τωρα που μου το θυμισες

η εξορία ήτανε, σαν δίκοπο μαχαίρι
μου ξυνε όλο τις πληγές,μου έσκαβε το Τζέρι,
μα πιο πολύ καιγόμουνα, που κάηκαν τα δάση,
κι η ελαφίνα, δεν μπορεί, κάπου να ξαποστάσει…

τώρα που μου το θύμισες,τι φταίει η Ιστορία
που ο κάθε νεοέλληνας τραβάει λαλακία;
Τι φταίν τάχα οι έρημοι αρχαίοι μας προ γόνοι
που ολα εμείς τα κάψαμε ως μορμονογοργόνοι;
Τί φταίει η Τριπολιτσά; τι φταίει το εικοσιένα;
Που βγάλαμε τα μάτια μας , μονάχοι, ένα -ένα…
Και τώρα ως Οιδίποδες , οδεύουμε τυφλοί
με τρύπια πόδια,σ΄έρημο, μάνα, καμμένη γή…

Σχόλιο από Νοσφεράτος | Δεκέμβριος 13, 2007