να την βαστάξουν μια στιγμή, τα κύματα γλιστρούν
Κι ‘είναι η αγάπη απέραντη , κι είναι βαθιά πολύ
και στον βυθό της φτάνουνε μονάχα οι πιο τρελοί
Κι είναι η αγάπη αστραπή που λάμπει μες στο βράδυ
Κρατάει μόνο μια στιγμή , σα λάμψη στο σκοτάδι ,
Και είναι σαν αναπνοή , σαν του Θεού λυγμός
Γλιστρά η αγάπη , χάνεται σαν ένας Στεναγμός
(και σούρνεται στα γρήγορα η αγάπη σαν μια σαύρα
κι αφήνει ως ίχνος πίσω της , Μικρής Ζωής μας Αύρα…)
(απο την Χαμενη Χελιδωνα)
Σχόλιο από Νοσφεράτος | Απρίλιος 24, 2008
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου