Αναγνώστες

Κυριακή 7 Ιουνίου 2009

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Για τη συγχρονη λατρεια του Συναισθηματος

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Για τη συγχρονη λατρεια του Συναισθηματος


Σήμερα η επαφή με τα συναισθήματα μας αποκτά μια ανεξάρτητη και κρίσιμη ηθική άξια. Μετατρέπεται σε κάτι που επιβάλλεται να επιτύχουμε προκειμένου να αποκτήσουμε ”γνησιότητα και πληρότητα” .

Σήμερα ζούμε με το ιδανικό της αυθεντικότηταςζούμε σήμερα στην εποχή της τυραννίας της οικειότητας : στην εποχή μας οι σχέσεις στον δημόσιο χώρο συλλαμβάνονται ως μια μορφή αυτοαποκάλυψης και η συζήτηση αποκτά χαρακτήρα εξομολόγησης .

Ότι καθιστά μια πράξη έγκυρη (δηλαδή αυθεντική) είναι ο χαρακτήρας όσων μετέχουν σε τούτη κι όχι η πράξη καθ εαυτή» .

Ετσι , σιγά σιγα ο εαυτός γίνεται ένας «εαυτός σολιψιστικός'', δεν πιστεύει σε τίποτα πέρα από τον ίδιο-αφού δεν μπορεί να υπάρχει άλλο νόημα πέρα από αυτό που δημιούργησε ο ίδιος.

Σήμερα τα συναισθήματα μοιάζουν πράγματι να ξεχειλίζουν ανεξέλεγκτα.
Πάθη και συγκινήσεις , φαίνονται να φουντώνουν ξαφνικά ή και να εξαερώνονται όπως η ίδια η τωρινή νεωτερικοτητα όπου κάθε τι το σταθερό, «εξαχνώνεται» όπως έλεγε κάποτε ο Μαρξ.

Φθόνος ,ενθουσιασμός ,αγανάκτηση, οργή εμφανίζονται και εξαφανίζονται ανάλογα και με τον ρυθμό που επιβάλλει το κυρίαρχο σλόγκαν των δελτίων ειδήσεων της τηλεοπτική δημοκρατία των συγκινήσεων :«και τώρα ας περάσουμε σε άλλο θέμα »

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Παροντισμος ,μνήμη ,παρελθόν

 Παροντισμος και παρελθόν : Ο Τραβερσο για τις νέες υποκειμενικές γραφές της ιστορίας  Ένζο Τραβέρσο Ιδιότυπα παρελθόντα Το «εγώ» στη γραφή ...