Και αν μέσα μας η θλιψη μας σαν συννεφο μας βρεχει η ποιηση ειναι ξανά Ποδηλατο που τρεχει

η ποιησις αποσταγμα στιλβοντος ποδηλάτου

με λεξεις ,γευσεις ,μυρωδιες του κοσμου τ’αοράτου

οι στιχοι μοσχολουλουδα εν μεσω ξηρασιας

σε τουτη που μαραινεται γωνια της Ευρασιας

η ποιησις κι οι ποιητές που λαμπουν μες τη σκονη

-Βαρυς χειμωνας ερχεται που ολα τα παγώνει-

η ποιησις που πεθανε κιολους μας ανασταινει

σαν τον Χριστουλη στον σταυρο , στη χωρα που πεθαινει

η ποιησις ειναι ,ξανα ,το Φως τ’Αυγερινου μας

του Εωσφορου αναλαμπή στη μεση του Χαμου μας

Κιαν μέσα μας η θλιψη μας σαν συννεφο μας βρεχει

η ποιηση ειναι ξανά Ποδηλατο που τρεχει