In Memoriam :Επιστημονικό Συμπόσιο του Ιδρύματος θείος Ισίδωρος(περασμενα μεγαλεια ...) ή περι Ονειρων και Ονειροκριτικών ...(Στα Υποψιν ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ ΤΟΥ ΑΘΗΝΑΙΟΥ)

http://panosz.wordpress.com/2007/06/12/%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%83%cf%85%ce%bc%cf%80%cf%8c%cf%83%ce%b9%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b9%ce%b4%cf%81%cf%8d%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82/


(στο κέντρο της φωτογραφίας του γνωστού παπαράτσο Ραφαήλ, ο θείος Ισίδωρος με το Νοσφεράτο και τριγύρω άλλοι γνωστοί καλυβίστας, πχ ο Παπούλης, στη μέση της σκάλας. Κλικ, για να τη δείτε ολόκληρη)

οπου το Ιδρυμα Θειος Ισιδωρος στο πλαισιο των φιλοσοφικων και κοινωνιολογικων του σπουδων ειχε διοργανωσει επισημο ανοιχτο Συμποσιο (Ιουνίου 12, 2007)με θεμα:

“Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΝΑ ΣΟΥ ΓΑΜΙΕΤΑΙ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ -Ο ΠΑΠΟΥΣ ΝΑ ΜΗ ΣΟΥ ΓΑΜΙΕΤΑΙ !”

και οπου ειχα κανει την εξής ανακοινωσιν:

Ιουνίου 12, 2007 στο 11:58 μμ
Νοσφεράτος

Αγαπητοι κυριοι ..
Στα Ονειροκριτικά του Αρτεμιδωρου(μεγαλου επιστημονος Ονειροκριτου της Υστερης αρχαιοτητας 2ος αιων μ. χ ) μπορουμε να βρουμε ακρως διαφωτιστικάς πληροφοριας επι του πώς αντιμετωπιζαν οι αρχαιοι υημών προγονοι το εν λόγω θεμα
Διοτι ο Αρτεμίδωρος τονίζει μια σημαντική διάκριση:εκείνη που αφορά τη θέση του ενυπνιαζόμενου κατά τη σεξουαλική πράξη είναι ενεργετικός η παθητικός; Το να είσαι «από κάτω » από τον υπηρέτη σου , να ανατρέπεις δηλαδή την κοινωνική ιεραρχία είναι κακός οιωνός, σημάδι ότι θα υποστείς από τούτον τον κατώτερο σου κάποια ζημιά ή θα υποστείς την περιφρόνηση του.και ο Αρτεμίδωρος επιβεβαιώνοντας οτι προκειται σαφώς εδώ οχι για ενα παρα φυση ατόπημα , αλλά για ενα πλήγμα στις κοινωνικές ιεραρχίες και για απειλή κατά του δικαίου συσχετισμού των δυνάμεων,
Ο Όνειρος είναι καλός αν στον ονειρευόμενο κάνει έρωτα ένας γηραιότερος και πλουσιότερος (υπόσχεση δώρου) είναι κακός αν ο ενεργητικός σύντροφος είναι νεότερος και φτωχότερος: οιωνός δαπανών:,(Μισέλ Φουκώ , Ιστορία της σεξουαλικότητας .)
Όταν ένας πατέρας βλέπει στον ύπνο του πως έχει σχέσεις με την κόρη ή με τον γιο του η σημασία είναι ουσιαστικά πάντα δυσοίωνη »γιατί το να χρησιμοποιεί κανείς για απόλαυση σεξουαλική τον γιο του, το να «ξοδεύει» μέσα του το σπέρμα του είναι μια ανώφελη πράξη:μάταιη δαπάνη από την οποία δεν μπορεί να ποριστεί κανένα όφελος και η οποία κατά συνέπεια προμηνάει μια μεγάλη απώλεια χρημάτων ….αν σε τέτοια όνειρα , ο πατέρας βρίσκεται σε παθητική στάση οι σημασίες είναι ολέθριες :η τάξη των ιεραρχιών , οι πόλοι της κυριαρχίας και της ενεργητικότητας αντιστρέφονται. Η σεξουαλική «κυριαρχία» του γιου πάνω στον πατέρα προμηνάει εχθρότητα και σύγκρουση
Κατά έναν παράξενο τρόπο η αιμομιξία γιου με την μητέρα είναι συχνά φορέας ευοίωνων μηνυμάτων …..Γιατί , η μητέρα είναι το επάγγελμα΄ η συνουσία μαζί της συνεπώς σημαίνει επαγγελματική επιτυχία και προκοπή.
Η μητέρα είναι η πατρίδα:όποιος ονειρεύεται μια σχέση μαζί της μπορεί να προγνώσει ότι θα επιστρεψει στον τόπο του αν είναι εξόριστος, η ότι θα γνωρίσει την επιτυχία στην πολιτική ζωή. Η μητέρα είναι η γόνιμη γη από την οποία βγήκαμε: οποίος είναι στα δικαστήρια, όταν βλέπει ένα αιμομικτικό Όνειρο, σημαίνει πως θα πάρει την κυριότητα του επίδικου κτήματος αν είναι καλλιεργητής θα έχει τη σοδειά. Ωστόσο , διαγράφεται κίνδυνος για τους αρρώστους:το να χωθείς σ¨αυτή τη μητέρα γη σημαίνει πως θα πεθάνεις….Σε οτι αφορα δε στις παρα φύσει πράξεις ο Αρτεμίδωρος θέτει ως αρχή ότι η φύση όρισε μια συγκεκριμένοι μορφή πράξης για κάθε είδος και στους ανθρώπους ένα πολύ συγκεκριμένο τρόπο συνουσίας…οπου ο άνδρας είναι ξαπλωμένος πάνω στη γυναίκα Όλες οι άλλες στάσεις «επινοήθηκαν από τους ανθρώπους ως αποτέλεσμα της λαγνείας, της ακολασίας και της κραιπάλης»
Ιδιατερη μνεία κάνει στον στοματικό ερωτισμό«φοβερή πράξη » που ως μάταιη εκσπερμάτιση προαναγγέλλει στο Όνειρο μια περιττή δαπάνη.
Η ερωτική σχέση με τον εαυτό -πουδεν πρέπει να εννοηθεί ως αυνανισμός είναι επίσης παρά φύσει για τον Αρτεμίδωροθεωρειται παρα φυση
Στην παρά φύση επαφή του ατόμου με τον εαυτό του – και παρακαλώ οι ναρκισσοι εξ υμων να το προσεξετε :πρόκειται για την εισχώρηση του γεννητικού οργάνου στο ίδιο του το κορμί, για το φιλί που δίνει στο ίδιο του το πέος , για πιπίλισμα του οργάνου με το στόμα.
Ο πρώτος τύπος προαγγέλλει φτώχεια , ανέχεια οδύνη ,ο τελευταίος αυτός τύπος σημαίνει ότι τα παιδία του θα πεθάνουν , ότι ο ονειρευόμενος θα στερηθεί από γυναίκα ή ερωμένη (γιατί δεν έχει κανείς ανάγκη από γυναίκα όταν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί) ή ότι θα περιέλθει σε μεγάλη φτώχεια .

Ιουνίου 13, 2007 στο 12:40 πμ
Νοσφεράτος

Δεν νομίζω να ειναι εξω αγαπητε … Ισα ισα … οπως ειχα υποσχεθεί η ανακοινωση μου εχει να κανει με το κρισμοτατο ερωτημα:
Ηταν ο Μέγας Αλέξανδρος ντιγκινταγκας; …

Ε Με χαρα σας ανακοινωνω οτι ΟΧΙ δεν ητο ….,,,

Διοτι ο ντιγκινταγκισμός ,συνδεεται σημερα με μιαν ορισμενην θηλυπρεπεια , παθητικοτητα , πως να το πουμε ρε παιδι μου ……ενώ οπως αποδεικνυεται μεσω του αρτεμιδωρου η παθητικοτητα στους αρχαιους ηταν συνδεδεμένη με τους ”απο κατω ”: Γυναικες , παιδια , δουλοι κατωτεροι ….-ενώ οι ισχυροι ησαν ενεργητικοι ”απο πάνω ”

-Αυτο βεβαια εμεινε …αιωνια ελληνική γλώσσα – και σημερα και εμφαινεται εις εκφρασεις ”θα σου ξεσκισω το διχτακι ” αμα κατεβω κατω θα σε γαμήσω ρε κ.λ.π ” τα οποια δειχνουν αθανατη ελληνική μαγκια …

-Τωρα σε σχεση με τον παππου ;να …Αν ο παππους ειναι γνησιος Ελλην …οποιος παει να τον γαμήσει …θα του πεταξει Αυτός τα ματια εξω ”-

 συμφωνα και με την παλαιαν σουρεάλ συνταγήν του Αντρε Μπρετόν : βγαλτε τα μέσα εξω ”’(βλ και Ομαντεων Απαντα τομ3 σ 342)


και οχι τα μπροντιγιαρικα   λουγκρικά :”βαλτε τα εξω -μεσα”


για την ανακοινωσιν και τις επιστημονικες παρεμβασεις μου ειχα κερδισει την ευφημονον μνεια:

Ιουνίου 14, 2007 στις 1:03 μμ

Ο θειος Ισιδωρος

Νοσφεράτε,
εισαι μες τη …σκεψη μου, δικαιως κατεχεις τη θεση του μεγαλου τιμονιερη της “Νεας (και παλιας) Χελιδωνος” !!!

η απατηλή υπόσχεση της αγάπης /αναδημοσίευση απο το blog MHNYMAL

η απατηλή υπόσχεση της αγάπης  

MHNYMAL

 

Lost Bodies - veliotin

Από το ακέραιο ντύναι του προφασιστικού μικροαστισμού, βρεθήκαμε στο ακέραιο γδύναι όσων αγαπήθηκαν κι ένωσαν σε-ένα σώματα και ψυχές. Κι έπειτα, από τις θλιβερές διαπιστώσεις του Reich και την κυκλοτερή στιχουργία της ηλιόπετρας του Paz, στη θλιμμένη πέτρα στον ήλιο του Beckett, όπου οι όρκοι της αγάπης ακούγονται απατηλοί. Αυτή η διαδρομή των δυο τελευταίων αναρτήσεων μας οδηγεί στην Απατηλή Υπόσχεση της Αγάπης, το νέο βιβλίο του Πέτρου Θεοδωρίδη. Στο τελευταίο ομώνυμο με το βιβλίο μέρος τού επίσης ομώνυμου πρώτο δοκιμίου του βιβλίου, ο συγγραφέας διαπιστώνει ότι η αγάπη η ανοιχτή στον ξένο, τον διαφορετικό, αλλά και στους αποχωρισμούς μας, η αγάπη που πρότεινε η J. Kristeva, είναι σήμερα ανέφικτη:

Στην εποχή μας αντιμετωπίζουμε μία θεμελιώδη αντίφαση. Από τη μία έχουμε μιαν υλική πραγματικότητα παγκοσμιοποιημένη, περίπλοκη και διάχυτη. Από την άλλη μια φαντασιακή ανα-παράσταση αυτής της πραγματικότητας που την ανασυνθέτει νοσταλγικά, που προσπαθεί να εξαλείψει τα κενά, να την αναπλάσει ως ενιαία και μοναδική. Ανάμεσα στο τοπικό και στο παγκόσμιο, ανάμεσα στην ατομική ταυτότητα και στο τοπικό διεισδύει διαρκώς η παγκοσμιοποίηση. Είναι σήμερα πιο κοντά μου η τοπική μικρή μου κοινότητα ή η κοινότητα στο διαδίκτυο; Είναι κοντύτερα η τοπική με την εθνική κοινότητα ή μήπως είναι πια δυνατή μια απευθείας, αδιαμεσολάβητη σχέση με την παγκόσμια κοινωνία;

Απέναντι στο είδος αγάπης που αποδέχεται τον αποχωρισμό και τον ξένο αντιτάσσεται σήμερα μια ηθική αγάπης που σημαίνει εξάρτηση, συναισθήματα προσκόλλησης σ' ένα άλλο άτομο ή ομάδα με τέτοιο τρόπο που μας είναι πολύ δύσκολο να κάνουμε χωρίς αυτό. Η προσκόλληση - αγάπη αναδιπλώνεται στην εποχή μας και ως "κοινοτισμός" που μπορεί να προσδιορίζει, "τον εγκλεισμό των ατόμων σε μια ιδιαίτερη ομάδα σε βάρος της κοινής τους συνείδησης και των σχέσεων πέραν της ομάδας τους, με τα μέλη της ευρύτερης κοινωνίας" ως "μνησικακία ικανή να μετασχηματίζει την απώλεια νοήματος σε αναδίπλωση στον εαυτό" καθιστώντας την ομάδα "φυλή" που αποκτά συνοχή με την απόρριψη του εχθρού, ο οποίος είναι ικανός να παίρνει πολλές μορφές ή ως νεοεθνικισμός, μία νέα λατρεία του έθνους που χαρακτηρίζεται από διαστρέβλωση και αυθαιρεσία. 

Αγάπη των φυλών και του φυλετισμού. "Μόλις αποξηρανθεί η τεχνητή λίμνη της παγκοσμιότητας, τα περσινά βαλτοτόπια του τοπικισμού γυαλίζουν δελεαστικά σαν να ήταν τα φυσικά λιμάνια όσων έχουν ανάγκη να κολυμπήσουν με ασφάλεια". Ο φυλε-τισμός, που ως εκ θαύματος αναγεννήθηκε, στηρίζεται στην ευλογία της κοινότητας, στην επιδοκιμασία του ανήκειν, στη γεμάτη πάθος αναζήτηση της παράδοσης. "Με αυτή την έννοια τουλάχιστον η μακριά περιπλάνηση της νεωτερικότητας μάς έχει φέρει εκεί από όπου είχαν εκκινήσει οι προπάτορές μας. Ίσως οι κοινότητες, ζεστές και φιλόξενες, προσφέρουν αυτό που οι παγερές αφαιρέσεις απέτυχαν να μας δώσουν".

free-parking - Abramovic-1977

Η εποχή μας λέει: πίστευε στην Αγάπη ως δικτατορία των συναισθημάτων, ως κιτς Αγάπη. Ο Μίλαν Κούντερα μάς θυμίζει "στο Βασίλειο του κιτς επικρατεί η δικτατορία της καρδιάς. Πρέπει, φυσικά, τα συναισθήματα που υποκινούνται από το κιτς να μπορεί να τα συμμερίζεται η πλειοψηφία. Το κιτς κάνει να αναβλύζουν, το ένα μετά το άλλο, δυο δάκρυα συγκίνησης. Το πρώτο δάκρυ λέει: τι ωραία που είναι τα πιτσιρίκια που τρέχουν σ' ένα πάρκο! Το δεύτερο δάκρυ λέει: Τι ωραίο που είναι να συγκινείσαι, μαζί με ολόκληρη την ανθρωπότητα, βλέποντας τα πιτσιρίκια να τρέχουν σ' ένα πάρκο! Μόνο το δεύτερο αυτό δάκρυ κάνει το κιτς να είναι κιτς. Η αδελφοσύνη όλων των ανθρώπων ουδέποτε θα μπορέσει να βασισθεί πουθενά αλλού, παρά μόνο στο κιτς".

Τι λέει στον Άλλον - στον καθένα από εμάς, τον κάθε άλλο - η απάντηση της αγάπης που εκκρίνει η αγωγία; Λέει: "Είμαι αυτό που σου λείπει. Με την αφοσίωσή μου σε σένα, με τη θυσία μου για σένα, θα σε γεμίσω, θα σε ολοκληρώσω". Η κίνηση της αγάπης είναι διπλή: το υποκείμενο συμπληρώνει τη δική του έλλειψη προσφέροντας τον εαυτό του στον Άλλον. "Η εξαπάτηση που ενέχει η αγάπη συνίσταται στην ιδέα ότι αυτή η αλληλοεπικάλυψη δύο ελλείψεων ακυρώνει την έλλειψη ως τέτοια σε μιαν αμοιβαία πλήρωση". Γιατί η αγάπη ενέχει μια φαντασιακή αμοιβαιότητα μεταξύ του "να αγαπάς" και να "αγαπιέσαι" συνιστά τον απατηλό χαρακτήρα της αγάπης. Η αγάπη, κατά τον Λακάν, εξαπατά. Εξαπατά επειδή το να αγαπά κανείς σημαίνει "να δίνει κανείς εκείνο που δεν έχει". Η αγάπη δεν στοχεύει εκείνο που διαθέτει το αντικείμενο της αγάπης, αλλά εκείνο που του λείπει. Καταλαμβάνει τη θέση της έλλειψης του Άλλου, το τίποτε  πέρα από αυτόν. "Σ' αγαπώ, λέει το υποκείμενο στον Άλλο, αλλά επειδή ανεξήγητα αγαπώ σε σένα κάτι περισσότερο από σένα - το αντικείμενο μικρό α - σε ακρωτηριάζω". 

othervoices - lost highway

Ας πιάσουμε λίγο το νήμα του Λακάν εκεί που το άφησε ο Π. Θεοδωρίδης. Τι είναι αυτός ο ακρωτηριασμός; Συνεχίζει ο Λακάν, και σκατολογεί κι εδώ:

Αυτό είναι το νόημα του συμπλέγματος του μαστού, του στήθους, αυτό το mammal-complex, που ο Bergler βλέπει καλά τη σχέση του με τη στοματική παρόρμηση, ε τη μικρή διαφορά ότι η περί ης ο λόγος στοματικότητα δεν έχει απολύτως τίποτε να κάνει με την τροφή, και ότι όλος ο τόνος της βρίσκεται σ' αυτό το φαινόμενο του ακρωτηριασμού. 

Σου δίνομαι, λέει ακόμη ο πάσχων, αλλά αυτή η δωρεά του προσώπου μου - όπως λέει ο άλλος - μυστήριο! αλλάζει ανεξήγητα σε δώρο ενός σκατού - όρος επίσης ουσιαστικός της εμπειρίας μας. 

kincinaitis - Clemente

Όταν έχει επιτευχθεί αυτή η στροφή, στο τέρμα της ερμηνευτικής διευκρίνησης, τότε αναδρομικά κατανοείται αυτός ο ίλιγγος, παραδείγματος χάρη, της λευκής σελίδας, που σε κάποιο πρόσωπο, προικισμένο αλλά κολλημένο στο όριο της ψύχωσης, είναι κάθε πρόσβαση στον Άλλον. Αυτή η λευκή σελίδα όπου σταματούν οι απερίγραπτες διανοητικές διαχύσεις του, αν κυριολεκτικά δεν μπορεί να την αγγίξει, είναι γιατί δεν μπορεί να τη διανοηθεί παρά σαν ένα χαρτί του καμπινέ. 

shoulderblades - Μattiacci-1973

αυτό το άλφα το μικρό το μέγα

γδείναι ή ντείναι θα σου πει ταμάμ σημαίνον

από το άλφα το μικρό μέχρι το ωμέγα

ό,τι δεν έχω στο χαρίζω μετ' επαίνων

acidemic

ντροπη και αγανακτηση: Πηγές της ηθικής ευθύνης(απο την ''Ε'')

Πηγές της ηθικής ευθύνης

Της ΝΑΝΤΙΑ ΟΥΡΜΠΙΝΑΤΙ Καθηγήτριας Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης

Η αγανάκτηση είναι μια ψυχική παρόρμηση που τρέφεται από το αίσθημα της ντροπής, ένα συναίσθημα θεμελιώδες στη φαινομενολογία της κοινωνικής ηθικής.

 Η μεγαλειώδης συγκέντρωση των Μαδριλένων στην Πουέρτα ντελ Σολ εγκαινίασε το κίνημα των «αγανακτι- σμένων». Οπως και άλλα συναισθήματα, η ντροπή «παράγει συμπεριφορά», στο βαθμό που προκαλεί συναισθήματα όπως η αγανάκτηση και η ενοχή, τα οποία επενεργούν απευθείας πάνω στη βούληση. Για να τα κατευνάσουμε, οδηγούμαστε στο να δικαιολογήσουμε τις ενέργειές μας και τελικά στο να αντιδράσουμε. Αν και το αίσθημα της ντροπής είναι καθαυτό μη ορθολογικό, η σειρά των συναισθημάτων και των ενεργειών που τροφοδοτεί είναι στρατηγικού τύπου: οι μορφές με τις οποίες δρα το άτομο που ντρέπεται είναι ορθολογικά σχέδια που αποβλέπουν να διορθώσουν το ατόπημα που γέννησε την ντροπή.

Για παράδειγμα, ο πάπας σχολίασε τις πολυάριθμες περιπτώσεις παιδοφιλίας στον καθολικό κλήρο με αυτά τα λόγια: «Αισθανόμαστε βαθιά ντροπή και θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατό ώστε αυτό να μην ξανασυμβεί ποτέ στο μέλλον». Εξαιτίας αυτής της ικανότητάς του να παράγει συμπεριφορά, το συναίσθημα της ντροπής τοποθετήθηκε από τον Τζανμπατίστα Βίκο στις απαρχές της κοινωνίας. Αν «ο χαρακτήρας όλων των πραγμάτων βρίσκεται στην αρχή τους», τότε ο χαρακτήρας της ανθρώπινης ιστορίας βρίσκεται στην πρωταρχική ντροπή, εκείνη του Αδάμ και της Εύας μπροστά στη γύμνια που θα ανακαλύψουν ότι έχουν, αμέσως μόλις θα παραβιάσουν τη συμφωνία υπακοής με τον δημιουργό τους. Στη Γένεση όπως και στην Πεντάτευχο, η ντροπή και η ενοχή εμφανίζονται ως οι πηγές της ηθικής υπευθυνότητας. Τα κοκκινισμένα μάγουλα αυτού που νιώθει ντροπή είναι η ένδειξη της κοινωνικότητας αυτού του συναισθήματος, της ανάγκης αναγνώρισης από τους άλλους και ταυτόχρονα του ελέγχου που αυτή η αναγνώριση ασκεί πάνω στις ενέργειές μας. Οποιος νιώθει ντροπή δεν μπορεί να κοιτάξει τον άλλον στα μάτια και κατεβάζει το βλέμμα του. Αυτή η επίδειξη ντροπής είναι συνδεδεμένη και συμπληρωματική στην αντίδραση της αγανάκτησης που προκαλεί μια επαίσχυντη συμπεριφορά. Γι' αυτό η ντροπή έχει μια διπλή φαινομενολογία. Το ένοχο πρόσωπο μπορεί να νιώσει την επιθυμία να κρυφτεί. Οποιος παρακολουθεί μπορεί να αντιδράσει με αγανάκτηση. Ενα πρόσωπο που δεν ντρέπεται δεν αισθάνεται ότι πρέπει να αντιδράσει ή να αλλάξει συμπεριφορά. Πόσες φορές ακούμε να επαναλαμβάνεται η φράση «ντρέπομαι που είμαι Ιταλός»! Πάρα πολλές φορές, ιδίως τα τελευταία χρόνια. Το να το λέμε και να το επαναλαμβάνουμε ακούραστα σηματοδοτεί την ελπίδα ότι από την ικανότητα να νιώθουμε ντροπή θα γεννηθεί η αγανάκτηση και επομένως η απόφαση να αντιδράσουμε, να αλλάξουμε.

Πάνω σε αυτήν την αλυσίδα φαινομένων, ο ίδιος ο Μαρξ - που είναι γνωστό ότι ήταν αντίθετος στη χρήση συναισθημάτων για την εξήγηση των κοινωνικών φαινομένων - έγραψε εξαιρετικά λόγια σχετικά με την ανελεύθερη πολιτική της πρωσικής κυβέρνησης, σημειώνοντας ότι, χωρίς να πέσουν σε έναν κενό πατριωτισμό, θα ήταν ευκταίο οι Γερμανοί να ένιωθαν ντροπή. Και προσέθετε: «Δεν είναι η ντροπή αυτή που κάνει τις επαναστάσεις». Ωστόσο, «η ντροπή είναι ήδη μια επανάσταση κατά κάποιον τρόπο... Αν ένα ολόκληρο έθνος νιώθει αληθινά το αίσθημα της ντροπής είναι σαν ένα λιοντάρι που ετοιμάζεται να χυμήξει».

 

Η θεολογική Υπερβολή και η φαντασίωση Παντοδυναμίας ως το ανώτατο σταδιο του Λαικισμού

ή Μπορεί ο  παντοδύναμος Λαός  να  φτιαξει μια πετρα που να μη μπορει να τη σηκώσει;

Η πάπισσα Ιωάννα του Ροΐδη, του θεάτρου και του κινηματογράφου/αναδημοσιευση απο την ΕΡΑΝΙΣΤΡΙΑ

Η πάπισσα Ιωάννα του Ροΐδη, του θεάτρου και του κινηματογράφου

 Η Πάπισσα Ιωάννα είναι ένα μυθιστόρημα με ιστορική βάση, όμως περισσότερο μοιάζει με μια ιστορική μελέτη. Ο Mario Vitti τη χαρακτήρισε "αντιμυθιστόρημα ιστορικό", ενώ ο ίδιος ο Εμμανουήλ Ροΐδης την τιτλοφορεί "μεσαιωνική μελέτη". Πραγματικά, παρατηρώντας τον τρόπο με τον οποίο ο Ροΐδης αναπτύσσει το υλικό του, θα λέγαμε ότι το συγκεκριμένο έργο είναι κάτι ανάμεσα σε μυθιστόρημα και σε χρονικό. Ολόκληρο το υλικό έχει συγκεντρωθεί από τον Ροΐδη μετά από συστηματική έρευνα και στον πρόλογο ο συγγραφέας μας παραθέτει πλήθος παραπομπών, σημειώσεων και υποσημειώσεων, θέλοντας να δώσει επιστημονική εμφάνιση στο έργο του. Αυτή η ιδιαιτερότητα της Πάπισσας Ιωάννας είναι ταυτόχρονα και το μεγαλύτερο επίτευγμα του Ροΐδη: Κατάφερε να μας δώσει ένα έργο τέχνης δουλεύοντας με επιστημονική μέθοδο, έτσι είναι αρκετά δύσκολο να ξεχωρίσουμε πότε σταματά η έρευνά του και πότε αρχίζει η λογοτεχνική του συμβολή. Ο Ροΐδης πληροφορήθηκε την ιστορία της Πάπισσας Ιωάννας όταν ήταν ακόμα παιδί στη Γένοβα και του έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση, ώστε τον καιρό που σπούδαζε στο Βερολίνο, ερεύνησε τις βιβλιοθήκες και συγκέντρωσε ό,τι είχε γραφτεί για το συγκεκριμένο θέμα. Η έρευνά του συνεχίστηκε στην Αθήνα και ακολούθησε η συγγραφή του έργου.

 Η Πάπισσα Ιωάννα γνώρισε μεγάλη επιτυχία, εκδόθηκε πολλές φορές και μεταφράστηκε σε πολλές ξένες γλώσσες, όμως κρίθηκε σκανδαλώδης από την Εκκλησία και προκάλεσε τον αφορισμό του Ροΐδη από την Ιερά Σύνοδο. Ο Ροΐδης απάντησε στην καταδίκη του αυτή και στις κριτικές που του ασκήθηκαν με μια σειρά από δημοσιεύματα: Ολίγαι λέξεις εις απάντησιν της υπ’ αριθμόν 5688 εγκυκλίου της Ιεράς  Συνόδουκαι  Επιστολαί ενός Αγρινιώτου (1866).

 Ο Κλέων Παράσχος (Εμμανουήλ Ροΐδης, Η ζωή, το έργο, η εποχή του, Τόμος Α΄, Αθήνα, 1942) επισήμανε δύο απ’ τους κύριους στόχους του έργου: την αναπαράσταση των ηθών της εποχής και τη σάτιρα. Βέβαια ο Ροΐδης έχοντας ως πρόσχημα τη μελέτη των ηθών της μεσαιωνικής ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, δεν αναφέρεται μόνο στην εποχή που εκτυλίσσεται η ιστορία, αλλά σατιρίζει την σύγχρονή του πολιτική, κοινωνική και εκκλησιαστική πραγματικότητα. Ο Κώστας Στεργιόπουλος ("Το αφηγηματικό έργο του Ροΐδη", στο Περιδιαβάζοντας. Στο χώρο της παλιάς πεζογραφίας μας. Τόμος Β΄, Εκδόσεις, Κέδρος, Αθήνα, 1986, σ. 30) αναφέρει χαρακτηριστικά: "Η ιστορία της Ιωάννας, πέρα από την πρωτοτυπία και το παράδοξο του θέματος, πέρα και από τον πειρασμό του ίδιου του Ροΐδη να την αφηγηθεί και να σκανδαλίσει, γίνεται αφορμή τόσο για μια γενικότερη όσο και για μια ειδικότερη κοινωνική σάτιρα, καθώς ο συγγραφέας έντεχνα παραλληλίζει, πότε με έμμεσους υπαινιγμούς και πότε με τις παρομοιώσεις του, τα περιστατικά εκείνου του καιρού με περιστατικά της σύγχρονής του ζωής".
http://www.e-alexandria.gr/

Τώρα στη Θεσσαλονίκη (Θέατρο)
H Πάπισσα Ιωάννα του Εμμανουήλ Ροϊδη, σε διασκευή-σκηνοθεσία Αφρούλης Μπέρσου.
Η ιστορία της Πάπισσας Ιωάννας εκτυλίσσεται τον 9ο αιώνα. Είναι η ιστορία μιας νεαρής κοπέλας, η οποία, όταν έμεινε ορφανή, μεταμφιέστηκε σε άντρα, μπήκε σε μοναστήρι και από εκεί, ντυμένη καλόγερος, ακολούθησε έναν νεαρό μοναχό, τον Φρουμέντιο, ζώντας μαζί του για 7 χρόνια στο ίδιο κελί σε ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων! Όμως επειδή κινδύνευαν να αποκαλυφθούν, έφυγαν από το μοναστήρι και ταξίδεψαν σε Γερμανία, Ελβετία, Γαλλία και Ελλάδα. Στην Αθήνα η Ιωάννα εγκατέλειψε τον εραστή της, μπήκε σε ένα πλοίο με προορισμό τη Ρώμη, όπου και κατάφερε, πάντα μεταμφιεσμένη σε μοναχό, να αναρριχηθεί μέχρι την κορυφή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και τον Παπικό θρόνο. Όμως η Ιωάννα σύναψε στη Ρώμη ερωτική σχέση με τον νεαρό Φλώρο που είχε σαν αποτέλεσμα μια εγκυμοσύνη. Έτσι κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης λιτανείας το έκπληκτο πλήθος βλέπει το σεβαστό Πάπα Ιωάννη τον Η΄ να γεννά "άωρον και ημιθανές βρέφος" και να πεθαίνει μέσα στην οργή "του μαινόμενου όχλου, λακτοπατούντος, καταπτύοντος και ζητούντος να ρίψη εις τον Τίβεριν Πάπισσαν και παπίδιον".
Info: Μουσική διδασκαλία: Έφη Ράτσου, σκηνικά-κοστούμια: Ειρήνη Χριστοφορίδου,
φωτισμοί: Αλέξης Κοέν, επιμέλεια κίνησης: Χριστίνα Πρεφτίτση.
Παίζουν: Γιώργος Καψάλης, Μαρία Κοκορότσκου, Αναστάσης Μαυρομιχάλης, Αργυρώ Νουβάκη, Δάνης Πετρίδης, Νάντια Σπανού.
Στο Studio Νέμεση (Δελφών 176), από 24 Νοεμβρίου.
http://theatreviewer.blogspot.gr/

Pope Joan

Σκηνοθεσία : Σένκε Βόρτμαν

Σενάριο : Σένκε Βόρτμαν, Χάινριχ Χάντινγκ

Πρωταγωνιστούν : Γιοχάνα Βόκαλεκ, Ντέιβιντ Γουέναμ, Τζον Γκούντμαν, Ίαν Γκλεν, Νίκολας Γούντσον, Ανατόλε Τ'αουμπμαν, Λότε Φλακ, Έντγουαρντ Πίθερμπριτζ

Κατηγορία : Δράμα

Έτος παραγωγής : 2009

Χώρα παραγωγής : Γερμανία, Αγγλία, Ιταλία, Ισπανία

Χρώμα : Έγχρωμο

Γλώσσα : Αγγλικά

Διάρκεια : 149΄

The Testament of Dr Mabuse (Fritz Lang)

Education for Death (Disney 1943 cartoon about WWII) - Greek subtitles■ Σχετικά άγνωστη αντιναζιστική ταινία του Walt Disney που παρουσιάστηκε στις αμερικανικές αίθουσες το 1943

Education for Death (Disney 1943 cartoon about WWII) - Greek subtitles

www.youtube.com

(English description follows) ■ Σχετικά άγνωστη αντιναζιστική ταινία του Walt Disney που παρουσιάστηκε στις αμερικανικές αίθουσες το 1943