Ήτανε μια υπόσχεση πυγμαίων,
μόνο στο φρόνημα – άλλως, ψηλέων.
Ο χρόνος έφριττε σαν λιγωμένος
να τους κοιτάζει, ο προδομένος.
Βαριά υπόσχεση. Και επιπλέον,
ήτανε μια υπόσχεση μοιραίων,
μόνο στην όψη – αλλιώς, κορέων.
Ο χρόνος, φθόνος καταντημένος,
που στην υπόσχεση σα στρατευμένος,
γέρασε, πόνεσε και τώρα, κλαίων,
ήταν μια υπόσχεση, λέει, σπουδαίων,
μόνο στο λέγειν – αλλού, υπναλέων.
Ο χρόνος πούλησε, απελπισμένος,
τα υπάρχοντά του και τώρα, ξένος,
μνήμη υποσχέσεων θάβει χυδαίων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου