Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Θα έχω υπάρξει


Θα έχω υπάρξει
Αντικρίζοντας το παρόν εκ των υστέρων
Σε έναν αναδρομικό τόπο
Σε μια αιωνιότητα του Τίποτε
Ένα Άστρο όπως χιλιάδες άλλα
Ατενίζοντας
Θεώμενος
Το παρελθόν του παρόντος μου
Δίνοντας νόημα
Σ’αυτόν τον λαβύρινθο διαδρομών
Στην επανάληψη λαθών
Στη λήθη και την αλήθεια μου
Στις αναμνήσεις
Στην ανοιξιάτικη βροχή
Στα ανεξήγητα πράγματα που μου συμβαίνουν
Στον άνεμο
Στα λόγια που μου έρχονται στο στόμα
  Θα έχω υπάρξει
Ανάποδα στον χρόνο
Ξαναβλέποντας τον εαυτό μου
Να πολλαπλασιάζεται
Ποτε μικρός ποτε μεγάλος ποτε μωρό
πότε
Στη στιγμή του θανάτου μου
Στο νεκρικό κιβούρι μου
Μέσα στη σάρκα σου
ενσαρκωμένος
Θα έχω υπάρξει
Ίσως τη στιγμή του θανάτου μου
Ίσως αργότερα….
Π. Θ 

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...


Ο θειος Ισιδωρος

Τα ποιηματα σου τα 'λαβα
ομως δεν εκαταλαβα
τι εννοει ο ποέτας
και τι αφορα το μυνημα,
του ερωτος το κινημα
ή την τιμη της φέτας;

Να καταλαβω δεν μπορω
οσο κι αν ειναι ηχηρο
το μυνημα που εκπεμπεις,
το νιωθω πως καθως γερνω
παλι στα πισω μου γυρνώ
να ξαναγινω μπεμπης!

Ανώνυμος είπε...


ο θειος Ισιδωρος

Μπορει ν ακουγομαι πεζά
μπορει και να'ναι αργα τα ζά
οπου τραβουν το καρο
ή μηπως φταιμε οι ιππείς;
Αν το γνωριζεις ας το πεις
αγαπητη μου Μάρω

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη
στου ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου