Ανήμποροι και πάλι

Αυτές τις Βροχερές , ψυχρές ημέρες
είμαστε -όπως και τόσοι άλλοι – μόνοι στον κόσμο
Βλέπουμε τους νομάδες και κρυβόμαστε
Στις θλιβερές σπηλιές μας , στα καβούκια μας
Ανήμποροι και πάλι
Να τους κοιτάξουμε στα μάτια
Η έστω για να
κοιταχτούμε