Αναγνώστες

Τετάρτη 19 Αυγούστου 2015

Εβραϊκές μαρτυρίες : απόσπασμα απο το Βιβλίο Ζωή και θάνατος στο Τρίτο Ράιχ Peter, Fritzsche, Εκδόσεις ,ΘΥΡΑΘΕΝ 2013


Εβραϊκές μαρτυρίες

                Η υποχρέωση να φορούν το εβραϊκό άστρο, από τις 19 Σεπτεμβρίου του 1941 και μετά, προκάλεσε τρομερό σοκ στους Γερμανοεβραίους. Το άστρο ήταν, όπως περιέγραψε ο Κλέμπερερ, «μαύρο σε κίτρινο πανί, και στο κέντρο του ήταν γραμμένη με χαρακτήρες εβραϊκού στυλ η λέξη “Jude”, και έπρεπε να φοριέται στην αριστερή μεριά του στήθους, μεγάλο όσο η παλάμη ενός χεριού». «Νιώθω συντετριμμένος, δεν μπορώ να συνέλθω». Για μερικές μέρες ο Κλέμπερερ δεν βγήκε καθόλου έξω, «παρά τον υπέροχο καιρό». Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου, έγραψε: «Χθες, διέσχισα το κέντρο της πόλης» με το τραμ «κι έκανα ψώνια στου Heckert, στου Paschky και στου Gόntzel». Παρ' όλα αυτά: «Το πιο απαίσιο, το πιο πικρό συναίσθημα». Οι σύντροφοί του στο «εβραϊκό οίκημα» προσπαθούσαν να παρηγορηθούν: «Αυτή είναι η τελευταία πράξη _ το πιστεύω κι εγώ, είναι η πέμπτη πράξη. Όμως, κάποια έργα... έχουν έξι πράξεις».
Πολλοί Εβραίοι που άφησαν μαρτυρίες, αναφέρουν ότι οι περαστικοί τούς κοιτούσαν με συμπάθεια. Μερικοί μάλιστα έψαχναν να βρουν σημαδεμένους Εβραίους, για να επικρίνουν το καθεστώς: «Το σημάδι σας δεν είναι τόσο κακό, τουλάχιστον, ξέρεις σε ποιον μιλάς, ποιον έχεις μπροστά σου, μπορείς επιτέλους να μιλήσεις ελεύθερα», σχολίασε ένας οδηγός τραμ.Εντούτοις, στα κουτσομπολιά γινόταν λόγος για τους Εβραίους που είτε μισοέκρυβαν το άστρο είτε το πρόβαλλαν επιδεικτικά. Μια ιστορία που ειπώθηκε στην Elisabeth Freund για μια συνάντηση στο μετρό του Βερολίνου, χωρίζει στα δύο τις αντιδράσεις των Γερμανών: «Μια μητέρα, βλέποντας τη μικρή της κόρη να κάθεται δίπλα σε έναν Εβραίο: “Λίσχεν, έλα εδώ, δεν είσαι υποχρεωμένη να κάθεσαι δίπλα σε έναν Εβραίο”. Η μικρή πήγε και κάθισε αλλού, και τότε ο διπλανός της, ένας άριος εργάτης, σηκώθηκε ν' αλλάξει θέση, λέγοντας: “Κι εγώ δεν είμαι υποχρεωμένος να κάθομαι δίπλα στη Λίσχεν”.»
Μέσα σε ένα μήνα, στις 15 Οκτωβρίου του 1941, οι Ναζί είχαν ξεκινήσει τους εκτοπισμούς των Γερμανοεβραίων, ύστερα από την απόφαση του Χίτλερ να μην αναβληθεί η «μετεγκατάσταση» στην Ανατολή για μετά τον πόλεμο. Τότε ήταν που το ποίμνιο στις περισσότερες εκκλησίες έστρεψε τα νώτα στους καθολικούς και τους προτεστάντες που φορούσαν το άστρο| οι κατασχέσεις καμπανών από τις εκκλησίες ξεσήκωσαν μεγαλύτερη αντίδραση από ό,τι οι συλλήψεις μελών του εκκλησιάσματος. Οι Γερμανοεβραίοι, σημαδεμένοι με το κίτρινο άστρο, λίγο προτού εξαφανιστούν τελειωτικά ήταν πιο ορατοί από ποτέ.
Η επίσημη γραμμή ήταν ότι οι Εβραίοι εκτοπίζονταν σε στρατόπεδα εργασίας στην Πολωνία και αλλού στην «Ανατολή», και ότι έτσι επιτυγχανόταν ο παλιός πολιτικός στόχος της «απελευθέρωσης» της Γερμανίας από τους Εβραίους αλλά και του οικονομικού οφέλους από την εργασία των τελευταίων στη διάρκεια του πολέμου. Φυσικά, οι ηγέτες των Ναζί δεν σκόπευαν να παραχωρήσουν στους εκτοπισμένους τα μέσα για ένα υποφερτό επίπεδο ζωής, έστω και στα όρια της επιβίωσης, ακόμη και την περίοδο μεταξύ Οκτωβρίου 1941 και Ιουνίου 1942, τότε που γενικά δεν εκτελούσαν τους Γερμανοεβραίους που κατέφταναν. Ο Γκέμπελς, Αύγουστο του 1941, περιέγραψε τον προορισμό των εκτοπισμένων Εβραίων όπως τον φανταζόταν: «Θα σκληραγωγηθούν από το δριμύ κλίμα εκεί».16 Ωστόσο, το τέχνασμα της επανεγκατάστασης, τουλάχιστον το 1941 και 1942, ήταν καθησυχαστικό και διευκόλυνε την απόσπαση των Εβραίων από τους μη εβραίους γείτονες. Διευκόλυνε τη μεταφορά των θυμάτων, τα οποία ακόμα έλπιζαν πως θα επιζήσουν| διευκόλυνε, επίσης, τη συνεργασία από πλευράς των εβραϊκών αρχών| τέλος, διευκόλυνε την καταλήστευση των θυμάτων, που είχαν τακτοποιήσει τις υποθέσεις τους. Αυτοί οι δόλιοι ελιγμοί τελειοποιήθηκαν από τα Ες-Ες| άραγε όμως, τι γνώριζαν οι Γερμανοεβραίοι και οι Γερμανοί γείτονές τους για τις συνθήκες που περίμεναν όσους εκτοπίζονταν στην Ανατολή;
Τα εβραϊκά νοικοκυριά συνήθως λάμβαναν επιστολές από την αστυνομία ή την εβραϊκή κοινότητα, που τους ανακοίνωναν την «εκκένωση και μεταφορά στην ανατολή». «Ο πανικός είναι απίστευτος», αναφέρει η Elisabeth Freund για τις επικείμενες απελάσεις που απαίτησαν οι Ναζί τον Οκτώβριο του 1941: «Τι πρόκειται να συμβεί σ' αυτούς τους ανθρώπους; Θα τους πάνε στην επαρχία, σε στρατώνες ή στην Πολωνία;». Ο Κλέμπερερ προσπάθησε επίσης να βγάλει άκρη από τις ειδήσεις για τις απελάσεις, και να μαντέψει τι τους περίμενε στο τέλος του ταξιδιού: «Κάθε μέρα έρχονται ειδήσεις από πολλές πόλεις| αναχωρήσεις μεγάλων μεταφορικών μέσων, αναβολές και έπειτα πάλι αναχωρήσεις. Τη μια φορά παίρνουν και εξηντάρηδες, την άλλη όχι _ όλα μοιάζουν αυθαίρετα. Μόναχο, Βερολίνο, Ανόβερο, Ρηνανία... ο στρατός πότε χρειάζεται τα τραίνα, πότε τα παραχωρεί».
 Οι υπό απέλαση Εβραίοι λάμβαναν ειδοποιητήρια που τους ενημέρωναν ότι όλα τα υπάρχοντά τους είχαν δημευτεί, και ότι έπρεπε να κρατούν τα νοικοκυριά τους καθαρά και την πρώην ιδιοκτησία τους σε τάξη, μέχρι και τη στιγμή της απέλασης. Μια μικρή λίστα καθόριζε τα προσωπικά αντικείμενα, τα ρούχα και τα σύνεργα που επιτρεπόταν να πάρουν μαζί τους: κουτάλια, «(όχι μαχαίρια ή πιρούνια!)», ένα δοχείο ή έναν κουβά, ίσως μια μεγάλη κουτάλα, μερικά ρούχα| όχι περισσότερα.Τις τελευταίες ώρες πριν την αναχώρηση ήταν δύσκολο να τις αντέξει κανείς. Η Ingrid Wecker από το Αμβούργο θυμάται: «Ο κόσμος έπρεπε να μαζέψει όλα αυτά τα πράγματα και να τα χωρέσει σε μια βαλίτσα  ήταν όλα τόσο φρικτά. Τι να πάρεις μαζί σου; Φωτογραφίες συγγενών; Μετά λες, άσ' τες καλύτερα. Καλύτερα ένα ζεστό παλτό ή μια σάρπα». Το πρωί, έκλειναν την παροχή γκαζιού, κατέβαζαν τον διακόπτη του ρεύματος, κλείδωναν την εξώπορτα και ταχυδρομούσαν τα κλειδιά του σπιτιού τους στις τοπικές αρχές ή τα παρέδιδαν στην αστυνομία στα σημεία συγκέντρωσης.
ΒL KAI Ζωή και θάνατος στο Τρίτο Ράιχ Peter, Fritzsche, Εκδόσεις ,ΘΥΡΑΘΕΝ 2013 ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ :ΠΕΤΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ / περιοδικο ΕΝΕΚΕΝ τευχος 29ο Σεπτεμβριος 2013
βλ επισης  etros Theodoridis http://historicphotographs.blogspot.com.au/.../ss...

historicphotographs.blogspot.com
Historic phototographs with the story behind them


Κυριακή 16 Αυγούστου 2015

εγώ δηλαδή ενας αλλος


του  Πέτρου  Θεοδωρίδη



, Εγώ δηλαδή ένας άλλος,
δεν είμαι παρά ένα σημαδάκι ,
μια αιχμηρή ακρούλα σ αυτό το τεράστιο πλάσμα του εαυτού
κολυμπώ μες την αλλοτητα μου,
βουλιάζω μέσα στις δίνες του μυαλού μου: όταν ονειρεύομαι ,αναδύονται θρυμματισμένες μνήμες ,αισθάνομαι ξανά τις μυρωδιές τις γεύσεις πού ένιωθα μικρός ::να είσαι παιδί επτά χρόνων κοκαλιάρικο και να κοιτάς αστέρια ένα βράδυ, μεσα στα χόρτα τόσο ψηλά τόσο μεγάλα-ακούρευτα χόρτα να είσαι τόσο μικρός και ο κήπος να σου φαίνεται μεγάλος και τα αστέρια πολλά ,παρά πολλά: τρεις χιλιάδες ακριβώς.
Κι εγώ ριγούσα από ευχαρίστηση χωμένος μες τη θαλπωρή του χόρτου και τη μυρωδιά του χώματος, μυρίζοντας εκείνη τη θεσπέσια νυχτιά , τα αστέρια-μικρές τρυπίτσες στον ουράνιο θόλο πού αφήνουνε να φανεί λίγη από τη λάμψη του αληθινού θεού- μήπως τότε η πιο παλιά ήξερα η μάλλον ένιωθα πραγματικά την αλήθεια ΄; λίμναζα ευτυχισμένος μες τις ανομάτιστες ακόμα επιθυμίες σαν αδαής νάρκισσος πού δεν είδε ακόμα το πρόσωπο του στα νερά της λίμνης .

Και όλη η μετέπειτα επιθυμία, δεν ήταν παρά το πένθος για εκείνη τη στιγμή, πού δεν ξέρω αν έζησα η ονειρεύτηκα ή μήπως τώρα αναπλάθω σαν μαγικό πεδίο αναφοράς :ου-τόπο πού να συντηρεί τον μύθο μιας χαμένης ευτυχίας ,νοσταλγίας,: αρνήθηκα την ενηλικίωση μου εξαρχής- αρνούμαι είπα να παραιτηθώ από αυτό το –υποτιθέμενο-βίωμα ευτυχίας πού ακόμα και τώρα φαίνεται τόσο ζωντανό σαν να έγινε χθες και πλέει μέσα στο μυαλό μου σαν ένα ευτυχισμένο καρυδότσουφλο-ακυβέρνητο μάταιο ,αυθόρμητο και ειλικρινές, ορθάνοιχτο,….


Γιατί αργότερα περιπλέχθηκα σε μαιάνδρους και στριφνά περάσματα, ενώ οι επιθυμίες μου ήταν τόσο φωτεινά απλές;

ο καταναγκασμός της Ευτυχίας

 Η ιδέα της ευτυχίας ως ύψιστος στόχος για την κοινωνία και το άτομο εμφανίζεται περί τον 18ο αιώνα .Το να θεωρούμε ότι σε θρησκείες η ιδέα του παραδείσου , της Νιρβάνας κλπ αντιστοιχεί στην νεωτερική ιδέα της ευτυχίας είναι απλούστατα ΑΝΑΧΡΟΝΙΣΜΌΣ

Μπορούμε να διεκδικούμε ένα καλύτερο μέλλον χωρίς να πιστεύουμε ντε και καλά ότι θα επέλθει η εγκόσμια Ευτυχία( υπάρχει και ο καταναγκασμός της Ευτυχίας.....που κάνει την δυστυχία πιο ανυπόφορη) όπως και μπορούμε να πολεμούμε το -όποιο-κακό χωρίς να νοσταλγούμε έναν δήθεν Παράδεισο.. 

ΟΙ ΓΝΩΣΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ..Πετρος Θεοδωριδης .. Απόσπασμα απο άρθρο που δημοσιευτηκε στο περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ ΤΕΥΧΟς 33

ENEKEN 33o

  • Η Γνωση και η Δημιουργια 
  • ------------------------------------------------------- 


  • Ο γνωστικισμός αποτελούσε ένα θρησκευτικό σύστημα, βασισμένο στην έννοια της Γνώσης. Όμως τι σημαινε Γνώση;

  •  Ο –εχθρικός προς τους Γνωστικούς λατινοφωνος θεολόγος του δεύτερου αιώνα Τερτυλλιανός –σε έναν λίβελο εναντίον των Βαλεντινανων ΄-δίνει τον ορισμό ότι πρόκειται για τη «γνώση αυτού που ήμασταν ,αυτού που απογίναμε, από πού ήλθαμε ,που μας πέταξαν, που πηγαίνουμε, από τι έχουμε απελευθερωθεί, που είναι βέβαιο τι θα επιστρέψουμε»  «Από πού ήρθαμε; Που μας πέταξαν» .


  • Για να καταλάβουμε τους Γνωστικούς  θα πρέπει να ανατρέξουμε στον βασικό τους κεντρικό κοσμολογικό μύθο, τον Μύθο της Δημιουργίας , της κακής (ή εσφαλμένης} Δημιουργίας .« Κάτι πήγε λάθος –λεει ο υπαρξιστής και ειδικός στην Γνωση - Hans Jonas΄- και είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία–κάτι συνέβη, το οποίο οδήγησε σε μια διάσπαση. Μπορούμε να μιλάμε για τραγωδία. Μπορούμε να μιλάμε για Πόνο. Μπορούμε να μιλάμε για μια Σοφία που έκανε λάθος και έχασε τον δρόμο της, η οποία προσπαθεί να επιστρέψει στον Πατέρα αλλά δεν βρίσκει τον δρόμο για την πηγή της.» Ορισμένοι Γνωστικοί χαρακτήριζαν τον πλανήτη μας «έκτρωμα της ύλης» φτιαγμένο από πόνο και οδύνη, ενώ ανάλογα οι*Περσικης προελευσης } Μανιχαιστες πίστευαν ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε από τα αποσυντιθεμενα σώματα των δαιμόνων. Ο Μαρκιων πίστευε ότι είμαστε πλασμένοι κατ ΄εικόνα του μοχθηρού δημιουργού και οτι αυτή «η σάρκα η παραγεμισμένη με περιττώματα »είναι τόσο αποκρουστική που η αναπαραγωγή δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με τίποτε.Ο γνωστικισμός δίδασκε ότι ο κόσμο μας κυβερνιόταν από έναν κατώτερο θεό/Δημιουργό. Τα ανθρώπινα σώματα, αν και περιέχουν το κακό στην ύλη τους, περιείχαν επίσης και έναν θείο σπινθήρα ή πνεύμα που προερχόταν από την Πηγή, ή το Τίποτα, τη θεϊκή πηγή εκπόρευσης όλων των πραγμάτων.Η Γνώση είναι εκείνη που σύμφωνα με τις αντιλήψεις των γνωστικών βοηθά τον θείο σπινθήρα να επιστρέψει στην πηγή από την οποία προήλθε.
  • Σύμφωνα με τους μύθους που αφηγούνταν οι γνωστικοί, ο αληθινός και αγαθός Θεός δεν δημιούργησε, αυτόν τον κόσμο. Στο απώτατο παρελθόν ο αληθινός Θεός απέκτησε διαδοχικές εκπορεύσεις του, θεϊκούς απογόνους (οι οποίοι αποκαλούνταν «Αιώνες»),:ένας «αιών» ή άγγελος ονόματι Σοφία επιδίωξε να μιμηθεί την αυτάρκη δημιουργικότητα του Ύψιστου Θεού΄ το λάθος της όμως αυτό της κόστισε την πτώση της από τους διάφανους, φωτεινούς και αμόλυντους ουρανούς. Με αγωνία και απόγνωση γέννησε ένα άμορφο έκτρωμα που απέβη ο Δημιουργός ή κατώτερος θεός, εκείνος δηλαδή που δημιούργησε το Σύμπαν τον κόσμο της ύλης και των ανθρώπινων όντων. Όλα αυτά τα κατασκεύασε αγνοώντας εντελώς τον Ύψιστο Θεό και την μητέρα του Σοφία ΄πίστευε ότι ήταν  ο μοναδικός Θεός. Ετσι ο κόσμος μας συνελήφθη μέσα στην άγνοια και τον παραλογισμό. Το ίδιο και εμείς, αφού ο θεός κατ εικόνα του οποίου πλαστήκαμε είναι Δημιουργός. Οποιαδήπε σπίθα καλού η πνευματικού υπάρχει στη Φύση εμφυσήθηκε από τη Σοφία, που σαν ουράνια πια εξόριστη προσπαθούσε να επανορθώσει το αρχικό της σφάλμα .
  •   Γιατί πως«μπορούσε να ονομαστεί άνθρωπος το αξιοθρήνητο κατασκεύασμα που βάλθηκε να ζει μέσα στα χέρια τους, εκείνο το γυμνό πλάσμα που είχε ανθρωποειδή μορφή αλλά ήταν ανίκανο να σταθεί πάνω στα ατροφικά πόδια του και κείτονταν στο χώμα στριφογυρίζοντας σαν σκουλήκι; Με μια κρούστα πηλό πασαλειμμένη ακόμα στο στόμα του ,με τα σχηματισμένα αλλά ανίκανα να το στηρίξουνε μέλη του, με τα σπαρακτικά κλαψουρίσματα του, δεν θα πρέπει να είχε παρά μια πολύ μακρινή σχέση με τη φωτεινή και θεϊκή εικόνα που το προκάλεσε .Όταν όμως ο αληθινός Θεός είδε εκείνο το λάθος, εκείνη τη φρίκη που σέρνονταν απάνω στη γη, απειλώντας να την κατακυριέψει, ένοιωσε οίκτο για την αδεξιότητα των αγγέλων και φύσηξε μέσα στο σκουλήκι που κλαψούριζε  τη σπίθα της ζωής που του δωσε τη δυνατότητα  να σταθεί στα πόδια του και να μιλήσει. Ετσι γεννήθηκε ο Homo Bipedus και Loquens ,ο δίπους και ομιλών άνθρωπος.Ετσι εξηγείται η διπλή φύση μας. Είμαστε κάπως σαν επιδιορθωμένο σκουλήκι, που το επιδιόρθωσε η επιείκεια του αληθινού Θεού και το προίκισε με ένα φωτεινό κλάσμα της Υπέρτατης ΔύναμηςΕτσι για τους Γνωστικές αιρέσεις –μας λέει ο Ζακ Λακαριερ- «είμαστε προλετάριοι ενός δήμιου δημιουργού, εξόριστοι κατακάθια ενός χαμένου ουρανού, ξένοι πάνω στην ίδια μας τη γη» .Οι γνωστικοί, ερμήνευαν τη δημιουργία του κόσμου ως το έργον ενός ριζικά κακού« δημιουργού»:η ύλη ,οι πλανήτες, τα άστρα, η ζωή, η σεξουαλική αναπαραγωγή, οι νόμοι του κράτους ,τα πάντα υπόκεινται στη δαιμονική εξουσία του συστήματος από το οποίο δεν υπάρχει καμία δυνατότητα διαφυγής.:ο Θεός είναι διασπασμένος δυιστικά, και ο καλός Θεός είναι εντελώς «άγνωστος » και ανήμπορος μέσα στον κόσμο, το έργον του κακού θεού 
  •  «.Ετσι «γενέθλια γη» των γνωστικών δεν ήταν η γη αλλά ο χαμένος ουρανός που διατηρούσαν την ανάμνηση του. Οι Γνωστικοι θεωρουσαν τον εαυτό τους αυτόχθονα ενός άλλου κόσμου.Τα λόγια που μεταχειρίζονταν για να περιγράψουν τον επίγειο κόσμο μας συνοψίζονται σε εκφράσεις όπως «ερμητικα κλεισμένο φρούριο, φυλακή ,οχετός, λασπότοπος, έρημος.»και για το ανθρώπινο σώμα:«χυδαίο ύφασμα, αλυσίδα ,παρείσακτος, πνιγηρή θάλασσα».Οι Γνωστικοί σύμφωνα με τον Λακαριερ -είχαν το συναίσθημα«ότι έπεσαν, κάτοικοι ενός μακρινού πλανήτη στη γη μας, ότι έκαναν λάθος στον γαλαξία, καθώς και την επιθυμία να ξαναδούνε την αληθινή κοσμική πατρίδα τους, τον φωτεινό ΄Υπέρκοσμο που έλαμπε πάνω από το βαρύ παραπέτασμα της νύχτας.»Για τους γνωστικούς« όλοι οι άνθρωποι βρίσκονταν στην ίδια κατάσταση, ολόκληρη η ανθρωπότητα ήταν μπλεγμένη στην κοσμική εξορία που μας απόθεσε όλους πάνω στη λάσπη της γης».
  •   Βέβαια –λέει ο Ηανς Γιονας/ μπορεί να υπήρχαν μεταξύ των Γνωστικών εκείνοι που έβλεπαν τα πράγματα με περισσότερο αρμονικό και λιγότερο τραγικό τρόπο.«Οι Βαλεντινιανοί δηλαδή των χριστιανών Γνωστικών που ακολουθούσαν την παράδοση της διδασκαλίας του Ιδιοφυούς Αιγυπτίου Γνωστικού Βαλεντίνου«ήταν περισσότερο οξυδερκείς και  εκλεπτυσμένοι. Η πολικότητα που βίωναν τώρα, αυτή που μας παρουσιάζει ο υπάρχων κόσμος είναι τα αποτέλεσμα της Αυτό-αποξένωσης του θεού. Τμήματα της θεότητας αποξενώθηκαν από την πηγή τους  και έπρεπε να επανενωθουν με αυτήν»Σε αυτήν την πιο εκλεπτυσμένη εκδοχή οι Γνωστικοί αναφέρουν τον κόσμο ως ξένο, επειδή διακόπτει την κοινωνία τους με τον Θεό με τον οποιο εχουν ουσιαστική συγγένεια » «Υποστηρίζω »–λέει η Εlaine Pagels, συγγραφέας του βιβλίου The Gnostic Gospels -ότι η σκέψη των Βαλεντινιανων σε σχέση με τον Δημιουργό αναφέρεται σ¨ αυτόν όχι ως μια  κακή οντότητα αλλά ως ελαττωματικό ον που δεν κατανοεί πλήρως όλη τη δημιουργία με την οποία ασχολείται κατά κάποια έννοια ο Δημιουργός  αποτελεί τμήμα του νου του θεού. Οι Βαλεντινιανοί λένε ότι ο δημιουργός είναι μια εικόνα του θεού. Και πιστεύω ότι αναφέρονται στις δικές μας εικόνες για τον Θεό. Όταν λέμε «Θεός» χρησιμοποιούμε εικόνες και [οι Γνωστικοι} προσπαθούν να τονίσουν –ορισμένοι με ειρωνεία, άλλοι με παρωδία –ότι οι εικόνες μας για τον θεό είναι πολύ περιορισμένες. Ετσι λένε ότι οι εικόνες ας γι τον θεό-ότι είναι ο Πατέρας ή ότι είναι ο δημιουργός-είναι... εικόνες. Δεν ένα λανθασμένες, είναι ανεπαρκείς. Άλλοι περισσότερο ριζοσπάστες Γνωστικοί θα έλεγαν ότι είναι εντελώς λανθασμένες »





Τετάρτη 12 Αυγούστου 2015

οταν συναντηθούμε ξανά


Τουριστες και περιπλανωμενοι Αλητες



Το να ζεις σε μια μετανεωτερική κοινωνία σημαίνει να ζεις στο κέντρο ενός καλειδοσκοπίου εναλλασσόμενων ρόλων κατι που οδηγεί τις ταυτότητες σε ένα μόνιμο ταξίδι . Στις μέρες μας όλοι είμαστε επί ποδός, αλλάζουμε θέση μετακινούμενοι προς και από τόπους πού δεν αποτελούν κατοικία μας ,με ταξίδια, διαδίκτυο, δορυφορική τηλεόραση .

Σημερα ζουμε στον κοσμο του τουριστα






O Πωλ Ρισαρντ
(αμερικανός ζωγράφος λέει «ο αλήτης όταν είναι πλουσιος ονομάζεται τουρίστας, '
Ο Ντανιελ Μπουρτιν (αμερικανός ιστορικός ) γράφει «ο ταξιδιώτης ηταν ενεργητικός . Αναζητούσε περιπέτεια , εμπειρίες…. Ο τουρίστας είναι παθητικός. Περιμένει να του έρθουν τα ενδιαφέροντα. Πάει για να δει τα αξιοθέατα»

Ο Γκ. Τσεστερτσον ,,«Ο ταξιδιώτης βλέπει ο,τι βλέπει, ο τουρίστας βλέπει ο,τι έχει έρθει να δει»,
Ο Πολ Θερου αμερικανός συγγραφεας « Οι τουρίστες δεν ξέρουν που έχουν πάει , οι περιηγητές δεν ξέρουν που να πάνε ,
Ο Ρομπερ Ρανσι βρετανός κληρικός « Το Μεσαίωνα οι άνθρωποι ήταν τουρίστες λόγω της θρησκείας τους , ενώ σήμερα ειναι τουρίστες γιατί ο τουρισμός είναι η θρησκεία τους ,
Η Σουζαν Σονταγκ : « Η κάμερα σε κάνει τουρίστα στην πραγματικότητα των άλλων ανθρώπων και τελικά και στη δική σου»

Όμως ταυτόχρονα η παγκοσμιοποίηση μετατρέπει και χωρίζει τους κάτοικους του πλανήτη σε δυο παράλληλους κόσμους:Ο Ζ Μπαουμαν ονομάζει «τουρίστες» τους κάτοικους του πρώτου του ολοένα περισσότερο κοσμοπολίτικου «υπερεδαφικού» κόσμου της ελίτ ,των παγκόσμιων επιχειρηματιών, των σταρ του μάρκετινγκ.
Για τους «τουρίστες »τα εθνικά σύνορα ισοπεδώνονται. Ο χώρος δεν έχει σημασία γι αυτούς εφόσον η κάλυψη οποιασδήποτε απόστασης είναι στιγμιαία.
Για τους κατοίκους του δεύτερου κόσμου, «περιπλανώμενους αλήτες» τους πρόσφυγες ,τους μετανάστες, τα τείχη πού είναι χτισμένα από τους μεταναστευτικούς έλεγχους γίνονται ψηλότερα.


Για τους «τουρίστες» οι βίζες εισόδου καταργούνται.
Για τους «περιπλανώμενους αλήτες» - ανοίγονται οι τάφροι των ελέγχων.





Οι «τουρίστες» φεύγουν από ένα μέρος όταν νέες άγνωστες εμπειρίες τους καλούν σε άλλα μέρη.

Οι ''περιπλανώμενοι'' μετανάστες όπου κι αν σταματήσουν είναι απίθανο να γίνουν δεκτοί με χαρά .







Λευκή κορδέλα

ΛΕΥΚΗ ΚΟΡΔΕΛΑ Είδα ξανά, χάρη στο Kemes τη Λευκή Κορδέλα του Χάνεκε (2009). Οπου ένας δάσκαλος αφηγείται παράξενα γεγονότα σε γερμανι...