Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

Κάποιες φορές τρυπώνουμε μες το κελί της Θλίψης

Κάποιες φορές τρυπώνουμε μες το κελί της Θλίψης
Κι απολαμβάνουμε κρυφά την μυρωδιά της Τύψης
Ξύνουμε τις παλιές πληγές σκαλίζουμε το τραύμα
Μάταια περιμένοντας να γίνει κάποιο θαύμα

Πόσες φορές η λύπη μου μου κόβει την μιλιά
Και στο λαιμό τυλίγεται σαν να τανε θηλια
Καρδιά μου  εσυ ,ανίκανη, να γεννηθείς ξανά
Στης Λύπης τα απόνερα ζητάς παρηγοριά

Πόσες φορές αντίκρισα με μάτια μου κλειστά
Τη Λύπη ,ολοζώντανη, με σάρκα και οστά
Να με κοιτά αλύπητα και πάλι να με κρίνει
Και τη χαρά στον ύπνο μου, κρυφά κρυφά να πίνει

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...


Ο θειος

Κάποιες φορές τρυπώνουμε μες το κελί της Θλίψης
που 'ναι στενο και σκοτεινο και δεν μπορεις να στριψεις
του παραλογου θεατρο κι εσυ στον ιδιο ρολο
όταν θελήσεις για να βγεις, να βγαινεις με τον κωλο!

Και τοτε εκει στη στενοπή, που βγαινουνε οι θλιμενοι
από της θλίψης το κελι, αραπης περιμενει!

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη
στου ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...