Καμμιά φορά., Ξυπνάω.

 Καμμιά φορά , ξυπνάω / στις 5 η ώρα το πρωί / ανησυχώντας / όχι πια για την ζωή που έρχεται / αλλά για τη ζωή μας που πέρασε / για το πόσο μάταιες ήταν οι ελπίδες / ότι θα βρούμε την άκρη , θα γυρίσει ο τροχός , / ότι θα  καταλάβουμε το νόημα της ζωής ( αν όχι εμείς , τουλάχιστον τα παιδιά μας ) / ότι θα ζήσουμε ,για λίγο , ευτυχισμένοι / Όμως , παρόλα αυτά , / ξυπνάμε όλο και πιο , κάθε μέρα , θλιμμένοι , / Στο μαγγανοπηγαδο  της Ύπαρξης / γυρεύοντας μάταια αποδράσεις / ποτέ πέφτοντας στους εσωτερικούς γκρεμούς / ποτέ  ταξιδεύοντας στην αιώνια επανάληψη /ποτέ εντός , ποτέ εκτός / σ' αυτή την σπειροειδή ανακύκλωση  της ματαιότητας / στις άδειες μέρες / της επανάληψης του εαυτού μας / Καμμιά φορά ξυπνάω νωρίς / και ύστερα / ξανακοιμαμαι πάλι.