MHNYMAL η απατηλή υπόσχεση της αγάπης

MHNYMAL

η απατηλή υπόσχεση της αγάπης

Το Όνειρο του Τζοναθαν Χαρκερ

Το Όνειρο του Τζοναθαν Χαρκερ(''Δράκουλας' του Στοκερ):«Φαντάζομαι ότι θα είχα αποκοιμηθεί …δεν ήμουν μόνος . Το δωμάτιο ήταν το ίδιο απαράλλακτο από τότε που μπήκα μέσα… Στο φως του φεγγαριού απέναντι μου ήταν τρεις κοπέλες ,πού από το ντύσιμο και την εμφάνιση μου φαινόταν αρχόντισσες Εκείνη τη ώρα σκέφτηκα μήπως ονειρεύομαι , γιατί παρόλο που το φεγγάρι ήταν πίσω τους,δεν υπήρχε καμία σκιά στο πάτωμα . Πλησίασαν και με κοίταξαν λίγο και μετά ψιθύρισαν κάτι μεταξύ τους . Οι δύο ήταν μελαχρινές με μακριά γαμψή μύτη σαν του Κόμη και μεγάλα σκοτεινά και διαπεραστικά μάτια που σε αντίθεση με το χλωμό κίτρινο σεληνόφως έμοιαζαν κόκκινα. Η άλαλη ήταν ξανθιά , κατάξανθη με πυκνά κυματιστά Χρύσα μαλλιά και μάτια σαν χλομά ζαφείρια. Ένιωθα σα να γνώριζα το πρόσωπο της , σαν να το ήξερα σε σχέση με κάποιο αόριστο φόβο, αλλά δεν μπορούσα εκείνη τη στιγμή να θυμηθώ πώς και που. Και οι τρεις είχαν ασπρα αστραφτερά δόντια που γυάλιζαν σαν μαργαριτάρια πάνω στα κόκκινα σαν ρουμπίνια αισθησιακά τους χείλι. Υπήρχε κάτι πάνω τους που μ¨εκανε να νιώθω αμήχανα΄κάποιο πόθο και συγχρόνως έναν θανάσιμο φόβο . Ένιωθα στην καρδιά μου την αμαρτωλή, φλογερή επιθυμία να με φιλήσουν με αυτά τα κόκκινα χείλη»

Τα ερωτικά όνειρα ή εφιάλτες (incubus και succubae) αφθονούσαν και κατά τον Μεσαίωνα και – σύμφωνα με τον Wilhelm Heinrich Roscher- μπορούν να ταξινομηθούν σε δύο τύπους σύμφωνα το φύλο του ερωτικού δαίμονα. Ετσι η γερμανική μεσαιωνική δεισιδαιμονία έκανε διάκριση μεταξύ του θηλυκού ερωτικού φαντάσματος (mare) και του αρσενικού(Mar) Υπάρχουν πάρα πολλές και, από μια πλευρά ιδιαίτερα ρομαντικές ιστορίες και θρύλοι ,σύμφωνα με τους οποίους οι ονειρευόμενοι ερωτεύονται το φάντασμα ο Roscher αναφέρει το παράδειγμα μιας γυναίκας που πρόβαλε με απόλυτη σοβαρότητα τον ισχυρισμό ότι εδώ και χίλια χρόνια ήταν σύζυγος του Διαβόλου , κοιμόταν μαζί του κάθε βράδυ και είχε κάνει μαζί του δεκαπέντε παιδιά.αλλά και πώς ο Σολομών Μαιμονίδης ,πού ασχολούνταν επί μακρόν με την Καμπάλα, έτυχε σε κάποιο Όνειρο του να απολαύσει τον καταδεχτικό εναγκαλισμό του αγγελικού δαίμονα Σεχίνα

οι λεξεις κλεινουνε σαν οστρακα

οι λεξεις κλεινουνε σαν όστρακα

και δεν μπορείς να κοιμηθεις στο περιγυάλι

το βουητό του κοσμου σου, ακους

μενα το κοχύλι
ενώ κοιμασαι

Οι σκεψεις ξεφλουδιζουνε σα λέπια
κι αυτό το ψαρι πως ;

τυφλά στα βαθη αιωρειται
ενώ εσυ κοιμασαι

ακομα μια ανοιξη
και το μυαλό βαρυ σ’ αυτό το διχτυ

σ αυτη τη θαλασσα, καφέ, τσιγαρο και ξενύχτι

κι εσυ κοιμασαι

ενώ το ψαρι
γλιστρα στις ολοσκοτεινες σπηλιες
σιωπηλά ανιχνευοντας
τους φοβους και ελπίδες μες τα βαθη

ενώ εσύ κοιμάσαι

Σχόλιο από Νοσφεράτος Απρίλιος 30, 2008

Η επιστήμη των δηλητηρίων/ Μαρσέλ Μαριέν, Η επιστήμη των δηλητηρίων, κεφ. 5 από το Α΄ μέρος του μανιφέστου του «Θεωρία της παγκόσμιας και άμεσης επανάστασης», περιοδικό Les Lèvres Nues, Σεπτέμβριος 1958/αναδημοσιευση απο το danger.few!!!

Η επιστήμη των δηλητηρίων

Με την ευκαιρία της μηντιακής ανακούφισης για την επίτευξη του απολύτως αναμενόμενου και τη συνεχιζόμενη μετατροπή μας σε ειδική οικονομική ζώνη.

«[…] Ο πολιτισμός μας, είναι γνωστό αυτό, οφείλει πολλές υπηρεσίες στο διάβολο. […] Ας ρίξουμε λοιπόν τώρα το φως της έρευνάς μας σε μορφές, όπως ο Γουίλιαμ Ράντολφ Χήρστ, που επινόησε τον σύγχρονο Τύπο, και ο Γκαίμπελς με τον Χίτλερ, που τον χρησιμοποίησαν μεταξύ πολλών άλλών μέσων για να ρίξουν τον κόσμο στη φωτιά και το αίμα.

 

[…] Σε ό,τι αφορά τον Χηρστ αρκεί να θυμίσουμε, ότι με αυτόν αρχίζει ο Τύπος να επεμβαίνει αποφασιστικά στην Ιστορία, προκειμένου να την κατευθύνει προς προσχεδιασμένους σκοπούς. Χάρη σε μια δαιμόνια ενορχηστρωμένη καμπάνια, ο Χηρστ [παρέα με τον Τζόζεφ Πούλιτζερ, σ.τ. HS] συνέβαλε δραστικά στο ξέσπασμα του Ισπανοαμερικανικού πολέμου το 1898 για τον έλεγχο της Κούβας. Τα πιο ασήμαντα γεγονότα διογκώθηκαν στο έπακρο και χρησιμοποιήθηκαν κάθε λογής προβοκάτσιες προκειμένου να συναινέσει η κοινή γνώμη και, μέσω αυτής, να σπρωχτεί η κυβέρνηση σε αυτό τον πόλεμο, υπακούοντας στο απόφθεγμα του Χηρστ, που έλεγε «Μην περιμένετε τα πράγματα να αλλάξουν∙ αλλάξτε τα εσείς!».

Έχει μάλλον υποτιμηθεί η εκπληκτική επιρροή και η επιτυχία αυτής της συνταγής του Χηρστ στη δημοσιογραφία: μετασχηματισμός του Τύπου από όργανο πληροφόρησης σε εργαλείο συγκινησιακού αναβρασμού∙ προτεραιότητα στην πρόκληση εντυπώσεων και στην αναμόχλευση των ακατέργαστων ενστίκτων έναντι της λογικής προσέγγισης∙ και ανατροπή των παραδόσεων της τυπογραφίας με την εισαγωγή γιγάντιων πρωτοσέλιδων και εικόνων βίας. Σήμερα κανείς δεν αμφιβάλλει για την αποτελεσματικότητα αυτής της μεθόδου, στην οποία στηρίζονται τόσο όλες οι εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας όσο και η εφημερίδα του κομμουνιστικού κόμματος.

Σε ό,τι αφορά τον Χίτλερ και τον Γκαίμπελς, αυτό που εντυπωσιάζει είναι το πόσο φτωχή είναι η θεωρία τους σε σύγκριση με τη γνώση που έχουν για τα συναισθήματα του κυρ-Μήτσου και της κυρά-Κατίνας. Είναι άλλωστε γνωστή η φράση του Χίτλερ:

“Στη μεγάλη του πλειοψηφία, ο λαός έχει διαθέσεις και νοοτροπίες γυναίκας σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, που οι γνώμες και οι πράξεις του καθορίζονται πολύ περισσότερο από τις εντυπώσεις παρά από τη σκέψη. […] Κάθε προπαγάνδα πρέπει να οργανώνεται με βάση τον πιο στενόμυαλο και αργόστροφο από εκείνους στους οποίους απευθύνεται. Γι’ αυτό και το νοητικό επίπεδο της προπαγάνδας πρέπει να είναι τόσο πιο χαμηλό όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός της ανθρώπινης μάζας, την οποία θέλει να πείσει”.

Ο Χίτλερ ήταν ο πρώτος που επισήμανε ότι, από όλες τις ώρες της ημέρας, οι βραδυνές είναι οι καταλληλότερες για να αιχμαλωτίσει κανείς τη βούληση των ανθρώπων. Αυτός ήταν επίσης ο πρώτος που τοποθέτησε μπροστά του, κατά την ομιλία του στη Νυρεμβέργη [ενώπιον της χιτλερικής νεολαίας το Σεπτέμβριο του 1935], ένα ειδικό ροοστάτη με τον οποίο ανεβοκατέβαζε την ένταση του φωτισμού για να μαγνητίζει τα πλήθη των ακροατών του.

Όσο για τον Γκαίμπελς, έναν άνθρωπο που δεν ενδιαφερόταν για κανενός είδους θεωρητική καλλιέργεια αλλά μελετούσε εξονυχιστικά όλες τις μικρολεπτομέρειες της καθημερινής ζωής, ας μην ξεχνάμε ότι αποδείχτηκε εκπληκτικά επινοητικός, κυριολεκτικά δαιμόνιος, σε αυτό το επίπεδο. Σκέφτηκε ακόμα και ότι ο ακροατής του ραδιοφώνου μπορεί να μην είναι στο ίδιο δωμάτιο με το ράδιο την ώρα της εκπομπής − π.χ. μια νοικοκυρά να μαγειρεύει στην κουζίνα ενώ το ραδιόφωνο παίζει μόνο του στο σαλόνι −, με αποτέλεσμα να ξεγλυστράει κάμποσο από την προπαγάνδα. Γι’ αυτό το λόγο άρχισε να βάζει τις διαδεδομένες πλέον στερεοτυπικές προειδοποιήσεις λίγο πριν ξεκινήσουν οι εκπομπές του, ούτως ώστε ο ακροατής να έχει το χρόνο ν’ αφήσει αυτό που κάνει και να καθήσει μπροστά στο ραδιόφωνο. Και βέβαια, εκτός από τις μυριάδες παρόμοιες προπαγανδιστικές τεχνικές που επινόησε, είχε πλήρη επίγνωση ότι η αξία της αλήθειας είναι πάρα πολύ σχετική − γι’ αυτό και υιοθέτησε το οργανωμένο ψέμμα ως το ισχυρότερο μέσον δράσης πάνω στις συνειδήσεις των ανθρώπων.

[…] Έτσι, την εποχή που το ναζιστικό κόμμα αγωνιζόταν ακόμα για την κατάκτηση της εξουσίας, ο Γκαίμπελς δεν δίσταζε να υπόσχεται, από τις σελίδες της ίδιας εφημερίδας, στους μεν ιδιοκτήτες ακινήτων ότι οι ναζιστές θ’ αυξήσουν τα ενοίκια, στους δε ενοικιαστές ότι θα τα μειώσουν. Η εξόφθαλμη αντίφαση δεν είχε γι’ αυτόν καμιά σημασία, διότι γνώριζε ότι ο καθένας διαβάζει μόνο αυτό που τον ενδιαφέρει, ότι ακούει μόνον ό,τι τον συμφέρει και πιστεύει μόνον ό,τι τού υπόσχεται ένα άμεσο κέρδος.

[…] Εννοείται ότι και οι κομμουνιστές γνωρίζουν άριστα τα της προπαγάνδας και η μέθοδός τους είναι σε αρκετά σημεία ανώτερη από των ναζιστών. […] Παρ’ όλα αυτά δυσχεραίνονται τρομακτικά από το γεγονός, ότι είναι υποχρεωμένοι να προπαγανδίζουν μια πολύπλοκη και υπερβολικά πυκνή θεωρία. Έτσι πασχίζουν να πείσουν με αφετηρία μια αφηρημένη ανάλυση των κοινωνικών συνθηκών και απευθυνόμενοι κατά πρώτο λόγο στη λογική των ακροατών τους και στη διάθεσή τους να καθήσουν, να συγκεντρωθούν, να μελετήσουν και να σκεφτούν τα πράγματα. Την ίδια όμως στιγμή απευθύνονται κατά κύριο λόγο στους απόκληρους της κοινωνίας, δηλαδή σε ανθρώπους που δεν έχουν τις δυνατότητες και τα φόντα για κάτι τέτοιο. Το αποτέλεσμα είναι ότι, για να πετύχει η δική τους προπαγάνδα και να πιάσει τόπο στο κοινό στο οποίο απευθύνεται, υποχρεώνεται να ξεπέσει στην υπεραπλούστευση και τελικά να βάλει την τυφλή δογματική πίστη στη θέση του στοχασμού.

[…] Στο απέναντι άκρο, οι φασίστες, που περιφρονούν κάθε θεωρητική ανάλυση και κάθε λογική επιχειρηματολογία μιας και δεν εξυπηρετούν τους στενά πρακτικίστικους σκοπούς τους, βρίσκουν μεγάλη απήχηση στα πιο ευπειθή τμήματα της λαϊκής μάζας, παίζουν με την άγνοια και την ημιμάθειά τους, και καλλιεργούν και κολακεύουν τα ταπεινότερα ένστικτά τους. Καθώς οι ναζιστές στηρίζονται αποκλειστικά και μόνο στη δεδομένη στιγμή, στο επίκαιρο, δηλαδή σε μια πραγματικότητα περισσότερο άμεση από την ιστορικότητα, είναι αναπόφευκτο να πετυχαίνουν εκεί που οι κομμουνιστές καταφεύγουν σε μια ξύλινη δασκαλίστικη γλώσσα.

[…] Η εποχή του προσηλυτισμού στο όνομα μιας συγκροτημένης θεωρίας μοιάζει πλέον εντελώς ξεπερασμένη και ο λόγος είναι, πως δεν μπορεί να ανταγωνιστεί αποτελεσματικά τα μεγάλα μέσα μαζικής αποχαύνωσης, αυτής της τεράστιας και ακούραστης μηχανής στην υπηρεσία του Κεφαλαίου.

[…] Παρ’ όλα αυτά, ας προσέξουμε ότι η σύγχρονη τεράστια συγκέντρωση των οικονομικών δυνάμεων απολήγει σε μια ανάλογη υπερσυγκέντρωση της κεντρικής εξουσίας στο πολιτικό επίπεδο. Από εδώ προκύπτει η κρισιμότητα που παίρνουν τα ζητήματα διαδοχής κάποιου ηγέτη, η σκληρότητα των συγκρούσεων στο παρασκήνιο και η απίστευτη ευαισθησία της Γουώλ Στρητ απέναντι στην παραμικρότερη γαστραλγία του Αμερικανού προέδρου.

[…] Ας θυμηθούμε λοιπόν, ότι ο γερμανικός στρατός δεν θα μπλεκόταν στην ολέθρια περιπέτεια της εισβολής στην ΕΣΣΔ αν δεν επέμενε ο Χίτλερ, δηλαδή αν δεν είχε αποκτήσει τόσο απίστευτο βάρος η προσωπικότητα του ηγέτη −ο οποίος μάλιστα δεν έκανε βήμα χωρίς να συμβουλεύεται τον αστρολόγο του−, ώστε να αποφασίζει παραβλέποντας ακόμα και αυτά που τον συμβούλευε το επιτελείο του.[…]»

 

Μαρσέλ Μαριέν, Η επιστήμη των δηλητηρίων,

κεφ. 5 από το Α΄ μέρος του μανιφέστου του

«Θεωρία της παγκόσμιας και άμεσης επανάστασης»,

περιοδικό Les Lèvres Nues, Σεπτέμβριος 1958

 

Σημ. του HS. O Marcel Mariën (1920-1993) ήταν Βέλγος σουρεαλιστής ποιητής, δοκιμιογράφος, φωτογράφος, κινηματογραφιστής και κατασκευαστής αντικειμένων. Δεν διέπρεψε μόνον ως καλλιτέχνης αλλά υπήρξε άριστος ναυτικός, εκδότης, βιβλιοπώλης και καταπληκτικός φαρσέρ. Το 1954 έφτιαξε το περιοδικό Les Lèvres Nues, που μεταξύ πολλών άλλων φιλοξένησε και άρθρα των νεαρών λετριστών Μισέλ Μπερνστάιν και Γκυ Ντεμπόρ.

Έχουν γράψει για το βιβλίο: H απατηλή υπόσχεση της αγάπης, Πέτρος Θεοδωρίδης από τις εκδόσεις ΕΝΕΚΕΝ

H απατηλή υπόσχεση της αγάπης, Πέτρος Θεοδωρίδης από τις εκδόσεις ΕΝΕΚΕΝ

Έχουν γράψει για το βιβλίο:

Ο Πέτρος Π. Θεοδωρίδης για τη λατρεία του εφήμερου στις σύγχρονες κοινωνίες

 

ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ: Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ "ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ"

Πέτρος Θεοδωρίδης, Περί της απώθησης του έρωτα και του θανάτου

Πέτρος Θεοδωρίδης, Περί της απώθησης του έρωτα και του θανάτου

ερανίστρια

μια περιήγηση στους χώρους της φιλολογίας και της εκπαίδευσης

 Η ΑΠΑΤΗΛΗ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Αναδημοσίευση από το blog: MHNYMAL

ΤΟ ΒΗΜΑ - Επαναστάτες, προβοκάτορες ή τρομοκράτες www.tovima.gr Οι Anonymous

http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=485362

ΤΟ ΒΗΜΑ - Επαναστάτες, προβοκάτορες ή τρομοκράτες - βιβλία + ιδέες

www.tovima.gr

Οι Anonymous είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα

 

Οι Anonymous είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα της γενιάς της κυβερνοκουλτούρας. Ενα φαινόμενο που προβληματίζει, καθώς είναι δύσκολο να καταλάβεις αν είναι παιδιά που παίζουν με το Διαδίκτυο, επαναστάτες μιας νέας ψηφιακής εποχής ή απλοί προβοκάτορες και «τρομοκράτες». Ισως είναι λίγο απ' όλα, μια και φέρουν πάνω τους όλα τα χαρακτηριστικά του χάους που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο.

Οι δύο γάλλοι μελετητές Φρεντερίκ Μπαρντό και Nικολά Ντανέ στο βιβλίο τους «Anonymous» (εκδ. Κονιδάρη) αναλύουν το φαινόμενο της ψηφιακής γενιάς που ξεκίνησε παίζοντας Nintendo και G. Ι. Joe για να γίνουν σπεσιαλίστες χάκερ, παραβατικοί κλόουν του ψηφιακού κόσμου και σήμερα να μετεξελίσσονται σε κοινωνικό παράγοντα με τα WikiLeaks και προσφάτως με τη δράση των Anonymous. Οι Anonymous, όπως τονίζουν οι δύο συγγραφείς, «αντιπροσωπεύουν ένα κοινωνικό-πολιτισμικό φαινόμενο που χαρακτηρίζει τη γενιά η οποία συγκρότησε την ταυτότητά της με το Facebook, μια ταυτότητα την οποία απεκδύεται για να περάσει από την άλλη πλευρά του καθρέφτη», να βρει έναν κοινωνικό ρόλο, όπως με την παρέμβασή της στην «Αραβική άνοιξη» και στους «Αγανακτισμένους».

Δεν έχουν συγκεκριμένους και σαφώς καθορισμένους στόχους, αλλά μάλλον κάποιες αρχές που ταυτίζονται με εκείνες της κυβερνοκουλτούρας: υπεράσπιση - με σφοδρότητα - της ελευθερίας της έκφρασης, διάχυση της γνώσης, πίστη στις ευεργετικές ιδιότητες του Διαδικτύου. Και φυσικά, την ανωνυμία, χωρίς να ξεχνάμε την ακόρεστη δίψα τους για το παιχνίδι και τον σαρκασμό.

Η δράση τους ξεκίνησε από την ιστοσελίδα 4chan.org. Εκεί δημιουργήθηκε κατ' αρχάς μια πλατφόρμα συζητήσεων, όπου η ανωνυμία προστάτευε την εκφορά οποιασδήποτε γνώμης. Της πιο παλαβής, της πιο αφελούς, της πιο επαναστατικής. Το site αυτό είναι ένας απενοχοποιημένος χώρος έκφρασης του Διαδικτύου, με 80.000 επισκέπτες ταυτόχρονα, με 8 εκατομμύρια μοναδικούς επισκέπτες τον μήνα και με 800 εκατομμύρια σελίδες του να διαβάζονται επίσης κάθε μήνα. Αποτελεί έναν από τους προνομιούχους τόπους της κυβερνοκουλτούρας και πολυσύχναστο σημείο όπου δίνουν το ραντεβού τους ακόμη και σήμερα οι Anonymous. Στις τάξεις τους μπορεί να μπει οποιοσδήποτε, είναι σαν ένα σμήνος πουλιών που μετακινούνται κοπαδιαστά και κάποιος μπορεί να ενταχθεί ή να αποχωρήσει όποτε το θελήσει ο ίδιος.

Η πρώτη τους κοινωνική διαμαρτυρία, το 2008, ήταν αυτή που τους εκτόξευσε στον ουρανό της δημοσιότητας, με τη δράση τους κατά της Εκκλησίας της σαϊεντολογίας. Είναι η πρώτη φορά που η ομάδα διατυπώνει σαφή αιτήματα και διεκδικεί το νόμιμο δικαίωμα να παρεμβαίνει στη δημόσια σφαίρα. Είχαν ανακαλύψει ένα βιντεάκι με τον Τομ Κρουζ να διαφημίζει τη σαϊεντολογία και αποφάσισαν να επέμβουν διακινώντας το και διακωμωδώντας το σε ολόκληρο τον ψηφιακό κόσμο.

Οι Anonymous αναλαμβάνουν πια κοινωνική δράση. Θα επιτεθούν στους παιδόφιλους, δημοσιεύοντας μάλιστα τα ονόματα αυτών που συχνάζουν σε παιδοφιλικές ιστοσελίδες, θα κυνηγήσουν πρόσωπα που σχετίζονται με παρανομίες, θα αποκαλύψουν οικονομικά σκάνδαλα. Πολλές φορές η δράση τους βρίσκεται στο μεταίχμιο νομιμότητας και παρανομίας. Οπως ορισμένοι ακτιβιστές δεν διστάζουν να εισβάλουν σε σταθμούς πυρηνικής ενέργειας, έτσι και οι Anonymous ορισμένες φορές εισχωρούν λαθραία σε ψηφιακούς χώρους, όπου η πρόσβαση είναι απαγορευμένη. Υπό αυτή την έννοια η αλλοίωση μιας ιστοσελίδας ισοδυναμεί, κατά κάποιον τρόπο, με το να κρεμάσεις μια σημαία με την επιγραφή «Κάτω τα πυρηνικά» σε έναν πυρηνικό αντιδραστήρα. Γιατί τελικά ο σκοπός είναι ο ίδιος: να τραβήξουν την προσοχή του κοινού.

Ωστόσο οι Anonymous θα περιπέσουν και σε λάθη και αντιφάσεις. Πρώτα απ' όλα η ροπή τους προς το lulz (λέξη που αποδίδει ένα μείγμα ηθελημένης καταστροφικής απερισκεψίας και σχολικού επιπέδου χιούμορ) τους οδηγεί μερικές φορές σε ενέργειες που χαρακτηρίζονται από έλλειψη σοβαρότητας, οι οποίες δύσκολα νομιμοποιούνται από ηθική άποψη και συχνά βλάπτουν την αξιοπιστία και μειώνουν το πολιτικό βεληνεκές των δράσεών τους.

Οπωσδήποτε το πολιτικό τους μήνυμα βλάπτεται και από εκείνους που, στο όνομα των Anonymous, προβαίνουν στην αποκάλυψη ατομικών προσωπικών δεδομένων, όπως συνέβη με τους αυστριακούς αστυνομικούς ή με τους εργαζομένους της Sony. Ακόμη, η αμφισημία των Anonymous τούς κάνει καμιά φορά να βάζουν πολλά αυτογκόλ. Οι τελευταίες παρεμβάσεις τους στα γεγονότα της «Αραβικής άνοιξης» και στο κίνημα των «Αγανακτισμένων» δείχνουν ότι αναζητούν πιο σοβαρά έναν νέο ρόλο στη διασύνδεσή τους με τα κοινωνικά κινήματα.

Οι συγγραφείς θα προσπαθήσουν να διερευνήσουν αν υπάρχει δυνατότητα για το κίνημα των Anonymous να έχει μέλλον ωφέλιμο για την κοινωνία. Τρεις είναι οι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά σε αυτή τη γενιά ψηφιακών ακτιβιστών: είτε οι Anonymous να μην εξελιχθούν καθόλου και να μείνουν παγιδευμένοι από την έλλειψη οργανωτικών δομών, είτε, μέσω των Anonymous, η «ηθική χάκερ» και οι αξίες και πρακτικές της κυβερνοκουλτούρας να διαδοθούν και να αναδυθούν νέες διαδραστικές σχέσεις με την κοινωνία των πολιτών, είτε, τέλος, οι Αρχές να αντιδράσουν σπασμωδικά και να ξεσπάσει ένας «ψηφιακός εμφύλιος πόλεμος». Το βιβλίο λειτουργεί τελικά και ως μια γλαφυρή εισαγωγή στον χώρο της κυβερνοκουλτούρας θέτοντας τα βασικά ερωτήματα που θα απασχολήσουν ακόμη περισσότερο τις γενιές που έρχονται.

Η μάσκα

Χαρακτηριστικό στοιχείο της ταυτότητας των Anonymous είναι η μάσκα του «προστάτη» τους Γκάι Φοκς, που συναντάμε τόσο στο Internet όσο και στις διαδηλώσεις στους δρόμους. Αυτή η μάσκα, με τα ροδαλά λακκάκια στα μάγουλα, το στυλιζαρισμένο μαύρο μουστάκι και το πονηρό χαμόγελο παραπέμπει στον λαϊκό ήρωα Γκάι Φοκς, πρόσωπο που έπαιξε κεντρικό ρόλο στη Συνωμοσία της Πυρίτιδας, η οποία είχε ως στόχο τον βασιλιά Ιάκωβο Α' της Αγγλίας και το κοινοβούλιό του. Ο ήρωας αυτός γνώρισε μια δεύτερη ζωή στη λαϊκή κουλτούρα με το κόμικ της δεκαετίας του '80 «V for Vendetta», σε κείμενα του Aλαν Μουρ και εικονογράφηση του Ντέιβιντ Λόιντ, το οποίο αναφέρεται σε μια δυστοπία, σε έναν κόσμο που βγαίνει από έναν φρικιαστικό πυρηνικό πόλεμο. Ο ήρωας ονομάζεται «V» και φοράει πάντοτε μια μάσκα που εικονίζει το πρότυπό του, Γκάι Φοκς, τον οποίο θαυμάζει για την ανυπακοή του προς την εξουσία.

ΧΟΝΤΡΟΙ ΚΑΙ ΛΙΓΝΟΙ