“PIECE OF GREEN” by Minimal Compact, album: The Figure One Cuts (1987)

“PIECE OF GREEN” by Minimal Compact, album: The Figure One Cuts (1987)

Σαπίζουν...

Σαπίζουν...
Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΠΑ
απο την ''Ε''

http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,id=47596868

Απόσπασμα ¨
''ήρθαν στην εξουσία με μεγάλα λόγια και παχυλές υποσχέσεις περί επανίδρυσης του κράτους και οικονομικής ανάταξης και με συνθήματα περί σεμνότητας και ταπεινότητας καταφέρνοντας να ξεγελάσουν χιλιάδες πολίτες, έχουν προ πολλού ξεπεράσει τις χειρότερες στιγμές των χειρότερων κυβερνήσεων που γνώρισε ο τόπος από το 1974.


Στο βάθρο των αποτυχημένων κυβερνήσεων δικαίως καταλαμβάνουν το ψηλότερο σκαλί με νέο πανελλήνιο ρεκόρ που φαντάζει απλησίαστο.
Αβουλοι, γιατί πορεύονται εική και ως έτυχε, χωρίς σχέδιο, χωρίς στόχους και αρχές, μ' έναν αρχηγό ψοφοδεή και με μοναδικό πια μέλημά τους την παραμονή στην εξουσία, δίχως να υπολογίζουν το κόστος για τη χώρα και την παράταξή τους και αδιάφοροι για τον ερειπιώνα που θα κληροδοτήσουν στους επόμενους. Δειλοί, γιατί κάθε φορά που ήρθαν αντιμέτωποι με μεγάλα γεγονότα είτε κρύβονταν, είτε κατασκεύαζαν αποδιοπομπαίους τράγους στο κατώτερο δυνατό επίπεδο, είτε κατηγορούσαν τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Η παραίτηση είναι μια απολύτως άγνωστη γι' αυτούς λέξη. Και όταν την υποβάλλουν είναι έτοιμοι να την αποσύρουν αν τους το ζητήσει ο «καταλληλότερος», τον οποίο διάφοροι ιμάντες του συστήματος -παλιοί και νεήλυδες- προσπαθούν με νύχια και με δόντια να τον κρατήσουν στην επιφάνεια. Η ανάληψη των πολιτικών ευθυνών για λόγους ευθιξίας είναι για τους κυβερνώντες μια αδιανόητη πράξη ή την αντιλαμβάνονται ως μια παραχώρηση προς τους ιθαγενείς χωρίς καμία άλλη επώδυνη συνέπεια για τους ίδιους, απαιτώντας μάλιστα να τους αποθεώσουν επειδή, άκουσον άκουσον, βρέθηκε επιτέλους ένας πρωθυπουργός που αναγνώρισε τα λάθη του. Ζητούν με απαράμιλλη αυθάδεια συναίνεση στα δύσκολα (δηλαδή συνενοχή), κρατώντας για τους εαυτούς τους τα ωφέλιμα και κερδοφόρα. Ο παχυδερμισμός σ' όλη τη μεγαλοπρέπειά του.

Ακόμη και οι οπαδοί τους νιώθουν προσβεβλημένοι. Στις εκλογές του 2007 ο λαός τούς έδωσε άλλη μία ευκαιρία, παρά τα πρωτοφανή σκάνδαλα, την παροιμιώδη ανικανότητα, τις καταστροφές που προκάλεσαν, την αβελτηρία τους, την ηθική εξαχρείωσή τους. Την άρπαξαν όχι για ν' αλλάξουν, αλλά για να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους. Σήμερα φλερτάρουν ήδη με τη γελοιότητα και κινδυνεύουν να καταδικαστούν στη μεγαλύτερη ποινή που μπορεί να επιβάλει η ιστορία: να περάσουν στο χώρο των υποσημειώσεών της σαν μια πυώδης παρένθεση. ...

Πρόθυμοι και συνένοχοιΗ τρομοκρατία άλλοθι για μέτρα καταστολής('' Ε'' και LE MONDE diplomatique)

Πρόθυμοι και συνένοχοι
αποσπασμα :Οι πρώτες λίστες

Ετσι, η διεθνής αντιτρομοκρατία δημιουργεί μια πραγματική «αγορά» ανταλλαγής ανασφαλειών και τρόμου. Οι συναλλαγές πραγματοποιούνται με την αναγνώριση των υπόπτων ατόμων και των παράνομων οργανώσεων: κάθε υπηρεσία πληροφοριών αναγκάζεται να αναγνωρίσει τους καταλόγους που έχει συντάξει ένα άλλο κράτος προκειμένου να επιτύχει την αμοιβαία αναγνώριση των δικών της.
Η G8 έχει τον δικό της κατάλογο. Οι ΗΠΑ επίσης. Η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει περισσότερους, ανάλογα με το εάν αποσκοπούν στον εντοπισμό οικονομικών συναλλαγών ή στην απαγγελία κατηγορίας κατά ορισμένων ατόμων. Μάλιστα, μερικές ευρωπαϊκές χώρες έχουν λίστες, οι οποίες συχνά δεν δίνονται στη δημοσιότητα. Επιπλέον, σε αυτούς τους επίσημους -ή τουλάχιστον γνωστούς- καταλόγους προστίθενται κι άλλοι, κατά πολύ μακροσκελέστεροι αλλά και μυστικότεροι, καθώς διευρύνουν ακόμα περισσότερο το φάσμα των υπόπτων, με αποτέλεσμα να θεωρούνται ακόμα καλύτεροι.Το παράδειγμα των αμερικανικών no-fly lists (λίστες ατόμων στα οποία δεν επιτρέπεται η επιβίβαση στα αεροσκάφη που εκτελούν εσωτερικά δρομολόγια ή κατευθύνονται στις ΗΠΑ) που συντάχθηκαν μετά το 2001 με βάση την ενοποίηση των διαθέσιμων δεδομένων, είναι χαρακτηριστικό για τον ανυπόληπτο χαρακτήρα των φημών και της παραπληροφόρησης. Δίχως την παραμικρή συνάφεια, μπορεί να περιλαμβάνουν τα πλέον ετερόκλητα άτομα: ένα παιδάκι 11 μηνών ίσως να θεωρηθεί διεθνής τρομοκράτης και -συνεπώς- να κρατηθεί μαζί με τη μητέρα του στο αεροδρόμιο, επειδή το ονοματεπώνυμό του και δύο άλλα χαρακτηριστικά στοιχεία του (τα οποία κρατούνται μυστικά) συμπίπτουν με εκείνα ενός άλλου ατόμου(3). Στο όνομα της πρόληψης, του δικαιώματος επέμβασης πριν από την εκδήλωση μιας παράνομης πράξης, παρατηρήθηκε μετατόπιση των προτεραιοτήτων, από τη δικαστική αστυνομία ή την κατασταλτική στρατιωτική δράση στη συλλογή πληροφοριών, στην αποθήκευση και στη διαλογή τους, έτσι ώστε να πραγματοποιηθεί ένα παιχνίδι εξομοίωσης των πιθανών μελλοντικών συμπεριφορών, το οποίο θα βασίζεται σε στοιχεία του παρελθόντος. Παρ' όλο που πρόκειται για κάτι ανάμεσα στην επιστήμη και τη μαντεία, σε αυτές τις εκθέσεις για τη μελλοντική συμπεριφορά ορισμένων δυνητικά επικίνδυνων ατόμων, τα οποία πρέπει να συλληφθούν και να τεθούν υπό κράτηση πριν περάσουν, υποτίθεται, στη δράση, στηρίζεται ολόκληρο το δόγμα των αντιτρομοκρατικών πολιτικών. Εντούτοις, η ανάλυση των επανειλημμένων λαθών στα οποία υπέπεσαν οι κυβερνήσεις και οι υπηρεσίες πληροφοριών τους από το 2002 αποδεικνύει ότι αυτή η υποτιθέμενη γνώση σε ζητήματα που αφορούν τη μελλοντική αβεβαιότητα, τη συμπεριφορά των εχθρών και τον έγκαιρο εντοπισμό τους, είναι τουλάχιστον συζητήσιμη. Αλλωστε, αυτό που δικαιολογεί τα βασανιστήρια, τη φυλάκιση, τη στέρηση του δικαιώματος σε μια δίκαιη δίκη και κάθε άλλη πρακτική που παραβιάζει τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, είναι η βούληση να επιτευχθεί η πρόληψη. Το ζητούμενο είναι πάντοτε η «απόσπαση πληροφοριών», να μιλήσουν ορισμένα άτομα - κι αν αρνηθούν, πρέπει να υποχρεωθεί το σώμα τους να μιλήσει. Πολλά είναι τα μέρη που χρησιμοποιήθηκαν γι' αυτόν το σκοπό: το Αμπού Γκράιμπ στο Ιράκ, το Γκουαντάναμο, αλλά και ένα ολόκληρο αρχιπέλαγος από μυστικές τοποθεσίες κράτησης [στο Αφγανιστάν, στη Συρία, στο Μαρόκο, στην Αίγυπτο... αλλά και σε ευρωπαϊκό έδαφος, όπως στην Πολωνία και στη Ρουμανία(4)] το οποίο σε μεγάλο βαθμό συμπίπτει με τις αμερικανικές και ΝΑΤΟϊκές στρατιωτικές βάσεις.Επτά χρόνια μετά την έναρξη της λειτουργίας τους, αποκαλύπτεται η αποτυχία και η αναποτελεσματικότητα αυτών των συστημάτων. Η κακομεταχείριση που υπέστησαν οι ύποπτοι σε όλες αυτές τις βάσεις δεν επέτρεψε τη συλλογή αξιόπιστων πληροφοριών και δεν οδήγησε στην απαγγελία κατηγορητηριών. Οσον αφορά το Γκουαντάναμο, συχνά κρατήθηκαν επ' αόριστον «συνηθισμένοι» άνθρωποι, θύματα των περιστάσεων. Οι περισσότεροι από αυτούς που αφέθηκαν ελεύθεροι δεν ήταν μαχητές που συνδέονταν με την Αλ Κάιντα, αλλά ξένοι που συνελήφθησαν στο Αφγανιστάν (όπου είχαν βρεθεί για τουρισμό, κάποιο γάμο, θρησκευτικούς λόγους ή μερικοί λόγω της πολιτικής τους στράτευσης) και παραδόθηκαν στους Αμερικανούς για να μπορέσουν ορισμένοι να εισπράξουν την επικήρυξη.
Τον Ιανουάριο του 2002, ο αμερικανός νομικός Αλαν Μόρτον Ντέρσοβιτς προσπάθησε να δικαιολογήσει τα «νόμιμα» βασανιστήρια επικαλούμενος -όπως είχαν κάνει πριν από αυτόν και οι γάλλοι στρατιωτικοί στην Αλγερία- το σενάριο του τρομοκράτη που γνωρίζει πού έχει τοποθετηθεί μια βόμβα η οποία σύντομα θα εκραγεί, αλλά αρνείται να το αποκαλύψει.Εγιναν φιλομουσουλμάνοιΣε κάθε περίπτωση, το μόνο βέβαιο είναι ο απόλυτα αντιπαραγωγικός χαρακτήρας αυτών των μεθόδων, καθώς συνέβαλαν -πολύ πιο αποτελεσματικά κι από τις καλύτερες στιγμές της προπαγάνδας της Αλ Κάιντα- στη ριζοσπαστικοποίηση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού των μουσουλμανικών χωρών, ο οποίος προηγουμένως δεν ήταν ιδιαίτερα εχθρικός απέναντι στους Αμερικανούς (για παράδειγμα στην Ινδία και στην Ινδονησία). Ομως, εκτός από την κυβέρνηση Μπους, υπάρχει ο κίνδυνος να υποφέρει επί δεκαετίες από αυτή την απόρριψη και ολόκληρη η δυτική διπλωματία, ακόμα και οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Μάλιστα, ακόμα και η άρνηση των Ευρωπαίων να συμμετάσχουν στις χειρότερες από τις προαναφερθείσες ενέργειες, δεν εμπόδισε την ανάπτυξη μορφών συνενοχής. Η λογική του «εξαιρετικού χαρακτήρα» των περιστάσεων που αναπτύχθηκε στην Ουάσιγκτον, λειτούργησε ασθενέστερα στην Ευρώπη. Εδώ, η δυνατότητα επιβολής κυρώσεων στις κυβερνήσεις που παραβιάζουν τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα αποδείχθηκε συχνά ότι είχε εξαιρετική σημασία. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων διαδραμάτισαν συχνά έναν εξισορροπητικό ρόλο, τον οποίο δεν μπόρεσαν να εκπληρώσουν ούτε το Παναμερικανικό Δικαστήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (το οποίο στερείται της δυνατότητας επιβολής κυρώσεων), ούτε το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η Βουλή των Λόρδων που συχνά κατηγορείται για το συντηρητισμό της, μπλόκαρε τις πρωτοβουλίες του Τόνι Μπλερ. Ανέτρεψε, ένα προς ένα, τα επιχειρήματα και ακύρωσε όλα τα μέτρα που ήταν αντίθετα με το Habeas corpus. Για παράδειγμα την επ' αόριστον κράτηση σε φυλακές υψίστης ασφαλείας του Μπέλμαρς αλλοδαπών που δεν μπορούσαν να απελάσουν. Το ίδιο συνέβη και στην περίπτωση των προσωπικών δεδομένων: οι υπηρεσίες πληροφοριών των ευρωπαϊκών χωρών ήταν έτοιμες να συνεργαστούν με τους αμερικανούς ομόλογούς τους. Μάλιστα, στα κρυφά, προχώρησαν συχνά σε συνεργασία. Αλλά, οι εθνικές και, ευρωπαϊκές αρχές ελέγχου, όπως και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, άσκησαν τόσο έντονες πιέσεις στις κυβερνήσεις, στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και στην Επιτροπή, ώστε αναγκάστηκαν να ανεβάσουν τον πήχη των απαιτήσεών τους και να αντιταχθούν στις αμερικανικές αξιώσεις. ...''

ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ-Ποιοι είναι οι κουκουλοφόροι;(απο τον Ιο της ''Ε''

ΣΤΟΝ ΙΟ της Κυριακάτικης ''Ε''
http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=74895076,82400356,88194532

αποσπασματα :

''....Ενα φάντασμα πλανιέται, τον τελευταίο καιρό, πάνω από τις μαζικές κινητοποιήσεις στη χώρα μας: το φάντασμα των κουκουλοφόρων. Κάτι η εμπειρία του περασμένου Δεκέμβρη (και του δυναμικού φοιτητικού κινήματος του 2006-07), κάτι η οικονομική κρίση και η επιδιωκόμενη αξιοποίησή της προς όφελος της «επιχειρηματικότητας» εις βάρος της μισθωτής εργασίας, και το φόβητρο των ανεξέλεγκτων ορδών που απειλούν υποτίθεται την ηρεμία των πολιτών επισείεται όλο και περισσότερο από διάφορες πλευρές.Από κοντά κι οι προσπάθειες για τη σκλήρυνση της υφιστάμενης νομοθεσίας, με τη μετατροπή της «κουκουλοφορίας» σε ιδιώνυμο αδίκημα.

Η αρχική ιδέα ανήκε -σε ποιον άλλο;- στον Γιώργο Καρατζαφέρη. «Εμείς έχουμε συγκεκριμένες θέσεις» ανακοίνωσε στη Βουλή κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού (21/12/08). «Πρώτον, ιδιώνυμον αδίκημα η κουκούλα. Οποιον φοράει κουκούλα κατευθείαν από το αυτί στον εισαγγελέα. Ανεξαρτήτως γιατί τη φοράει». Για τη διασφάλιση της πάση θυσία πάταξης των ασχημονούντων, η ίδια πρόταση προβλέπει ότι «πρέπει να υπάρχουν ειδικής μορφής δικαστήρια που να δικάζουν τους "κουκουλοφόρους"» -επιστροφή, μ' άλλα λόγια, σε μια μορφή έκτακτων στρατοδικείων.

Οι πρώτες εμφανίσεις κουκουλοφόρων διαδηλωτών στους δρόμους της Αθήνας και στα πρωτοσέλιδα του αθηναϊκού τύπου. Αριστερά και κάτω, «διάλογος» για την Πρωτομαγιά του 1977 μεταξύ επιφανούς φιλοκυβερνητικής εφημερίδας κι αντιεξουσιαστικού περιοδικού. Δεξιά, μια μικρή πορεία αλληλεγγύης στο αντιρατσιστικό κίνημα της Ν. Αφρικής, χωρίς σοβαρά επεισόδια, αναδείχθηκε από τα ΜΜΕ χάρη στη «φωτογενή» παρουσία μιας ομάδας κουκουλοφόρων αναρχικών (4.9.1985).Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ ήταν, άλλωστε, σαφέστατος όσον αφορά το σκεπτικό που υπαγόρευσε την εισήγησή του: «Είμαστε εδώ οι "πολιτικοί ταγοί" του τόπου και δεν θα οδηγούμεθα από τα γεγονότα του πεζοδρομίου».

Ας σοβαρευτούμε. Η όλη φιλολογία περί «κουκουλοφόρων» στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια αφαιρετική -και σε μεγάλο βαθμό αυθαίρετη- ιδεολογική κατασκευή, με την οποία διάφοροι παράγοντες της δημόσιας ζωής (από τα ΜΜΕ ώς τους πολιτικούς) επιχειρούν να οικοδομήσουν την εικόνα (και να ποινικοποιήσουν τις πρακτικές) του αναδυόμενου «εσωτερικού εχθρού». Στα πρώτα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, αυτός ο εχθρός είχε τη μορφή των «αριστεροχουντικών», των «άκρων» που (υποτίθεται ότι) συντόνιζαν τη δράση τους εις βάρος της νεοσύστατης τότε δημοκρατίας. Τους διαδέχθηκαν ως φόβητρο οι «εξτρεμιστές», οι «αναρχικοί» (η ιδεολογία των οποίων παραλίγο να ποινικοποιηθεί ως ιδιώνυμο αδίκημα με το νομοσχέδιο Μαγκάκη το 1983), οι «πανκ», οι «γνωστοί-άγνωστοι».

Ηδη σε κρίση νομιμοποίησης τα τελευταία χρόνια, καθώς οι δυναμικές μαζικές αντιστάσεις στη νεοφιλελεύθερη πολιτική όλο και διογκώνονταν, αυτός ο τελευταίος όρος ετέθη σε πλήρη αχρηστία με το νεανικό ξέσπασμα του Δεκέμβρη.

Πώς μπορούν να θεωρηθούν «γνωστοί-άγνωστοι» τόσες χιλιάδες άνθρωποι, πολλοί απ' τους οποίους κατέβηκαν πρώτη φορά στους δρόμους;

Η ανάγκη μιας νέας ορολογίας κατέστη, ως εκ τούτου, επιτακτική.Η παρουσία ανθρώπων με καλυμμένα πρόσωπα στις διαδηλώσεις είναι, φυσικά, αναντίρρητο γεγονός. Η συλλογική υπαγωγή τους στη νομική κατασκευή των «κουκουλοφόρων» μπάζει, ωστόσο, σε δύο σημεία:

Πρώτον, στο αυθαίρετο πακετάρισμα μιας πλειάδας εντελώς διαφορετικών πρακτικών σε μια ενιαία (ποινική) κατηγορία.

Και δεύτερον, στην αυθαίρετη σύνδεση της «κουκουλοφορίας» με όλη την γκάμα των βιαιοτήτων που διαπράττονται εν ώρα οδομαχιών. Η πραγματικότητα, όμως, για όσους την έχουν ζήσει στο πεζοδρόμιο κι όχι μέσω των τηλεοπτικών «ζωντανών συνδέσεων», είναι πολύ διαφορετική.

Οι διαδηλωτές που σκεπάζουν τα πρόσωπά τους το κάνουν για τρεις λόγους (εναλλακτικά ή και σωρευτικά):

για ν' αποφύγουν την καταγραφή της ταυτότητάς τους από τις κάμερες των ΜΜΕ και της ΕΛ.ΑΣ.,

για να προστατευθούν από τα χημικά και,

ίσως, για να τραβήξουν την προσοχή, μετατρέποντας την αμφίεση τους σε πολιτικό μήνυμα αντίστασης.

Τίποτα από τα τρία δεν συνιστά αδίκημα.

Πρόκειται, αντίθετα, είτε για απολύτως νόμιμα μέτρα αυτοπροστασίας (από τον χημικό πόλεμο της ΕΛ.ΑΣ. και τα αδιάκριτα βλέμματα -ας μην ξεχνάμε ότι στους δυνητικούς θεατές μιας διαδήλωσης περιλαμβάνονται δυσφορούντες γονείς, αντιφρονούντες εργοδότες ή προϊστάμενοι και, φυσικά, οι υπηρεσίες ασφαλείας) είτε για καθ' όλα θεμιτή επιδίωξη προβολής και μετάδοσης του επιθυμητού επικοινωνιακού μηνύματος.

Κουκουλοφόρες γυναίκες Ζαπατίστας σε συνέντευξη τύπου κατά την Πρώτη Διηπειρωτική Συνάντηση ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό (Λα Ρεαλιδάδ 1.8.1996) μιλούν στα διεθνή ΜΜΕ.Οσοι παρακολούθησαν από κοντά τις συγκρούσεις του Δεκέμβρη παρατήρησαν άλλωστε ότι στις επιθέσεις κατά των αστυνομικών πρωταγωνιστούσαν συχνά όχι «κουκουλοφόροι» αλλά νέοι με ακάλυπτα πρόσωπα. Εξ ιδίας πείρας, μπορούμε να βεβαιώσουμε πως το ίδιο ακριβώς συνέβαινε και παλιότερα. Συχνά, μάλιστα, η κάλυψη του προσώπου των «ταραξιών» γινόταν με προτροπή των οπερατέρ και των φωτορεπόρτερ, που δεν ήθελαν η εκ μέρους τους καταγραφή των επεισοδίων να ισοδυναμεί με χαφιεδισμό των πρωταγωνιστών τους. Εξίσου παραπλανητικό είναι και το «τεχνικό» σκέλος της υπόθεσης. Οπως διαπιστώνουμε από το «νομοσχέδιο» της κυρίας Μαραγκοπούλου, στην κατηγορία της «κουκούλας» μπορούν να τσουβαλιαστούν τα πιο ετερόκλητα μέσα ένδυσης ή αυτοπροστασίας που συναντάμε συνήθως στις διαδηλώσεις: νεανικά φουτεράκια της μόδας με κουκούλα, κασκόλ, χάρτινες υγειονομικές μάσκες, επαγγελματικές μάσκες μπογιατζήδων, γυαλιά οξυγονοκολλητή, κράνη μοτοσικλέτας, αναποδογυρισμένες πλαστικές σακούλες, απλές μπλούζες ή φανέλες τυλιγμένες γύρω απ' το πρόσωπο, κουκούλες του σκι ή της Αποκριάς, καθώς και ποικίλοι συνδυασμοί όλων των παραπάνω. ....''

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Δεν είναι παίξε γέλασε η Αγάπη

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Δεν είναι παίξε γέλασε η Αγάπη

Σ’ ένα μπουκάλι είναι κρυμμένη η Αγάπη

Καταμεσής μέσα στης θάλασσας το μάτι

Κι όλο την τρώγει της αρμύρας το αλάτι

Πουν’ της αλήθειας μας το πιο βαθύ το κάτι ;

Δεν είναι παίξε γέλασε η Αγάπη

Δεν ειν’ έρωτος, αστεία αυταπάτη

Δεν είναι φάρμακο μα ούτε και φαρμάκι

Είναι το πιο βαθύ ,της θάλασσας μας Κάτι .

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Τι ναναι αυτό που φλόγα βγάζει σαν κερί;

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Τι ναναι αυτό που φλόγα βγάζει σαν κερί;



Κι έτσι γλιστράνε στο κενό οι θεωρίες
Και ξεκολλάνε –σαν τα άστρα-οι σημασίες

Σε μια τροχιά ελλειπτική-στη σιωπή
(αφού κανείς μας πια δεν ξέρει τι να πει)

Μα …στάσου ! τι ναι κείνο το σημάδι;
Που λάμπει σαν πολύτιμο πετράδι;

Τι τάχα τρεμοφέγγει στα ουράνια
σαν ναταν η ελπίδα η πιο σπάνια;

Τι ναναι αυτό που φλόγα βγάζει σαν κερί…
Και μου θυμίζει κάποια εικόνα ιερή ;


Γαλάζιο φάντασμα σε μαύρο Ουρανό
Στις καμινάδες μας ,και μοιάζει με καπνό….;

Η μήπως είναι η ιδια η ψυχή μας;
Και το απόσταγμα της μιζερης ζωής μας;

Σα μέσα στη σπηλιά –σταλαγματιά
Σαν του Θεούλη -στους ανθρώπους- η ματιά….




Σχόλιο από Νοσφεράτος Μάρτιος 23, 2008

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Καμιά φορά πονά κι η απουσία

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Καμιά φορά πονά κι η απουσία

Καμιά φορά πονά κι η απουσία
Όταν στην άκρη τ’ ουρανού γυρεύεις την Ουσία
Όταν πετάς στα σύγνεφα ,πονάνε και οι Λέξεις
(Ανακαλύπτεις ξαφνικά πως δεν μπορείς να παίξεις)

Και κάτω από τα πόδια σου, σα βλέπεις το κενό

Νιώθεις να πέφτεις άξαφνα ,σε άσπλαχνο γκρεμό

Κάποιες φορές ,στα ξαφνικά, πονάνε και τα Λόγια
Παύουν να είναι βάλσαμο, σου μοιάζουν μοιρολόγια
Και ξαφνικά το φάρμακο σου γίνεται φαρμάκι
-πώς να το δείξω άραγε σ ένα μικρό στιχάκι;