η ποιησις αποσταγμα στιλβοντος ποδηλάτου
με λεξεις ,γευσεις ,μυρωδιες του κοσμου τ’αοράτου
οι στιχοι μοσχολουλουδα εν μεσω ξηρασιας
σε τουτη που μαραινεται γωνια της Ευρασιας
η ποιησις κι οι ποιητές που λαμπουν μες τη σκονη
-Βαρυς χειμωνας ερχεται που ολα τα παγώνει-
η ποιησις που πεθανε κιολους μας ανασταινει
σαν τον Χριστουλη στον σταυρο , στη χωρα που πεθαινει
η ποιησις ειναι ,ξανα ,το Φως τ’Αυγερινου μας
του Εωσφορου αναλαμπή στη μεση του Χαμου μας
Κιαν μέσα μας η θλιψη μας σαν συννεφο μας βρεχει
η ποιηση ειναι ξανά Ποδηλατο που τρεχει
