Αναγνώστες

Πέμπτη 6 Αυγούστου 2015

Θεοδωρίδης Παντελής:Κριτική προσέγγιση των θεωριών για την αιτιότητα

Κριτική προσέγγιση των θεωριών για την αιτιότητα....
 Πλήρες κείμενο: PDF Αρχείο


Κριτική προσέγγιση των θεωριών για την αιτιότητα με επίκεντρο το πρόβλημα του αιτιώδους συνδέσμου σε περίπτωση επέλευσης του εγκληματικού αποτελέσματος με μεσολάβηση πράξεων περισσοτέρων προσώπων
Συγγραφείς:Θεοδωρίδης Παντελής Πέτρου
Σχολή/Τμήμα:Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Νομική Σχολή, Τμήμα Νομικής
Γλώσσα:Ελληνικά
Ημ/νία έκδοσης:2015
Περίληψη:H αναζήτηση της αιτιώδους συνάφειας μεταξύ πράξης και αποτελέσματος είναι ένα από τα αρχαιότερα και πολυπλοκότερα προβλήματα της επιστήμης του Ποινικού Δικαίου. Κατά μια άποψη, εξάλλου, η εν λόγω προβληματική δεν επιλύεται με κριτήρια και αξιολογήσεις της ποινικής επιστήμης από τη στιγμή που το αντικείμενό της αφορά αμιγώς τον αντικειμενικό κόσμο, είναι επομένως προ-νομικό. Πράγματι, το γεγονός ότι η αναγκαιότητα ύπαρξης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ πράξης και αποτελέσματος δεν αποτυπώνεται ρητά στις αντικειμενικές υποστάσεις των εγκλημάτων δεν οφείλεται βέβαια σε κάποια αβλεψία του νομοθέτη, αλλά υποδηλώνει ακριβώς, ότι το εν λόγω στοιχείο αφορά την οντική διάσταση της πράξης και προηγείται οποιασδήποτε αξιολόγησης των στοιχείων εκείνων που καθιστούν μια συμπεριφορά αξιόποινη, όπως αυτά τυποποιούνται στην αντικειμενική υπόσταση του οικείου εγκλήματος. Κατά την ακριβώς αντίθετη άποψη, ωστόσο, η αιτιότητα, στο μέτρο που τίθεται ως πρόβλημα μιας νομικής πρότασης, δεν μπορεί παρά να μετατρέπεται σε νομική έννοια και να χρωματίζεται από τις ειδικότερες αξιολογήσεις του δικαιικού κλάδου που απασχολεί, εν προκειμένω του Ποινικού Δικαίου. Αυτή είναι σε αδρές γραμμές η κεντρική αντιπαράθεση στο πλαίσιο της αναζήτησης του αιτιώδους συνδέσμου, η οποία και απασχόλησε τη θεωρία του Ποινικού Δικαίου για τουλάχιστον δύο αιώνες. Γεγονός είναι ότι ένας φυσιοκρατικός, ντετερμινιστικός προσδιορισμός της αιτίας εκείνης που αναπόφευκτα οδηγεί σε ένα αποτέλεσμα, δεν κατέστη εφικτός στα πλαίσια της φυσικής επιστήμης και φιλοσοφίας. Περαιτέρω, αμφισβητήθηκε και σε γνωσιοθεωρητικό επίπεδο η ίδια η δυνατότητα της ανθρώπινης γνώσης να έχει πρόσβαση σε τέτοια δεδομένα, χωρίς να «χρωματίζονται» αυτά από τις αξιολογήσεις που ήδη προϋποθέτει η διερευνητική διαδικασία. Μήπως πρέπει λοιπόν να παραιτηθεί και η ποινική επιστήμη από τη χιμαιρική αναζήτηση μιας αμιγώς οντολογικά προσδιορίσιμης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της πράξης και του αποτελέσματος, και να στραφεί αντίθετα στην αναζήτηση της πράξης εκείνης που αξιολογικά ενδιαφέρει το Ποινικό Δίκαιο, ως άξια να της καταλογιστεί αντικειμενικά το αξιόποινο αποτέλεσμα; Αυτή είναι η πρόταση των περισσότερων θεωριών από το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα έως σήμερα, θεωρίες που υιοθετούν μια μικτή έννοια περί αιτιότητας, προσθέτοντας –πλάι στα εμπειρικά-φυσιοκρατικά- και αξιολογικά κριτήρια για την ανεύρεσή της, τα οποία αντλούν από το ίδιο το Ποινικό Δίκαιο. Στην παρούσα μελέτη, καταβάλλεται η προσπάθεια να εκτεθεί η εν λόγω ιστορική διαδρομή από τις φυσιοκρατικές προσεγγίσεις του 19ου αιώνα στις κανονιστικές προσεγγίσεις του αιώνα που πέρασε και να επισημανθούν τα επιμέρους πλεονεκτήματα αλλά και οι αδυναμίες των θεωριών αυτών. Τούτη η αξιολόγηση λαμβάνει χώρα σε πολλαπλά επίπεδα. Η εξέταση της λογικοσυστηματικής συνέπειας των επιμέρους επιχειρημάτων που θέτει η κάθε επιμέρους θεωρία περί αιτιότητας αλληλοδιαπλέκεται με ευρύτερες θεματικές του ποινικού δικαίου, όπως η προβληματική σχετικά με τη φύση του αδίκου αλλά και με την δικαιολόγηση της ποινής. Ακόμα, εξετάζεται η αντοχή των εμπειρικών και των κανονιστικών προσεγγίσεων υπό ένα γνωσιοθεωρητικό και επιστημολογικό πρίσμα. Τέλος, επιχειρείται η υπεράσπιση μιας σύγχρονης εμπειρικής θεωρίας, απαλλαγμένης από «αφελείς» ντετερμινιστικές παραδοχές και εμπλουτισμένης αντίθετα από λογικοσυστηματικά και τελεολογικά κριτήρια, αντλούμενα κυρίως από το δογματικό χώρο της συμμετοχής, όπως ρυθμίζεται υπό τον ισχύοντα Ποινικό Κώδικα.

Defining the causal link between act and result has always been a complex problem for Criminal Law Science. However, this is not a problem to be resolved with criteria and criminal law evaluations as it is exclusively objective and, therefore, deemed pre-legal. The need for a causal link between act and result is not expressly stated in the constituent elements of criminal acts, not to imply an oversight on the part of the legislator, but to indicate exactly that the particular element has an ontological dimension and precedes any evaluation of the elements that constitute a criminal practice, as these are standardized in the objective substantiation of the relevant crime. However, the opposition holds that causation, insofar as it forms part of a legal proposal, cannot constitute a legal construct connected to specific evaluations of a legal sector, in this case the Criminal Law. This is, in general terms, the main controversy in defining a causal link that has been a central issue in the Criminal Law theory for centuries. A naturalistic, deterministic definition of a cause that leads to an unavoidable result has not yet been achieved, by either science or philosophy. Furthermore, epistemology has long questioned the potential of the human knowledge to reach such information without being affected by the evaluations necessary in an explanatory process. Should Criminal Law refrain from the illusion of an ontologically determined causal link between act and result and search for an act that objectively deserves to be imputed the offence? Most theories expressed at the end of the 20th century support this view and a mixed concept of causation, adding benchmarks to the existing empirical and naturalistic criteria, which they derive from Criminal Law. The present study aims to mark the historical framework, from the naturalistic approaches of the 19th century to the regulatory approaches of the 20th century, as well as to underline the specific advantages and shortcomings of the aforementioned theories. The necessary assessment is conducted on multiple levels. The analysis of the logical consequence, for the specific arguments of each individual theory on causation, interweaves with broader thematic areas of the criminal law, such as nature of the crime and justification of sentence. In addition, empirical and regulatory approaches are being examined from an epistemological point of view. Finally, a new empirical theory is being proposed, one that is free of deterministic assumptions but enhanced with teleological criteria, derived mainly from the dogmatic domain of participation, as defined by the Criminal Code.
----------------------------------------------------------------------------------------------------- 

Τετάρτη 5 Αυγούστου 2015

αυτος ειναι ο Αυγουστος που σημαδευει Μοιρες(Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2011)

Αύγουστος μήνας ,μοναξιά,χαρτιά κι ανεμιστήρες


σένα δωμάτιο κλειστό,γεμάτο σιωπή

-κατρακυλάς ανήμπορος στου χρόνου την Οπή

αυτός είναι ο Αύγουστος που σημαδεύει Μοίρες


Σαν ένα ενδιάμεσο ,σαν διάλειμμα του Χρόνου

σα στάση αναλογισμού του ενδόμυχου σου πόνου

Ζέστη , κατακαλόκαιρο , σταγόνες του Ιδρώτα

Αλίμονο : τίποτε πια δεν θα ναι όπως πρώτα ..



Μοιάζουνε δίχως τελειωμό του Αύγουστου τα Βράδια

κι ένας πεσσός πεσσεύεται και παίζει με τα Ζάρια

Τρίτη 4 Αυγούστου 2015

Κριστόφ Κισλόφσκι Ο "Δεκάλογος" Dekalog5 «Ου φονεύσεις»


Τι δεν ειναι Δημοκρατία;

Τι δεν ειναι Δημοκρατία;


Ε δεν ειναι δημοκρατια η γκαιμπελιστικη συκοφαντία
 οι ''διαρροές'' των υποκλοπών της Ευπ στον κιτρινο τυπο και τιβι

η ασυστολη δημαγωγια των ασχέτων,η

φτηνεια , ο τηλελαικισμός και ο ρατσισμος ως ο σοσιαλισμος των ηλιθίων

το να περνεις την Βλακεια σου ως μετρο των αλλων, ο ναρκισσισμός του ψεμματος σου , ο ηλιθιος πολιτικός αυνανισμός της εθνικιστικής αυταρέσκειας,

το ΓΛΥΦΕΙΝ,

η κατινιά της μικροπολιτικής , ο κυνισμός αυτών που ενώ μιλούν για πατριωτισμό καινε την πατριδα

(η την βυθιζουν στην αβασταχτη λασπη την μικρονοια ,τον μικρομεγαλισμό, την Κατηφεια ,την πληρη Σηψη)

Δεν εινα Δημοκρατια αυτά.



το να ναρκισσευομαστε μες τη Μiζερια μας δεν ειναι Δημοκρατία


Δημοκρατια δεν ειναι




Ουτε η λατρεια της αποτελεσματικοτητας ο παραγοντισμός,η παρακαμψη της αρχης της νομιμοτητας ,οι προληπτικές συλληψεις παιδιων,ο νεοφιλελευθερος ολοκληρωτισμός ,η λατρεια του ασήμαντου ,ο μηδενισμός του καρριεριστα .....
εν πασει περιπτωσει η δημοκρατια δεν ειναι ουσια , ουτε αξια ουτε ομως και απλή διαδικασια


Ειναι να πλεεις στ'ανοιχτά, αντεχοντας ,να μη χανεις την ανθρωπιά σου μπροστα στη προκληση..

Ειναι κενή και ταυτοχρονα γεματη μες την διαφανη ανοιχτοσυνη της ..


Ειναι να αποδεχεσαι αυτο που εισαι και ταυτοχρονα να ανεχεσαι αλλά κυριως να αντεχεις την διαφορετικοτητα ..


Κι αυτο το τελευταιο , η αντοχή γινεται ολο και πιο δυσκολο στις μερες μας

Σάββατο 1 Αυγούστου 2015

έτσι ξαφνικά μαρμαρώσανε'

έτσι ξαφνικά μαρμαρώσανε' η γυναίκα λίγο ανασηκώθηκε ο άνδρας πνίγηκε μες τις σελίδες του βιβλίου του -κοιτάζοντας τα Νυχτοπούλια της οροφής- να κρέμονται ,περιμένοντας - το τέλος της αγάπης.

Παρασκευή 31 Ιουλίου 2015

ΜΟΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ. ... Μια αξιοπροσεκτη (και με εναν γονιμο τροπο ΕΠΙΚΑΙΡΗ)αναρτηση απο τον Celin .(.αναδημοσιευση ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΟΣ)


ΜΟΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

Απο το βιβλιο της Nancy McWilliams,"ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ",μτφρ:Αντωνια Καραμπετσου,ΕΚΔΟΣΕΙΣ:ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ                 


            ΜΟΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ  Μια απο τις στρατηγικες που εχουν τη δυνατοτητα να χρησιμοποιουν οι ανθρωποι για την αντιμετωπιση των αγχογονων και αλλων οδυνηρων καταστασεων,ειναι η μονωση του συναισθηματος απο το γνωστικο περιεχομενο μιας καταστασης.Με πιο τεχνικους ορους,το συναισθηματικο στοιχειο μιας εμπειριας η μιας ιδεας ειναι δυνατον να διαχωριστει απο τη γνωστικη του διασταση.Η μονωση του συναισθηματος ως αμυνα,εχει μεγαλη αξια:οι χειρουργοι δεν θα ηταν σε θεση να εργαζονται αποδοτικα εαν διαρκως τους απασχολουσε η αγωνια των ασθενων τους,η προσωπικη τους αποστροφη,η δυσφορια η ο σαδισμος τους την ωρα που χειρουργουν καποιον  ασθενη.Ουτε στρατηγοι θα ηταν σε θεση να σχεδιασουν μια μαχη ενα τους απασχολουσε διαρκως η φρικη του πολεμου.Ουτε ομως και οι αστυνομικοι θα μπορουσαν να διερευνουν βιαια εγκληματα χωρις να καταρρακωνονται ψυχικα.  Σε κοινωνικο επιπεδο η λειτουργια της μονωσης του συναισθηματος αποδιδεται με τον ορο "ψυχικο μουδιασμα" (psychic numbing),που επινοησε ο Lifton (1968).Mε τον ορο αυτον επεξηγειται η συνεπεια μιας καταστροφης που υφισταται το ατομο.Οι θεραπευτες που εργαστηκαν με επιζησαντες του Ολοκαυτωματος αναφερουν οτι εμειναν αναυδοι απο τον ξυλινο λογο που χρησιμοποιουσαν αυτοι οι ανθρωποι οταν περιεγραφαν τις φρικαλεοτητες που ειχαν υποστει και οι οποιες ξεπερνουσαν καθε φαντασια.Ο πολιτικος επιστημονας Herman Kahn (1962) εγραψε ενα πολυ σημαντικο βιβλιο για τα πιθανα αποτελεσματα μιας πυρηνικης καταστροφης.Εκεινο που προκαλει εντυπωση στο βιβλιο του ειναι οτι οι πιο φρικτες συνεπειες της ατομικης καταστροφης περιγραφονται λεπτομερως με εναν αποστασιοποιημενο,σχεδον κεφατο τροπο.Αν κ σε ακραιες καταστασεις η μονωση εχει μια πραγματικα προσαρμοστικη αξια για το ατομο,η αμυνα αυτη βρισκεται ενα βαθμο πιο πανω απο τη Διασχιση:η οδυνηρη εμπειρια δεν εξαλειφεται εξ ολοκληρου απο τη συνειδηση,αποκοπτεται ομως απο το συναισθηματικο της νοημα.  Η μονωση μπορει επισης να γινει μια κεντρικη αμυνα του ατομου ακομη κ χωρις προηγουμενα τραυματικα γεγονοτα,μεσω καποιας συγκεκριμενης ανατροφης που δεχεται το παιδι σε συνδυασμο με την ιδιοσυγκρασια του.Ολοι εχουμε γνωρισει μερικους ανθρωπους οι οποιοι ισχυριζονται οτι δεν εχουν συναισθηματικες αντιδρασεις απεναντι σε πραγματα που οι υπολοιποι απο εμας αντιδρουμε με εντονα συναισθηματα.Αυτοι οι ανθρωποι μερικες φορες θεωρουν τη κατασταση τους πλεονεκτημα και εξιδανικευουν την αποκλειστικη εκφραση λογικων σκεψεων απο μερους τους.Ο θαυμασμος του πολιτισμου μας για αυτη την ικανοτητα διαχωρισμου του συναισθηματος απο τη λογικη φαινεται στη πραγματικη αφοσιωση του τηλεοπτικου κοινου στο "STAR TREK" και ειδικοτερα στον χαρακτηρα του Spock.Το γεγονος οτι η μονωση θεωρειται μια μαλλον αμυντικη και οχι φυσικη διαθεση φαινεται απο την αποφαση των συγγραφεων της σειρας να προσδωσουν στον Mr.Spock, μια λανθανουσα συναισθηματικη πλευρα,οι καταβολες της οποιας εντοπιζονται στη γηινη μητερα του.  Συμφωνα με τους ψυχαναλυτικους στοχαστες,η μονωση ειναι η πιο πρωτογονη "διανοητικη" αμυνα και το βασικο στοιχειο της ψυχολογικης λειτουργιας ,μηχανισμων οπως η διανοητικοποιηση,η εκλογικευση και η ηθικοποιηση...Το κοινο χαρακτηριστικο τους ομως ειναι η αποπομπη στο ασυνειδητο των προσωπικων συναισθηματικων επιπτωσεων καθε καταστασης,ιδεας η γεγονοτος.Οταν η βασικη αμυνα ενος ατομου ειναι η μονωση και το προτυπο ζωης του αντανακλα την υπερεκτιμηση της σκεψης κ την υποτιμηση του συναισθηματος,τοτε ο χαρακτηρας του αποκαλειται ψυχαναγκαστικος.                               ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ  Διανοητικοποιηση ειναι ο ορος που χαρακτηριζει μια πιο εξελιγμενη παραλλαγη της μονωσης του συναισθηματος απο τη νοηση.Η  τυπικη δηλωση ενος ατομου που χρησιμοποιει τη μονωση ειναι οτι δεν εχει συναισθηματα,ενω το ατομο που χρησιμοποιει τη διανοητικοποιηση κανει μεν λογο για συναισθηματα αλλα με εναν τροπο ο οποιος μοιαζει να στερειται συναισθηματος. Για παραδειγμα,το σχολιο "ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΟ,ΛΟΙΠΟΝ,ΕΧΩ ΘΥΜΩΣΕΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ..",\

ειπωμενο με εναν ανεμελο αποστασιοποιημενο τονο,αποκαλυπτει ουσιαστικα οτι,παρολο που η ιδεα της βιωσης ενος συναισθηματος του θυμου γινεται θεωρητικα αποδεκτη απο το ατομο,η πραγματικη εκφραση αυτου του συναισθηματος συνεχιζει να εμποδιζεται.Οταν κατα τη διαρκεια της ψυχαναλυσης οι ασθενεις προχωρουν σε διανοητικοποιησεις για τη θεραπεια τους,εχουν τη ταση να αναφερουν τις εμπειριες τους απο αυτην (εννοει:τη θεραπεια) με εναν τονο που μοιαζει περισσοτερο με μεταδοση μετεωρολογικου δελτιου της ψυχης τους παρα με αποκαλυψη καποιου σημαντικου γεγονοτος με συναισθηματικη απηχηση.Στη προεδρικη καμπανια του 1988 οταν ο Μαικλ Δουκακης ερωτηθηκε σχετικα με την αντιδραση του σε εναν υποθετικο βιασμο της συζυγου του,ηρθε αντιμετωπος με την περιφρονηση του κοινου λογω της αμυνας της διανοητικοποιησης που χρησιμοποιησε   (ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ(ΣΕΛΙΝ): Η ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΡΙΑ McWILLIAMS,ANAΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΤΑΙ ΟΤΙ ΣΤΟΙΧΙΣΕ ΣΤΟΝ ΔΟΥΚΑΚΗ ΤΗ ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ,ΟΤΑΝ ΣΕ ΕΝΑ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ DEBATE ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ GEORGE BUSH,TOY EΓΙΝΕ Η ΠΕΡΙΦΗΜΗ ΕΡΩΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝ ΘΑ ΖΗΤΟΥΣΕ ΤΗ ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΠΟΙΝΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΟ ΒΙΑΣΜΟ Κ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΗΣ ΣΥΖΥΓΟΥ ΤΟΥ. Κ ΕΚΕΙΝΟΣ,ΠΑΡΑΜΕΝΟΝΤΑΣ ΣΤΑΘΕΡΟΣ ΣΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΠΟΙΝΗ, -ΟΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΚΑΤΑ,ΟΙ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡ- ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΑΤΑΡΑΧΟΣ ΟΤΙ ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ,ΟΧΙ,ΔΕ ΘΑ ΖΗΤΟΥΣΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΤΗΣ ΣΥΖΥΓΟΥ ΤΟΥ. Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΥΤΗ ΣΟΚΑΡΕ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ ΚΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΟΤΙ ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΤΗΝ ΗΤΤΑ ΤΟΥ ΔΟΥΚΑΚΗ,Ο ΟΠΟΙΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ ΠΡΟΗΓΟΥΤΑΝ ΣΤΙΣ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ BUSH)  H διανοητικοποιηση χειριζεται τη συνηθισμενη συναισθηματικη υπερφορτωση με τον ιδιο τροπο που η μονωση χειριζεται την τραυματικη υπερδιεγερση.Η ικανοτητα ενος ατομου να μπορει να σκεπτεται λογικα σε μια συναισθηματικα φορτισμενη κατασταση ειναι ενδεικτικη της υπαρξης ενος ισχυρου 
Εγω,και στον βαθμο που οι συναισθηματικες πτυχες της καταστασης υφιστανται τελικα επεξεργαια και καταληγουν σε συναισθηματικη αναγνωριση,η εν λογω αμυνα λειτουργει εποικοδομητικα.
Πολλοι ανθρωποι αισθανονται οτι εχουν κανει ενα αλμα στην ωριμανση της προσωπικοτητας τους οταν βλεπουν οτι κατω απο ψυχοπιεστικες καταστασεις ειναι ικανοι να αντιδρουν με διανοητικοποιηση και οχι με μια παρορμητικη,αντανακλαστικη αντιδραση. Οταν ομως ενα ατομο φαινεται οτι δεν εχει την ικανοτητα να απομακρυνθει απο μια αμυντικη,χωρις συναισθημα θεση,οπως συνεβη με τον κυριο Δουκακη,τοτε οι αλλοι διαισθανονται οτι δεν ειναι ειλικρινες.
Το σεξ,ο αστεισμος,η καλλιτεχνικη εκφραση και αλλες ευχαριστες μορφες παιχνιδιου των ενηλικων μπορει να απουσιαζουν χωρις λογο σε ενα ατομο που εχει μαθει να εξαρταται απο τη διανοητικοποιηση για να αντιμετωπιζει τη ζωη

Λευκή κορδέλα

ΛΕΥΚΗ ΚΟΡΔΕΛΑ Είδα ξανά, χάρη στο Kemes τη Λευκή Κορδέλα του Χάνεκε (2009). Οπου ένας δάσκαλος αφηγείται παράξενα γεγονότα σε γερμανι...