Καθώς γλιστρουν οι σταλες του ιδρωτα

Ιούνιος 29, 2007 στο 3:22 μ.μ

Καθώς γλιστρούν οι στάλες του Ιδρώτα
Γίνονται πάλι σκοτεινά όπως και πρώτα
Τα μονοπάτια τα σοκάκια και οι δρόμοι
Όπου γλιστρούμε σαν σκιές , τα δέντρα

Που μοιάζαν να χουνε καρπούς ήταν ξερά ,

κι αερικά μας αποδειχτήκαν τα ελπιδοφόρα νέα ,φρούδες οι ελπίδες ,στα μουντά,
εκεί που ένας ψεύτης ήλιος ,δήθεν μας χαμογελά
εκεί μοιραίοι
δειλοί και άβουλοι αντάμα
Προσμένουμε (και πάλι δήθεν ) ένα θάμα …