Το ισλάμ της Μαργιάν Σατραπί Αναμνήσεις μιας παιδικής ηλικίας (Στο Ιράν του Χομεϊνί)Πηγη: Ελευθεροτυπία

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.article&id=87954

Το ισλάμ της Μαργιάν Σατραπί Αναμνήσεις μιας παιδικής ηλικίας (Στο Ιράν του Χομεϊνί) Από τις Μαρία και Ελένη Θ. Παξινού 

Μαργιάν Σατραπί 1. Περσέπολις, μια αληθινή ιστορία εικονογράφηση: Μαργιάν Σατραπί μτφρ.: Γεωργία Τσάκωνα, Μελίττα Γκουρτσογιάννη 2. Περσέπολις 2, η επιστροφή μτφρ.: Γεωργία Τσάκωνα, εκδ. Ηλίβατον, 1. σ. 158,

 αποσπασμα:

 

''Η «Περσέπολις» σε μορφή βιβλίου είναι ασπρόμαυρο κόμικς και, επίσης ασπρόμαυρη, μεγάλου μήκους ταινία με κινούμενα σχέδια, που συσκηνοθέτησε η συγγραφέας. Η δράση διαδραματίζεται στο Ιράν, την Αυστρία, τη Γαλλία και πρωταγωνίστρια είναι ένα νέο κορίτσι που λέγεται Μαργιάν.

Το 1979, όταν, μετά την εκθρόνιση του Σάχη, ο Αγιοτολάχ Χομεϊνί φτάνει στην Τεχεράνη για να κηρύξει την ισλαμική επανάσταση στο Ιράν, η Μαργιάν είναι εννέα ετών. Μια φρενίτιδα ενθουσιασμού καταλαμβάνει έναν λαό που πιστεύει πως λυτρώθηκε από το τυραννικό καθεστώς του Σάχη. Η οικογένειά της, που αποτελείται από διανοούμενους αστούς, συμμερίζεται ολόψυχα αυτήν την αγαλλίαση. Η νεαρή Μαργιάν αποτελεί εξαίρεση: δεν διστάζει να πει στους δασκάλους της πώς τους βλέπει και τι αισθάνεται για την προπαγάνδα του θεοκρατικού, ισλαμικού καθεστώτος. Ενα κορίτσι που ακούει τους Bee-Gees, τους Iron-Maiden και φοράει τζιν μπουφάν που γράφει στη ράχη Punk Is not Dead δεν έχει θέση στην ισλαμική δημοκρατία του Ιράν. Το κορίτσι που αναγκάζεται να βγάλει το τζιν μπουφάν για να βάλει την παραδοσιακή, ισλαμική μαντίλα θα θρηνήσει σύντομα τον θάνατο του αγαπημένου θείου της, ο οποίος δολοφονήθηκε γιατί «εξέφραζε κομμουνιστικές αντιλήψεις». Η χώρα περνάει από την ευφορία στην απόγνωση. Οι γονείς της αντιλαμβάνονται ότι η χώρα τους δεν πρόκειται να γίνει σύγχρονη δημοκρατία. Η ιρανική επανάσταση έδωσε τα ηνία της εξουσίας σε φανατικούς, που αποδείχτηκαν πολύ χειρότεροι από τους προκατόχους τους. Οταν ξεσπάει ο πόλεμος Ιράν - Ιράκ, που διήρκεσε οκτώ ολόκληρα χρόνια (1980-1988), η ζωή στην Τεχεράνη γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη. Ενα κορίτσι σαν τη Μαργιάν δεν μπορεί να κυκλοφορήσει την ημέρα ελεύθερα στους δρόμους. Δημοσιογράφοι -κυρίως νέοι- που προσπαθούν να καταγγείλουν την απίστευτη καταπίεση του ιρανικού λαού εντοπίζονται γρήγορα από τη Μυστική Αστυνομία, που τους ρίχνει από μπαλκόνια. Οι γονείς της Μαργιάν αποφασίζουν να τη στείλουν σε σχολείο στη Βιέννη για να συνεχίσει τις σπουδές της, αλλά η Αυστρία είναι ψυχρή και μακρινή.

Δεν έχει την παραμικρή επαφή με τους συμμαθητές της και έτσι αποφασίζει να επιστρέψει στο Ιράν, όπου παντρεύεται σε μια εποχή που δεν ήταν έτοιμη για γάμο και, ως εκ τούτου, κάνει λανθασμένη επιλογή συζύγου. Μετά το διαζύγιο εγκαθίσταται στη Γαλλία, όπου μένει και το alter-ego της: η συγγραφεύς-σκηνοθέτις. Η «Περσέπολις», που ως βιβλίο έγινε διεθνές best seller και με την κινηματογραφική μορφή της «σάρωσε» κυριολεκτικά τα βραβεία στα Φεστιβάλ των Κανών, της Βενετίας και του Βερολίνου, τις αμερικανικές Χρυσές Σφαίρες και ήταν υποψήφια για το Οσκαρ καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους του 2008, είναι σημαντική λόγω της ιστορικής στιγμής κατά την οποία εμφανίστηκε: το Ιράν βρίσκεται στον «οφθαλμό του τυφώνος», που σαρώνει τη Μέση Ανατολή.

Ο πρόεδρος Αχμαντινετζάντ, «παιδί της Επανάστασης του 1979», ονειρεύεται μια ισλαμική Αποκάλυψη που θα εξαφανίσει την «άπιστη Δύση» και κηρύσσει την «εξαφάνιση του Ισραήλ από τον χάρτη». Οι Ευρωπαίοι φοβούνται τις πυρηνικές φιλοδοξίες του και έγκυροι Αμερικανοί πολιτικοί σχολιαστές θεωρούν το Ιράν επόμενο στόχο ενός προέδρου και ενός ρεπουμπλικανικού κατεστημένου, που προσπαθούν να επιβάλουν την ειρήνη στη Μέση Ανατολή χρησιμοποιώντας σαν μέσο τον πόλεμο.

Σ' αυτό το κλίμα μεγάλωσε και εξακολουθεί να ζει η «γενιά του 1979». Η εξέγερσή της, που πνίγηκε στο αίμα της 9ης Ιουλίου του 1999, αποσκοπούσε στην ανατροπή του ισλαμικού καθεστώτος και στη δημιουργία μιας σύγχρονης δημοκρατίας. Αυτή η γενιά αποτελεί τη μοναδική ελπίδα της ιρανικής κοινωνίας και φυσικό είναι να προκαλεί το ενδιαφέρον της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Ο έλεγχος που ασκεί η ασφυκτική λογοκρισία του ισλαμικού καθεστώτος δεν δίνει τη δυνατότητα στους ξένους αναλυτές να αποκτήσουν τα έγκυρα στοιχεία που χρειάζονται για να σχηματίσουν το πορτρέτο αυτής της γενιάς και να πείσουν τις δυτικές χώρες να τη στηρίξουν.

Γι' αυτό είναι κυριολεκτικά πολύτιμες οι πληροφορίες που δίνει η Μαργιάν Σατραπί με την «Περσέπολι». Μια γυναίκα που πέρασε την εφηβεία και τα πρώτα νεανικά της χρόνια στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, μιλάει σε συνομηλίκους της στις χώρες της Δύσης και χρησιμοποιεί μια κατ' εξοχήν σύγχρονη γλώσσα.

Μια χαρακτηριστική τέχνη του 20ού αιώνα: το κόμικς και τα κινούμενα σχέδια. Ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι απευθύνεται σε αγόρια και κορίτσια που ζουν σε γηράσκουσες κοινωνίες, όπου οι μεσήλικες είναι περισσότεροι από τους νέους και τους μιλάει για την πατρίδα της, το Ιράν, όπου το 60% των 70.000.000 κατοίκων του είναι κάτω των 25.

Το μόνο καθεστώς που γνώρισε ο μισός σχεδόν πληθυσμός είναι η Ισλαμική Δημοκρατία. Η εικόνα της νεολαίας, την οποία δίνουν δυτικοί δημοσιογράφοι που έρχονται σε επαφή με νεαρούς Ιρανούς και Ιρανές μέσω του Διαδικτύου, σχεδόν ταυτίζεται με το λογοτεχνικό και κινηματογραφικό alter-ego της Μαργιάν Σατραπί

. Εκείνη άκουγε Bee-Gees και Iron-Maiden, οι άλλοι προτιμούν την Μπρίτνεϊ Σπίαρς, πίνουν βότκα-πορτοκάλι, παίζουν βιντεοπαιχνίδια και χρησιμοποιούν το κινητό τους τηλέφωνο για να «γυρίσουν» ταινίες. Πόσοι όμως μπορεί να ζήσουν κατ' αυτόν τον τρόπο σε μια χώρα όπου το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα είναι 1.750 δολάρια; Οι κοινωνιολόγοι αναρωτιούνται μήπως όσοι μεταδίδουν μια τέτοια εικόνα της νεολαίας έχουν προσβληθεί από το σύνδρομο του Zoom, δηλαδή τη συνήθεια να αποδίδεις στο σύνολο της νεολαίας τις συνήθειες και τις αξίες μιας μειοψηφίας. Οι φοιτητές είναι 1,5 εκατομμύριο σε πληθυσμό εβδομήντα εκατομμυρίων. Η παιδική ηλικία του μέσου Ιρανού σημαδεύτηκε από τον οκταετή πόλεμο με το Ιράκ, που οι πληγές του δεν έκλεισαν ακόμα.''

Mία....'' πνευματώδης διακριση περι ..αντικειμενικοτητας ...Οπου βεβαια η μεγεθυνση , η διαστρεβλωση, η συκοφαντηση , η αποκρυψη , η παρουσιαση της μισης αλήθειας ετσι ωστε να βγουνε λάδι οι Δωσιλογοι και να υβριστουν με τον πιο Βρωμερο τροπο οσοι δωσαν την Ψυχή τους στην Εθνική μας αντισταση εναντια στον Ναζισμό και τους εγχωριους συνεργατες τους - ονομαζεται Αντικειμενικοτητα ως προς την Περιγραφή (κλικ)

. Στο Γεγονός ενυπάχει η επιλογή και η Υποκειμενικοτητα

ιΠερί φιλίας – Χαλίλ Γκιμπράν κλικ στοParadise Lost Blog

''Γιατί στην φιλία, όλες οι σκέψεις, όλες οι επιθυμίες, όλες οι προσδοκίες γεννιούνται και μοιράζονται χωρίς λέξεις, με χαρά που είναι άφωνη. Όταν χωρίζεσαι από το φίλο σου, δεν λυπάσαι. Γιατί αυτό που αγαπάς πιο πολύ σ’αυτόν μπορεί να είναι πιο φανερό στην απουσία του όπως ο ορειβάτης βλέπει πιο καθαρά το βουνό από την πεδιάδα. Και μη βάζετε κανένα σκοπό στη φιλία εκτός από το βάθαιμα του πνεύματος. Γιατί η αγάπη που γυρεύει κάτι άλλο εκτός από την αποκάλυψη του δικού της μυστηρίου δεν είναι αγάπη παρά ένα δίχτυ που ρίχνεται στη θάλασσα και μόνο το ανώφελο θα πιάσει. Και δίνετε τον καλύτερο εαυτό σας στο φίλο σας. Αφού θα γνωρίσει την άμπωτη του κυμάτου σας, δώστε του να γνωρίσει και την παλίρροιά του. Είναι ο φίλος σας κάτι που θα’πρεπε να γυρεύετε όταν έχετε ώρες που θέλετε να σκοτώσετε; Καλύτερα να γυρεύετε το φίλο σας πάντα όταν έχετε ώρες να ζήσετε. Γιατί έργο του φίλου είναι να εκπληρώσει τις ανάγκες σας, αλλά όχι να γεμίσει το κενό σας. Και μέσα στη γλύκα της φιλίας κάνετε να υπάρχει γέλιο και μοίρασμα χαράς. Γιατί στις δροσοστάλες των μικρών πραγμάτων η καρδιά βρίσκει την καινούργια αυγή της και ξανανιώνει. πηγή: Χαλίλ Γκιμπράν – Ο προφήτης

8o Φεστιβάλ Πειραματικού Κινηματογράφου “Παράξενη Οθόνη/Strange Screen 8″

Μετανάστες δεύτερης γενιάς. Μια σημαντική νομολογιακή εξέλιξη. (klik)

«Αμερικανικό» το μέλλον της Νέας Δημοκρατίας; Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ .πηγη Ελευθεροτυπία

αποσπασμα :

''Ομως ίσως εξ ίσου ενδιαφέρουσες είναι και οι εξελίξεις στον συντηρητικό χώρο των ΗΠΑ, που μας δίνουν μια πρόγευση ανάλογων εξελίξεων που πιθανώς θα λάβουν χώρο και στην ελληνική Δεξιά. Οτι δηλαδή η Ν.Δ., όπως και το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, θα μεταβληθεί σταδιακά από ένα πολιτικό κόμμα σε ένα κίνημα διαμαρτυρίας φανατικών, που θα χρησιμοποιεί κυρίως πεζοδρομιακές μορφές πάλης.

Από διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου στην Ουάσιγκτον, για να αποτραπεί, σύμφωνα με τους διαδηλωτές, η διολίσθηση των ΗΠΑ προς τον σοσιαλισμό Είχαμε συνηθίσει μέχρι σήμερα ότι συνήθως η Αριστερά και τα κινήματα διαμαρτυρίας χρησιμοποιούσαν το πεζοδρόμιο για να προωθήσουν την ατζέντα τους, ενώ αντίθετα οι συντηρητικοί αποδοκίμαζαν αυτές τις μεθόδους. Ομως φαίνεται ότι στις ΗΠΑ αυτή η κατάσταση αρχίζει να αλλάζει. Ενα τμήμα του συντηρητικού χώρου αρχίζει να προσανατολίζεται προς πεζοδρομιακές μορφές πάλης, με ενδεχόμενο κίνδυνο να συμπαρασύρει και το μεγαλύτερο μέρος του συντηρητικού κόμματος, που μ' αυτό τον τρόπο κινδυνεύει να εκφυλιστεί σε ένα κίνημα διαμαρτυρίας εναντίον της πολιτικής Ομπάμα.

Σταθμός αυτών των εξελίξεων υπήρξε η διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου («12/9» όπως την αποκαλούν) στην Ουάσιγκτον. Στόχος της διαδήλωσης που οργανώθηκε από διάφορα συντηρητικά ιδρύματα ήταν να αποτραπεί η, σύμφωνα με τους διαδηλωτές, ταχύτατη διολίσθηση των ΗΠΑ προς τον σοσιαλισμό! Και τα συνθήματα ήσαν ανάλογα: «Ομπαμισμός ίσον κομμουνισμός», «Προδοσία», «Οχι, δεν μπορείς» ήταν από τα πιο συνηθισμένα, ενώ υπήρχαν και ορισμένα εξαιρετικά κακόγουστα, όπως «Το νομοσχέδιο για την υγεία να ακολουθήσει τον Κένεντι στον τάφο».

Φυσικά θα είναι λάθος να υποστηρίξει κανείς ότι το κίνημα των ακραίων συντηρητικών αποτελεί την πλειοψηφία του αμερικανικού πληθυσμού. Ομως υπολογίζεται ότι αυτός ο «κινηματικός συντηρητισμός» (στην Ελλάδα θα τον αποκαλούσαμε «λαϊκή Δεξιά») σήμερα αντιπροσωπεύει ένα όχι ευκαταφρόνητο ποσοστό 20%, το οποίο συνεχώς αυξάνει. Ετσι μια δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο «USA Today» έδειξε ότι 35% των ανεξάρτητων ψηφοφόρων είχαν αρχίσει να βλέπουν με μεγαλύτερη συμπάθεια αυτές τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας.

Φυσικά αυτό το κίνημα μπορεί να εξαφανιστεί στο μέλλον, όπως άλλωστε έχει συμβεί με πολλά ανάλογα κινήματα στον χώρο της Αριστεράς. Ομως σύμφωνα με τον Michael Tomasky, υπάρχουν τρεις βασικοί παράγοντες που το διαφοροποιούν από τα αριστερά κινήματα διαμαρτυρίας.

«Το συντηρητικό κίνημα διαμαρτυρίας έχει τρεις πανίσχυρες δυνάμεις που το στηρίζουν: Απειρα χρήματα από τις επιχειρήσεις. Ιδεολογικά αφοσιωμένα ΜΜΕ που είναι έτοιμα να διαδώσουν την ύπαρξή του. Εκλεγμένους αξιωματούχους που είναι έτοιμοι να το αγκαλιάσουν δημόσια και των οποίων οι ψήφοι υπέρ των θέσεων του κινήματος θα είναι πάντα σίγουρες».

Κινηματικός συντηρητισμός

Αυτό που χαρακτηρίζει πλέον τον «κινηματικό συντηρητισμό» είναι η παντελής έλλειψη όχι απλά ανοχής, αλλά και γνώσης των επιχειρημάτων της αντίπαλης πλευράς. Τα μέλη του κινήματος έχουν από καιρού πάψει να διαβάζουν τις καθιερωμένες εφημερίδες ή να βλέπουν τους καθιερωμένους τηλεοπτικούς σταθμούς -NBC, CNN, CBS. Θεωρούν ότι όλα αυτά τα παραδοσιακά ΜΜΕ έχουν καταληφθεί από ανθρώπους του Ομπάμα. Ακούνε, βλέπουν και διαβάζουν μόνο τις ειδήσεις από ιδεολογικά προσκείμενους τηλεοπτικούς σταθμούς, blogs ή έντυπα. Με άλλα λόγια μαθαίνουν μόνο ό,τι θέλουν να μάθουν, κάτι που ενισχύει το φανατισμό τους. «Αυτά τα ΜΜΕ τούς προσφέρουν μια εικόνα της πραγματικότητας που είναι εντελώς διαφορετική από την πραγματικότητα στην οποία ζούμε εμείς οι υπόλοιποι» γράφει ο Tomasky στο τελευταίο «New York Review of Books».

Η εσωστρέφεια ενισχύει τον τυφλό φανατισμό τους. Ετσι όταν την περασμένη εβδομάδα η Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων απέρριψε την υποψηφιότητα του Σικάγο για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων το 2016, σε πολλά συντηρητικά έντυπα άνοιξαν σαμπάνιες. «Ο Ομπάμα έχασε!» ήταν ο τίτλος ενός δημοσιεύματος, ενώ ενός άλλου: «Η διεθνής κοινότητα απέρριψε τον Ομπάμα».

«Αυτό το επεισόδιο» σχολίαζε ο γνωστός οικονομολόγος Paul Krugman, «δείχνει ότι η πυξίδα που κατευθύνει την πολιτική ενός από τα δύο μεγάλα κόμματα είναι απλά και μόνο η κακία. Αν οι Ρεπουμπλικάνοι πιστεύουν ότι κάτι είναι καλό για τον πρόεδρο, αυτοί θα τοποθετηθούν εναντίον -ανεξάρτητα από το αν ωφελεί ή όχι την Αμερική».

Ο πρόεδρος Ομπάμα αντιμετωπίζει σήμερα την ίδια αντιπολίτευση με αυτή που αντιμετώπιζε ο πρόεδρος Κλίντον. Μια οργισμένη Δεξιά που αρνείται να νομιμοποιήσει την εξουσία του και που είναι έτοιμη να πιστέψει κάθε φήμη που κατασκευάζεται από τα δεξιά ΜΜΕ.....''

Κυβέρνηση για μεταδημοκρατία(Απο το Μπλογκ :Βλεμμα )

Κυβέρνηση για μεταδημοκρατία

πηγη:Βλεμμα

http://vlemma.wordpress.com/2009/10/10/kyvernisi-metadimokratia/
βλ και
kathimerini.gr | Eνα βλέμμα αποσπασματα

''. Το ΠΑΣΟΚ v.1 του Ανδρέα ήταν το, ας πούμε, το λαϊκό, λαϊκιστικό, με σοσιαλιστική φρασεολογία της τελευταίας ψυχροπολεμικής περιόδου και οργανωτισμό δανεισμένο από τα προσωποπαγή κομμουνιστικά κόμματα. Το v.1 εισήγαγε, μεταξύ πολλών άλλων, την ιδιότυπη πασοκική New Speak, με μαζικές μετονομασίες και βαφτίσια θεσμών και λειτουργιών, δίνοντας έτσι όγκο (αντί περιεχόμενο) στην Αλλαγή. Αλλαγή παντού. Η New Speak είχε αρχίσει πριν από την άνοδο στην εξουσία, από το Κίνημα (=κόμμα), και μετά το ‘81 απλώθηκε πολλαπλασιαστικά, σαν νεοπλασία, σε όλο τον δημόσιο χώρο, σκορπώντας απλόχερα βερμπαλισμό, άλλοτε μιμούμενο καθεστώτα του Υπαρκτού (Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας…), άλλοτε βαφτίζοντας τη νομαρχία νομαρχιακή αυτοδιοίκηση, και το υπουργείο Εσωτερικών σε Αποκέντρωσης… (Και in memoriam γέμισε κάθε γωνιά της Ελλάδας με οδούς, πολιτιστικά κέντρα και νοσοκομεία Γ. Γεννηματά και Μ. Μερκούρη.)

Το ΠΑΣΟΚ v.3, του Γ. Παπανδρέου, παρ’ όλες τις μεταλλάξεις του, εφαρμόζει ακόμη την παλαιά, γνώριμη New Speak: Υπουργεία Κλιματικής Αλλαγής, Δια Βίου Μάθησης, Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Διαφάνειας… Φυσικά φαινόμενα, εργαλεία, ηθικές κατηγορίες, ευσεβείς πόθοι θεσμίζονται, γίνονται αντικείμενα διοικητικών αποφάσεων, γραφειοκρατικοποιούνται. Οπως στις αλησμόνητες χώρες του Υπαρκτού, συν μια προσθήκη: οι νέες λέξεις αντλούνται από ένα λεξιλόγιο πράσινο και εναλλακτικό, ακόμη και τεχνομανιακό. Και πάντως με ενδιάθετη τη ροπή προς την πολιτική αφυδάτωση των λέξεων, με τη μετατόπισή τους προς έναν εργαλειακό, άχρωμο βερμπαλισμό. (Μάκαρι το ΠΑΣΟΚ v.3 να εννοεί όσα εκφέρει, να μη σερβίρει ένα ακόμη ξεγέλασμα με λόγια, με άδεια κελύφη, τσόφλια…) ............................................

Το v.3 φαίνεται καταρχάς να έχει διαδαχτεί από τη συντριβή των αλαζόνων. Οχι μόνο ενσωματώνει στο δικό του New Speak λέξεις-θραύσματα από τους Πράσινους και τον Τρίτο Δρόμο του Γκίντενς, ....... Λελογισμένος λαϊκισμός, επίκληση του αναγκαίου εκσυγχρονισμού, νεοφιλελεύθερο μάνατζμεντ, διακριτικοί υπαινιγμοί περί κοινωνικού κράτους, πράσινο λεξιλόγιο, λατρεία της τεχνολογίας σαν πολιτικό περιεχόμενο, μοντέρνα εικόνα με σκηνοθεσία conceptual, απότοκη του Johnnie Walker: το εννοιολόγιο, το λεξιλόγιο και το εικονολόγιο του v.3 είναι ένα γοητευτικό κοκτέιλ φτιαγμένο να αρέσει σε ακροατήρια διψαλέα και εικονοφάγα, μα και φοβισμένα και εκνευρισμένα. ...... Το Νέο ΠΑΣΟΚ αναδύεται από την πλημμύρα οικειότητας του Facebook, σαν εκφραστής του digital lifestyle, αναδύεται από την πολιτική ορθοφροσύνη και τον λόγο περί οικουμενικών δικαιωμάτων, ευαγγελίζεται τον εξισωτισμό μεταξύ των πληβείων δωριζόμενο από μια ελίτ εξισωτιστών, μια δημοκρατία διάχυτη και απλούστατη, άχρωμη, συναινετική, σχεδόν απολιτική. Στην φρενήρη κούρσα προς το καινοφανές, μερικές αντιφάσεις. Λόγου χάριν: Το v.3 τολμά να βάλει οκτώ γυναίκες στην κυβέρνηση, σχεδόν ευρωπαϊκό ρεκόρ. Μπράβο! Ταυτοχρόνως βάζει πρόσωπα χωρίς διαδρομές στον δημόσιο χώρο, χωρίς κοινωνικό πρόσωπο, που δεν έχουν εκλεγεί, που δεν λογοδοτούν σε κάνεναν πλην του αρχηγού, δηλαδή με ελάχιστη ή ανύπαρκτη νομιμοποίηση..............''