Αρνητές και Θετικοτητα.

Αρνητές και Θετικοτητα. Κάποτε σκεφτόμασταν διαλεκτικά σύμφωνα με το σχήμα θέση - αντίθεση - σύνθεση και , εδω που τα λέμε , δεν μπορεί να γίνει η παραμικρή συζήτηση η σχέση χωρίς Και την άρνηση ..Όμως τα τελευταία τριάντα τουλάχιστον χρόνια μας βομβαρδίζουν με μηνύματα υπερβάλλουσας Θετικοτητας: " Σκέψου θετικά ! Να είσαι Ευτυχισμένος " και , από ότι μου είπανε σχετικοί , υπάρχει ένας τουλάχιστον χορός όπου επιβάλλεται να Χαμογελάς .Όμως το αρνητικό συμπληρώνει και δίνει νόημα στο θετικό όπως το Μηδέν δίνει νόημα στα μαθηματικά και ο Θάνατος στην ίδια τη Ζωή.. Και τι γίνεται τώρα τελευταία ; Με αφορμή την Πανδημία και την απιστευτη - τριχοειδή που θα έλεγε κι ο Φουκώ - διείσδυση της Κρατικης εξουσίας σε κάθε πτυχή της κοινωνικής μας ζωής ( και με την εσωτερίκευση της κρατικής γραφειοκρατίας - θυμηθείτε τα sms με τα οποία δίναμε ..άδεια εξόδου στον εαυτού μας με ρητή παραχώρηση εξουσίας από το κράτος ) περνάμε πολύ γρήγορα πια σε μια εποχή που η Άρνηση - η οποιαδήποτε άρνηση ανεξαρτήτως βαθμού και αιτιολογίας - μετατρέπεται σε Ταυτότητα αρνητική ταυτότητα, : Αν αρνείσαι γίνεσαι Αρνητής .Τι Αρνητής ; των πάντων . αν έχεις μια οποιαδήποτε δυσπιστία π.χ για την αποτελεσματικότητα των εμβολίων θεωρείσαι. Αντιεμβολιαστης , αν ζεις μια δυσπιστία για το αν αυτός που έρχεται να σε ...απογραψεί είναι αυτός που λέει ότι είναι και όχι...άλλο, γίνεσαι Αρνητής Απογραφής .... Έτσι η ιδεολογία της Θετικοτητας γίνεται ένα Νέο Πιστεύω στην Εξουσία : Σκέψου Θετικά αλλιώς είσαι Αρνητής

Ανάγνωση βιβλίου ,ανάγνωση στο Ιντερνετ

Διαβάζω ταυτόχρονα αυτό το υπέροχο βιβλίο - ιστορικό μυθιστόρημα , και διάφορες αναρτήσεις και ειδήσεις στο Ίντερνετ . . Και τα δύο είναι Αναγνώσεις . Αλλά είναι διαφορετικού είδους Αναγνώσεις. ... Η πρώτη έχει βάθος .Η Δεύτερη έχει πλάτος. Η πρώτη είναι ανάγνωση που γίνεται αργά.Προσπαθεις να ανακαλύψεις το νόημα των λέξεων . Ερμηνεύεις . Η δεύτερη είναι ανάγνωση που γίνεται γρήγορα .Και η γρήγοραδα εμποδίζει την ερμηνεία .. Στην πρώτη απολαμβάνεις τον πλούτο των λέξεων και των συνδυασμό τους ,την ποικιλία των προτάσεων. Στην δεύτερη μένεις αιχμάλωτος της Φτώχειας των λέξεων και των νοημάτων ,σε καθηλώνει η Μονοτονία η Ομοιομορφία. Στη πρώτη βυθίζεται στο παρελθόν , όχι μόνο λόγω του ιστορικού θέματος αλλά κυρίως γιατί είναι τυπωμένο βιβλίο : Έχει γραφτεί στο παρελθόν , έχει ολοκληρωθεί , εκδοθεί είναι " έργο". . Στη δεύτερη έχεις διαρκώς την αίσθηση του Παρόντος και του Μισοτελειωμένου.Αισθανεσαι ότι τίποτε δεν ολοκληρώνεται . Το Ίντερνετ είναι σαν μια διαρκής κινηματογραφική Σεκάνς , ένας διαρκής ενεστώτας .

Το βιβλίο ενέχει κάτι που στον κινηματογράφο αναλαμβάνει το Μοντάζ : δίνει στις α- νοητες σκηνές ,- στιγμές ένα οριστικό και τελειωμένο νόημα.

η γραφή για το τραύμα πονάει όσο σχεδόν το ίδιο το τραύμα

Ένα μου κομμάτι θέλει να ξεχάσει .Αλλά από την άλλη όσο ακόμα είναι νωπό στη μνήμη λέω να γράψω το τι και πως ένιωσα την πρώτη μέρα που ξύπνησα στο νοσοκομείο και νόμιζα πως ήμουν αλλού, που είχα ακριβώς δίπλα μου εκείνον τον κύριο που πέθαινε μέσα στον πόνο και μούγκριζε σαν θεριό από τον πόνο . Τις πρώτες εκείνες θολές μνήμες που ένιωσα την αίσθηση του κομματιασμένου σώματος , τις ρίζες της ανθρωπιάς μου. Από την άλλη τι είναι το τραύμα ε;. πόσο επίμονα γυρνούσε το μυαλό μου, σαν κολλημένη βελόνα του πικάπ στη στιγμή του τραυματισμού μου . Αχ ., ! Φίλοι μου. Νομίζουμε ότι ξέρουμε το τι είναι ο χρόνος όμως δεν ξέρουμε απολύτως τίποτε. Ο Χρόνος είναι ο πόνος στο μεδούλι των οστών μας. ο Χρόνος είναι η επιστροφή στην ανημποριά. της βρεφικής μας ηλικίας. . Θυμάμαι είχα εκείνη την παράξενη αίσθηση ότι ήμουν εκεί στην άκρη του χρόνου ....Πως να μιλήσω για όλα αυτά ; Πρέπει να τα γράψω αλλά η γραφή για το τραύμα πονάει όσο σχεδόν το ίδιο το τραύμα ..

οι λαμπερές , λιγοστές στιγμές μας.

Κάποτε μια , δύο άντε καμμιά δεκαριά στιγμές όλες όλες ήταν κι αυτές που αξίζανε σε όλη τη ζωή μας και τις κρατάμε ως κόρη οφθαλμού κι έδιναν στη Ζωή μας νόημα. .Και η υπόλοιπη ζωή παρέμενε βαρετή και μονότονη. Ύστερα…. Κυνηγήσαμε τις στιγμές και τις πολλαπλασιάσαμε .Και η Ζωή μας έβρισκε πολλαπλό ενδιαφέρον σ’ αυτά τα λαμπερά άστρα τις στιγμές που γίνοντας δεκάδες και εκατοντάδες και χιλιάδες. όμως, σιγά σιγά , μέσα σε όλη αυτή την πολλαπλή λαμπρότητα χάσαμε το μέτρο σύγκρισης :. Η κάθε μία στιγμή φαινότανε λαμπρότερη της άλλης . . Κι έτσι τις βαρεθήκαμε .... .Τώρα πια οι φωτεινές στιγμές μας σβήνουν η μία μετά την άλλη ... Και η ζωή μας ξανά γίνεται μουντή και μονότονη πολύ πιο μου τη και μονότονη από ότι πριν... ΄ Οι στιγμές τρεμοπαίζουν και σβήνουν σαν κεριά που ο χρόνος τα έλιωσε . . Κι έχουμε χάσει κι εκείνο το νόημα που κάποτε έδιναν οι λαμπερές , λιγοστές στιγμές μας.

Η Μνήμη μου είναι διάτρητη-

Η Μνήμη μου είναι διάτρητη- σαν ελβτικο τυρί - από μικρές , αιφνίδιες μνήμες, που με καρφώνουν ξαφνικά , σαν πρόκες , και με γυρνάνε πίσω στην παιδική ηλικία η στην εφηβεία. Μου δυσκολεύουν τη ζωή αλλά τις αγαπώ αυτές τις μνήμες

σαν τον σκαντζόχοιρο που πλησιάζει τους άλλους σκαντζόχοιρους για να ζεσταθεί .......

Όταν ήμουν έφηβος ,γύρω στα16 -17 ανακάλυψα έκπληκτος και καταγοητευμενος τον κόσμο των γκρουπούσκουλων της αριστεράς. Ήταν σαν λουναπαρκ : Περάστε κόσμε .. Χρόνια ; 74 , 75 ...Χρόνια Μεταπολίτευσης. Πολύ γρήγορα η γοητεία μετατράπηκε σε απογοήτευση . Ήμουν, από τότε ,εκτός γραμμής. Αποσυνάγωγος. Από την άλλη δεν μπορούσα να γυρίσω πίσω , στο πηχτο σκοτάδι της Δεξιάς , τον εθνικισμό , τον ρατσισμό , τις πιο μαύρες προκαταλήψεις............... Εξάλλου η Εφηβεία είναι μια ηλικιακή κατάσταση στην οποία μπαίνεις ,αλλά δεν βγαίνεις. Και η πολιτικοποιημένη Εφηβεία σε ακολουθεί για πάντα : Σαν στίγμα , σαν κατάρα. Την κατάρα του Οι δίποδα. Λέω του Οι δίποδα γιατί στη χώρα μας το Οιδιπόδειο γίνεται πολιτικό .Δεν έχουμε ατομικό - οικογενειακό οιδιπόδειο αλλά Πολιτικοποιημένο. : Από τον εμφύλιο , από το τραύμα του Εμφυλίου.......... Ο εμφύλιος είναι και ένα διαπολιτισμικό τραύμα : περνά από γενιά σε γενιά ,διαθλασμένα παράγει επισυνεπειες ........ Έτσι λοιπόν περνάει η ζωή μας , η ζωή μου , σαν εκκρεμές ανάμεσα στις συμπληγάδες όλο και προσεγγίζω την Αριστερά και πάλι απομακρύνομαι σαν τον σκαντζόχοιρο που πλησιάζει τους άλλους σκαντζόχοιρους για να ζεσταθεί και πάλι απομακρύνεται ....

ο Εαυτός είναι σαν τα Δέντρα

Έχω καταλήξει ότι ο Εαυτός είναι σαν τα Δέντρα : Δεν υπάρχει ένας εαυτός, μέσα μας κρύβουμε πολλούς εαυτούς , στρώματα εαυτών . οι Εαυτοί μας είναι σαν αιχμάλωτα έντομα στο κεχριμπάρι , εαυτοί σε πολλές ηλικίες που συνεχίζουν να ζουν τις στιγμές τους σε παράλληλα σύμπαντα..Όχι ο Χρόνος μου δεν είναι γραμμικός .Υπάρχει βέβαια μια κάθετη γραμμή. Αλλά υπάρχουν και πολλές οριζόντιες που χάνονται στον ορίζοντα της μνήμης .Η Μνήμη μας είναι ένα Βαθύ πηγάδι ....