Για την μετατροπή της σκέψης σε άποψη

Για την μετατροπή της σκέψης σε άποψη η σκέψη η όποια σκέψη ενέχει εάν βάθος. Προσωπικό , υπαρξιακό βάθος. . Το βάθος της δίκης μας ύπαρξης. . Η άποψη προϋποθέτει την αφαίρεση του προσωπικού αυτού βάθους και την εναρμόνιση της ευνουχισμένης πια σκέψης με το σμήνος των φαινομενικά διαφορετικών αλλά κατ’ ουσίαν παρομοίων απόψεων που σχηματίζουν την κυρίαρχη ιδεολογία.. Η κυρίαρχη ιδεολογία απαιτεί να έχεις... άποψη ..δηλαδή επιφάνεια αλλά όχι σκέψη δηλαδή βάθος . Εμείς για να γίνουμε συμβατοί και αρά να έχουμε και μια ανταλλακτική αξία και να μη μένουμε στα αζήτητα.. στο ράφι που λένε ...., οφείλουμε να αυτοευνουχιζομαστε και να μετατρέπουμε το βάθος σε επιφάνεια σε απόψεις.. Σε αυτό το κοινωνικό παιχνίδι εξαρχής πλεονέκτημα έχουν όσοι εξαρχής δεν .... διαθέτουν ..βάθος και άρα σκέψη.. Αυτοί γίνονται οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού.

Γκογια

είμαστε πια εθισμένοι στις περισπάσεις

Είναι δυνατόν στην εποχή μας , να έχουμε ένα έργο γραφής σαν το Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο; η Έστω ένα κινατογραφικο αντιστοιχο τύπου Φελλινι ,; Νομίζω ότι γίνεται όλο και πιο αδύνατον καθώς το παρόν μας γίνεται όλο και πιο πυκνό : Για να διηγηθείς. το παρελθόν πρέπει να είσαι όσο γίνεται απερίσπαστος στο παρόν , κι αυτό στην εποχή μας γίνεται όλο και πιο αδύνατον : παντού καραδοκεί η περισπαση και , κυρίως , είμαστε πια εθισμένοι στις περισπασεις , τις επιδιώκουμε θαρρείς... Υ.Γ να ομως που εχουμε , το χερι του Θεου, του Σορρεντνο

εσύ είσαι ο Άλλος

Νομίζω τ’οχω ξαναπεί αυτό : Εγώ ειμί η αλήθεια. το σκεφτόμουν από μικρός Τι εννοούσε ο Χριστός ; ε εννοούσε ότι η αλήθεια ενέχει κάτι το ζωντανό : Δεν είναι κάτι αφαιρετικό , Πλατωνική Ιδέα , η αλήθεια είναι Σάρκινη , θνητή και πάλλουσα , με αρτηρίες και αίμα, .Η αλήθεια είναι Ύπαρξη , πολυδιάστατη ,όχι λέξεις - γιατί δεν φτάνουν οι λέξεις αλλά Σώμα , σώματα Η Αλήθεια ψαύεται , αγγίζεται ,χαϊδεύεται , Ο Θωμάς άγγιξε τις πληγές του Ιησού ..Αν εγώ ειμί η Αλήθεια, τότε το κάθε Εγώ είναι απέραντο σύμπαν .Και όντως , Το κάθε εγώ έχει στο πλάι του το Ασυνείδητο που είναι απείρως μεγαλύτερο του Εγώ .Εγώ ειμί η Αλήθεια καλεί στο Γνώθι σαυτόν .Νιώσε τον εαυτό σου το σώμα σου τα νεφρά τα όργανα τις σκέψεις αλλά και τον άλλον , το άλλο σώμα και πνεύμα γιατί εσύ είσαι ο Άλλος .

Δεν είμαστε πουλιά της μέρας

Όταν ήμουν μικρός πολύ μικρός , στην Ηράκλεια , μια μέρα ξύπνησα και είδα τον αγαπημένο μου πατερουλη πάνω από το κρεβάτι μου , να μου δείχνει ένα πουλί : ήταν μια κουκουβάγια ,που είχε τρυπώσει και παγιδευτεί στο γραφείο του.Η κουκουβάγια με κοιτούσε με γουρλωμενα ,τρομαγμένα μάτια και άρχισε να πετά ,σκουντουφλωντας και σκονταφτοντας μέσα στο δωμάτιο .Κράτησα πάρα πολύ καιρό την εικόνα της Αδεξιοτητας αυτού του πουλιού σαν μεταφορά της δικής μου ζωής : όπως κι αυτή σκουντουφλω , χτυπάω , μπερδεύομαι , κάνω διαρκώς λάθη στη ζωή μου.. Δεν είμαστε πουλιά της μέρας.

Τι δεν μπορούμε να ανεχτούμε στον χρόνο

Τι δεν μπορούμε να ανεχτούμε στον χρόνο; την παύση , τα μεγάλα , σιωπηλά κενά , το άπειρο ... Γιατί; γιατί τα κενά του χρόνου , ο αδιάφορος χρόνος , συντριβεί τον ναρκισσισμό μας .. Είναι πολύ μεγάλος για να περιστραφεί γύρω από μας έτσι παλεύουμε να τον παραγεμίσουμε με νόημα : Ονειρευόμαστε , ερωτευόμαστε , παραμιλάμε .... Όμως ο χρόνος συνεχίζει το πανάρχαιο έργο του να μας κάνει να νιώθουμε αλλά και να είμαστε σκατά ..

Η Δίψα για Ζωή είναι λιβιδικης τάξεως . Δεν πηγάζει από το Συνειδητό, αλλά το Ασυνείδητο.

Δεν ξέρω πως να σας εξηγήσω το πώς η επιθυμια Ζωης γίνεται και επιθυμία Θανάτου . Θα προσπαθήσω όμως: Η Δίψα για Ζωή είναι λιβιδικης τάξεως . Δεν πηγάζει από το Συνειδητό, αλλά το Ασυνείδητο. Το Ασυνείδητο δεν μπορεί να φανταστεί το Μηδέν , γιατί ; γιατί σκέφτεται με εικόνες . μπορείτε να φανταστείτε ένα δέντρο αλλά όχι ένα Μη Δέντρο Το Ασυνείδητο όμως δεν μπορεί να φανταστεί τον θάνατο όχι τουλάχιστον τον δικό του θάνατο. Ακόμα και αν τον επιθυμεί , ως αυτοκτονικη τάση π.χ το θεωρεί προέκταση της δικης του ζωής.. .Έτσι αυτό που μοιάζει επιθυμία Θανάτου είναι στην ουσία επιθυμία ζωής , υπερβολική επιθυμία ζωής ως τον Θάνατο , επιθυμία Υπέρβασης της Ζωής μεσω ακομα και του θανάτου , Ζουισανς ...

Μνήμη και Νοσταλγία.

Μνήμη και Νοσταλγία. .Η Νοσταλγία βεβαια ειναι περισσότερο συναίσθημα παρά Μνήμη.. Και είναι Νόστος με άλγος μαζί, ενέχει πόνο. .Όμως η Μνήμη; τι απέραντα Σύμπαντα ,τι Κόσμους ολόκληρους κρύβουμε μέσα μας , τι Δίνες άστρων τι Μαύρες τρύπες , πλανήτες , Ήλιους ..Αχ κάθε τόσο αναδύονται από μέσα μου. συντριβάνια μνήμης Χρυσα και ασημενια νερά ,ποτάμια μνήμης : Άλλοτε με πνίγουν... Άλλοτε με λυτρωνουν . Και άλλοτε με καταβρεχουν καταρράχτες μνήμης .