Επιπλέον αυτό που ζούμε είναι και εκδήλωση μιας Μακροφυσικης της εξουσίας

 Επιπλέον αυτό που ζούμε είναι και εκδήλωση μιας Μακροφυσικης της εξουσίας ,μιας Τριχοειδους - όπως θα έλεγε ο Φουκώ - επέκταση - διείσδυση του συστήματος και του αυταρχικού καπιταλισμού από τα Μέσα- από τον ίδιο τον Εαυτό: Όχι μέσα από ένα εξωτερικό ..καταναγκασμό και " πρέπει " αλλά από ένας συνδυασμό του Έξω με το Μέσα ,όπου ο Φόβος διεισδύει από τις χαραμάδες μας και εσωτερικεύεται .Ενδοβαλλεται: Έτσι ,σκυφτοί και θλιβεροί αποζητάμε με τις αλυσίδες μας όπως οι κάτοικοι του Πλατωνικού σπήλαιου •και νομίζουμε πως το Θέατρο Σκιών που βλέπουμε ,αυτό το Καραγκιόζη Μπερντέ ,ο Μητσοτάκης ,ο Βορίδης ο Πλεύρης ,ο Άδωνης ότι είναι λαμπροί και έξυπνοι πολιτικοί ,ανίκανοι καθώς γίναμε να ξεχωρίσουμε το καλό από το κακό ανήμποροι να βγούμε έξω από την Σπηλιά ώστε να δούμε τον Ήλιο και την Πραγματικη Ζωή ,εξόριστοι σαν τον Ίωνα μέσ' την κοιλιά του Κήτους.....

Π. θ

Ο Νεοφιλελευθερισμος είναι πια η Κυρίαρχη Ιδεολογία .

 Ο Νεοφιλελευθερισμος είναι πια η μόνη Κυρίαρχη Ιδεολογία . Ως κυρίαρχη έχει διαμορφώσει και διαμορφώνει Υλικές πραγματικότητες . Ο Κόσμος σήμερα είναι εν πολλοίς παραγωγό του Νεοφιλελευθερισμου . Οι άλλες ιδεολογίες έχουν απομεινει λείψανα ή έχουν τροποποιηθεί από τον Νεοφιλελευθερισμό . Ο Νεοφιλελευθερισμος έχει γίνει και βιωμένη ιδεολογία.. Είναι διαφορετική η υφή μιας ιδεολογίας ως Δόγμα ( doctrine) από το πώς η ίδια ιδεολογία βιώνεται και ενσωματώνεται στις ζωές των Ανθρώπων .Στη δεύτερη περίπτωση χρησιμεύει ως μαγιά στο ζυμαρι των προσδοκιών και ελπίδων και φαντασιώσεων των ανθρώπων ......... Ο Νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός έχει τροποποιήσει σημαντικά και την αντίληψη που έχουμε για την Δημοκρατία και την Ελευθερία... Η Ελευθερία ως δυνατότητα λήψης αποφάσεων για τις ζωές μας Υποκατασταθηκε από την Ελευθερία ως Επιλογή καταναλωτικών εμπορευματων: Απορρυπαντικά με Μπλε η πράσινους κόκκους : . Ζάπινγκ στα τηλεοπτικά κανάλια.... Η Δημοκρατία ήταν συνδεδεμένη με τη έννοια α) του Δημόσιου χώρου β) του Ενεργού πολίτη που Πέραν του Ιδιωτικού συμφέροντος υπερασπίζεται το Δημόσιο Συμφέρον Ο Νεοφιλελευθερισμος μετατρεπει τον Δυισμο των Συμφεροντων σε Μονισμό : Μονο ιδιωτικο συμφερον Ο Νεοφιλελευθερισμος ως ιδεολογία και καθημερινή πρακτική :. α) Περιφρασσει κάθε Δημόσιο Χώρο μετατρέποντας με γοργό ρυθμό σε ιδιωτικό και β) αλλάζει άρδην την αντίληψη περί ενεργού πολίτη σε " υπεύθυνο πολίτη " που συνεκτιμα Σενάρια και παρατηρεί τους υπόλοιπους εξατομικευμενους πολίτες από Μακρυά με περισκόπιο : σαν Υποβρύχιο.. Η Νεοφιλελεύθερη Ιδεολογία καταβρόχθισε και καταβροχθίζει σαν το σαράκι κάθε κατάλοιπο παράδοσης μετατρέποντας την σε Φολκλορ - εμπόρευμα. Ζούμε σε έναν Πλήρως Μετά- Παραδοσιακό πλανήτη . Δεν υφίσταται πια ατόφια παράδοση αλλά μεταλλαγμένη - έως εντελώς μεταλλαγμένη . Αυτό που βλέπουμε ως παράδοση είναι μετεικασμα: προσομοίωση κατάλοιπο ή επινόηση ...... Στον νεοφιλελεύθερο παγκόσμιοποιημένπ καπιταλισμό η Πίστη ( ως Εμπιστοσύνη) έχει μεταβληθεί σε trust : όταν εμπιστεύομαι ποτέ δεν εμπιστεύομαι απόλυτα: κρατώ επιφυλάξεις .. Πιστεύω σήμερα σε πιθανότητες όχι σε βεβαιότητες .. Αυτή η ρευστοποίηση της εμπιστοσύνης και η μετατροπή της σε Trust - Ο σχετικισμός της καθημερινής ζωής - , παράγει ως αντίθετο της και τους φονταμενταλισμους της εποχής μας αλλα και την Συνομωσιολογια : Η συνομωσιολογια εκφράζει την Νοσταλγια μιας εποχής οπου Υπηρχε εμπιστοσυνη": Ο Συνομωσιολογος ασφυκτιά μέσα στην γενικευμένη αμφιβολία : Η Συνομωσιολογια είναι η ενεργητική Άρνηση της Αμφιβολίας : Δυσπιστία που ψάχνει απεγνωσμένα για πίστη...

Καποτε ο Χοτζας εψαχνε κατω απο ενα φαναρι , κατι -

''τι ψαχνεις χοτζα ; τον ρωταει ενας γειτονας;

"να εχασα το κλειδι μου.."

'' Που το εχασες;

''εκει στα σκοτεινα..''

και γιατι ψαχνεις κατω απο το φαναρι;

"διοτι εδω εχει περισσοτερο φως" Ο Νεοφιλελευθερισμος Φωτίζει , με ένα έντονο λευκό φως κάθε , πια, γωνία του πλανήτη : ,κάθε πτυχή των ζωών των ανθρώπων μεταπλαθοντας τα πάντα σε εμπόρευμα.... Εξαφανίζει το Μυστικο , το κρυμμένο το .μισοσκόταδο....

... Όμως το " Όλα στο Φώς " δεν οδηγούν στην αλήθεια .. Ο Κόσμος γίνεται ολο και περισσότερο ένα λευκό κελί Θα πρέπει να ψάξουμε για το κλειδί όχι στο φως αλλά εκεί που το χάσαμε : Στα σκοτεινά.

.

Η Διάφορα του Σύγχρονου Φασισμού και Ναζισμού από εκείνον του Μεσοπολέμου

 Η Διαφορά του Φασισμού :

Η Διάφορα του Σύγχρονου Φασισμού και Ναζισμού από εκείνον του Μεσοπολέμου

έγκειται στο ότι εκείνος ήταν η Απάντηση σε μια Επανάσταση : την επανάσταση στη Ρωσσια ,τη σοβιετική Ένωση και τον κίνδυνο για τους αστούς της εξάπλωσης της στην Ευρώπη και στον κόσμο .. Τον Μουσσολινι , πρώην επαναστάτη σοσιαλιστή τον χρηματοδότησαν οι Ιταλοί Μεγαλοαστοί και φεουδάρχες για τα fasci di combattimento, τα σώματα τραμπούκων , δολοφόνων οι squadristi . .......................Ο Χίτλερ και τα ΕΣ - Α και τα Ες Ες του ήταν μια ανεστραμμένη " επανάσταση " μια καρικατούρα της επανάστασης δηλαδή μια εξαιρετικά βίαιη και ωμή Αντεπανάσταση ενάντια στην Κομμουνιστική : Ακόμα και το μίσος για τους Εβραίους και το ολοκαύτωμα : Δεν ήταν συνέχεια ενός παραδοσιακού αντισημιτισμού αλλά συνέπεια του μύθου ( με πολλά στοιχεία αλήθειας ) του Εβραιοκομμουνισμου , δηλαδή του ότι , οι Εβραίοι ήσαν που υποκινουσαν την Επανάσταση . Με έναν περίπου μαγικό τρόπο οι Ναζί πίστευαν ότι εξοντώνοντας τους Εβραίους θα μιλούσαν αυτομάτως και στον πόλεμο ( η έστω θα εκδικουνταν ) και, όταν ο Σοβιετικός κόκκινος στρατός έφτασε στα πρόθυρα του Βερολίνου , οι Ναζί , ενώ επιστράτευαν 12 Χρονα παιδιά και γέρους 80 χρόνων δεν μεταλαλουσαν τα πιο επίλεκτα σώματα στρατού τους Ες Ες στο Βερολίνο : Έπρεπε να συνεχίσουν μέχρι τέλους να εξοντώνουν Εβραίους.Ας χαθεί η Γερμανια . Η αποστολή του Ναζισμού ήταν Υπερεθνική - παρόλο που εμφανιζόταν ως ταχα εθνικιστική : Η καταστροφή του Κομμουνισμου.......

Όμως τώρα ; που ο Υπαρκτός σοσιαλισμός έχει προ πολλού καταστραφεί και φυσικά ο Πούτιν είναι ολοφάνερα Αντικομμουνιστής και μια σειρά ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη τον έχουν πρότυπο , τώρα Ποια είναι η αιτία που , στην Ουκρανία και όχι μόνο , Δημιουργούνται και μάλιστα επισημοποιουνται Ναζιστικά τάγματα σφαγεων σαν αυτά του Αζοφ ;

Η απάντηση που αμυδρά σχηματίζεται στο μυαλό μου έχει να κάνει με τον Παροντισμο της Εποχής .Καθώς έχει εξαφανιστεί η προοπτική του Μέλλοντος και ζούμε σε εποχές όπου ο Άγριος καπιταλισμός έχει επιβάλει την αίσθηση της ΤΙΝΑ There is No Alternative Καθώς η εποχή της ευμάρειας έχει περάσει ο Άγριος καπιταλισμός χρειάζεται έναν Παγκόσμιο Εχθρό ενα Alien .Και ο Πούτιν παίζει πρόθυμα , ως θλιβερό κατάλοιπο μιας άλλης εποχής , αυτόν τον Ρόλο του Φαντάσματος ..Συνεχίζεται

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΑΙ Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΜΟΥ ΤΟΥ ΚΑΦΚΑ

 ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΑΙ Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΜΟΥ ΤΟΥ ΚΑΦΚΑ για μένα ,τότε τα Πολυτεχνεία ήτανε δύο • της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας πολύ μακρυνό και Τρομερό ,καταιγιστικό ....Της Θεσσαλονίκης ήταν πολύ πολύ πιο οικείο και στα μέτρα μου εγώ ένας αδύναμος έφηβος που διάβαζε πολύ αλλά μόνο εξωσχολικά βιβλία και εκεί είχα μεγαλύτερους φοιτητές ,ξαδέλφια και φίλους τους ,που ,ερχόντουσαν και με βρίσκανε στις Σέρρες και μου φέρνανε βιβλία κι εγώ προσπαθούσα φιλοτιμα να διαβάσω την κριτική της Πολιτικής Οικονομίας του Μαρξ ..Το καλοκαίρι του 73 ο μπαμπάς μου με έβαλε να δουλέψω στο εργοστάσιο Ζωοτροφών •αρχικα με βάλανε στο γραφείο να διορθωνω κάτι λάθη σε ετικέτες αλλά εγώ επέμενα ήθελα να δουλέψω εργάτης και ,με βάλανε μέσα στο εργοστάσιο δεκαπέντε χρονών παιδάκι μαζί με τους γύφτους .Υπέροχη εμπειρία ,πετούσα , ο μπαμπάς μου έλεγε ,νομίζω με καμάρι ότι " θέλω να ανακαλύψω το προλεταριάτο " κιεγω καμαρωνα : Να που θα έκανα μια νέα αρχή σε δρόμους που κανείς από τους στεγνους και θλιβερά αδιάφορους συμμαθητές μου δεν γνώριζε Όμως τι σήμαινε προλεταριάτο ; Προσπαθούσα να το ανακαλύψω μέσα από μισολογα και χαροκαμενα πικροχολα αστεία των γύφτων " αχ ! Έπρεπε να μας κάνει σαπούνι ο Χίτλερ " και να μυριστω από εκεί την αποφορα της Ιστορίας ..Ήδη είχα εσωτερικευσει ένα ιστορικό αποτύπωμα , ένα μνημονικό ίχνος μέσα από τις αφηγήσεις για το Μαουτχαουζεν του μπαμπά μου ..Όμως τι έγινε μετά , τι έγινε με τον εμφύλιο το ένιωθα μόνο από τη Σιωπή , ελάχιστα μου λέγανε ,έπρεπε να τα ψάξω μόνος μου.Ναι , εκεί γύρω στο 73 , τότε που πηγαιναΤριτη προς Τετάρτη Γυμνασίου και ήμουν στο φουλ μιας άκρως προβληματισμένης και προβληματικής μοναχικής εφηβείας άρχισε να μισοανοιγει το καπάκι της Ιστορίας και αυτή να ξεπροβάλλει από μέσα. Τα βιβλία του πατέρα ήταν το κλειδί για να την ανακαλύψω και Είχα διαβάσει τους Δαιμονισμενους του Ντοστογιέφσκι ,ένιωθα ταυτισμένος με τον αρνητικό του ήρωα .Επίσης τον Θωμά Κορντεγιεφ του Μαξίμ Γκοργκι ,τα Σταφύλια της Οργής του Σταιμπεκ , την .κόψη του Ξυραφιού του Σωμετσετ Μωμ,το ένα παιδί μετράει τα άστρα του Λουντέμη, Καζαντζάκη , είχα αρχισει να σχηματίζω άποψη η οποία ήταν και προσωπική: Ετοιμάζομουνα έπαιρνα φορά για να ρίχτω στην ιστορία που με καλούσε στα κύματα της σαν την Θάλασσα ,και έτρεμα από χαρά όταν άρχισε να γίνεται το Πολυτεχνείο

....Μικρότερος είχα διαβάσει ως ένα σημείο την Αμερική του Κάφκα ,με φως να τρεμοπαιζει από λάμπα πετρελαίου ,στο χωριό του μπαμπά στον Δομηρο Σερρών .. Η Αμερική του Κάφκα - είχα διαβάσει τότε κάπου - ήταν το πιο αισιόδοξο βιβλίο του.Και για μένα η περίοδος του Πολυτεχνείου , το ' 73 ήταν η πιο αισιόδοξη και ελπιδοφόρα της ζωής μου .... μετά βέβαια πλάκωσε το κακό και η καταστολή .. όμως η φωτιά στη καρδιά μου είχε

Ας υποθέσουμε ....

 Ας υποθέσουμε πως σε μια στιγμή της Ζωής σας σηκωθηκατε όρθιοι και αντικρίσαμε το μέλλον με θάρρος και αποφασιστικότητα : " Θα νικήσω " είπατε .Και μετά ΗΤΤΗΘΗΚΑΤΕ . ..... ε δεν θα κατεβάσετε μόνο τα φτερά .! Θα κοιτάξετε με μίσος όποιον πετάει ακόμα" Πως τολμα να πέρα ενώ εγώ είμαι πεσμένος ;" .Θα του ρίξετε με σφενδόνες ελπίζοντας να πέσει . ........ .. Αυτό συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα

ΟΙ ΜΗ ΕΒΡΑΙΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ απο το ENZO TRAVERSO Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

 ΟΙ ΜΗ ΕΒΡΑΙΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ

Στον Ισαάκ Ντόιτσερ χρωστάμε έναν αξιοπρόσεχτο ορισμό που ήταν επίσης αυτοπροσωπογραφία γι' αυτή τη γενιά επαναστατών διανοούμε νων της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης: ήταν «μη-εβραίοι εβραίοι (non-Jewish Jews. (Εικ. 410] «Ο εβραίος αιρετικός που ξεπερνάει τον εβραϊσμό συμμετέχει σε μια εβραϊκή παράδοση», έγραψε μνημονεύοντας τον Σπινόζα, τον Χάινε, τον Μαρξ, τη Λούξεμπουργκ και τον Τρότσκι, τας τοί οι εβραίοι είχαν ξεκόψει από τη θρησκεία τους και την παραδοσιακή τους κουλτούρα, προσδιορίζονταν όμως ως εβραίοι εξαιτίας του αντισημιτι σμού και επωμίζονταν έτσι μια ιστορία διωγμών και ένα παρόν αποκλει

σμού και στιγματισμού. Στο νεοτερικό κόσμο, ιδιαίτερα μετά τη Χειραφέτηση, ο εβραϊσμός τοὺς φαινόταν «υπερβολικά στενός, υπερβολικά αρχαϊκός υπερβολικά περιοριστικός». Ο οικουμενιστικός πυρήνας της εβραϊκής κο ράδοσης δεν μπορούσε να αναπτυχθεί παρά μόνο υπερβαίνοντας τον ίδιο τον εβραϊσμό. Ο «μη-εβραίος εβραίος» είναι μια διαλεκτική μορφή που, ενώ στηρίζεται στην εκκοσμίκευση, περιλαμβάνει ταυτόχρονα τον αθεισμό και τον εβραϊσμό. Με άλλα λόγια, υπερβαίνει τον εβραϊσμό αντί να τον απορρίψει απλώς. Καθώς εντάσσονται σ' αυτή την «παράδοση» αντικομφορμισμού, αίρεσης και κριτικής σκέψης, αυτοί οι περιθωριακοί υιοθετούσαν μια ιδιόμορφη θέση, αφού ήταν ταυτόχρονα ξεκομμένοι από τον εβραϊσμό, που τον θεωρούσαν μορφή θρησκευτικού σκοταδισμού, και αποκλεισμένο το τους θεσμούς, την ευυποληψία και τις δημόσιες σταδιοδρομίες, με μια κοθβέντα από την κατεστημένη τάξη. Μπορούσαν να παίξουν ηγετικό ρόλο σε εξαιρετικές ιστορικές συγκυρίες, για παράδειγμα μετά την κατάρρευση του κεντρικών αυτοκρατοριών στο τέλος του Μεγάλου Πολέμου, αλλά η θέση τους ήταν πολύ εύθραυστη, όπως υπογραμμίζει με διαύγεια ο Ντόντο Ήταν οι ιδανικοί αποδιοπομπαίοι τράγοι σε όλες τις πολιτικές και κοινων κές κρίσεις:

Όλοι αυτοί οι μεγάλοι επαναστάτες ήταν εξαιρετικά ευάλωτοι. Σαν εβραίοι, ήταν κατά μία έννοια δίχως ρίζες - αλλά μόνο κατά μία έννοια, αφού είχαν πολύ βαθιές ρίζες στη διανοητική παράδοση και στις ευγενείς φιλοδοξίες της εποχής τους. Όμως, κάθε φορά που η θρησκευτική μισαλλοδοξία ή οι εθνικιστικός πυρετός ακολουθούσαν ανοδική πορεία, κάθε φορά που η δη ματική στενομυαλιά και ο φανατισμός θριάμβευαν, αυτοί ήταν τα πρώτα θα ματα. Οι ραβίνοι τούς αφόριζαν, οι χριστιανοί ιερείς τοὺς καταδιώκεις τ χωροφύλακες και οι καραβανάδες των τυράννων τους κυνηγούσαν, οι μεν το δημοκράτες φιλισταίοι τους μισούσαν, τα ίδια τους τα κόμματα τους διε γράφανε. Γνώρισαν σχεδόν όλοι τους την εξορία και σχεδόν όλοι τους είδε κάποια στιγμή τα γραφτά τους να ρίχνονται στην πυρά.

σελ 289 -290

απο το

Nα έχουμε Παρρησία

 ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΡΡΗΣΙΑ .ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ     ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΡΗΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ

Μισέλ Φουκώ. 

35

Αναλύοντας την έννοια της παρρησίας, θα ήθελα επίσης να δώσω μια γενική εικόνα της γενεαλογίας αυτού που θα μπορούσαμε να ανα μάσουμε «κριτική στάση» ή «κριτικό ήθος» στην κοινωνία μας. Οι ιστορικοί των ιδεών κατά κανόνα ενδιαφέρονται για το πρόβλημα των «ιδεολογιών» ή για το πρόβλημα των σχέσεων μεταξύ κοινωνίας και γνώσης, προκειμένου να διαπιστώσουν σε ποιο βαθμό οι κοινωνικές δομές ή οι κοινωνικές διαδικασίες προάγουν ή εμποδίζουν την ανα κάλυψη της αλήθειας. Προσωπικά πιστεύω ότι υπάρχει ένα ακόμα πρόβλημα αναφορικά με τις σχέσεις μεταξύ αλήθειας και κοινωνίας: όχι το πρόβλημα της σχέσης της κοινωνίας με την αλήθεια διαμέσου των «ιδεολογιών», αλλά το πρόβλημα αυτού που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε το αληθολογών» (Wahrsager). Το πρόβλημα του αλη- θολογούντος, όπως γνωρίζουμε, είναι ένα πρόβλημα νιτσεϊκό, και στα έργα του Nietzsche βρίσκουμε μια ανάλυση αυτού του προβλήματος. Ποιο είναι το πρόβλημα του Wahrsager, του αληθολογούντος; Είναι το εξής: Μέσα σε μια δεδομένη κοινωνία, ποιος έχει τα προσόντα, ποιος θεωρείται ικανός να λέει την αλήθεια; Ποιος είναι αυτός που τα λεγόμενά του υποτίθεται ότι είναι αληθή και γίνονται δεκτά ως τέτοια; Όσον αφορά τη δική μας κοινωνία, νομίζω πως θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπάρχουν τέσσερις διαφορετικοί ρόλοι για τον αληθολογούντα, τρεις απ' τους οποίους είναι σχετικώς γνωστοί.                         Πρώτον, υπάρχει ο προφητικός ρόλος. Στον προφητικό ρόλο, κάποιος μιλάει, και μιλάει ως εκπρόσωπος, ως φερέφωνο κάποιου άλλου, κάποιου ισχυρού όντος, το οποίο δεν μπορούμε να παρατηρή σουμε. Αυτός ο προφητικός ρόλος εμπεριέχει αναφορά σε μιαν άλλη πραγματικότητα ο προφήτης παρεμβαίνει και λειτουργεί ως μεσάζων.

Υπάρχει ένας δεύτερος ρόλος αληθολογούντος: ο ρόλος του σοφού. Η διαφορά μεταξύ του προφήτη και του σοφού είναι ότι ο πρώτος, ο προφήτης, μιλάει για λογαριασμό κάποιου άλλου, ενώ ο δεύ τερος, ο σοφός, μιλάει εξ ονόματος του εαυτού του λέει πράγματα που κάποιοι άλλοι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να γνωρίσουν από μόνοι τους.

Ο τρίτος ρόλος αληθολογούντος είναι ο ρόλος του δασκάλου. Η διαφορά μεταξύ του σοφού και του δασκάλου είναι ότι ο πρώτος, ο σοφός, λέει πράγματα που τα γνωρίζει μόνον αυτός, ενώ ο δεύτερος, δάσκαλος, λέει πράγματα ήδη γνωστά, πράγματα που η κοινωνία έχει ήδη προσλάβει και αποδεχθεί. Ο ρόλος του δασκάλου είναι να

διδάσκει αυτές τις αλήθειες σε ανθρώπους που πρέπει προκειμένου να ενσωματωθούν -ή προκειμένου να ενσωματωθούν καλύτερα- στην κοινωνία. Αυτοί είναι, λοιπόν, οι τρεις ρόλοι, ο.   προφήτης, ο σοφός και ο δάσκαλος. Νομίζω πως οι ρόλοι έχουν αναλυθεί πολλές φορές μέχρι τώρα και είναι αρκετά γνωστοί. να τις μάθουν

Αλλά νομίζω ότι υπάρχει κι ένας τέταρτος ρόλος, ο οποίος, για κάποιους λόγους, δεν έχει διερευνηθεί επαρκώς: ο παρρησιαστικός ρόλος. Όπως αντιλαμβάνεστε, ο ρόλος του παρρησιαστή είναι κάπως διαφορετικός από τους τρεις κύριους ρόλους που ανέφερα.

Ο παρρησιαστής, πρώτον, διαφέρει από τον προφήτη κατά το ότι δεν μιλάει εξ ονόματος κάποιου άλλου, αλλά εξ ονόματος του εαυτού του. Λέει τη δική του γνώμη. Εκπροσωπεί τον εαυτό του. Αυτή είναι η διαφορά η κύρια διαφορά μεταξύ παρρησιαστή και προφήτη. Επίσης, ο παρρησιαστής διαφέρει από τον σοφό, διότι ο σοφός δεν είναι υποχρεωμένος να λέει στους άλλους αυτά που γνωρίζει. Στην περίπτωση του σοφού, οι άλλοι άνθρωποι πρέπει να του θέτουν τήματα και να ακούνε αυτό που τους απαντάει. Αλλά ο σοφός άνθρωπος μπορεί και να παραμείνει σιωπηλός, συχνά δε η σιωπή του είναι η καλύτερη ένδειξη της σοφίας του. Εν πάση περιπτώσει, ο σοφός λέει αυτό που θέλει να πει και δεν ανησυχεί για τις ενδεχόμενες συνέπειες των λόγων του και της σοφίας του.                    Αντίθετα, για τον παρρησιαστή το να μιλάει, το να λέει την αλήθεια, το να πείθει τους άλλους, αποτελεί καθήκον. Ο παρρησιαστής οφείλει να επιδρά πάνω τους και να βελτιώνει τη συμπεριφορά τους: να βελτιώνει το νου του ηγεμόνα, να βελτιώνει την κοινωνία, την πόλη κ.λπ. Έχει μια ευθύνη, ένα καθήκον, μια υποχρέωση που ο σοφός άνθρωπος δεν έχει.

Τέλος, κατά τη γνώμη μου ο παρρησιαστής διαφέρει από τον δάσκαλο, γιατί ο δάσκαλος, όπως ξέρουμε πολύ καλά, δεν χρειάζεται να είναι θαρραλέος, δεν διατρέχει κανένα κίνδυνο όταν διδάσκει· λέει πράγματα που ξέρουν οι πάντες. Ο ρόλος του είναι να ενσωματώνει στην κοινωνία τους ανθρώπους που δεν έχουν ακόμα ενσωματωθεί, να βοηθάει τους ανθρώπους να ενταχθούν σ' αυτήν, με τον ίδιο να είναι ήδη μέσα στην κοινωνία. Ο παρρησιαστής, αντίθετα, βρίσκεται βασι- κά σε κατάσταση συγκρουσιακή ορθώνει το ανάστημά του απέναντι στην εξουσία, αντιτίθεται στην πλειονότητα, την κοινή γνώμη κ.ο.κ., πράγμα που δεν κάνει ο δάσκαλος. Ο παρρησιαστής δεν ενεργεί ως παράγοντας ενσωμάτωσης, ως διαλυτικό στοιχείο. "Σελίδες 35-36