Μια συνταγή για το πως αντιμετωπίζουμε τις στιγμές που μας πληγώνουν

 ΜΙΑ ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩς ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕς ΜΑς                                                               Για τη Στιγμή και τη Διάρκεια :.                            Άλλοι λενε( Μπασελαρ) ότι ο χρόνος δεν είναι παρά η  στιγμή   άλλοι ( Μπερξόν ) η Διάρκεια . Η Διάρκεια  είναι ο χρόνος του παρελθόντος ο Μοναδικός μας χρόνος ( μιας και το μέλλον ακόμα δεν υπάρχει και το παρόν γίνεται παρελθόν αδιάκοπα ) όπου η στιγμή καταπίπτει. Μια προσωπική συνταγή λοιπόν που βρήκα τελευταία για εκείνες τις στιγμές που συναντώ και με πληγώνουν ,: Σκέφτομαι ότι τις καταβροχθίζει η μεγάλη εικόνα .Θα ξέρετε ίσως ( κάπου το διάβασα κι εγώ ) ότι η εικόνα της τηλεόρασης αποτελείται από εκατομμύρια μικρά Πιξελς.Αυτα συνθέτουν την μεγάλη εικόνα κι εμείς βλέπουμε αυτήν κι όχι αυτά που την συνθέτουν.Οταν λοιπόν μουρχεται μια άσχημη ΣΤΙΓΜΗ προσπαθώ να την αντιμετωπίσω σαν πιξελ που , όπου ναναι ,θα χαθεί μέσα στη ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΚΟΝΑ...Αυτό με προφυλάσσει από το να δίνω υπερβολική σημασία στις άσχημες στιγμές .Δεν πιάνει πάντα αλλά όταν πιάνει είναι θεραπευτικό . ( Από την άλλη έχω την τάση να μεγενθυνω υπερβολικά τις όμορφες στιγμές στο μυαλό μου ,που πάλι δεν είναι τόσο καλό.Διοτι η υπερβολική Ομορφιά της στιγμής  κάνει την πραγματικότητα που ακολουθεί την όμορφη στιγμή να φαίνεται κακάσχημη )

ΤΑ ΑΝΕΞΕΡΕΥΝΗΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ.

 

όταν ήμουν μικρός - πολύ μικρός - οι πρώτες λέξεις που διάβασα -ως πρόταση - ήταν από ένα  άρθρο στο περιοδικο Ρομάντζο: ΤΑ ΑΝΕΞΕΡΕΥΝΗΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ. 

Το διάβασα στη τουαλέτα του  σπιτιού μου . 

Ίσως από τότε άρχισα να εξερευνώ τον εαυτό μου και τα βάθη του ασυνειδήτου. Αυτές οι λέξεις καρφωθήκαν στον ψυχισμό μου σαν καρφιά. : Θέλησα να γινώ εξερευνητής. Όμως εξερευνητής μοναχικός .Εξερευνητής της εσωτερικής Αβύσσου μου . Και μάλλον έγινα......

.. Είναι εκπληκτικό το πως οι Λέξεις γεννούν τον ψυχισμό μας . Οι Λέξεις : σπόροι που φυτρώνουν μέσα μας ... Δέντρα ελπίδων και προσδοκιών από τον εαυτό μας. Το δικό μου δεν ήταν πάρα ένας κισσός. Με τύλιξε Αχ ακόμα εξερευνώ τα Άδυτα μου. Ώρες ώρες θεωρώ την εξερεύνηση μάταιη . Μια περιπλάνηση σένα λαβύρινθο Άλλες ώρες όμως αισθάνομαι γεμάτος με εάν μαγικό υγρό. Είναι γεμάτη ουσία η Άβυσσος μου . 

Και αυτή η περιπλάνησή είμαι Εγώ ..

 Που έγινα ο εαυτός μου καθώς τυλίχτηκα - σαν το κισσό - γύρω από αυτές τις μυστήριες λέξεις που διάβασα μικρός πολύ μικρός στη θαλπωρή της τουαλέτας σε μια στήλη του περιοδικού Ρομάντζο που λεγόταν.... Τα Ανεξερεύνητα ..      Π. Θ 

το εσωτερικο  μου  σπιτι

Ψαράδες των Στιγμών

 

Δεν ξέρω πως να το πω αλλά νομίζω πως η καρτεσιανή μας σχέση με την ύπαρξη – ως σκέψη – επηρεάζει και τη σχέση μας με τον χρόνο. Ας δώσω ένα παράδειγμα : επειδή είμαι Καρτεσιανός τύπος προσπαθώ να αιχμαλωτίσω την στιγμή : σκεπτόμενος .προσπαθώ δηλαδή να την οικειοποιηθώ ,χωρικοποιωντσς την και περιφράσσοντας την σαν ναταν χτήμα ,χωράφι .Φυσικά αυτό είναι αδύνατον , είναι σαν να προσπαθείς να πιάσεις το νερό με τα δάχτυλα , γλιστράει .Επιπλέον αφήνει και μια αίσθηση ματαίωσης και ανημποριάς .Κανονικά πρέπει να αφεθείς μέσα στον χρόνο όπως το ψάρι στο νερό Όμως  προτιμάμε να 'μαστε Ψαράδες.

Ψηφιακή φωτογραφία και πληθωρισμός ζωτικότητας

 Η εξέλιξη  της  φωτογραφίας  σε ψηφιακή αντανακλά  και την εξέλιξη  της κοινωνίας μας : οπως εξαφανίστηκε το αρνητικό  απο  την φωτογραφία  ετσι  εξαλείφθηκαν και οι διεργασίες    πεθνους  απο τις  κοινωνίες μας .. οι   κοινωνίες   μας σφύζουν απο θετικότητα   απωθουν τον θάνατο και το πενθος.Ομως ο πληθωρισμός  ζωτικότητας μας πνίγει σε μια μέρα  δίχως νύχτα... Πέτρος Θεοδ.

Ενοχή και Ναρκισσισμός

 

  Αισθάνονταν απροσάρμοστός με τον κόσμο και με ένα πελώριο αίσθημα ενοχής ,που οφειλόταν με τη σειρά του στον απίστευτο ναρκισσισμό του: Θεωρούσε αυτονόητο ότι θα έπρεπε να δωρισει  τον εαυτό του ως εξιλαστήριο θύμα σε κάθε δύσκολη κατάσταση των άλλων •  όμως ,παράλληλα , υπήρχε μέσα του η προσδοκία ανταπόδοσης η οποία ,δυστυχώς ,δεν ερχόταν ποτέ με τον τρόπο που αυτός περίμενε. Τι περίμενε ; 

Ο χρόνος της Ανυπομονησίας

 Ενώ ο χρόνος του( κάθε)  πολιτισμού είναι  ο χρόνος της Υπομονής , ο Χρόνος της ( σεξουαλικής και μη ) επιθυμίας είναι χρόνος της Ανυπομονησίας. Όμως ο πολιτισμός μας δεν στηρίζεται πια  στην Απώθηση της επιθυμίας  ,ούτε στην( με διάφορους τρόπους)  μετουσίωση της .Ο Πολιτισμός μας βασίζεται στην άμεση ικανοποίηση της Επιθυμίας ,στην κατανάλωση , στην διαρκή διέγερση ( διαφήμιση , πορνογραφία) .Έτσι ο πολιτισμός μας  αυτό- υπονομεύεται διαρκώς καθώς καταργεί την προϋπόθεση του ( " Ως πολιτισμός ): Την αναβολή της άμεσης απόλαυσης. ( Καταλαβαίνουμε έτσι ίσως και την εγκατάλειψη του κάθε Μακροπρόθεσμου σχεδίου.Δεν έχουμε καιρό για τέτοια)

Σε σουι το πεθαμένο κοριτσάκι στον Έβρο

 Για το παιδάκι που το αφήσαμε να πεθάνει : Ατελείωτο πένθος . Και Οργή .Εμείς είμαστε το νεκρό κοριτσάκι κάτω από το νερό , εμείς πεθάναμε στον Έβρο ...