας μας σωστός, υπεύθυνος και συνεπής…»


Μια από τις ιδέες που βρήκαν ευρεία απήχηση στα χρόνια της κρίσης, είναι αυτή που υποστηρίζει ότι «αν ήμασταν ο καθένας μας σωστός, συνεπής και υπεύθυνος, τότε δεν θα είχαμε βρεθεί στα χάλια που βρεθήκαμε». Σύμφωνα με αυτή την ιδέα το πρόβλημα της κοινωνίας παρουσιάζεται σαν πρόβλημα των ατόμων που την αποτελούν: αν τα άτομα αυτά είναι σωστά κι εντάξει, τότε η κοινωνία θα ρολάρει κι όλα θα λειτουργούν ρολόι. Εδώ λοιπόν πρέπει να ξεκαθαριστούν ορισμένα βασικά πράγματα, γιατί τούτη η ιδέα, που είναι πλέον του συρμού, σέρνει τόνους λασποβροχής εντός της. Και δεν εννοώ απλώς το ότι εστιάζει στην ευταξία και παραβλέπει την ποιότητα της κοινωνικής σχέσης, ούτε μόνο το ότι είναι η πεμπτουσία του απολιτίκ...

Το πρώτο που πρέπει να ξεκαθαριστεί, είναι ότι όταν αυτή η ιδέα χρησιμοποιεί το πρώτο πληθυντικό («είμαστε»), δεν το εννοεί με την έννοια του «όλοι» (all) αλλά με την έννοια του «άπαντες» (everyone). Ποια η διαφορά; Το θέμα δεν είναι τόσο γλωσσολογικοφιλοσοφικοθεωρητικό όσο νομίζει κανείς με μια πρώτη ματιά. Ούτε τόσο άνευρο. Είναι, απεναντίας, καυτό! Στην ουσία πρόκειται για τη διαφορά μεταξύ δυο αντιλήψεων: της κοινωνίας ως άθροισμα ατόμων και της κοινωνίας ως όλον.

Ας εξετάσουμε τρεις περιπτώσεις «κοινωνικότητας».

α) Ας υποθέσουμε πρώτα, ότι σε μια παραλία βρέθηκαν να κολυμπάνε 45 άτομα. Ήρθαν από διαφορετικά μέρη, με διάφορα μέσα, σε διαφορετικές ώρες, χωρίς κανενός είδους συνεννόηση μεταξύ τους. Αν τους ρωτήσει κανείς, «ποιοι είστε εσείς;», θα είναι εντελώς αδύνατον να δώσουν από κοινού μια απάντηση, μια απάντηση που να αφορά όλους.

β) Ας υποθέσουμε τώρα, ότι κάποια άλλα 45 άτομα πάνε για μπάνιο στη θάλασσα με το λεωφορείο ενός γραφείου ταξιδιών. Τίποτε άλλο δεν τα συνδέει και τα 45 πέρα από το γεγονός ότι βρέθηκαν στο ίδιο λεωφορείο, του ίδιου γραφείου ταξιδιών, την ίδια μέρα και ώρα για να πάνε στο ίδιο μέρος για μπάνιο.

γ) Ας υποθέσουμε τέλος, ότι σε ένα άλλο λεωφορείο, που πάει την ίδια μέρα και ώρα στο ίδιο μέρος για μπάνια, βρίσκονται 45 άτομα που είναι μέλη του φυσιολατρικού συλλόγου «Οι πρωτόπλαστοι».

Σε τι διαφέρουν αυτές οι περιπτώσεις «κοινωνικής συνεύρεσης»; Για την πρώτη τα πράγματα είναι καθαρά: τα άτομα αυτά συνέβη να κολυμπούν στην ίδια παραλία, βρέθηκαν εκεί και τα 45 κατά τύχη και δεν τα συνδέει τίποτα πλην της φυσικής παρουσίας σε ένα ίδιο τόπο για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα. Αυτό δεν συμβαίνει στη β΄ και την γ΄ περίπτωση μιας και εδώ οι εκδρομείς ήρθαν, και οι μεν και οι δε, οργανωμένα. Παρ’ όλα αυτά και αυτές διαφέρουν ριζικά μεταξύ τους. Ας το δούμε.

Στην περίπτωση β΄, όταν λ.χ. έρθει η ώρα της επιστροφής, ο υπεύθυνος του γραφείου ταξιδιών θα πει «είμαστε όλοι εδώ;» και στην ανάγκη, αν δει ότι λείπει κανείς, θα φωνάξει ένα-ένα τα ονόματα των 45 επιβατών από τον κατάλογο της εκδρομής (Γιώργος Τάδε, Μαρία Δείνα, Κώστας Κουλουπού, …). Το ίδιο θα κάνει την ώρα της επιστροφής και στην περίπτωση γ΄ ο υπεύθυνος του φυσιολατρικού συλλόγου∙ με τη διαφορά ότι, αν διαπιστωθεί πως λείπει κανείς, μάλλον δεν θα χρειαστεί να πάρει τον κατάλογο και να φωνάζει ένα-ένα τα ονόματα, γιατί τα υπόλοιπα μέλη του συλλόγου θα γνωρίζουν το όνομα εκείνου που λείπει (εκτός, ίσως, αν πρόκειται για ένα μέλος που ήρθε εκείνη τη μέρα για πρώτη φορά). Σε αυτή την περίπτωση δηλαδή, τα 45 άτομα γνωρίζονται ήδη, έχουν δηλαδή ένα ορισμένο κοινό παρελθόν.

Υπάρχει όμως και μια ακόμα ισχυρότερη, η ουσιαστική θα πρέπει να πω, ένδειξη της διαφοράς «κοινωνικότητας» ανάμεσα στις περιπτώσεις β΄ και γ΄. Ας υποθέσουμε, όπως και στην πρώτη περίπτωση, ότι ένας περαστικός ρωτάει τους επιβάτες των λεωφορείων: «Ποιοι είστε εσείς;». Τι θα απαντήσουν από την β΄ και τι από τη γ΄ περίπτωση; Από την β΄ θα απαντήσουν, ότι «είμαστε 45 άτομα που ήρθαμε για μπάνιο με το τάδε γραφείο ταξιδιών»∙ και αν ο περαστικός επιμείνει στο «ποιοι δηλαδή;», σαν απάντηση θα πρέπει να λάβει τονκατάλογο με τα ονόματα αυτών των ατόμων: Γιώργος Τάδε, Μαρία Δείνα, Κώστας Κουλουπού, … Διότι τίποτε άλλο δεν τους συνδέει ως ομάδα. Κοντολογίς, στην β΄ περίπτωση, το «εμείς είμαστε» αναφέρεται στο «άπαντες» και ισοδυναμεί με το άθροισμά τους ως άτομα (Γιώργος Τάδε + Μαρία Δείνα + Κώστας Κουλουπού + …).

Οι εκδρομείς της γ΄ περίπτωσης όμως, θα απαντήσουν: «Είμαστε ο φυσιολατρικός σύλλογος “Οι πρωτόπλαστοι”»∙ και αν ο περαστικός επιμείνει στο «ποιοι δηλαδή;», τότε σαν απάντηση θα λάβει μια σύνοψη των βασικών αξιών και ιδεών που εμπνέουν τον συγκεκριμένο σύλλογο ως αυτός που είναι, τις κύριες αρχές του καταστατικού του, τις σημαντικές παραδόσεις του, πιθανώς τα ονόματα των βασικών ιδρυτών και επιφανών μελών του, τη διεύθυνσή του ίσως, και τα τηλέφωνά του. Είναι μάλιστα σαφές ότι η ανάγνωση του καταλόγου των 45 εκδρομέων του εκείνης της ημέρας, δεν αρκεί καθόλου και μάλιστα δεν χρειάζεται απαραίτητα για να απαντηθεί εδώ το «ποιοι είστε εσείς;» μιας και ο σύλλογος εκδρομέων «Οι πρωτόπλαστοι» περιλαμβάνει ασφαλώς και άλλα άτομα πέραν αυτού του καταλόγου, όπως λ.χ. μέλη που δεν ήρθαν εκείνη τη μέρα, παλιά μέλη που έχουν πεθάνει, καθώς και μέλη που είναι άγνωστα γιατί ακόμα δεν έχουν γραφτεί, ίσως ούτε καν γεννηθεί. Κοντολογίς, στην περίπτωση του συλλόγου, το «εμείς» δεν περιορίζεται στο άθροισμα των μελών ως άτομα, δεν αναφέρεται σε ένα απλό «άπαντες», αλλά σε ένα «όλοι», δηλαδή σε ένα όλον, που διακρίνεται με το όνομά του, με ένα σύστημα αξιών και σημασιών, μια δομή παραδόσεων, κοινό παρελθόν, παρόν και μέλλον, ένα όλον με το οποίο τα μέλη σχετίζονται ως μέρη του και όχι ως απλά αθροιζόμενα επιμέρους στοιχεία.

Πριν επιστρέψουμε στο θέμα από το οποίο ξεκινήσαμε, μια τελευταία διευκρίνιση. Στην πρώτη περίπτωση, η «χωροχρονική σύμπτωση» των ασύνδετων ατόμων στην παραλία προσδιορίζει μια ορισμένη κοινωνικότητα, την κοινωνικότητα ενός συμφύρματος ατόμων ας πούμε, αλλά όχι μια κοινωνική σχέση. Στη δεύτερη περίπτωση, η κοινωνικότητα σχετίζεται με την τήρηση των ελάχιστων εκείνων κανόνων ορθής συμπεριφοράς, που προσδιορίζονται το γραφείο ταξιδιών ως επιχείρηση διεκπεραιωτικού-τεχνικού τύπου. Έτσι, η σχέση αυτών των 45 ατόμων μεταξύ τους και προς τους κανόνες του γραφείου ταξιδιών είναι εξωτερική(εφόσον δεν είναι μέτοχοι της επιχείρησης) και, εδώ, όλα θα πάνε καλά αν «άπαντες», δηλαδή ο καθένας ως άτομο, τους ακολουθήσει για το διάστημα της εκδρομής. Εδώ λοιπόν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει μια κοινωνικότητα και μια εξωτερικότητα της μεταξύ τους σχέσης.

Στην περίπτωση όμως των μελών του συλλόγου «Οι πρωτόπλαστοι», αυτό που συνδέει τους 45 εκδρομείς του είναι μια αρχή εσωτερική προς αυτούς. Η σχέση τους με αυτό που κάνει τον σύλλογο να είναι σύλλογος, ο συγκεκριμένος σύλλογος, δηλαδή ένα όλον, το συγκεκριμένο όλον, είναι εσωτερική αφού εγγράφονται εντός αυτού του όλου δια του οποίου σχετίζονται και μεταξύ τους. Είναι μια σχέση μερών προς όλον, και μάλιστα μια σχέση που ξεπερνάει προς όλες τις κατευθύνσεις τα χωροχρονικά όρια της συγκεκριμένης εκδρομής. Επομένως, σε αυτή την περίπτωση υπάρχει κοινωνικότητα και εσωτερικότητα της μεταξύ τους σχέσης. Ή αλλιώς: υπάρχει μεταξύ τους και κοινωνικότητα και κοινωνική σχέση. Πράγμα που σημαίνει, πως το αν θα πάνε τα πράγματα καλά εξαρτάται όχι μόνο από τη λειτουργία κάθε μέρους εντός του όλου, αλλά και από το ίδιο το όλον και από την κοινωνική τους σχέση, από τη σχέση τους δηλαδή όχι ως άτομα αλλά ως μέρη εντός ενός όλου.

Ας επιστρέψουμε τώρα στο θέμα μας. Έπειτα από τα παραπάνω είναι, ελπίζω, ξεκάθαρο πως όσοι υποστηρίζουν την άποψη «αν ήμασταν ο καθένας μας σωστός, συνεπής και υπεύθυνος, τότε δεν θα είχαμε βρεθεί στα χάλια που βρεθήκαμε», ουσιαστικά αντιλαμβάνονται το κοινωνικό στην καλύτερη περίπτωση όπως στο παράδειγμα β΄ και στην χειρότερη όπως στο α΄ παράδειγμα. Δηλαδή είτε θεωρούν την κοινωνία σαν ένα τοπίο, στο οποίο έτυχε να συμπέσουμε και που επομένως από τον καθένα μας εξαρτάται αν θα το κάνουμε μπορντέλο ή όχι∙ είτε τη θεωρούν σαν μια διεκπεραιωτική-τεχνική επιχείρηση που μας συνδέει εξωτερικά σαν ένα άθροισμα ατόμων και που, κατά συνέπεια, το όλο θέμα είναι το αν ο καθένας θα είναι εντάξει απέναντί του. Κοντολογίς, αντιλαμβάνονται την κοινωνία είτε ως «τυχαία κοινωνικότητα», είτε ως «οργανωμένη κοινωνικότητα χωρίς κοινωνική σχέση».

Αυτές οι ιδέες είναι σήμερα κυρίαρχες αλλά, φυσικά, μια κοινωνία δεν είναι ποτέ  ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Κοινωνία δεν είναι ούτε σύμφυρμα, ούτε άθροισμα ατόμων, αλλά έναθεσμισμένο όλον με εσωτερική κοινωνική σχέση. Σαν τον σύλλογο του παραδείγματός μας κι ακόμα παραπάνω. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, τα προβλήματα μιας κοινωνίας δεν προκύπτουν απλά από το τι κάνει ή δεν κάνει «ο καθένας» ως άτομο, ούτε και λύνονται αρκεί «ο καθένας μας να είναι σωστός, συνεπής και υπεύθυνος». Απεναντίας, για να μιλήσουμε για τα προβλήματα μιας κοινωνίας πρέπει να μιλήσουμε για το όλον της, για εκείνη την ολότητα ιδεών, το σύστημα αξιών και τη δομή παραδόσεων που την θεσμίζουν και συνέχουν ως όλον, καθώς και για την ποιότητα της κοινωνικής σχέσης που την χαρακτηρίζει.

Τότε θα δούμε, για παράδειγμα, πως 

μια κοινωνία που, ως όλον, προσδιορίζει τα μέλη της ως 

  • αυτοαναφορικά άτομα
  • σχετιζόμενα μεταξύ τους ανά ομάδες συμφερόντων 
  • μέσω τεχνικού τύπου συμβάσεων και δομών 
  • και προσανατολισμένα στην επιδίωξη της μέγιστης ιδιωτικής ευτυχίας, 

μια τέτοια κοινωνία, η δική μας μοντέρνα κοινωνία δηλαδή, δεν μπορεί παρά να βυθίζεται σε μια κρίση όπως αυτή που διερχόμαστε σήμερα… 

... και αυτό ανεξάρτητα από το αν εντός της υπάρχουν και ζουν πάμπολλοι σωστοί, συνεπείς και υπεύθυνοι άνθρωποι -ανεξάρτητα ακόμα και από το εάν άπαντες οι άνθρωποι εντός της είναι σωστά, συνεπή και υπεύθυνα άτομα!

Κάτω από αυτό το πρίσμα η ιδέα της προσωπικής ευθύνης δεν εξαφανίζεται, όπως ίσως φοβούνται μερικοί. Αλλάζει όμως δραματικά. Σε σημείο μάλιστα, ώστε ένδειξη προσωπικής υπευθυνότητας να είναι το να αγωνίζεται κανείς ώστε το συγκεκριμένο όλον να δώσει τη θέση του σε μια πιο ανθρώπινη κοινωνία.

6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Iσως να δεχόμουν την μεταφορά της παραλίας λουομένων, αν γινόταν σαφές ότι πρόκειται για σχηματική υπερ-απλούστευση κι ότι η χρήση της είναι εργαλειακά απαραίτητη για να κάνει η σκέψη μας ένα βήμα πιο πέρα στο θέμα. Πιστεύω όμως ότι αυτή η επιφανειακή απλούστευση της κοινωνίας αντανακλά το πώς βλέπει ο ίδιος ο αρθρογράφος την κοινωνία και γι' αυτό, παρα την προσπάθεια του να αποδομήσει την κυρίαρχη ανοησία με την οποια καταπιάνεται, κάνει μια στροφή 360 μοιρών και το άρθρο καταλήγει στο σημείο απ' όπου ξεκίνησε.

Ο σύλλογος είναι το παράδειγμα/Παράδειγμα στο οποιο ο αρθρογράφος στηρίζει τον ορισμό της κοινωνίας. Η μεταφορά αυτή στόχο έχει να καταδείξει ότι κοινωνία είναι η μετοχή και η σύνδεση σε κάτι πέραν κι έξω του εαυτού (όπως θεσμοί, ιστορία, οργάνωση, μύθοι, προκαταλήψεις, ταυτότητα, στόχοι κλπ). Το πρόβλημα είναι ότι ανθρωπολογικά, ακόμα κι αν δεχθούμε για χάριν της συζήτησης ότι αυτός ο ορισμός καλύπτει και εξαντλεί το τι είναι κοινωνία, αυτή η μετοχή κι η σύνδεση υφίστανται και για την πρώτη κατηγορια λουομένων οι οποιοι είναι μονο φαινομενικά ασύνδετοι μεταξύ τους. Αυτή η μετοχή και η σύνδεση υφίστανται κι όταν ένας άνθρωπος σκέφτεται μονος του. Κατά την γνώμη μου, λοιπόν, όλο το οικοδόμημα της μεταφοράς υποχωρεί κάτω από το βάρος της πολυπλοκότητας του τι είναι κοινωνία και, ακόμα πιο δύσκολα, ποια είναι η σχέση ατόμου και κοινωνίας. Δεν έχω κάποια ελιτίστικη αποστροφή στην απλοποίηση στρυφνών θεωρητικών ζητημάτων αλλα στη συγκεκριμένη περίπτωση η απλούστευση ισοδυναμεί με διαστρέβλωση.

to be continued (despina)

Ανώνυμος είπε...

Για τον αρθρογράφο είναι κεντρικό το τι απάντηση θα δώσουν τα μέλη της κάθε κατηγοριας στην ερώτηση "ποιοι είσαστε;". Μονο τα μέλη του συλλόγου έχουν μια συλλογική ταυτότητα, η έννοια κι η περιγραφή της οποιας, όχι μονο δεν εξαρτάται, αλλα και υπερβαίνει το κάθε άτομο-μέλος του συλλόγου. Ακόμα μια απόδειξη ότι εδώ έχουμε κοινωνία ανθρώπων κι όχι ένα σύμφυρμα ατόμων. Δυστυχώς δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Γιατί βεβαια έχει σημασία όχι μονο ποιος θέτει την ερώτηση αλλα και ποιο/α μέλη του συλλόγου/χωριού/κοινωνίας απαντούν. Ο αρθρογράφος ίσως δεν έχει διαβάσει Marx, ούτε καν Ηράκλειτο, οποτε κατ' αυτόν δεν υπάρχουν σχέσεις εξουσίας και οι ανθρώπινες κοινωνίες είναι μη-συγκρουσιακές γι' αυτό και θεωρεί δεδομένο ότι ένα από τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας είναι μια κοινή αφήγηση από όλα τα μέλη της.

Η ανοησία «αν ήμασταν ο καθένας μας σωστός, συνεπής και υπεύθυνος, τότε δεν θα είχαμε βρεθεί στα χάλια που βρεθήκαμε» δεν είναι καινοφανής, πρόκειται απλά για την βρυκολακιασμένη εκδοχή του γνωστού και θεμελιώδους ιδεολογήματος του καπιταλισμού σύμφωνα με το οποιο, με κλασσικούς όρους, αν καπιταλιστές κι εργάτες κάνουμε ο καθένας τη δουλειά του σωστά, θα ευημερήσουμε όλοι μαζί συνολικά σαν κοινωνία.

Ο αρθρογράφος επιλεγει (;) να καταρρίψει αυτό το ιδεολόγημα με το να αναλύσει ίσως ένα από τα πιο δύσκολα θεωρητικα ζητήματα στην πολιτική φιλοσοφία και ανθρωπολογία: την σχέση του ατόμου με την κοινωνία.

to be continued (despina)

Ανώνυμος είπε...

the end (despina)

Μας λέει λοιπόν ότι μονο αν δεχτούμε ότι η κοινωνία είναι το άθροισμα ασύνδετα αιωρουμενων ατομικοτήτων μπορούμε να πάρουμε στα σοβαρά την παιδαριώδη και απολίτικη άποψη ότι το καλο του κοινωνικού συνόλου είναι το άθροισμα της συμπεριφοράς του καθενός μας ξεχωριστά.

Για τον αρθρογράφο η κοινωνία είναι κάτι παραπάνω και ποιοτικά άλλης τάξεως από το άθροισμα των μελών της:

"[T]α προβλήματα μιας κοινωνίας δεν προκύπτουν απλά από το τι κάνει ή δεν κάνει «ο καθένας» ως άτομο [...] Απεναντίας, για να μιλήσουμε για τα προβλήματα μιας κοινωνίας πρέπει να μιλήσουμε για το όλον της, για εκείνη την ολότητα ιδεών, το σύστημα αξιών και τη δομή παραδόσεων που την θεσμίζουν και συνέχουν ως όλον, καθώς και για την ποιότητα της κοινωνικής σχέσης που την χαρακτηρίζει."

Και καταλήγει:

"Κάτω από αυτό το πρίσμα η ιδέα της προσωπικής ευθύνης δεν εξαφανίζεται, όπως ίσως φοβούνται μερικοί. Αλλάζει όμως δραματικά. Σε σημείο μάλιστα, ώστε ένδειξη προσωπικής υπευθυνότητας να είναι το να αγωνίζεται κανείς ώστε το συγκεκριμένο όλον να δώσει τη θέση του σε μια πιο ανθρώπινη κοινωνία."

Ο αρθρογράφος όμως δεν μας λέει ποια είναι η σχέση του ατόμου με αυτό που προσδιορίζει ως όλον της κοινωνίας. Αφού δεν είναι το άθροισμα του πώς ζει ο καθένας μας τη ζωούλα του, το οποιο το έχει απορρίψει και σαν ερμηνεία της κρίσης και ως την κυρίαρχη ιδεολογία της εποχής μας, τότε τι είναι? Πώς μας νουθετεί να αγωνιστούμε να μεταβάλλουμε το όλον της κοινωνίας μας όταν μας έχει αφήσει στο απόλυτο σκοτάδι σχετικά με την σχέση μας με αυτό?

Δέσποινα



Νοσφεράτος είπε...

Δεσποινα ευχαριστω πολύ για τα ωραια σου και πλουσια σε συλλογιστικη και κριτική σχολια.. Αν θελεις συνεχισε , η κριτική σου μου φαινεται σωστη

Ανώνυμος είπε...

Πέτρο, χαίρομαι που μπόρεσες να βγάλεις άκρη γιατί το έγραψα χωρίς να έχω το χρόνο να δουλέψω το κείμενο και δεν το θεωρώ ιδιαιτερα στρωτό ως ροή λόγου. Βγάζει πολλά κι εξαιρετικά ενδιαφέροντα θέματα αυτή η ανάρτηση...αν τα καταφέρω, από άποψη χρόνου, θα επανέλθω. Νάσαι καλά, Δέσποινα

Γιάννης είπε...

Ἀντὶ γιὰ ἕναν σύλλογο, καλύτερα θὰ ἦταν ἡ εἰκόνα ἑνὸς πρωταθλήματος μὲ πολλὲς ὁμάδες ἢ μιᾶς πλὰζ μὲ πολλοὺς συλλόγους. Κάποιες ἀπὸ τὶς γενικὰ ἀποδεκτὲς ἀρχὲς υιοθετούνται ἀβίαστα, ἄλλες ὄχι. Κι ἀπὸ αὐτές, ἄλλων (ἀρχῶν) ἡ ἑρμηνεία γίνεται αἰτία πολέμου ανάμεσα στοὺς διάφορους ποὺ ἐπιδιώκουν τὸ μονοπώλιο τῆς ὀρθῆς ἑρμηνείας τους (τῶν ἀρχῶν) κι ἄλλων (ἀρχῶν) ὄχι

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη
στου ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου