το βιβλιο Τοπικοποιηση

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΛΕΜΠΑΣ

Τοπικοποίηση

από το παγκόσμιο...στο τοπικό,

ένας οικολογικός κόσμος είναι δυνατός

Το βιβλίο σκιαγραφεί το πρόταγμα της τοπικοποίησης, σαν απάντηση στην “υπαρκτή” παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού και στην προοπτική να επικρατήσει στο μέλλον ένα σύστημα ακόμα πιο βίαιο, εκμεταλλευτικό και καταστροφικό για τον άνθρωπο και τη φύση. Η Τοπικοποίηση είναι η στροφή σε μια αποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη οικολογική κοινωνία, που θα έχει σαν κύτταρο την αυτοδύναμη κοινότητα και θα στηρίζεται στην άμεση δημοκρατία και στον συνομοσπονδιακό κοινοτισμό(ομοσπονδίες δήμων-συνομοσπονδίες περιφερειών-ομοσπονδίες εθνών ). Στα πλαίσιά της οι άνθρωποι και οι κοινοτικές τους συλλογικότητες θα μπορέσουν να επαναπροσδιορίσουν τις ανάγκες τους, να ελέγξουν τη ζωή, το χρόνο τους και την τοπική οικονομία. Να αναβαθμίσουν τη ποιότητας ζωής, πρόνοιας και περιβαλλοντικής προστασίας. Να αποκαταστήσουν το αίσθημα ασφαλείας για το μέλλον, στα πλαίσια ενός ισορροποιημένου οικοσυστήματος.

Απορρίπτοντας τον ανταγωνισμό, σαν διαδικασία ανάπτυξης και δίνοντας έμφαση στη συνεργασία-αλληλεγγύη θα μπορέσουν να πετύχουν την ισοκατανομή εξουσίας σε όλα τα επίπεδα με απεξάρτηση από τις αγορές και το χρήμα. Θα εμπνευσθούν για να δημιουργήσουν ένα νέο πολιτισμικό ρεύμα και μια νέα αυτοκαθοριζόμενη κοινωνία, ξεκινώντας από την τοπική κοινωνία, σε σχέση απόρριψης, αναδιάρθρωσης και ρήξης με τα μεγασυστήματα της παγκοσμιοποίησης και του κεντρικού εθνικού κράτους.

Ο Γιώργος Κολέμπας είναι πρώην εκπαιδευτικός Μ.Ε. και οικο-γεωργός στο Πήλιο. Από το 1990, που “επανατοπικοποιήθηκε”, προσπαθεί δια του “παραδείγματος” να συμβάλει στη διαμόρφωση της κατεύθυνσης της τοπικοποίησης. Ειδικά το δεύτερο μέρος του βιβλίου του ασχολείται με θέματα που ήταν αντικείμενο της δραστηριότητάς του αυτά τα χρόνια.

« η στοά »του Κάφκα, το πλάσμα και οι συγχρονες ταυτοτητες

Στο διήγημα« η στοά »του Κάφκα, το πλάσμα που εγκατοικεί σε αυτήν, εξερευνά απεγνωσμένα την πηγή των θορύβων πού απειλούν την φωλιά και τον ίδιο- άλλωστε δεν υπάρχει θέμα διάκρισης τους: το κτίσμα είναι απερίγραπτα δαιδαλώδες, όπως είναι οι συνειρμοί του κατοίκου του, αφιλόξενο και απρόσιτο, όπως ο ίδιος. Την στοά την χαρακτηρίζει όπως το πλάσμα απόλυτη εσωτερικότητα, μοναδική εσωστρέφεια και ενδοσκόπηση, και κυρίως σιωπή «Το ομορφότερο όμως μέσα στη στοά είναι η ησυχία της . Βέβαια είναι απατηλή. Μια φορά μπορεί ξαφνικά να διακοπεί και όλα τέλειωσαν . Προς το παρόν όμως είναι ακόμα εδώ }[1]
Μπορούν τα χαρακτηριστικά του πλάσματος της στοάς να αποδοθούν στις σύγχρονες ταυτότητες; Σε μια πρώτη μάτια οι διαφορές είναι έντονες Οι σύγχρονες ταυτότητες είναι θορυβώδεις και υπέρ κινητικές, το πλάσμα σιωπηλό και ακίνητο. Όμως, κατά τη γνώμη μου, υπάρχει μια ενδόμυχη ομοιότητα: παρά τις διάφορες: τόσο ο θόρυβος των σύγχρονων ταυτοτήτων όσο και η ησυχία του πλάσματος προκαλείται από τον απωθημένο φόβο, το άγχος , την αγωνία
[1] Φρανς Κάφκα , Η στοά. Στο Φρανς Κάφκα, Στο Υπερώο και αλλά διηγήματα , μτφ Δημήτρης Δήμου Νεφέλη

΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄

ο μύθος του σκαντζόχοιρου ,είναι ένα απο τα γνωστότερα κομμάτια απ ολόκληρο το έργο του Σοπεναουερ «Μια παγωμένη χειμωνιάτικη μέρα , μερικοί σκαντζόχοιροι στριμώχτηκαν κοντά κοντά μεταξύ τους, για να προφυλαχτούν ζεσταίνοντας ο ένας τον άλλον και για να γλιτώσουν από την παγωνιά . Γρήγορα όμως ένιωσαν τα αγκάθια των άλλων σκαντζόχοιρων πάνω τους και αυτό τους έκανε να ξαναχωρίσουν. Όποτε η ανάγκη για ζεστασιά τους ξανάφερνε κοντά, το πρόβλημα με τα΄ αγκάθια τους επαναλαμβανόταν. Παράπαιαν λοιπόν ανάμεσα σε δυο κακά, ώσπου ανακάλυψαν την σωστή απόσταση απ ¨την οποία μπορούσαν να ανεχτούν ο ένας τον άλλον .»

Περι εαυτου και εξελιξης του

Γιάννη λες ”δεν είναι ο παρών εαυτός σου αποτέλεσμα της μίας από τις πολλές δυνατότητες εξέλιξης που είχαν διαμορφωθεί ώς τα 13 του;

Ειναι …και αυτό. Αλλα οχι ως Εντελεχεια (με την αριστοτελικη εννοια…

Ειναι αποτελεσμα της μιας απο τις πολλες δυνατοτητες
και ταυτοχρονα της συναρμογής αυτής της δυνατοτητας με απειρες αλλες επιρροές του εξωτερικου κσομου … οπως
και της μετεξελιξης αυτης της δυνατοτητας σε πολλές αλλες δυνατοτητες και συναρθρωσεις ..στα 15 , 20 30 κ.ο.κ
Και μιας εκ των υστερων αφηγηματικής δομής που να δινει σε αυτή την απειρία συναρμογών μια συνεκτική αφομοιωτική δομή…

(Σαν να μπαινεις σε ενα λαβυρινθο- και βλεπεις ας πουμε 5 πορτες -μπαινεις στη μια και βλεπεις αλλες 5 , κ.ο.κ
και οταν φτανεις καπου -_οπου παντα υπαρχουν απειρες αλλες δυνατοτητες - να λεςαπο μεσα σου’ Ηταν γραφτό μου να ακολουθήσω αυτή την διαδρομή”

( και αυτό ειναι ανθρωπινο …πολυ ανθρωπινο -γιατί σκηνοθετει τη σχεση σου με το Πραγματικό που ειναι απειρο με μια εκ των Υστερων φαντασιωση Νοήματος-κατι σαν εσωτερικός ”Μιτος της Αριαδνης” )

Πω Πω ..Μπουρδουκλωθηκα πάλι
πάντως …ο ”εαυτός” - Η προσωπική ταυτοτητα- αλλη μια εξαιρετικά ενδιαφερουσα συζήτηση.

Σχόλιο από Νοσφεράτος | Δεκέμβριος 5, 2007

http://pontosandaristera.wordpress.com/2007/11/13/5-11-2007/
σχ 277

Μπλογκόσφαιρα

Εδω θα βρειτε διαφορες σκεψεις -δικες μου και αλλων - για την Μπλογκοσφαιρα ,το πως επιδρα στις ταυτοτητες ,στην αισθηση χωρου- χρονου, γιατι γινονται καυγαδες στην Μπλογκοσφαιρα κλπ

La Chinoise - Movie Trailer(κλικ)

Γκονταρ..\
Jean-Luc Godard
From Wikipedia, the free encyclopedia

http://en.wikipedia.org/wiki/Jean-Luc_Godard

''La Chinoise (1967) saw Godard at his most politically forthright yet. The film focused on a group of students and engaged with the ideas coming out of the student activist groups in contemporary France. Released just before the May 1968 events, the film is thought by some to foreshadow the student rebellions that took place.''

Μήπως η Μπλογκοσφαιρα

Και , ακόμα , για να σκεφτουμε πάλι (για να μπερδευτουμε περισσοτερο ) το τρομερό ερώτημα του Νίτσε «Και όλα αυτά έχουν συμβεί αναρίθμητες φορές μέχρι τώρα – και αν πρόκειται να ξανασυμβούν αναρίθμητες φορές στο μέλλον ; ”


Θελω να πώ:Μήπως η Μπλογκοσφαιρα και αυτά που -νομιζουμε-πως μας απασχολουν και οι φοβεροι καβγαδες , και το ξυλο ,που σβηνεται και ξαναγραφεται με τόση ευκολία, δεν μας αιχμαλωτίζει σε ενα σκανδαλο ‘ πλαστής αιωνιοτητας ή ψευδαισθησης αιωνιοτητας-(κα φαντασιωσης παντοδυναμιας,σε κατι που θυμίζει τον ενοικο του Πολανσκι(να αλλη μια αγαπημενη μου ταινια) σε ενα διαρκές πηγαινελα σε ακινητο παρόν απο το οποιο ουτε ο ιδιος ο Εωςφόρος δεν μπορεί να δραπετευσει
...

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ
http://panosz.wordpress.com/2007/03/04/%ce%bf%ce%b9-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%bc%ce%bf%cf%81%cf%86%cf%8e%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%84%ce%b1%cf%85%cf%84%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1%cf%82/

Τι σημαινε η λέξη Εθνος

πηγή http://www.geocities.com/tuki8eblom/lek.html

βλ και :Παντελής Λέκκας, Η εθνικιστική ιδεολογία, πέντε υποθέσεις εργασίας στην ιστορική κοινωνιολογία, εκδόσεις Κατάρτι, 1996 (β έκδοση

Η λέξη έθνος στους αρχαίους κλασικούς έχει πολλές σημασίες, καμία από αυτές όμως δεν αντιστοιχεί σε αυτήν που της αποδίδουμε σήμερα.

Στον Όμηρο για παράδειγμα, έχει την έννοια της συντροφιάς (”έθνος εταίρων”, Ιλ. Γ32, Η115), του στρατού γενικά (”έθνος λαών”, Ιλ. Ν495, “έθνεα πεζών” Ιλ. Λ724) ή κάποιας συγκεκριμένης στρατιάς “έθνος Αχαιών”, Ιλ. Ρ552), του σωρού νεκρών (”έθνεα νεκρών”, Οδ. λ34, κ526) και τέλος του σμήνους εντόμων ή πτηνών (”έθνεα μελισσάων, ορνίθων, μυιάων”, Ιλ. Β87, 459, 469). Στον Πίνδαρο απαντάται με τις σημασίες είτε του φύλου (”ανέρων έθνος”, Ολ. 1,66, “έθνει γυναικών” Πυθ. 4,252) είτε του συγγενούς (Νεμ. 5,43). Στον Ηρόδοτο αναφέρεται στη φυλή, το γένος (” Μηδικόν έθνος”, 1,101) ή στις ελληνικές πόλεις - στον πληθυντικό! - που υπέκυψαν στους Πέρσες (”των μηδισάντων εθνέων των Ελληνικών”, 9,106,3) στον Θουκυδίδη σε διάφορες φυλές, ελληνικές ή βαρβαρικές (1,3 και 3,92) και στον Ξενοφώντα στην φυλή ή το γένος (”Πομπάς εποίησαν κατά έθνος έκαστος των Ελλήνων” Αναβ. 5,5,5), στο φύλο (”Θήλυ έθνος”, Οικον, 7,26) και στη συντεχνία ή την επαγγελματική ομάδα (οίσθα τι έθνος ηλιθιώτερον ραψωδών;”, Συμπ. 3,6). Στον Αισχύλο χρησιμοποιείται για τις Ερινύες (Ευμ. 366) ή για οπλισμένη ομάδα (”έθνος μαχαιροφόρον” , Περσ. 56), και στον Σοφοκλή αναφέρεται σε αγέλες ζώων (”θηρών …έθνη”, Αντ. 344 και Φιλ. 1147). Στον Πλάτωνα η λέξη έθνος έχει την έννοια του είδους (ιχθύων έθνος, Τίμ. 92γ), της επαγγελματικής ομάδας (δημιουργικόν έθνος, Γοργ. 455β, έθνος κηρυκικόν, Πολιτικός 290β) και του γένους ή της φυλής (των Θετταλών…πενεστικόν έθνος - Νόμοι 776δ), ενώ στον Αριστοτέλη ο όρος αναφέρεται στις βαρβαρικές φυλές σε αντιδιαστολή με τις ελληνικές (Πολιτικά, 1324β10). Οι σημασίες της λέξης λοιπόν ποικίλλουν και όχι μόνο δεν έχουν την σημερινή πολιτισμική και πολιτική φόρτιση, αλλά δεν αναφέρονται καν σε μία και μόνη θεματική κατηγορία.

Και στην Παλαιά Διαθήκη όμως (μετάφραση των Ο) η λέξη έθνος χρησιμοποιείται για το χαρακτηρισμό όχι του εβραϊκού ή άλλου έθνους με τη σύγχρονη σημασία, αλλά όλων όσοι δεν ανήκουν στην εβραϊκή θρησκευτική κοινότητα, δεν πιστεύουν δηλαδή στο θεό του Ιεχωβά (ινατί εφρύαξαν τα έθνη; - Ψαλμ. β΄1).

Ανάλογη σημασία θρησκευτικής διάκρισης έχει και στην Καινή Διαθήκη (”Εις οδόν εθνών μη απελθήτε” - Ματθ. Ι,5) ╈αι στα αποστολικά κείμενα (”Εν τη κατασχέσει των εθνών” Πράξεις, Ζ45 και “των εθνών τε και των Ιουδαίων” Πράξεις ΙΔ5) ενώ ο Παύλος (”ο εθνών απόστολος” Προς Ρωμαίους, ΙΑ,13) τη χρησιμοποιεί για να χαρακτηρίσει τους μη εβραϊκής καταγωγής χριστιανούς (Προς Ρωμαίους, ΙΕ27).
Στους Λατίνους η λέξη natio συναντάται στον Κικέρωνα με τη σημασία άλλοτε της θεότητας της γέννησης (N.D., 3,18,47) και άλλοτε της φυλής (N.D. 2,29,74, Q.Fr.1,1,9 27, Phil. 10,10,20.) της κοινωνικής τάξης (Sest. 44,96) ή κάποιας μερίδας υποψηφίων (Pis. 23,55). Στον Βάρρωνα εννοείται ως ράτσα ζώων (R.R., 2.6.4.) ή ανθρώπων (L.L., 9,93), στον Πλίνιο ως είδος ζώων ή πραγμάτων (22,24,50 109 και 21,14,49 83), στον Πλαύτο ως γένος ανθρώπων (Men. 2,1,34 και Rud. 2,2,6) ενώ παρόμοια σημασία έχει και στον Τάκιτο (G. 38).
Με την επικράτηση του χριστιανισμού η λέξη έθνος και τα παράγωγά της δηλώνουν τους μη Χριστιανούς, όπως προκύπτει από τα Πατερικά κείμενα αλλά και από τη χρήση της λέξης natio στην εκκλησιαστική λατινική του Τερτυλλιανού (De Idol. 22). Κι αυτή όμως η σημασία αλλάζει στην μεσαιωνική Δύση όπου ο όρος natio αποτελεί νομική έννοια για την υποδήλωση της οργανωμένης κοινότητας ή του μοναστικού τάγματος μέσα στα εκκλησιαστικά συμβούλια και τα πανεπιστήμια. Εξίσου άσχετες προς τη σημερινή έννοια είναι και οι σημασίες της λέξης nation στις λατινογενείς γλώσσες εώς και τον 18ο αιώνα. Είναι άξιος προσοχής για τις πολλαπλές συνδηλώσεις της λέξης μέχρι και σχετικά πρόσφατα ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιειται από τον Άνταμ Σμιθ στο Ο Πλούτος των Εθνών που εκδίδεται το 1776, έτος διακήρυξης της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας.βλ στο
http://www.geocities.com/tuki8eblom/lek.html
Σχόλιο από Νοσφεράτος Νοέμβριος 27, 2007
.

Η εμμονή στον ισχυρισμό περί αρχαιότητας του έθνους παρουσιάζει λοιπόν εξαιρετικές δυσκολίες. Αυτό και μόνον αρκεί για να υποδηλώσει το σύγχρονο χαρακτήρα του εθνικισμού, της σύγχρονης εκείνης ιδεολογίας που στρέφεται γύρω από μίαν έννοια που δεν υπήρχε σε προηγούμενες κοινωνίες. Ο ίδιος ο όρος εθνικισμός είναι φυσικά άγνωστος πριν από τον 18ο αιώνα, αφού εμφανίζεται για πρώτη φορά μόλις στα 1798 και καθιερώνεται μόλις στα τέλη του 19ου αι. Ο ακριβής προσδιορισμός του γενέθλιου σημείου του εθνικισμού έχει συχνά αποτελέσει αντικείμενο διαφωνιών και ταυτίζεται άλλοτε με τον αγγλικό εμφύλιο πόλεμο (1642), άλλοτε με το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας (1772) άλλοτε με τη διακήρυξη της αμερικάνικης ανεξαρτησίας (1776), άλλοτε με τη γαλλική επανάσταση (1789) και άλλοτε με τον Λόγο προς το Γερμανικό Έθνος του Φίχτε (1807). Οι περισσότεροι πάντως μελετητές συμφωνούν πως η γένεση του εθνικισμού πρέπει να τοποθετηθεί στο πέρασμα από τον 18ο στον 19ο αιώνα στην Ευρώπη. Πρόκειται λοιπόν για κατ’ αρχάς ευρωπαϊκό φαινόμενο που εξαπλώνεται ραγδαία μέσα σε λιγότερο από 2 αιώνες σε ολόκληρη την υφήλιο.

(Παντελής Λέκκας, Η εθνικιστική ιδεολογία, πέντε υποθέσεις εργασίας στην ιστορική κοινωνιολογία, εκδόσεις Κατάρτι, 1996 (β έκδοση) …