Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Αραγες που τάχα να πατάμε ;

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Αραγες που τάχα να πατάμε ;


Παρασκευής απόγιομα , νιώθω λιγάκι μόνος
και από μέσα ανάβλυσε ο γνώριμος μου Πόνος ,

κι αναρωτιέμαι : Αραγες που τάχα να πατάμε;
το έδαφος Υποχωρεί , δεν ξευρουμε που πάμε …
Σε μονοπάτια αδειανά , σ’αγνώστους Λαβυρίνθους
πως χτίσαμε τα μέλλοντα με λασπερούς τους Πλίνθους ;

και τωρα που Κατακλυσμοί , συντέλειες του Κοσμου
έρχονται , άραγε θα διω ποτές Ξανά το Φως μου;

Με θαμπωμένα τα Γυαλιά, σιμώνω στον Καθρέφτη

και βλέπω γιαλλη μια Φορά τον εαυτό να πέφτει..