Αραγες που τάχα να πατάμε ;

Παρασκευής απόγιομα , νιώθω λιγάκι μόνος

και από μέσα ανάβλυσε ο γνώριμος μου Πόνος ,
κι αναρωτιέμαι : Αραγες που τάχα να πατάμε;

το έδαφος Υποχωρεί , δεν ξευρουμε που πάμε …
Σε μονοπάτια αδειανά , σ’αγνώστους Λαβυρίνθους

πως χτίσαμε τα μέλλοντα με λασπερούς τους Πλίνθους ;

και τωρα που Κατακλυσμοί , συντέλειες του Κοσμου

έρχονται , άραγε θα διω ποτές Ξανά το Φως μου;

Με θαμπωμένα τα Γυαλιά, σιμώνω στον Καθρέφτη
και βλέπω γιαλλη μια Φορά τον εαυτό να πέφτει..

'


Σχόλιο από Νοσφεράτος Οκτώβριος 17, 2008