.σκυφτοί και θλιβεροί αποζητάμε με τις αλυσίδες μας όπως οι κάτοικοι του Πλατωνικού σπήλαιου ...............

 Επιπλέον αυτό που ζούμε είναι και εκδήλωση μιας Μικροφυσικης της εξουσίας ,μιας Τριχοειδούς - όπως θα έλεγε ο Φουκώ - επέκταση - διείσδυση του συστήματος και του αυταρχικού καπιταλισμού από τα Μέσα- από τον ίδιο τον Εαυτό: Όχι μέσα από ένα εξωτερικό ..καταναγκασμό και " πρέπει " αλλά από ένας συνδυασμό του Έξω με το Μέσα ,όπου ο Φόβος διεισδύει από τις χαραμάδες μας και εσωτερικεύεται .Ενδοβαλλεται: Έτσι ,σκυφτοί και θλιβεροί αποζητάμε με τις αλυσίδες μας όπως οι κάτοικοι του Πλατωνικού σπήλαιου •και νομίζουμε πως το Θέατρο Σκιών που βλέπουμε ,αυτό το Καραγκιόζη Μπερντέ της εξουσιας ότι είναι λαμπροί και έξυπνοι πολιτικοί ,ανίκανοι καθώς γίναμε να ξεχωρίσουμε το καλό από το κακό ανήμποροι να βγούμε έξω από την Σπηλιά ώστε να δούμε τον Ήλιο και την Πραγματική Ζωή ,εξόριστοι σαν τον Ίωνα μέσ' την κοιλιά του Κήτους.....

π. θ

Έχω την ίδια αίσθηση ΑΣΦΥΞΙΑΣ όπως το 1973

 Έχω την ίδια αίσθηση ΑΣΦΥΞΙΑΣ όπως το 1973 το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΩΣ ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ .. Ναι το Πολυτεχνείο πέρα από το Γεγονός ήταν και Μύθος • όχι βέβαια με την έννοια του ψεύδους όπως θαθελαν οι Δεξιοί αλλά με την έννοια του φωτοστέφανου που έχουν οι Αγιοτητες και τα ιερά ,της Αύρας που περιβάλλει ένα συλλογικο ιστορικό γεγονός : προκαλεί Δέος μαζί με πόνο ,λάμπει σαν μια θεότητα που σε τυφλώνει με το φως της

.Σκεφτείτε το στην εποχή του ,πως ακούστηκε στην επαρχιακή πόλη όπου ζούσα τότε στις Σέρρες : Σαν ξαφνικό Σιντριβάνι που ξεσπά στήν Έρημο .Θυμάμαι ,ειμασταν στο σχολείο και η υποδιευθύντρια ,μια θεούσα με κότσο βγήκε και μας είπε να μην κάνουμε ..τίποτε λες και υπήρχε περίπτωση να κάνουμε .Πήγαμε σπίτια μας σαν μουδιασμενοι Το βράδυ πήγα και κόλλησα ένα χαρτί στη πόρτα του Γυμνασίου " 5 νεκροί ζητούν εκδίκηση " - τόσους ανέφερε τότε το ραδιόφωνο της Χούντας .Φυσικά δεν έγινε τίποτε, όποιος το είδε απλώς το έσκισε .Δεν θυμάμαι καμμιά πιο θλιμμένη περίοδο της ζωής μου από εκείνη μεταξύ της 17 Νοέμβρη 73 και του Ιούλη του 74 .Σαν να μου είχανε κόψει τα πόδια .

Όταν έγινε το πραξικόπημα και η εισβολή τα ακούγαμε όλα από το ραδιόφωνο ,Ντουτσε Βελλε και ράδιο Μόσχα. Με την επιστράτευση θυμάμαι πολύ καλά είχε ανάψει η αγανάκτηση : ακούγαμε ιστορίες με... φίδια που δάγκωναν τους επιστρατευμένους , με κιβώτια που αντί για όπλα είχαν πέτρες...

Ακούσαμε και τον Μακάριο να λέει : " είμαι ζωντανός " .Επίσης είχαμε από τότε την αίσθηση της οικτρης απομόνωσης στην οποία είχε ρίξει τη Χώρα μας η Χούντα.. Ε όταν γύρισε το χαρτί και έγινε η Μεταπολίτευση ήταν σαν Ανάσταση. Και , ιδού ο Νυμφίος έρχεται μόνο που δεν ήταν μόνο ένας , ήταν όλοι οι φοιτητές: Ήταν μια εποχή που το να είσαι δύο τρία χρόνια μεγαλύτερος από τους 16αρηδες τότε , το να είσαι π.χ 19 αρης η 20αρης φοιτητής σου προσέδιδε μια αίγλη ....Απόστολου . Ο Φοιτητής ήταν το υποκείμενο που υποτίθεται ότι γνωρίζει ,ήταν ο - μεταξύ πολλών - Μεσσίας μας..Κι από κοντά εμείς οι , λίγο πολύ πολιτικοποιημένοι Μαθητές που κάνανε στη Θεσσαλονίκη τις περίφημες Παμμαθητικες .Τα πρότυπα είχαν πια αλλάξει και το να ξέρεις πέντε δέκα πράγματα για πολιτική ,να είσαι κάπως ξεβγαλμενος στις ...διαδικασίες και να έχεις διαβάσει ολίγον Λένιν και Μαρξ σου προσέδιδε λάμψη και σεξ απηλ. .Όμως ,π.χ τι θα πει ρε παιδιά Αιζεναχικοι που διαβάζαμε στην 18 Μπρυμαιρ κλπ του Μαρξ; ..; Ακόμα δεν μπόρεσα να καταλάβω. .....

.Τέλος πάντων πολύ πολύ γρήγορα σχηματίστηκε η νέα Γλώσσα της Μεταπολίτευσης με τις λέξεις κλειδιά όπως ΡΕΒΙΖΙΟΝΙΣΤΕΣ , και πολύ πολύ γρήγορα βρέθηκα εκεί στο 75 να μαλώνω για το 20 ο Συνέδριο και τα Γεγονότα της Τασκένδης του 55 ..Και άρχισε η επανάληψη , σαν το Μπολερό του Ραβέλ, επαναλαμβανόμενη μουσικη γύρω από ένα σταθερό μοτίβο ,ένα καινούριο νόημα που κράτησε και με κράτησε καμμιά τριανταριά ακόμα χρόνια ..

Π.Θ

Η παρρησία συνδέεται με το καθήκον

 Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΡΗΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ

- Ναι, αλλά η παρρησία συνδέεται με τη δήλωση καθ' αυτή; Ή, αν ο συνομιλητής αντιδράσει και την εκλάβει ως προσβολή, η αντίδραση αυτή καθιστά εκ των υστέρων τη δήλωση πράξη παρρησίας:

Όταν ο Διονύσιος τιμώρησε τον Πλάτωνα και την έδιωξε απ τις Συρακούσες, δεν συμπεριφέρθηκε ως καλός ηγεμόνας, διότι, για λόγους που θα εξηγήσω αργότερα, αποτελεί καθήκον του ηγεμόνα να δέχεται την παρρησία. Αλλά αν ο ηγεμόνας δεν παίξει το παιχνίδι και απλώς τιμωρήσει τον λέγοντα, αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι ο φιλόσοφος όντως φέρθηκε με παρρησία.

Θα ήθελα, λοιπόν, να προσθέσω ένα τελευταίο πράγμα σχετικά με αυτά τα γενικά χαρακτηριστικά της παρρησίας, και στη συνέχεια θα απαντήσω και σ' άλλες ερωτήσεις, αν υπάρξουν.

Το τελευταίο χαρακτηριστικό της παρρησίας είναι το εξής: στην παρρησία, λέω την αλήθεια δεν σημαίνει απλώς διατρέχω έναν κίνδυνο θα καθήκον μου. Ο ρήτορας π.χ. που λέει την αλήθεια σε ανθρώπους που δεν είναι έτοιμοι να τη δεχτούν, σε ανθρώπους που μπορεί να τον τιμωρήσουν, να τον καταδικάσουν σε θάνατο ή σε εξορία, αυτός ο ρή τορας είναι ελεύθερος να σιωπήσει. Κανείς δεν τον αναγκάζει να μι λήσει απλώς νιώθει ότι είναι καθήκον του να μιλήσει. Όταν κάποιος έχει διαπράξει ένα έγκλημα και οι ανακριτές τον αναγκάσουν να ομο λογήσει το έγκλημά του, αυτό δεν αποτελεί παρρησία. Όταν ομολογεί, οικειοθελώς το έγκλημά του σε κάποιον άλλον λόγω ενός συγκεκρι- μένου ηθικού καθήκοντος, τότε, ναι, ο άνθρωπος αυτός ενεργεί με παρρησία. Το να ασκήσεις κριτική σ' έναν φίλο σου ή στον ηγεμόνα αποτελεί πράξη παρρησίας, εφόσον αποτελεί καθήκον σου να βοηθήσ σεις έναν φίλο που δεν συνειδητοποιεί ότι σφάλλει αποτελεί πράξη παρρησίας, στο βαθμό που θεωρείς καθήκον σου απέναντι στην πόλη το να βοηθήσεις τον ηγεμόνα να γίνει καλύτερος. Η παρρησία συνδέε 11 ται με την ελευθερία και το καθήκον. Τ Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε ότι η παρρησία είναι μια λεκτικη

δραστηριότητα στην οποία ο λέγων έχει μια συγκεκριμένη σχέση μετην αλήθεια μέσω της ειλικρίνειας, μια συγκεκριμένη σχέση με τον

εαυτό του μέσω του κινδύνου, μια συγκεκριμένη σχέση με το νόμο μέσω της ελευθερίας και του καθήκοντος, και μια ορισμένη σχέση με τους άλλους ανθρώπους μέσω της κριτικής (τόσο της αυτοκριτικήςό σο και της άσκησης κριτικής σε άλλους). Ακριβέστερα, πρόκειταιι γα λεκτική δραστηριότητα στην οποία το υποκείμενο εκφράζει την προσωπική του σχέση με την αλήθεια και διακινδυνεύει τη ζωή του επειδή αισθάνεται ότι το να πει την αλήθεια αποτελεί καθήκον του,προκειμένου να βελτιώσει ή να βοηθήσει άλλους ανθρώπους.  Σελ 17

Η παρρησία προϋποθέτει Θάρρος

Μ' άλλα λόγια, η παρρησία αναφέρεται σχέσης μεταξύ υποκειμένου και αλήθειας, και αυτή η σχέση μεταξύ υποκειμένου και αλήθειας επιτυγχάνεται μέσω μιας λεκτικής δραστη ριότητας. Αυτό είναι το δεύτερο χαρακτηριστικό της παρρησίας, Τρίτο σημείο: στην παρρησία υπάρχει κάτι περισσότερο απ' αυτή σε ένα είδοs

τη σύμπτωση πεποίθησης και αλήθειας, απ' αυτή τη σχέση υποκειμεν νου και αλήθειας. Ασφαλώς, κάποιος μετέρχεται παρρησία όταν λέει την αλήθεια 

 Όμως, λέμε ότι κάποιος φέρεται με παρρησία και αξίζει να τον θεωρούμε παρρησιαστή, αν και μόνον αν ενυπάρχει και κάποιος κίνδυνος σ' αυτό, δηλαδή αν αυτός που μιλάει κινδυνεύει λέγοντας την αλήθεια. Για παράδειγμα, από την οπτική γωνία των Ελλήνων, κατά την ελλην νική αντίληψη, ένας δάσκαλος που διδάσκει γραμματική λέει στους μαθητές του την αλήθεια, και δεν έχει καμία αμφιβολία ότι αυτό τ σύμπτωση μεταξύ πεποίθησης και αλήθειας, ο συγκεκριμένος  δάσκαλος είναι παρρησιαστής, τουλάχιστον υπό κανονικές συνθήκες διδασκαλίας. Όταν, όμως, ένας φιλόσοφος απευθύνεται σ' έναν βα αιλιά, σ' έναν ηγεμόνα, σ' έναν τύραννο, και του λέει ότι η τυραννία δεν του διασφαλίζει την ευτυχία, διότι η τυραννία δεν είναι συμβατή με τη δικαιοσύνη, σ' αυτή την περίπτωση ο φιλόσοφος λέει μεν την αλήθεια, επιπροσθέτως όμως διατρέχει κίνδυνο, καθώς ο τύραννος μπορεί να θυμώσει και να τον τιμωρήσει: π.χ. να τον εξορίσει, ή και να τον σκοτώσει ακόμα. Σ' αυτήν ακριβώς την κατάσταση βρέθηκε ο Πλάτωνας απέναντι στον Διονύσιο των Συρακουσών, και υπάρχουν πολύ ενδιαφέρουσες αναφορές σε όλα αυτά τα θέματα στην Έβδομη επιστολή του Πλάτωνα και στον Δίωνα του Πλούταρχου. ........

Ο παρρησιαστής διατρέχει κίνδυνο. Φυσικά, το διακύβευμα δεν είναι πάντα η ζωή. Όταν π.χ. βλέπεις έναν φίλο σου να κάνει κάτι που δεν είναι σωστό και διακινδυνεύεις να τον θυμώσεις λέγοντάς του ότι δεν φέρεται ορθά, είσαι παρρησιαστής. Δεν διακινδυνεύεις μεν τη ζωή σου, αλλά μπορεί να τον θίξεις, και η φιλία σας ενδέχεται να πληγεί. Στην πολιτική αρένα, αν ένας ρήτορας διακινδυνεύσει να χάσει τη δημοτικότητά του επειδή η γνώμη του είναι αντίθετη με τη γνώμη της πλειοψηφίας, φέρεται με παρρησία. Όπως βλέπουμε, λοιπόν, η παρρησία συνδέεται με τον κίνδυνο και σχετίζεται με το θάρρος •  Σελ 140

 Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΡΗΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ

Σημείο δεύτερο: η παρρησία είναι κάτι περισσότερο απ' αυτή την ειλικρίνεια, απ' αυτή την ευθύτητα η παρρησία είναι κάτι περισσότε ρα από το να φανερώσεις τη σκέψη σου στον άλλο. Ο παρρησιαστής δεν λέει καθετί που περνά απ' το μυαλό του. Βασικά, ας γίνουμε λίγο πιο συγκεκριμένοι. Υπάρχουν δύο είδη παρρησίας. Υπάρχει από τη μια η κακή παρρησία, η οποία συνίσταται στο να λέει κανείς οτιδή ποτε έχει στο μυαλό του, αδιακρίτως, χωρίς να ελέγχει τι λέει. Σ' αυτή την περίπτωση, η χρήση της παρρησίας δεν απέχει πολύ από την αμε τροέπεια. Αυτή η υποτιμητική χρήση της λέξης παρρησία είναι σπάνια στα κλασικά κείμενα. Τη συναντάμε μερικές φορές στον Πλάτωνα, όπου χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει το κακό δημοκρατικό που λίτευμα, όπου ο καθένας μπορεί να απευθύνεται στους συμπολίτες του και να τους λέει ό,τι του κατέβει, ακόμα και πράγματα άκρως επικίνδυνα για την πόλη.        Με υποτιμητική σημασία συναντάμε επίσης την παρρησίαν, συχνότερα, σε χριστιανικά κείμενα, όπου αυτή, η κακή παρρησία, αντιπαραβάλλεται προς τη σιωπή στη σιωπή νοούμενη - ως πειθαρχία, ή στη σιωπή ως προϋπόθεση για τη θέαση του Θεού. Σ' αυτή την περίπτωση, η παρρησία αποτελεί εμπόδιο στην προσπάθεια του ανθρώπου να δει τον Θεό. Η παρρησία εδώ είναι μια λεκτική δραστηριότητα που καθρεφτίζει κάθε κίνηση του νου και της καρδιάς, και η οποία ως εκ τούτου αποτελεί εμπόδιο για την ενατένιση του Θεού. Αυτή είναι η κακή παρρησία.

Όμως, τις περισσότερες φορές στα κλασικά κείμενα η παρρησία δεν έχει αυτή την υποτιμητική σημασία έχει σημασία θετική. Παρρησιάζειν ή παρρησιάζεσθαι σημαίνει «λέω την αλήθεια». Αλλά αυτό δεν είναι και τόσο σαφές ο παρρησιαστής λέει αυτό πο

υ νομίζει ότι είναι αλήθεια ή αυτό που πράγματι είναι αλήθεια; Η απάντηση είναι: ο παρρησιαστής λέει αυτό που είναι αλήθεια επειδή πιστεύει ότι είναι αλήθεια, και πιστεύει ότι αυτό που λέει είναι αλήθεια επειδή αυτό που λέει είναι πράγματι αλήθεια. Πέρα από το ότι ο παρρησιαστής είναι ειλικρινής, ότι εκφράζει τη γνώμη του απερίφραστα, η γνώμη του είναι η αλήθεια λέει αυτό που γνωρίζει ότι αληθεύει. Στην παρρησία υπάρχει σύμπτω ση, απόλυτη σύμπτωση, πεποίθησης κι αλήθειας. Και αυτό είναι το δεύτερο σημαντικό γνώρισμα της παρρησίας.

Σελ.13

Επιπλέον αυτό που ζούμε είναι και εκδήλωση μιας Μακροφυσικης της εξουσίας

 Επιπλέον αυτό που ζούμε είναι και εκδήλωση μιας Μακροφυσικης της εξουσίας ,μιας Τριχοειδους - όπως θα έλεγε ο Φουκώ - επέκταση - διείσδυση του συστήματος και του αυταρχικού καπιταλισμού από τα Μέσα- από τον ίδιο τον Εαυτό: Όχι μέσα από ένα εξωτερικό ..καταναγκασμό και " πρέπει " αλλά από ένας συνδυασμό του Έξω με το Μέσα ,όπου ο Φόβος διεισδύει από τις χαραμάδες μας και εσωτερικεύεται .Ενδοβαλλεται: Έτσι ,σκυφτοί και θλιβεροί αποζητάμε με τις αλυσίδες μας όπως οι κάτοικοι του Πλατωνικού σπήλαιου •και νομίζουμε πως το Θέατρο Σκιών που βλέπουμε ,αυτό το Καραγκιόζη Μπερντέ ,ο Μητσοτάκης ,ο Βορίδης ο Πλεύρης ,ο Άδωνης ότι είναι λαμπροί και έξυπνοι πολιτικοί ,ανίκανοι καθώς γίναμε να ξεχωρίσουμε το καλό από το κακό ανήμποροι να βγούμε έξω από την Σπηλιά ώστε να δούμε τον Ήλιο και την Πραγματικη Ζωή ,εξόριστοι σαν τον Ίωνα μέσ' την κοιλιά του Κήτους.....

Π. θ

Ο Νεοφιλελευθερισμος είναι πια η Κυρίαρχη Ιδεολογία .

 Ο Νεοφιλελευθερισμος είναι πια η μόνη Κυρίαρχη Ιδεολογία . Ως κυρίαρχη έχει διαμορφώσει και διαμορφώνει Υλικές πραγματικότητες . Ο Κόσμος σήμερα είναι εν πολλοίς παραγωγό του Νεοφιλελευθερισμου . Οι άλλες ιδεολογίες έχουν απομεινει λείψανα ή έχουν τροποποιηθεί από τον Νεοφιλελευθερισμό . Ο Νεοφιλελευθερισμος έχει γίνει και βιωμένη ιδεολογία.. Είναι διαφορετική η υφή μιας ιδεολογίας ως Δόγμα ( doctrine) από το πώς η ίδια ιδεολογία βιώνεται και ενσωματώνεται στις ζωές των Ανθρώπων .Στη δεύτερη περίπτωση χρησιμεύει ως μαγιά στο ζυμαρι των προσδοκιών και ελπίδων και φαντασιώσεων των ανθρώπων ......... Ο Νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός έχει τροποποιήσει σημαντικά και την αντίληψη που έχουμε για την Δημοκρατία και την Ελευθερία... Η Ελευθερία ως δυνατότητα λήψης αποφάσεων για τις ζωές μας Υποκατασταθηκε από την Ελευθερία ως Επιλογή καταναλωτικών εμπορευματων: Απορρυπαντικά με Μπλε η πράσινους κόκκους : . Ζάπινγκ στα τηλεοπτικά κανάλια.... Η Δημοκρατία ήταν συνδεδεμένη με τη έννοια α) του Δημόσιου χώρου β) του Ενεργού πολίτη που Πέραν του Ιδιωτικού συμφέροντος υπερασπίζεται το Δημόσιο Συμφέρον Ο Νεοφιλελευθερισμος μετατρεπει τον Δυισμο των Συμφεροντων σε Μονισμό : Μονο ιδιωτικο συμφερον Ο Νεοφιλελευθερισμος ως ιδεολογία και καθημερινή πρακτική :. α) Περιφρασσει κάθε Δημόσιο Χώρο μετατρέποντας με γοργό ρυθμό σε ιδιωτικό και β) αλλάζει άρδην την αντίληψη περί ενεργού πολίτη σε " υπεύθυνο πολίτη " που συνεκτιμα Σενάρια και παρατηρεί τους υπόλοιπους εξατομικευμενους πολίτες από Μακρυά με περισκόπιο : σαν Υποβρύχιο.. Η Νεοφιλελεύθερη Ιδεολογία καταβρόχθισε και καταβροχθίζει σαν το σαράκι κάθε κατάλοιπο παράδοσης μετατρέποντας την σε Φολκλορ - εμπόρευμα. Ζούμε σε έναν Πλήρως Μετά- Παραδοσιακό πλανήτη . Δεν υφίσταται πια ατόφια παράδοση αλλά μεταλλαγμένη - έως εντελώς μεταλλαγμένη . Αυτό που βλέπουμε ως παράδοση είναι μετεικασμα: προσομοίωση κατάλοιπο ή επινόηση ...... Στον νεοφιλελεύθερο παγκόσμιοποιημένπ καπιταλισμό η Πίστη ( ως Εμπιστοσύνη) έχει μεταβληθεί σε trust : όταν εμπιστεύομαι ποτέ δεν εμπιστεύομαι απόλυτα: κρατώ επιφυλάξεις .. Πιστεύω σήμερα σε πιθανότητες όχι σε βεβαιότητες .. Αυτή η ρευστοποίηση της εμπιστοσύνης και η μετατροπή της σε Trust - Ο σχετικισμός της καθημερινής ζωής - , παράγει ως αντίθετο της και τους φονταμενταλισμους της εποχής μας αλλα και την Συνομωσιολογια : Η συνομωσιολογια εκφράζει την Νοσταλγια μιας εποχής οπου Υπηρχε εμπιστοσυνη": Ο Συνομωσιολογος ασφυκτιά μέσα στην γενικευμένη αμφιβολία : Η Συνομωσιολογια είναι η ενεργητική Άρνηση της Αμφιβολίας : Δυσπιστία που ψάχνει απεγνωσμένα για πίστη...

Καποτε ο Χοτζας εψαχνε κατω απο ενα φαναρι , κατι -

''τι ψαχνεις χοτζα ; τον ρωταει ενας γειτονας;

"να εχασα το κλειδι μου.."

'' Που το εχασες;

''εκει στα σκοτεινα..''

και γιατι ψαχνεις κατω απο το φαναρι;

"διοτι εδω εχει περισσοτερο φως" Ο Νεοφιλελευθερισμος Φωτίζει , με ένα έντονο λευκό φως κάθε , πια, γωνία του πλανήτη : ,κάθε πτυχή των ζωών των ανθρώπων μεταπλαθοντας τα πάντα σε εμπόρευμα.... Εξαφανίζει το Μυστικο , το κρυμμένο το .μισοσκόταδο....

... Όμως το " Όλα στο Φώς " δεν οδηγούν στην αλήθεια .. Ο Κόσμος γίνεται ολο και περισσότερο ένα λευκό κελί Θα πρέπει να ψάξουμε για το κλειδί όχι στο φως αλλά εκεί που το χάσαμε : Στα σκοτεινά.

.