είμαστε όχλος σε τρελό λεωφορείο
σαν τους αμνούς όταν τους πάνε στο σφαγείο
παγιδευμένοι μες το δάσος με τις Λέξεις
ούτε τα όνειρα πια δεν μπορείς να αντέξεις .
μες τον χειμώνα αυτόν που δερνετ’ απ' το κρύο
είμαστε μόνοι σα σφαχτάρια στο ψυγείο
στην ερημιά αυτού του Μίζερου αιώνα
είμαστε μόνοι σαν κογιοτ στη Αριζόνα
είμαστε μες τη Στέπα αυτή οι Λύκοι
και αλυχτουμε περιμένοντας τη Νίκη
….
Όμως
τς Νύχτες μόνοι μες τη Μοναξιά μας
κουρνιαζουμε μέσα στα εντός τα σωθικά μας
είμαστε μόνοι μες τη Στέπα είμαστε Λύκοι
σ’αυτή τη λιγοστή ζωή που μας
ανήκει ..
………………………
κιοταν θαρθεί η πολυπόθητη η Νίκη
σαυτή τη λιγοστή ζωή που μας ανήκει
θαμαστέ ακόμα μόνοι μες την Αριζόνα
απομεινάρια αυτού του μίζερου αιώνα
