Οταν του Οφι

Οταν του Οφι το φιλί ,γευτουνε τα θηλαία
…σ’ ατμόσφαιρα ονειρική, μπαίνουν ακαριαία …
μια ομιχλώδης σιωπή, γλυκά τις νανουρίζει
και ένα σύννεφο απαλό, τις σιγοψιθυρίζει

…λόγια πολύ πανάρχαια απ’ της αβύσσου βάθη
…που ανάερα,θυμιζουνε, θεών κι ανθρώπων πάθη….

και όταν λικνιζομενα, φτάνουνε ως το χείλος
…τοτε εμφανίζεται ξανά των Φαραώ, ο Νείλος
Ο πιο αρχαίος ποταμός , ο υγραμενος χώρος
Και ξαναπαιρνουνε Ζωή, ο Άνουβις κιο Ωρος

και ο Θεός ο Όσιρις,ο διαμελισμένος
ολοκληρώνεται ξανά και είναι ορθωμένος …