η γραφή για το τραύμα πονάει όσο σχεδόν το ίδιο το τραύμα

Ένα μου κομμάτι θέλει να ξεχάσει .Αλλά από την άλλη όσο ακόμα είναι νωπό στη μνήμη λέω να γράψω το τι και πως ένιωσα την πρώτη μέρα που ξύπνησα στο νοσοκομείο και νόμιζα πως ήμουν αλλού, που είχα ακριβώς δίπλα μου εκείνον τον κύριο που πέθαινε μέσα στον πόνο και μούγκριζε σαν θεριό από τον πόνο . Τις πρώτες εκείνες θολές μνήμες που ένιωσα την αίσθηση του κομματιασμένου σώματος , τις ρίζες της ανθρωπιάς μου. Από την άλλη τι είναι το τραύμα ε;. πόσο επίμονα γυρνούσε το μυαλό μου, σαν κολλημένη βελόνα του πικάπ στη στιγμή του τραυματισμού μου . Αχ ., ! Φίλοι μου. Νομίζουμε ότι ξέρουμε το τι είναι ο χρόνος όμως δεν ξέρουμε απολύτως τίποτε. Ο Χρόνος είναι ο πόνος στο μεδούλι των οστών μας. ο Χρόνος είναι η επιστροφή στην ανημποριά. της βρεφικής μας ηλικίας. . Θυμάμαι είχα εκείνη την παράξενη αίσθηση ότι ήμουν εκεί στην άκρη του χρόνου ....Πως να μιλήσω για όλα αυτά ; Πρέπει να τα γράψω αλλά η γραφή για το τραύμα πονάει όσο σχεδόν το ίδιο το τραύμα ..

οι λαμπερές , λιγοστές στιγμές μας.

Κάποτε μια , δύο άντε καμμιά δεκαριά στιγμές όλες όλες ήταν κι αυτές που αξίζανε σε όλη τη ζωή μας και τις κρατάμε ως κόρη οφθαλμού κι έδιναν στη Ζωή μας νόημα. .Και η υπόλοιπη ζωή παρέμενε βαρετή και μονότονη. Ύστερα…. Κυνηγήσαμε τις στιγμές και τις πολλαπλασιάσαμε .Και η Ζωή μας έβρισκε πολλαπλό ενδιαφέρον σ’ αυτά τα λαμπερά άστρα τις στιγμές που γίνοντας δεκάδες και εκατοντάδες και χιλιάδες. όμως, σιγά σιγά , μέσα σε όλη αυτή την πολλαπλή λαμπρότητα χάσαμε το μέτρο σύγκρισης :. Η κάθε μία στιγμή φαινότανε λαμπρότερη της άλλης . . Κι έτσι τις βαρεθήκαμε .... .Τώρα πια οι φωτεινές στιγμές μας σβήνουν η μία μετά την άλλη ... Και η ζωή μας ξανά γίνεται μουντή και μονότονη πολύ πιο μου τη και μονότονη από ότι πριν... ΄ Οι στιγμές τρεμοπαίζουν και σβήνουν σαν κεριά που ο χρόνος τα έλιωσε . . Κι έχουμε χάσει κι εκείνο το νόημα που κάποτε έδιναν οι λαμπερές , λιγοστές στιγμές μας.

Η Μνήμη μου είναι διάτρητη-

Η Μνήμη μου είναι διάτρητη- σαν ελβτικο τυρί - από μικρές , αιφνίδιες μνήμες, που με καρφώνουν ξαφνικά , σαν πρόκες , και με γυρνάνε πίσω στην παιδική ηλικία η στην εφηβεία. Μου δυσκολεύουν τη ζωή αλλά τις αγαπώ αυτές τις μνήμες

σαν τον σκαντζόχοιρο που πλησιάζει τους άλλους σκαντζόχοιρους για να ζεσταθεί .......

Όταν ήμουν έφηβος ,γύρω στα16 -17 ανακάλυψα έκπληκτος και καταγοητευμενος τον κόσμο των γκρουπούσκουλων της αριστεράς. Ήταν σαν λουναπαρκ : Περάστε κόσμε .. Χρόνια ; 74 , 75 ...Χρόνια Μεταπολίτευσης. Πολύ γρήγορα η γοητεία μετατράπηκε σε απογοήτευση . Ήμουν, από τότε ,εκτός γραμμής. Αποσυνάγωγος. Από την άλλη δεν μπορούσα να γυρίσω πίσω , στο πηχτο σκοτάδι της Δεξιάς , τον εθνικισμό , τον ρατσισμό , τις πιο μαύρες προκαταλήψεις............... Εξάλλου η Εφηβεία είναι μια ηλικιακή κατάσταση στην οποία μπαίνεις ,αλλά δεν βγαίνεις. Και η πολιτικοποιημένη Εφηβεία σε ακολουθεί για πάντα : Σαν στίγμα , σαν κατάρα. Την κατάρα του Οι δίποδα. Λέω του Οι δίποδα γιατί στη χώρα μας το Οιδιπόδειο γίνεται πολιτικό .Δεν έχουμε ατομικό - οικογενειακό οιδιπόδειο αλλά Πολιτικοποιημένο. : Από τον εμφύλιο , από το τραύμα του Εμφυλίου.......... Ο εμφύλιος είναι και ένα διαπολιτισμικό τραύμα : περνά από γενιά σε γενιά ,διαθλασμένα παράγει επισυνεπειες ........ Έτσι λοιπόν περνάει η ζωή μας , η ζωή μου , σαν εκκρεμές ανάμεσα στις συμπληγάδες όλο και προσεγγίζω την Αριστερά και πάλι απομακρύνομαι σαν τον σκαντζόχοιρο που πλησιάζει τους άλλους σκαντζόχοιρους για να ζεσταθεί και πάλι απομακρύνεται ....

ο Εαυτός είναι σαν τα Δέντρα

Έχω καταλήξει ότι ο Εαυτός είναι σαν τα Δέντρα : Δεν υπάρχει ένας εαυτός, μέσα μας κρύβουμε πολλούς εαυτούς , στρώματα εαυτών . οι Εαυτοί μας είναι σαν αιχμάλωτα έντομα στο κεχριμπάρι , εαυτοί σε πολλές ηλικίες που συνεχίζουν να ζουν τις στιγμές τους σε παράλληλα σύμπαντα..Όχι ο Χρόνος μου δεν είναι γραμμικός .Υπάρχει βέβαια μια κάθετη γραμμή. Αλλά υπάρχουν και πολλές οριζόντιες που χάνονται στον ορίζοντα της μνήμης .Η Μνήμη μας είναι ένα Βαθύ πηγάδι ....

ΜΗ ΞΕΧΝΆΤΕ ΤΟΥΣ ΑΡΡΩΣΤΟΥΣ

Το καλοκαίρι είχα μια δυσκολη περιπέτεια υγείας κι έμεινα καμμιά εικοσαρια μέρες στο νοσοκομείο ... και έχω βρεθεί και μερικές ακόμα φορές .Ξέρω το ποσο δύσκολο είναι... Γιατί σας το λέω; Γιατί , ενώ για όλους μας υπάρχει αυτή η μοναξιά , όσοι υποφέρουν στα νοσοκομεία υποφέρουν δίπλα και τριπλά από μοναξιά . Ιδίως τώρα , με την Πανδημία . Διότι δεν επιτρέπονται οι συνοδοί και οι επισκέψεις.Καθολου .Εντελώς .Το καλοκαίρι που ήμουν μέσα , αυτό ήταν αβάσταχτο . Η μοναξιά.... Και επιπλέον στα νοσοκομεία είναι που ζητάς ένα χέρι βοηθείας . Για να γυρίσεις από το ένα πλευρό στο άλλο , να πας - αν μπορείς να σηκωθείς - στην τουαλέτα . Να αντέξεις τους ατερμονους εσωτερικούς μονολόγους τα βράδυα. Και τώρα ; Με όλη αυτή την φρίκη , με την πιο αδιανόητα και εγκληματικα Χοντροπετση κυβέρνηση της Δεξιάς που πέρασε από τον Τόπο ; Που αφήνει τους νεκρούς να συσσωρεύονται και σπρώχνει προς τις Ιδιωτικες κλινικές με την σούπερ εκμετάλλευση ; Με γεμάτα τα νοσοκομεία; Με δεκάδες χιλιάδες θανάτους ; Με την αγωνια; Φανταστείτε , νιώσετε τον πόνο αυτών των ανθρώπων που βρίσκονται εκεί μέσα . Αν μπορείτε πάρτε τους τηλέφωνο.Μιληστε τους γλυκά , συμπονετικά . ... Πάρτε επίσης τηλέφωνο και δείξτε συμπόνια και αγάπη στους στενούς συγγενείς τους . Πονάνε κι αυτοί πολυ. Και πονάνε γιατί δεν είναι εκεί , μέσα στο νοσοκομείο ,κοντά στους ανθρώπους τους , τους τρώει το μαράζι. . Το καλοκαίρι στο νοσοκομείο περίμενα πως και πως , κάθε μέρα κι από ένα τηλέφωνο από φίλους και γνωστούς . Τώρα που είμαι έξω , δεν ξεχνώ ... Είμαστε Μέσα η έξω απο τα Νοσοκομεία , σήμερα εγώ αύριο εσύ , όλοι στην ίδια μοίρα : Χρειαζόμαστε ένα γερό , υγιές σύστημα υγείας ,Δωρεάν , Δημόσιο όχι ιδιωτικό , με καθαριότητα ,γιατρούς Νοσοκόμους , ΜΕΘ , Θαλάμους , φροντίδα και Ανθρωπιά , κυρίως Ανθρωπιά , Συμπόνοια , Αγάπη. Ας μη ξεχνάμε τους άρρωστους μας. Π. Θ

The crying came by Athens Computer Underground

https://athenscomputerunderground.bandcamp.com/album/the-crying-came 

• 
  

•  

	1.	A Night on Ninsei 04:14
	2.	I ve been there before 04:07
	3.	Vitrines And Factories 04:28
	4.	All our Yesterdays 03:37
	5.	Cascade 171 04:03
	6.	Εdgar's acid 02:03
	7.	Τhe Sprawl 04:11
	8.	One Afternoon of the Eternal Week 09:23

Athens Computer Underground Athens, Greece

Athens Computer Underground is the moniker of Athens based producer, Pantelis T. ,also member of the minimal synth