Καθώς γερνάμε

 Καθώς γερνάμε /                                             γινόμαστε Οιδίποδες /                                               και μοναχοί μας βγάζουμε τα μάτια /                      όχι γι'αυτα που κάναμε αλλά για όσα δεν προλάβαμε /                                                                 όχι από τύψεις αλλά από ντροπή  /                                   για να   μη  βλεπουμε το βλέμμα των παιδιών μας.       

Ολοκληρωτισμός της Επιτάχυνσης

 Ο Ολοκληρωτισμός της Επιτάχυνσης                                                                  .Σε διάκριση με τους προσωποποιημένους Ολοκληρωτισμους του 20ου αιώνα, οι ολοκληρωτισμοι του 21ου δεν είναι πια προσωποποιημένοι αλλά απρόσωποι.                  Στη λεγόμενη " Δύση " έχουμε πια έναν ολοκληρωτισμο του χρόνου.                                     Είναι ένας ολοκληρωτισμός που επιβάλλεται όχι Έξωθεν αλλά Εσωθεν ,όχι  με την εξαναγκαστική ,από έξω ,δύναμη του κράτους , όχι με το" Πρέπει"  αλλά με το " Θέλω' και "επιθυμώ " και το " μπορώ"..                                         Ολοκληρωτισμός του χρόνου και ( της ψευδαίσθησης ) των ατομικών σχεδίων :ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΩ ( τις καταληκτικές προθεσμίες,,το έργο ,την απαξίωση των οποιων προσόντων μου , να παραμείνω ευπωλητο εμπόρευμα ,να προλάβω να απολαύσω , να καταναλώσω , το τώρα ).              Ο  Ολοκληρωτισμός της Επιτάχυνσης είναι πολύ πιο αποτελεσματικός από τον προσωποποιημένο ,ακριβώς γιατί είναι Αόρατος και ρευστός.                                                       Επιπλεον εμφανίζεται και ως Δημοκρατία.   Προφητικη ήταν  η ταινία Brazil .                      Πέτρος Θεοδωρίδης.

Πολλαπλοί κομφορμισμοι

 

  Ένα βασικό χαρακτηριστικό της εποχής μας  είναι η σχεδόν μοριακή εξατομίκευση •η διάσπαση του ατόμου υποκειμένου σε ανάλογα με τους χρόνους εργασίας η ανάπαυσης ,πολλαπλά υποκείμενα που κινούνται σε διαφορετικές τροχιές. Ετσι  ο καθένας από εμάς δεν εγκαλείται απλώς να είναι άτομο αλλα να μοιάσει με εκείνα τα παλιά ρολόγια με τους πολύπλοκους μηχανισμούς και οδοντωτούς τροχούς που κινούνται προς διαφορετικές τροχιές και κατευθύνσεις. Αυτό φυσικά μας κάνει όλο και πιο ευάλωτους  όχι σε έναν κομφορμισμό αλλά σε πολλούς : Δεν φτάνει να είμαστε κομφορμιστές και να κρύβουμε τις αληθινές μας σκέψεις και εαυτό ,πρέπει να γίνουμε και Ευέλικτα κομφορμιστές ώστε να προσαρμοζόμαστε σε ένα σωρό πολλαπλά αντιφατικά περιβάλλοντα στη διάρκεια της ημέρας.

Η Αύρα

Η Αύρα : ας θυμηθούμε το φωτοστέφανο που περιβάλλει τις μορφές των αγίων , της Παναγίας και του Χριστού .Είναι η αύρα της θεϊκότητας , του ιερού Πολλές φορές περιβάλλει και τις αναμνήσεις μας .Θυμάμαι ( η φαντάζομαι αναδρομικά ) με ένα φωτοστέφανο πολλές φορές , την μορφή του Πατέρα μου η της Μάνας .. Αχ! πόσο αβάσταχτα όμορφες γίνονται οι προσωπικές μας αναμνήσεις , των πεθαμένων μας προσώπων , αλλά και των πιο όμορφων στιγμών της παιδικής και εφηβικής μας ηλικίας . Πόσο ακίνητες ,σαν τις παλιές χάρτινες φωτογραφίας , σαν ακινητοποιημένος χρόνος ,σαν στιγμές αιχμάλωτες σε φυσαλίδες αιωνιότητας . Θυμάμαι τι έλεγε περίπου ο Μπέντζαμιν για τα εμπορευματοποιημενα αντίτυπα : " Έχουν χάσει κάθε αυρα. " Ο Ύστερος καπιταλισμός είναι Άνιερος και ψυχρός σαν πάγος. Ένας κόσμος άδειος από το Ιερό είναι κόσμος α- νοητος. Πέτρος Θεοδωρίδης

Τρεις δυστοπίες κι εμείς

 

Ας θυμηθούμε τρεις δυστοπίες του περασμένου  αιώνα : Τον θαυμαστό καινούριο κόσμο ,το 1984 ,και την ταινία  Brazil. Και στις τρεις το σκοτεινό καθεστώς απειλείται όχι από κάποιον εχθρό του , μια πολιτική δύναμη απ’ έξω αλλά από κάποιο υποκείμενο από μέσα : κάποιον που επιμένει να σκέφτεται και να αισθάνεται με τον παλιό η λάθος τρόπο , κάποιον που ερωτεύεται παλιομοδίτικα .. Από   ένα δυσλειτουργικό γρανάζι του συστήματος ,από έναν  αλλοτριωμένο υπήκοο που ανακαλύπτει ότι όντως είναι αλλοτριωμένος. Σκεφτείτε ότι οι ολοκληρωτισμοί είναι αόρατοι και όσοι τους υφίστανται , κοινωνίες ολόκληρες ,ήπειροι ολόκληροι θεωρούν ότι ο ολοκληρωτισμος αφορά τους άλλους . Σκεφτείτε δηλαδή ότι ίσως είμαστε σαν τους  πολίτες της Γερμανίας του Χίτλερ , που ,ναι υποψιάζονταν ότι κάτι άσχημο συνέβαινε με τους Εβραίους και τους Τσιγγάνους αλλά προτιμούσαν να απωθούν από το μυαλό τους  την φρικτή αλήθεια « Δεν μπορεί να συμβαίνουν αυτά» ….Σκεφτείτε ότι καποιοι συνάνθρωποι μας βιώνουν την αδιαφορία μας ως εφιάλτη τους.  

Ο Εαυτός και η εποχή μας

              Κάθε εποχή διαμόρφωνε και διαφορετικό πρότυπο εαυτοτητας.  Η  πρώτη νεωτερικότητα   έθετε τον εαυτό στην υπηρεσία του ρόλου : άνδρας η γυναίκα , εκπαιδευτικός , παπάς Επίσης στην υπηρεσία μιας υπέρτερης ταυτότητάς  π.χ του έθνους .Αυτό ανακούφιζε την ένταση : ο Ρόλος υπαγόρευε τα καθήκοντα στον εαυτό , δεν υπήρχε συνεπώς  η υποχρέωση να τα ανακαλύψει μόνος του. Στην εποχή μας όμως στη Δεύτερη νεωτερικότητα , εμείς οφείλουμε να επινοήσουμε τους ρόλους μας , ξανά και ξανά , ως περιεχόμενο και ως καθήκον , οι ρόλοι γίνονται από αντικειμενικοί υποκειμενικοί .Κι αυτό  γεννά την ανάγκη μιας  διαρκούς  συνομιλίας με τον εαυτό καθώς καλούμαστε διαρκώς να τον επαν- επινοούμε. Παραδόξως , αυτή η διαρκής επινόηση του εαυτού δεν οδηγεί στην πρωτοτυπία αλλά σε έναν απίστευτο κομφορμισμό: Δεν αντέχουμε αυτό το διαρκές καθήκον όπου παραμονεύει κάθε τόσο  η αποτυχία • ο χρόνος πια δεν κινείται σταθερά προς τα μπρος αλλά σβουριζει προς πάσαν κατεύθυνση. Και οι στιγμές ; Και οι στιγμές δεν είναι σκαλοπάτια μιας σκάλας που ετοιμάστηκε πριν από μας για μας , η σκάλα της καρριερας ,της πορείας προς ενηλικίωση η προς την ωριμότητα και τα γηρατειά : εμείς προχωράμε και στην πορεία φτιάχνουμε και την σκάλα , σαν ορειβάτες που ,καθώς σκαρφαλώνουμε καρφώνουμε και πασσάλους στα βράχια ( με κίνδυνο να πέσουμε κάθε τόσο ) .           Από πού λοιπόν προέρχεται ο κομφορμισμός ; Από το ότι δεν αντέχουμε αυτήν την ελευθερία επινόησης : είναι ελευθερία χωρίς αντίσταση χωρίς Άλλον.Ελευθερια του μηδενός .   ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

 

Πώς γίνεται ;

 

Πώς γίνεται , άνθρωποι που συγκινούνται από γάτες και σκύλους και , που όταν βλέπουν ένα μικρό παιδάκι τον πνίγουν στα χάδια και στα φιλιά, πως γίνεται να δείχνουν τόση απανθρωπιά για  μια προσφυγοπούλα , να την αφήνουν να πεθάνει , άταφη , αχ! Πώς γίνεται ;

,