Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Tα πρωτα βήματα του Ολοκληρωτικου εθνικισμου :

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Tα πρωτα βήματα του Ολοκληρωτικου εθνικισμου :
ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ

Tα πρωτα βήματα του Ολοκληρωτικου εθνικισμου :

Oι νίκες του Βismark to 1866 και 1870 οδήγησε πολλούς διανοούμενους να δεχθούν την συντηρητική αυταρχική όψη του κρατικού συγκεντρωτισμού .Σε αυτή την περίοδο εμφανίζονται οι διανοούμενοι να εξυμνούν την ωμή μιλιταριστική δύναμη. Ενώ το κάλεσμα στα όπλα των Arndt και Jahn είχε ακόμα το νόημα μιας ηρωικής αυτοθυσίας για το καλό της κοινότητας, ο Treitschke άρχισε να εξυμνεί τον μιλιταρισμό ως αυτοσκοπό και κήρυξε την υποταγή του ατόμου στο κράτος, ανεξάρτητα από το πόσο επιθετική και ανήθικη θα ήταν η πολιτική του τελευταίου.

Την ίδια εποχή, ο αντισημιτισμός του Wagner συνέβαλε στο κρίσιμο πέρασμα από έναν παλαιότερο ρομαντικό, πολιτισμικό εθνικισμό προς ένα ολοκληρωτικό εθνικισμό ‘’της γης και του αίματος‘’ και λατρείας των ένστικτων’’ .Το πρώτο από τα βήματα προς αυτή τη κατεύθυνση ήταν αυτό του ‘’γενετικού προσδιορισμού’ του έθνους’ ή πίστη δηλαδή, ότι κάθε Γερμανός είναι γενετικά δεμένος με το έθνος του και δεν μπορεί ποτέ να αρνηθεί την ταυτότητα του επειδή αυτή αποτελεί ένα αναπόδραστο πεπρωμένο.Το δεύτερο βήμα προς την κατεύθυνση του ολοκληρωτικού εθνικισμού στην Γερμανία το αποτέλεσε ο αντισημιτισμός. Αν για τους πρώιμους ρομαντικούς εθνικιστές μοναδικός εχθρός ήταν η Γαλλία (για πολιτισμικούς και όχι φυλετικούς και βιολογικούς λόγους), στην τελευταία εικοσαετία του 19ου αιώνα εχθρός γίνεται ο εβραίος. Δημιουργείται ένα μυθικό στερεότυπο, αυτό του εβραίου, πού θεωρήθηκε κοσμοπολίτης, υλιστής και διεφθαρμένος.

Το τελικό βήμα ήταν η αποθέωση του Ήρωα, ενός άνδρα πού υπακούει στα ένστικτα του, ενός πολεμιστή προετοιμασμένου να πεθάνει, καταστρέφοντας κάθε σαθρή άξια προκειμένου να εγκαθιδρύσει μια νέα τάξη. Ο νέος ήρωας όμως δεν διαθέτει πια μια ανθρωπιστική ηθική όπως τον φανταζόταν η ‘’ηρωολατρεία’ του Carlyle ,αλλά μια ‘’μηδενιστική-βιταλιστική ματιά του κόσμου’’ περιφρόνηση προς την φτώχεια και τους αδύνατους, λατρεία της ωμής δύναμης.

Δύναμης πού όμως χαρακτηρίζεται από μια σχεδόν μυστικιστική προέλευση: κατάγεται από την γη, από το γενέθλιο έδαφος όπου έχουν τις ρίζες της. Οι καλύτερες ιδιότητες των μεγάλων ανδρών είναι οι ιδιότητες της φυλής τους. Οι μεγάλοι άνδρες από μόνοι τους δεν θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα δεν αποτελούν παρά ενσαρκώσεις των βαθύτερων δυνάμεων της φυλής στην οποία ανήκουν
αποσπασμα

Δημοσιευτηκε στο περιδικο ΕΝΕΚΕΝ Τ 10

Ρε να μην μπορω να διαβασω Φουκώ

φυσικά τα κύτταρα συνεχίζουν να πεθαίνουν ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ MHNYMAL

φυσικά τα κύτταρα συνεχίζουν να πεθαίνουν

Αυτές οι γραμμές δεν θα διαβάζονταν ποτέ αν είχε ξεκολλήσει ένα κομματάκι αθηρωματικής πλάκας κι είχε φράξει μιαν από τις κεντρικές αρτηρίες μου. Ή δεν θα διαβάζονταν από σένα αν ο αιφνίδιος θάνατος είχε συμβεί σε σένα. Αυτή τη στιγμή που γράφω δεν ξέρω αν όσα γράφω θα δημοσιευτούν για να διαβαστούν. Δεν ξέρω αν θα προκαλέσω τη δυσφορία που συνοψίζεται στη φράση ΑΜάΝ ΠΙΑ με τον ΘάΝΑΤΟ, κι είναι εύκολο να προκληθεί, κυρίως σε όσους βλέπουν με ευχαρίστηση θανάτους στο σινεμά και στην τιβί, αλλά αποστρέφονται τον λόγο για τον θάνατο γιατί, θαρρώ, φοβούνται τον θάνατό τους. Όταν στις αρχές του περασμένου αιώνα ο Max Scheler έβλεπε τον σύγχρονό του άνθρωπο να απωθεί τη σκέψη του θανάτου, νοσταλγούσε τον αλλοτινό άνθρωπο που ζούσε επί παρουσία του θανάτου, ο οποίος ήταν μια δύναμη που μορφοποιούσε και κατηύθυνε τη ζωή του σαν οργανωτική και εποικοδομητική αρχή της ύπαρξης. Σήμερα, που ο πραγματικός καταναλωτής γίνεται καταναλωτής ψευδαισθήσεων (Guy Debord), ο θάνατος καταναλώνεται σαν θέαμα, η ιδέα του είναι μια ψευδαίσθηση, κανείς δεν πέθανε στ' αλήθεια στην οθόνη κι όμως τον είδες να πεθαίνει, να σφαδάζει και να πεθαίνει ή να πεθαίνει ήσυχα, να γέρνει το κεφάλι για το τέλος, μήπως γλιτώσει ένα λυγμό ή ένα σαρκασμό. Άλλοτε τον νεκρό τον έπλεναν, τον ετοίμαζαν, τον έντυναν, έμενε σπίτι, στο σαλόνι, όλο το βράδυ, τον ξενυχτούσαν. Τώρα μονόδρομος ψυγείο - νεκροταφείο, απαγορεύονται οι νεκροί στα διαμερίσματα, πόσο αλήθεια είναι εύκολο να είσαι νομιμόφρων, άλλοι ασχολούνται, επαγγελματίες του ντεκόρ, του τελετουργικού θεάματος, οι στενοί συγγενείς απλώς επιλέγουν από τη γκάμα στιλ και τιμών μετά φπα, ένα αξιοπρεπή φέρετρο στοιχίζει περίπου 800 ευρώ, μου είπε κάποτε τελετάρχης. 

blisstree.com

Έτσι ξεμπερδεύουμε στα γρήγορα με τον θάνατο των αλλονών, που έγραψα κάποτε με αφορμή τον Θνητό Εαυτό του Πέτρου Θεοδωρίδη, κι αργότερα το πείραξα, το παραποίησα δηλαδή, κι απόμεινε της καρακάξας σπάραγμα, αιωνία του η μνήμη, μα ποιος θα την απονείμει πούχει μόνη απομείνει με σβησμένο το λουμίνι...:

στο θάνατο των αλλονών

προβάρω το δικό μου

άνευ γλυπτών αναπολών

τον βλάσφημο σηκό μου 

στα κενοτάφια το δεινό

το άλγος του καμάτου

κι αν τεχνηέντως προσπερνώ

κάποτε πέφτω κάτου 

ο χρόνος, παρανόηση

όσων γροικάς και φτύνεις

θα σου πουλάνε πτόηση

καθώς θα επεκτείνεις 

τις λύσεις που περιχαρής

ο χρόνος ο καημένος

στον έρωτα πάντα υδαρής

ψάχνει κατατρεγμένος 

της ψυχοπέμψης ηχηρού

μοιρολογιού αναλόγια

στηρίζουν τέλους καψερού

στίχους και ψιλολόγια 

όπως αυτά των λέξεων

τον θάνατο που πλήξαν

και το επεισόδιο της ζωής

θεωρείται πλέον λήξαν

Ας εμμείνουμε λοιπόν στον περί θανάτου λόγο, ταγμένοι στο σκοπό της επανασυμφιλίωσης με την ιδέα του θανάτου. Η ενορατική, σύμφωνα με τον Scheler, αντίληψη του ανθρώπου για τον θάνατο, η σκέψη ότι η ζωή δεν είναι παρά ένα λάφυρο θανάτου, βυθίζεται, κι εξαφανίζεται, κάτω από την αντίληψη του θανάτου σαν αξίας ή απαξίας ενός κεφαλαίου, σάμπως ο θάνατος να μοιάζει με τον κίνδυνο της φωτιάς και του νερού και εξηγεί την προσπάθεια που παρακολουθούσε να καταβάλλει η επιστήμη της εποχής του για να κονιορτοποιήσει μέχρις αφανισμού το μέγα και απλό γεγονός του θανάτου. 

Έτσι, η μηχανιστική βιολογία είναι εξαναγκασμένη να εκλάβει κάθε θάνατο σύμφωνα με τον τύπο θανάτου που επέρχεται σαν πιστολιά. Επιπροσθέτως, η αντίθεση ζώντος - τεθνεώτος αποβαίνει αμιγώς σχετική αντίθεση· κατά βάθος δεν ξέερουμε πια σε τι συνίσταται ο θάνατος. Αν ο οργανισμός είναι μόνο ένα σύνολο οργάνων, τα όργανα σύνολα ιστών και αυτοί με τη σειρά τους σύνολα κυττάρων (ιδέα της κυτταρολογίας), και αν εκλαμβάνουμε τις διεργασίες του κυττάρου ως απλές φυσικοχημικές διεργασίες, τότε δεν υφίσταται πια - εξαιρουμένης της συνειδησιακής σφαίρας - καθορισμένο, νοητό φαινόμενο που θα αποκαλούσαμε "θάνατο". Άραγε, δεν πρόκειται για ένα φαινόμενο γνωστό, όπου όλες σχεδόν οι φυσιολογικές λειτουργίες εξακολουθούν ακόμα και μετά τον "θάνατο" του ζώου, για παράδειγμα το στομάχι χωνεύει, τα μαλλιά και τα νύχια μεγαλώνουν, οι βάλανοι εκκρίνουν, οι χτύποι της καρδιάς μπορούν να συνεχιστούν επί ώρες; [...] Μολονότι ο θάνατος - ιδωμένος από τη σκοπιά των φυσικών επιστημών - δεν είναι ένα οριοθετημένο στοιχειώδες συμβάν, αλλά μόνο η βραδεία και ακατάπαυτη συσσώρευση καταστροφών που βλάπτουν τους περίπλοκους χημικούς συνδυασμούς του οργανισμού, υπάρχει κάποιος λόγος να τον θεωρήσουμε καθορισμένο γεγονός και να του αποδώσουμε μια συγκεκριμένη στιγμή - έστω και αν θα μπορούσαμε να είμαστε εφεκτικοί πάνω σε αυτό: ο λόγος δεν έγκειται σε κάτι συλληπτό από την επιστήμη, αλλά στον αφανισμό της συνείδησης, που είναι μια συνέπεια της καταστροφής αυτής της "μηχανής".

apoptosis

Η ιδέα του Joyce ότι φυσικά τα κύτταρα συνεχίζουν να ζουν μέσα στη χλαλοή του εξελισσόμενου ενδοφερέτριου θανάτου, είναι μια παλιά ιδέα. Σ' αυτή τη διαδικασία, όπου

[ Μεταβάλλονται σε μία μορφή λιπαρού τυριού. Κατόπιν αρχίζουν να μαυρίζουν και να εκχύνουν ένα υγρό σαν μελάσσα. Στη συνέχεια ξεραίνονται. ] ,

o Joyce αντιλαμβάνεται τα κύτταρα σαν ανεξάρτητες δομές που δεν πεθαίνουν, ή δεν πεθαίνουν σχεδόν ποτέ, τα αντιλαμβάνεται σαν δομικές μονάδες της ζωής που τρώγουνται μεταξύ τους όταν δεν έχουν τι να φάνε, κάποια δηλαδή έτσι κι αλλιώς συνεχίζουν να ζούν, αγνοεί δηλαδή την απόπτωση, τον θάνατο τον κυττάρων, αγνοεί ότι αυτά τα ανείδωτα ζωάκια είναι λάφυρα του θάνατου, αγνοεί ότι φυσικά τα κύτταρα συνεχίζουν να πεθαίνουν και να πέφτουν νεκρά στα στόματα σαπροφύτων. 

 cestoda

Επί ολόκληρες γενιές, οι Ευρωπαίοι πίστευαν πως η ζωή εμφανίζεται αυτόματα στη σήψη και στην κοπριά. Το σάπιο κρέας θεωρούνταν ότι γεννά προνύμφες. Τα παλιά κουρέλια γεννούσαν ποντίκια. Η προσεκτική παρατήρηση και το πείραμα, ωστόσο, αποκάλυψαν την ύπαρξη ενδιάμεσων στοιχείων. Οι προνύμφες, όπως γνωρίζουμε, δεν αναπτύσσονται από τις ακαθαρσίες, όσο χημικά περίπλοκες και αν είναι. Αναπτύσσονται από αβγά αφού πρώτα γονιμοποιηθούν με σπέρμα που μεταφέρεται από μύγες. Παρ' όλα αυτά, οι προνύμφες που στριφογύριζαν στο σαπισμένο κρέας, κατά τις απόψεις των προκατόχων του Louis Pasteur, σήμαιναν πως η ζωή αναπτυσσόταν από την ίδια την αποσύνθεση. 

Η Lynn Margulis γράφει στον Συμβιωτικό Πλανήτη, το βιβλίο όπου συνόψισε τη αντι-δαρβινική θεωρία της για την εξέλιξη, για τον άσηπτο ζωμό κρέατος του Pasteur, που εκτίθεται στο ομώνυμο ινστιτούτο στο Παρίσι, από το πείραμά του με το οποίο απέδειξε ότι για να υπάρξει ζωή πρέπει να προϋπάρξουν μορφές ζωής του ίδιου είδους. Το όμοιο και για τον θάνατο. Στη φιάλη που έμπαινε αέρας αλλά εμποδιζόταν η είσοδος βακτηρίων, το κρέας δεν σάπισε. Όμως τα βακτήρια δεν είναι, όπως επίσης ευρέως πιστεύεται, παθογόνοι παράγοντες στη ζωή, και στον θάνατο, που πρέπει να εξοντωθούν για να διαπρέψουν η τάξη, η καθαριότητα και η ομορφιά. Αντίθετα, ευθύνονται για τη ζωή και χωρίς αυτά, επιμένει o Maximo Sandin, οι ήπειροι θα ήταν έρημοι, αναπτύσσοντας το πολύ λειχήνες, και μάλιστα ελάχιστες, ενώ στους ανθρώπους ο αριθμός τους είναι δέκα φορές μεγαλύτερος απ’ τα κύτταρα απ’ τα οποία αποτελούνται. Είμαστε μήπως συσκευές βακτηριακής τεχνολογίας; Δέκα βακτήρια και βάλε για κάθε κύτταρο; 

Η ζωή, γράφει η Margulis, είναι εγγενώς ένα σύστημα αποθήκευσης μνήμης. Θα έλεγε κανείς ότι ο θάνατος είναι μία μέθοδος αποβολής της μνήμης, ή, πληροφορικότερα, διαγραφής της. Η συσσωρευμένη μνήμη στους ανθρώπινους εγκεφάλους μπορεί να εξαφανίζεται με την καμία, όταν συμβεί το μέγα και απλό γεγονός του θανάτου; Όμως κι ο θάνατος δεν είναι τίποτε άλλο παρά μνήμη απώλειας που για τη συντήρησή της, αγνοώντας τη βακτηριακή υπόγεια εργασία, οι άνθρωποι φροντίζουν από αιώνες. Τα βήματά μας πλησιάζουν στα νεκροταφεία, όπως εκείνο του Glasnevin, όπου είχε βρεθεί εκείνη την 16η Ιουνίου ο Μπλούμ. Θα περάσουμε την πύλη στην επόμενη ανάρτηση, με τις προϋποθέσεις που τέθηκαν στην αρχή. Ως τότε, όπως θα λέγαμε πως κάθε Ιούλιος θάβει κάποιον Ιούνιο, άσκοπος διαβάτης ο Νίκος Καρούζος:

Στα σπλάχνα του σκιρτούσε το αδιέξοδο.
Δεν ένιωθε τις αποστάσεις περπατώντας.
Και τραγουδούσε ολομόναχο το στόμα του.
Παράμ παμ παμ
παρίμ παμ πομ...
Ο θάνατος θέλει τα πουλιά και τα βαρίδια.
Παράμ παμ παμ
παρίμ παμ πομ...
Υπάρχει αύριο
υπάρχει και μεθαύριο.
Καινούργιο φέρετρο η καινούργια μέρα. 

g.paterakis

στο μεταξύ

η κομποστοποίηση πτωμάτων

δεν ενδείκνυται σε φυτικές καλλιέργειες

στις δε ζωικές τρελαίνονται 

τα υποσφάγια καθώς 

σαπρόφιλα εξ ανάγκης

καταγίνονται

Slavoj Zizek, ο κυνισμός ως μορφή ιδεολογίας (από το Υψηλό Αντικείμενο της Ιδεολογίας) αναδημοσίευση απο το Die Bestimmung des Menschen και η ταινία Ο Λύκος της Wall Street

Slavoj Zizek, ο κυνισμός ως μορφή ιδεολογίας (από το Υψηλό Αντικείμενο της Ιδεολογίας)

Στο παρακάτω κείμενο ο Ζίζεκ κάνει κριτική στον "κυνισμό'' αναγνωρίζοντάς τον σαν (οριακή) μορφή της κυρίαρχης ιδεολογίας. Στη συνέντευξη που έδωσε ο Ζ στην Εφημερίδα των Συντακτών, δηλώνει την υποστήριξή του στον ΣΥΡΙΖΑ, εκφέροντας ακριβώς τον κυνικό Λόγο τον οποίο στο έργο του αποδομεί. (βλ. O Zizek για τον ΣΥΡΙΖΑ και το αληθινό Του μήνυμα). Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι πως ο Ζίζεκ, γνωρίζοντας τί εστί ''κυρίαρχη ιδεολογία'' και επιθυμία στο δυτικό καπιταλιστικό κόσμο σήμερα, χρησιμοποιεί τα όπλα του συστήματος (βλ. κυνισμός, ολοκληρωτικός ''πραγματισμός'' κ.α), ενάντια σε σκέψεις και πρακτικές που αναζητούν την υπέρβαση του καπιταλιστικού ορίζοντα.

Ο κυνισμός ως μια μορφή ιδεολογίας (από το Υψηλό Αντικείμενο της Ιδεολογίας, εκδόσεις Scripta, 2006).

σελ 64-68

   Τον πλέον στοιχειώδη ορισμό της ιδεολογίας ενδεχομένως να τον προσφέρει η αρκετά γνωστή φράση από το Κεφάλαιο του Μάρξ: ''Sie wissen das nicht, aber sie tun es''-''Δεν το ξέρουν αυτό, μα το κάνουν''*. Η ίδια η έννοια της ιδεολογίας ενέχει ένα είδος βασικής, καταστατικής naïveté*: την παραγνώριση των ίδιων της των προυποθέσεων, των ίδιων των πραγματικών όρων της, μιαν απόσταση, μιαν απόκλιση ανάμεσα στην αποκαλούμενη κοινωνική πραγματικότητα και τη στρεβλή παράσταση που έχουμε γι'αυτήν, την ψευδή συνείδησή μας. Γι'αυτό μια τέτοια ''αφελής συνείδηση'' μπορεί να υποβληθεί στο ιδεολογικοκριτικό διάβημα, το οποίο αποσκοπεί να οδηγήσει την αφελή συνείδηση σε ένα σημείο όπου θα μπορέσει να αναγνωρίσει τους δικούς της πραγματικούς όρους, την κοινωνική πραγματικότητα την οποία διαστρεβλώνει, και, μέσω αυτής ακριβώς της πράξης, να αυτοδιαλυθεί. Στις πλέον εκλεπτυσμένες εκδοχές των κριτικών της ιδεολογίας-σ'αυτήν που ανέπτυξε η Σχολή της Φρανκφούρτης, παραδείγματος χάριν-το ζητούμενο δεν είναι απλώς να ιδωθούν τα πράγματα (η κοινωνική πραγματικότητα δηλαδή) όπως ''πραγματικά είναι'', να πετάξουμε τα διαστρεβλωτικά ματογυάλια της ιδεολογίας. Το βασικό είναι να δούμε πως η ίδια η κοινωνική πραγματικότητα δεν μπορεί να αναπαραχθεί δίχως τον αποκαλούμενο ιδεολογικό φενακισμό. Η μάσκα δεν κρύβει απλώς την πραγματική κατάσταση των πραγμάτων. Η ιδεολογική διαστρέβλωση είναι εγγεγραμμένη στην ίδια την ουσία της.
  Ανακαλύπτουμε τότε το παράδοξο ενός όντος το οποίο μπορεί να αναπαραχθεί μόνο εφόσον παραγνωρίζεται και παραβλέπεται: τη στιγμή που το βλέπουμε ''όπως πραγματικά είναι'', το ον αυτό διαλύεται στο μηδέν ή, ακριβέστερα, μετατρέπεται σε μια πραγματικότητα άλλου είδους. Για τον λόγον αυτόν, οφείλουμε να αποφεύγουμε τις απλές μεταφορές του ξεμασκαρέματος ή του παραμερισμού των πέπλων που υποτίθεται ότι κρύβουν τη γυμνή πραγματικότητα. Μπορούμε να καταλάβουμε γιατί ο Λακάν, στο σεμινάριό του L'Ethique de la psychanalyse [H Ηθική της ψυχανάλυσης], αποστασιοποιείται από την απελευθερωτική χειρονομία που συνίσταται στο να πούμε τελικά ότι ''ο αυτοκράτορας είναι γυμνός''. Όπως το θέτει, ο αυτοκράτοας δεν είναι γυμνός παρά μόνο κάτω από τα ρούχα του, οπότε εάν υπάρχει μια ψυχαναλυτική χειρονομία ξεμασκαρέματος βρίσκεται εγγύτερα στο γνωστό αστείο του Αλφόνς Αλλαί, το οποίο αναφέρει: κάποιος δείχνει μια γυναίκα και αναφωνεί έντρομος, ''Κοιτάξτε την, τί ντροπή, κάτω από τα ρούχα της είναι εντελώς γυμνή!'' (Lacan, 1986, σ.231).
  Όμως όλα τούτα είναι ήδη αρκετά γνωστά, αφού πρόκειται για την κλασική έννοια της ιδεολογίας ως ''ψευδούς συνείδησης'', ως παραγνώρισης της κοινωνικής πραγματικότητας που συνιστά μέρους της ίδιας της πραγματικότητας. Θα πρέπει ωστόσο να διερωτηθούμε αν η έννοια της ιδεολογίας ως αφελούς συνείδησης βρίσκει ακόμα εφαρμογή στον σημερινό κόσμο, αν διατηρεί τη λειτουργικότητά της. Στο βιβλίο του Kritik den zynischen Vernunft [Κριτική του κυνικού Λόγου], ένα μεγάλο best-seller στη Γερμανία (Sloterdijk, 1983), o Πέτερ Σλότερνταϊκ αναπτύσσει τη θέση ότι ο κυρίαρχος τρόπος λειτουργίας της ιδεολογίας είναι κυνικός, κάτι που καθιστά αδύνατο-ή, ακριβέστερα, μάταιο-το κλασικό ιδεολογικοκριτικό διάβημα. Το κυνικό υποκείμενο έχει σαφώς επίγνωση της απόστασης ανάμεσα στο ιδεολογικό προσωπείο και την κοινωνική πραγματικότητα, εξακολουθεί μολαταύτα να επιμένει στο προσωπείο. Συνεπώς, η φόρμουλα την οποία προτείνει ο Σλότερνταϊκ είναι: ''ξέρουν πολύ καλά τί κάνουν, κι όμως, το κάνουν''. Ο κυνικός Λόγος δεν είναι πλέον αφελής, αλλά ένα παράδοξο πεφωτισμένης ψευδούς συνείδησης: ξέρει κανείς πολύ καλά το ψεύδος, έχει πλήρη επίγνωση του επιμέρους συμφέροντος που κρύβεται πίσω από την ιδεολογική καθολικότητα, και εντούτοις δεν την αποποιείται.
  Θα πρέπει να διακρίνουμε αυστηρά την παραπάνω κυνική θέση από αυτό που ο Πέτερ Σλότερνταϊκ αποκαλεί Κυνισμό [Kynismus]*. Ο Κυνισμός αντιπροσωπεύει τη λαική, πληβειακή απόρριψη της επίσημης κουλτούρας μέσω της ειρωνίας και του σαρκασμού: η κλασική Κυνική στάση συνίσταται στο να αντιμετωπίζουμε τις δακρυβρεχτες φράσεις της κυρίαρχης επίσημης ιδεολογίας-την επίσημη, σοβαρή τονικότητά της-με την καθημερινή κοινοτοπία και να τις γελοιοποιούμε, εκθέτοντας έτσι τα εγωιστικά συμφέροντα, τη βία, τις βάρβαρες αξιώσεις για εξουσία που βρίσκονται πίσω από την υψηλή noblesse* της ιδεολογίας. Η διαδικασία αυτή, ως εκ τούτου, είναι μάλλον πραγματολογική παρά επιχειρηματολογική: ανατρέπει την επίσημη πρόταση φέρνοντάς την αντιμέτωπη με την κατάσταση εκφοράς της. Προχωρά ad hominem (παραδείγματος χάριν, όταν ένας πολιτικός κηρύττει το καθήκον της πατριωτικής θυσίας, ο Κυνισμός εκθέτει το προσωπικό κέρδος που αποκομίζει από τη θυσία των άλλων).
  Ο κυνισμός αποτελεί την απάντηση της κυρίαρχης κουλτούρας σ'αυτή την Κυνική ανατροπή: αναγνωρίζει και λαμβάνει υπόψη του το επιμέρους συμφέρον πίσω από την ιδεολογική καθολικότητα, την απόσταση ανάμεσα στην ιδεολογική μάσκα και την πραγματικότητα, εξακολουθεί όμως να βρίσει λόγους για να κρατήσειτη μάσκα. Ο κυνισμός αυτός δεν είναι μια άμεσα ανήθικη θέση, είναι μάλλον η ηθικότητα στην υπηρεσία της ανηθικότητας-το μοντέλο της κυνικής σοφιας είναι να συλλαμβάνει την εντιμότητα, την ακεραιότητα, ως την υψηλότερη μορφή ατιμίας και την ηθική ως την υψηλότερη μορφή ακολασίας ή την αλήθεια ως την αποτελεσματικότερη μορφή ψεύδους. Πρόκειται ως εκ τούτου για ένα είδος ανεστραμμένης ''άρνησης της άρνησης'' της επίσημης ιδεολογίας: αντιμετώπη με τον παράνομο πλουτισμό ή με την ληστεία, η κυνική αντίδραση συνίσταται στον ισχυρισμό ότι ο νόμιμος πλουτισμός είναι μακράν αποτελεσματικότερος ενώ, επιπλέον, προστατεύεται από το νόμο. Όπως το θέτει ο Μπέρτολτ Μπρεχτ στην Όπερα της πεντάρας: ''Τί είναι η ληστεία μιας τράπεζας σε σύγκριση με την ίδρυση μιας τράπεζας;''
  Είναι συνεπώς προφανώς ότι, αντιμέτωπη με έναν τέτοιο κυνικό Λόγο, η παραδοσιακή κριτική της ιδεολογίας έχει χάσει την αποτελεσματικότητά της. Δεν μπορούμε πλέον να υποβάλουμε το ιδεολογικό κείμενο στη ''συμπτωματολογική ανάγνωση'', αντιπαραθέτοντάς το με τα τυφλά σημεία του, με ό,τι οφείλει να απωθήσει προκειμένου να οργανωθεί, να διατηρήσει τη συνοχή του-ο κυνικός Λόγος λαμβάνει εκ των προτέρων υπόψη του την απόσταση αυτή. Μήπως τότε δεν μας απομένει άλλη διέξοδος εκτός από το να βεβαιώσουμε ότι, με την επικράτηση του κυνικού Λόγου, βρισκόμαστε στον αποκαλούμενο μεταιδεολογικό κόσμο; Ακόμα και ο Αντόρνο κατέληξη σε τούτο το συμπέρασμα, εκκινώντας από την προκείμενη ότι ιδεολογία, αυστηρά εννοούμενη, αποτελεί μόνον ένα σύστημα το οποίο έχει αξιώσεις αληθείας-δηλαδή το οποίο δεν είναι απλώς ψέμα αλλα ένα ψέμα που βιώνεται ως αλήθεια, ένα ψέμα που αξιώνει να το πάρον στα σοβαρά. Η ολοκληρωτική ιδεολογία δεν έχει πλέον τέτοιες απαιτήσεις. Δεν αποβλέπει, ακόμα και για τους δημιουργούς της, στο να την πάρουμε στα σοβαρά-έχει απλώς το καθεστώς ενός μέσου χειραγώγησης, καθαρά εξωτερικού και εργαλειακού. Την κυριαρχία της δεν την διασφαλίζει η αξία αληθείας της αλλά η απλή εξωιδεολογική βία και η υπόσχεση οφέλους.
  Εδώ, ακριβώς στο σημείο αυτό, θα πρέπει να εισαχθεί η διάκριση μεταξύ συμπτώματος και φαντασίωσης, προκειμένου να δειχθεί πόσο εσπευσμένο είναι το συμπέρασμα ότι ζούμε σε μια μεταιδεολογική κοινωνία: ο κυνικός Λόγος με όλη την ειρωνική αποστασιοποίησή του, αφήνει ανέγγιχτο το θεμελιώδες επίπεδο της ιδεολογικής φαντασίωσης, το επίπεδο όπου η ιδεολογία δομεί την ίδια την κοινωνική πραγματικότητα. 

σελ 72 και επ.

  [...] η αυταπάτη (σ.σ ο Ζίζεκ αναφέρεται στην περίπτωση της ''ιδεολογικής φαντασίωσης'' συγκεκριμένα-το παράδειγμά του είναι η αντιμετώπιση του εμπορεύματος και του χρήματος σαν κάτι που έχει μεταφυσικές ιδιότητες, αφού όλοι ''ξέρουν'' ότι εκφράζουν απλά κοινωνικές σχέσεις, όλοι το παραγνωρίζουν κατά τις συναλλαγές και αυτό ο Μάρξ το αποκαλεί θρησκεία των εμπορευμάτων) δεν έγκειται στην πλευρά της γνώσης, αλλά ήδη στην πλευρά της ίδιας της πραγματικότητας, σε ό,τι κάνουν οι άνθρωποι. Εκείνο που δεν ξέρουν είναι ότι την ίδια την κοινωνική τους πραγματικότητα, τη δραστηριότητά τους, την καθοδηγεί μια αυταπάτη, μια φετιχιστική αναστροφή. Εκείνο που παραβλέπουν, εκείνο που παραγνωρίζουν, δεν είναι η πραγματικότητα αλλά η αυταπάτη η οποία δομεί την πραγματικότητά τους, την πραγματική κοινωνική τους δραστηριότητα. Ξέρουν πολύ καλά πώς είναι πραγματικά τα πράγματα, αλλά εξακολουθούν «να το κάνουν» ως εάν να μην ήξεραν. Πρόκειται συνεπώς για διπλή αυταπάτη, η οποία συνίσταται στην παράβλεψη της αυταπάτηςπου δομεί την πραγματική, ενεργό σχέση μας με την πραγματικότητα.Αυτή την ασυνείδητη αυταπάτη που παραβλέπεταιθα μπορούσαμε να την αποκαλέσουμε ιδεολογική φαντασίωση.Αν μείνουμε στην κλασική έννοια της ιδεολογίας, σύμφωνα με την οποία η αυταπάτη εντοπίζεται στη γνώση, τότε η σημερινήκοινωνία θα πρέπει να εμφανίζεται ως μεταϊδεολογική: δεσπόζει η ιδεολογία του κυνισμού.  Oι άνθρωποι δεν πιστεύουν πλέον στην ιδεολογική αλήθεια, δεν παίρνουν στα σοβαρά τις ιδεολογικές προτάσεις. Το θεμελιώδες επίπεδο της ιδεολογίας, εντούτοις,δεν είναι εκείνο μιας αυταπάτης που συγκαλύπτει την πραγματική κατάσταση πραγμάτων αλλά εκείνο μιας (ασυνείδητης) φαντασίωσης που δομεί την ίδια την κοινωνική μας πραγματικότητα. Και στο επίπεδο αυτό, πόρρω απέχουμε απότη μεταϊδεολογική κοινωνία. Η κυνική απόσταση είναι απλώς ένας από τους πολλούς τρόπους να εθελοτυφλούμε απέναντιστη δύναμη δόμησης που διαθέτει η ιδεολογική φαντασίωση: ακόμα κι αν δεν παίρνουμε τα πράγματα στα σοβαρά, ακόμα κιαν κρατάμε μιαν ειρωνική απόσταση, εξακολουθούμε να τα κάνουμε.Από τη σκοπιά αυτή, μπορούμε να εξηγήσουμε και τη φόρμουλατου κυνικού Λόγου την οποία προτείνει ο Σλότερνταϊκ:«ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν, κι όμως, το κάνουν».
  Εάν η αυταπάτη βρισκόταν από την πλευρά της γνώσης, τότε η κυνική θέση όντως θα ήταν μια θέση μεταϊδεολογική, δίχως αυταπάτες:«ξέρουν τι κάνουν, και το κάνουν». Αν όμως η αυταπάτη βρίσκεται στην ίδια την πραγματικότητα της δραστηριότητας,τότε αυτή η φόρμουλα μπορεί να διαβαστεί με έναν αρκετά διαφορετικό τρόπο: «ξέρουν ότι, στη δραστηριότητά τους, ακολουθούν μιαν αυταπάτη, αλλά εντούτοις το κάνουν». Για παράδειγμα,ξέρουν ότι η ιδέα τους περί Ελευθερίας συγκαλύπτει μιαν επιμέρους μορφή εκμετάλλευσης, συνεχίζουν όμως να υπηρετούν αυτή την ιδέα της Ελευθερίας''.



*Ότι ''εξισώνοντας στην ανταλλαγή το ένα με το άλλο τα διαφορετικά προιόντα τους σαν αξίες, εξισώνουν μεταξύ τους τις διάφορες εργασίας τους σαν ανθρώπινη εργασία", ελλ. μτφρ. σ.87. (Σ.τ.μ).
* αφέλειας
*Στο βιβλίο του Kritik den zynischen Vernunft, ο Σλότερνταϊκ διακρίνει τον κυνισμό [Zynismus] το οποίο χαρακτηρίζει ως ''πεφωτισμένη ψευδή συνείδηση'' από τον Κυνισμό [Kynismus] το οποίο προτείνει, παραπέμποντας στον αρχαιοελληνικό κυνισμό (Σ.τ.μ).
*ευγένεια.

Please read about the new changes

Ο Λύκος της Wall Street

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ο Λύκος της Wall Street

Σκηνοθεσία	Μάρτιν Σκορσέζε
Παραγωγή	Paramount Pictures Universal Pictures
Σενάριο	Τέρενς Γουίντερ (σενάριο) Τζόρνταν Μπέλφορτ (βιβλίο)
Πρωταγωνιστές	Λεονάρντο Ντι Κάπριο Τζόνα Χιλ Μάθιου Μακόναχι
Πρώτη προβολή	25 Δεκεμβρίου 2013 25 Δεκεμβρίου 2013
Διάρκεια	180 λεπτά
Γλώσσα	αγγλικά
Σελίδα IMDb
Σελίδα Cine.gr

Ο Λύκος της Wall Street (αγγλικά: The Wolf of Wall Street) είναι αμερικανική βιογραφική κωμωδία εγκλήματος παραγωγής 2013, σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε. Το σενάριο έγραψε ο Τέρενς Γουίντερ και είναι βασισμένο στα απομνημονεύματα του Τζόρνταν Μπέλφορτ.^[1] Πρωταγωνιστεί ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο στην πέμπτη συνεργασία του με τον Σκορσέζε. Υποδύεται τον Μπέλφορτ, ένα χρηματιστή της Νέας Υόρκης, ο οποίος διευθύνει την επιχείρηση Στράτον Όκμοντ που δραστηριοποιείται στον τομέα της απάτης ασφαλειών και της διαφθοράς στη Γουόλ Στριτ τη δεκαετία του '90. Στην ταινία συμμετέχουν επίσης οι Τζόνα Χιλ και Μάθιου Μακόναχι.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 25 Δεκεμβρίου 2013 και απέσπασε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς.^[2] Βραβεύτηκε με τη Χρυσή Σφαίρα Α' Ανδρικού Ρόλου - Κωμωδία/Μιούζικαλ για την ερμηνεία του Ντι Κάπριο^[3] και έλαβε πέντε υποψηφιότητες για Όσκαρ, ανάμεσά τους και για Καλύτερη Ταινία.^[4]

Πίνακας περιεχομένων

• 1 Πλοκή
• 2 Ηθοποιοί και Χαρακτήρες
• 3 Παραγωγή
• 4 Box office
• 5 Βραβεία & Υποψηφιότητες
• 6 Παραπομπές
• 7 Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πλοκή

Η ταινία αφηγείται την ιστορία του χρηματιστή Τζόρνταν Μπέλφορτ. Από το αμερικανικό όνειρο στην εταιρική απληστία, ο Μπέλφορτ πηγαίνει από τις μετοχές και τη δικαιοσύνη σε δημόσιες εγγραφές και μια ζωή διαφθοράς στα τέλη της δεκααετίας του '80. Η περίσσεια επιτυχία και ευημερία στα είκοσί του ως ιδρυτής της χρηματστηριακής εταιρίας Στράτον Όκμοντ δικαιολογημένα του έδωσε τον τίτλο "Ο Λύκος της Wall Street". Χρήματα, δύναμη, γυναίκες, ναρκωτικά. Οι πειρασμοί ήταν αμέτρητοι και η απειλή των αρχών ήταν άνευ σημασίας. Για τον Μπέλφορτ και τη "συμμορία" του, η σεμνότητα γρήγορα θεωρήθηκε υπερτιμημένη και το περισσότερο δεν ήταν ποτέ αρκετό.

Ηθοποιοί και Χαρακτήρες

Λεονάρντο Ντι Κάπριο στο ρόλο του Τζόρνταν Μπέλφορτ Τζόνα Χιλ στο ρόλο του Ντόνι Έιζοφ Μάργκοτ Ρόμπι στο ρόλο της Ναόμι Λαπάλια Μάθιου Μακόναχι στο ρόλο του Μαρκ Χάνα Κάιλ Τσάντλερ στο ρόλο του Πάτρικ Ντέναμ Ρομπ Ράινερ στο ρόλο του Μαξ Μπέλφορτ Τζον Μπέρνθαλ στο ρόλο του Μπραντ Μπόντνικ Τζον Φαβρό στο ρόλο του Μάνι Ρίσκιν Ζαν Ντιζαρντέν στο ρόλο του Ζαν-Ζακ Σορέλ Κριστίν Μιλιότι στο ρόλο της Τέρεζα Πετρίγιο Κριστίν Έμπερσολ στο ρόλο της Λι Μπέλφορτ Σία Γουίγκαμ στο ρόλο του Τεντ Μπίτσαμ Τζέικ Χόφμαν στο ρόλο του Στιβ Μάντεν Καταρίνα Κας στο ρόλο της Σαντάλ Μπόντνικ Π.Τζ. Μπερν στο ρόλο του Νίκι "Ράγκρατ" Κόσκοφ

Κένεθ Τσόι στο ρόλο του Τσέστερ Μινγκ Τζοάνα Λάμλεϊ στο ρόλο της Θείας Έμμα Σπάικ Τζόνζ στο ρόλο του Ντουέιν Μπράιαν Σάκα στο ρόλο του Ρόμπι Φάινμπεργκ Ίθαν Σάπλι στο ρόλο του Τόμπι Γουέλτς Μάρτιν Κλίμπα στο ρόλο του Φρανκ Μπέρι Μάντισον ΜακΚίνλεϊ στο ρόλο της Χάιντι Μπάρι Ρόθμπαρτ στο ρόλο του Πίτερ Ντιμπλάσιο Άια Κας στο ρόλο της Τζάνετ Ριζουάν Μαντζί στο ρόλο του Καλίλ Τζ.Σ. Μακένζι στο ρόλο του Λούκας Σόλομον Άσλι Άτκινσον στο ρόλο της Ροσέλ Απλμπάουμ Στίβεν Κούνκεν στο ρόλο του Τζέρι Φόγκελ Τεντ Γκρίφιν στο ρόλο του Πράκτορα Χιουζ Φραν Λίμπογουιτζ στο ρόλο της Δικαστή Σαμάνθα Στόγκελ

Παραγωγή

Το 2007 ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο κέρδισε τα δικαιώματα των απομνημονευμάτων του Τζόρνταν Μπέλφορτ The Wolf of Wall Street ενάντια στον Μπραντ Πιτ.^[5] Κατά τη διάρκεια του pre-production, ο Σκορσέζε δούλεψε πάνω στο σενάριο πριν αναλάβει τη σκηνοθεσία της ταινίας Το Νησί των Καταραμένων (Shutter Island, 2010). Ο ίδιος είπε ότι ξόδεψε πέντε μήνες από τη ζωή του χωρίς να έχει πάρει το πράσινο φως από τη Warner Bros.^[6] Το 2010, η Warner προσέφερε στον Ρίντλεϊ Σκοτ να σκηνοθετήσει την ταινία με τον Ντι Κάπριο να παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο.^[7] Η Warner τελικά δεν προχώρησε στην παραγωγή της ταινίας.^[8] Το 2012, το πράσινο φως δόθηκε από την ανεξάρτητη εταιτία Red Granite Pictures. Ο Σκορσέζε ανέλαβε εκ νέου το πρότζεκτ γνωρίζοντας ότι δεν θα υπήρχαν όρια στο περιεχόμενο που θα σκηνοθετούσε.^[9]

Box office

Με προϋπολογισμό 100.000.000 δολάρια^[10], η ταινία Ο Λύκος της Wall Street έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 5η θέση με 18,5 εκατομμύρια δολάρια.^[10] Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 114,5 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 225,4 εκατομμύρια δολάρια.^[10] Παγκοσμίως απέφερε 340 εκατομμύρια δολάρια.^[10]

Βραβεία & Υποψηφιότητες

Οργάνωση	Κατηγορία	Υποψήφιος	Αποτέλεσμα
Όσκαρ[4]	Καλύτερη Ταινία		Υποψηφιότητα
	Σκηνοθεσία	Μάρτιν Σκορσέζε	Υποψηφιότητα
	Διασκευασμένο Σενάριο	Τέρενς Γουίντερ	Υποψηφιότητα
	Α' Ανδρικού Ρόλου	Λεονάρντο Ντι Κάπριο	Υποψηφιότητα
	Β' Ανδρικού Ρόλου	Τζόνα Χιλ	Υποψηφιότητα
Χρυσές Σφαίρες[3]	Καλύτερη Ταινία - Κωμωδία/Μιούζικαλ		Υποψηφιότητα
	Α' Ανδρικού Ρόλου - Κωμωδία/Μιούζικαλ	Λεονάρντο Ντι Κάπριο	Νίκη
BAFTA[11]	Σκηνοθεσία	Μάρτιν Σκορσέζε	Υποψηφιότητα
	Διασκευασμένο Σενάριο	Τέρενς Γουίντερ	Υποψηφιότητα
	Α' Ανδρικού Ρόλου	Λεονάρντο Ντι Κάπριο	Υποψηφιότητα
	Μοντάζ	Θέλμα Σκούνμεϊκερ	Υποψηφιότητα

Παραπομπές

1. Wheeler, Jeremy. «The Wolf of Wall Street». Allmovie. Rovi Corporation. Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2014.
2. «Ο Λύκος της Wall Street στο Rotten Tomatoes». Rotten Tomatoes. Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2014.
3. «71st Golden Globe Awards - Nominations». hfpa.org. Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2014.
4. «86th Academy Awards Nominations». oscars.org. Ανακτήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2014.
5. McClintock, Pamela (28 Οκτωβρίου 2013). «It's Official: Martin Scorsese's 'Wolf of Wall Street' Gets Holiday Release». The Hollywood Reporter. Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2014.
6. Saravia, Jerry (5 Ιουνίου 2013). «Raging Bull of Cinema Part II». Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2014.
7. Mike Fleming Jr. (7 Ιουλίου 2010). «Ridley Scott Eyeing Reteam With Leo DiCaprio On ‘The Wolf Of Wall Street’». deadline.com. Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2014.
8. Mike Fleming Jr. (11 Μαΐου 2011). «Cannes: Red Granite Acquires Leonardo DiCaprio Pic ‘The Wolf Of Wall Street’». deadline.com. Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2014.
9. Mary Kaye Schilling (26 Αυγούστου 2013). «Leonardo DiCaprio and Martin Scorsese Explore the Funny Side of Financial Depravity in The Wolf of Wall Street». Vulture. Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2014.
10. «Ο Λύκος της Wall Street στο Box Office Mojo». Box Office Mojo. Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2014.
11. «BAFTA Awards». bafta.org. Ανακτήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

• Επίσημη ιστοσελίδα
• Ο Λύκος της Wall Street στο IMDb

 http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=27723&subid=2&pubid=113200561

''Αγαπα το πλησίον σου ως εαυτόν

όταν μπήκαμε στην εποχή του Νεοφιλελευθερισμού- εκεί γύρω στις αρχές του 90- έγινε πολύ της μόδας η ερμηνεία της εντολής ''Αγαπα το πλησίον σου ως εαυτόν -'' ως '' Αγάπα πρώτα τον ..εαυτό σου'' και μετα το ..Πλησιον σου
έτσι ώστε να μοιάζει απολύτως  ταιριαστή με την ατομικιστική αρχή

Αργότερα ..

Όταν στις αρχές του 2000 αναδύθηκε στα γρήγορα ο νεοφυλετισμος του εθνικισμού και του ρατσισμού .. η ερμηνείαα της εντολής μετατράπηκε σε  κάτι σαν : ''αγαπα τον Ομοεθνή σου .. τον ομόφυλο σου ''κλπ

Όμως η αυθεντική ερμηνεία της εντολής θα επρεπε να ήταν κάτι σαν ''Αγαπα τον Άλλον , τον Ριζικά άλλον: αυτόν που είναι για σένα ΞΈΝΟΣ '' και μέσω αυτής της αγάπης θα αγαπήσεις και τον εαυτό σου που επίσης είναι ένας Ριζικά -προς εσένα -ΞΈΝΟΣ ... '' Αγάπα τον Πλησίον σου = αγάπα τον διπλανό σου Ξένο , αγάπα τον μέσα σου Ξένο , αγάπα τον ξένο εαυτό σου ..

βλ και 

Ηταν η αγάπη του Χριστου μήπως .....μεσαία ;

Για την Ομορφια και τις Πραγματικές γυναικες που Αγαπουμε !

Για την Ομορφια και τις Πραγματικές γυναικες που Αγαπουμε !


”το πραγματικό δεν είναι ποτέ ωραίο. Το ωραίο εναι μια αξία πού δεν θα μπορούσε ποτέ να ισχύσει παρά γαι το φανταστικό και πού συνεπάγεται την μηδενοποίηση του κοσμου στην ουσιώδη του διαρθρωση. Γιαυτό και είναι βλακώδες να συνδεουμε την ηθική με την αισθητική.
Οι αξίες του Καλού προυποθετουν το είναι -μέσα στον Κοσμο σκοπούν τις διαγωγές μέσα στο πραγματικό και υπόκεινται πρωτα στον ουσιαστικό παραλογισμό της υπαρξης. Το να λέμε ότι ‘’παιρνουμε’’ απένατι στη ζωή στάση αισθητική είναι σαν να συνχεουμε αδιάκοπα το πραγματικό με το φανταστικό .

Συμβαινει εν τούτοις να παιρνουμε τη στάση της αισθητικής θεωρησης απέναντι γεγονότων ή αντικειμένων πραγματικών

Στην περιπτωση τούτη ο καθενας μπορει να διαπιστώσει στόν εαυτό του ενα είδος οπισθοδρόμησης σχετικά με το θεωρούμενο αντικείμενο πού γλιστραει το ίδιο στην ανυπαρξία.Είναι διοτι , απ εκείνη τη στιγμη, δεν γίνεται πιά αντιληπτό’ λειτουργεί σαν αναλογον του εαυτού του, δηλαδή μια εικόνα μη πραγματική αυτού πού είναι , εκδηλώνεται για μας διαμέσου της τωρινής παρουσίας της

…Ταυτόχρονα το αντικείμενο ,...γίνεται αθικτο, εξ ου και αυτό το ειδος οδυνηρής ελλειψης ενδιαφεροντος γιαυτό

• 
  Υπό αυτήν την έννοια μπορούμε να πούμε : η υπερβολική ομορφια μιας γυναικας σκοτώνει τον πόθο μας γιαυτήν … Για να την ποθούμε πρεπει να λησμονήσουμε ότι είναι ωραία, γιατί ο πόθος είναι μια βουτιά στην καρδια της υπαρξης σ ότι πιο ωραίο και παραλογο έχει…”

Σαρτρ Το Φανταστικό Μετ. Αιμ. Χουρμουζιου …..
Σχόλιο από Νοσφερατος Φεβρουάριος 13, 2008


απο

http://pontosandaristera.wordpress.com/2008/02/06/6-2-2008/

Οταν του Οφι

Οταν του Οφι το φιλί ,γευτουνε τα θηλαία
…σ’ ατμόσφαιρα ονειρική, μπαίνουν ακαριαία …
μια ομιχλώδης σιωπή, γλυκά τις νανουρίζει
και ένα σύννεφο απαλό, τις σιγοψιθυρίζει

…λόγια πολύ πανάρχαια απ’ της αβύσσου βάθη
…που ανάερα,θυμιζουνε, θεών κι ανθρώπων πάθη….

και όταν λικνιζομενα, φτάνουνε ως το χείλος
…τοτε εμφανίζεται ξανά των Φαραώ, ο Νείλος
Ο πιο αρχαίος ποταμός , ο υγραμενος χώρος
Και ξαναπαιρνουνε Ζωή, ο Άνουβις κιο Ωρος

και ο Θεός ο Όσιρις,ο διαμελισμένος
ολοκληρώνεται ξανά και είναι ορθωμένος …