Πέντε πολιτισμοί , πέντε θρησκείες .

 Τρεις πολιτισμοί της γραφής ο εβραϊκός , ο Ισλαμικός  και ο προτεσταντικός , Δύο πολιτισμοί της Εικόνας , o ορθόδοξος και ο καθολικός ,  Αλλά και δύο πολιτισμοί της καλλιγραφίας και της Εικόνας ως  διαλογισμου: Ο Κινέζικος και ο Ιαπωνικός.Στους τρεις πρώτους ο Θεός είναι Πατέρας και Απόλυτα Άλλος, Απροσπέλαστος , Απαγόρευση ,  Συμβολικός ευνουχισμός ,Όνομα του Πατέρα  στους δύο δεύτερους ο Θεός παραμένει πατέρας αλλά εξημερώνεται , εξοικειώνεται μέσω των Αγίων και της Μητέρας  Παναγίας ,..Για τους δύο τρίτους  δεν υφίσταται ένας θεός αλλά μια διάχυτη Θεότητα , το Κενό.

Ο Θεός ως Σώμα .

 Ο Χριστός , ως σώμα είναι και μια συγκεκριμμενοποιηση του θείου βλέμματος . Και μια δυνατότητα ανταπόκρισης.                                    Ο Θεός , στις μονοθεϊστικές θρησκείες  είναι αόρατος.Βλεπει τα πάντα , διασχίζει με το βλέμμα του κάθε , μα κάθε μύχια σκέψη  των ανθρώπων αλλά δεν Βλέπεται . Και αυτο είναι αβάσταχτο.                                                Ιδού λοιπόν η λύση του Χριστού : Είναι ένας θεός με σώμα , που όχι μόνο μπορούμε να τον δούμε αλλά και να τον αγγίξουμε , ένας θεός σαν το μεταβατικό αντικείμενο του  Βιννικοτ, ένας θεός για να αγαπήσουμε ..                                                  Ενώ ο αόρατος θεός που τα πάντα ορα ,ενσπείρει μέσα μου την ενοχή ,              ο ενσαρκος θεός , ο Χριστός, ως ορατός, εν σώματι  θεός  προσφέρει Συγχώρεση και εξιλέωση.....Και φυσικά ,η Παναγία 

Ο Θεός των φονταμενταλισμων

 Ο Θεος  των φονταμενταλισμων   δεν ειναι ο  ιδιος με τον Θεό  των παραδοσιακων  κοινωνιων.. Εκεινος    ηταν πλήρης ερμηνειας αυτος προσκολλαται  στην   κυριολεξια..                  Εκεινος  διαχωριζε τον κοσμο σε  ιερο  και βεβηλο  αυτος πασχιζει να  στεριωσει   σε εναν κοσμο οπου κυριαρχει η βεβηλωση.                 Εκεινος ενεπνεε βεβαιοτητες  αυτος  εμπνεει  Υστερια..                                                                          Ο θεος    των φονταμενταλιστων ειναι ενας εκκοσμικευμενος   Θεός Π.θ

Ειμαστε κάτι ρώγες

   Είμαστε  κάτι ρώγες από  τους μαστούς  του Τειρεσία που κάθε τόσο στάζουν λίγο γάλα  για τα μωρά του μέλλοντος. Τα μωρά δεν γεννιούνται

ποτέ και το γάλα μας ποτίζει το χώμα. Δεν γνωρίζουμε τι λογής  χθόνιους αγγέλους ποτίζουμε  αν είναι άγγελοι  του κακού  η του καλού  συνεχίζουμε να στάζουμε σαν  μαστοί  σταλακτίτες.   

.Π.Θ .

Από το Πανοπτικον στο Συνοπτικόν

.

-Στο   Πανοπτικόν  η εξουσία  είναι    εντελώς  αθέατη-Ως  υποκείμενο- που  παρατηρεί  εξονυχιστικά το  Αντι-κειμενο( εξουσιαζόμενους ) 

-Στο Συνοπτικόν   η  εξουσία     είναι    και αυτή  διάφανη' αντικείμενο παρατήρησης .

-Στο Πανοπτικόν    ένας   μόνο  αθέατος Φύλακας  αρκεί  για να παρατηρεί τους -εντελώς  έκθετους στο μάτι του -απομονωμένους Φυλακισμένους   .

-Στο Συνοπτικό  έχουμε την ψευδαίσθηση της  ελευθερίας  και -όλοι-  Φύλακες και φυλακισμένοι  γινόμαστε  εθελοντικά Έκθετοι (πέραν του ότι  οι ρόλοι   εναλλάσσονται και οι Φύλακες  περιοδικά φυλακίζονται  και τουμπαλιν).

-Το Πανοπτικόν   αφορούσε μια  κοινωνία όπου υπήρχε ακόμα το  Μυστικό και η Αδιαφάνεια : το Μυστήριο  μπορούσε να διαλευκανθεί και να γίνει  διάφανο.

-Το Συνοπτικον    αφορά τις σύγχρονες κοινωνίες  της Οικειότητας και  της Λεύκανσης : όπου Όλοι  αισθανόμαστε μια  αβάσταχτη   πίεση -έσωθεν - να αποκαλύψουμε τα μυστικά μας   

* «Στην περιφέρεια, ένα δακτυλιοειδές οικοδόμημα• στο κέντρο, ένας πύργος• ο πύργος αυτός έχει μεγάλα παράθυρα που βλέπουν προς το εσωτερικό του δακτυλίου• το περιφερειακό οικοδόμημα διαιρείται σε κελιά, που το καθένα τους διαπερνά ολόκληρο το πάχος του οικοδομήματος• τα κελιά έχουν δύο παράθυρα - το ένα τους βλέπει προς τα μέσα και αντιστοιχεί σ' ένα από τα παράθυρα του πύργου• το άλλο δίνει προς τα έξω, και αφήνει το φως να διαπερνά το κελί πέρα για πέρα. Φτάνει έτσι να τοποθετηθεί ένας επιτηρητής στον κεντρικό πύργο, και σε κάθε κελί να κλειστεί ένας τρελός, ένας άρρωστος, ένας κατάδικος, ένας εργάτης ή ένας μαθητής. Το πανοπτικό αυτό σύστημα δημιουργεί μονάδες χώρων που επιτρέπουν την αδιάκοπη παρακολούθηση και την άμεση αναγνώριση. Κοντολογίς, αντιστρέφεται η μέθοδος του «μπουντρουμιού»• ή μάλλον, από τις τρεις λειτουργίες του - εγκλεισμός, στέρηση του φωτός και απόκρυψη - παραμένει μονάχα η πρώτη και καταργούνται οι δύο άλλες. Το άπλετο φως και το βλέμμα του επιτηρητή συλλαμβάνουν περισσότερα απ' ό,τι το σκοτάδι που, στο κάτω-κάτω προστάτευε. Η ορατότητα είναι μια παγίδα.»

απο 

Μισέλ Φουκώ Επιτήρηση και Τιμωρία.

( συνεχιζεται )

Πετρος  Θεοδωριδης

Η αίσθηση του Παρόντος χρόνου

μια σκέψη : Η αίσθηση του παρόντος χρόνου εξαρτάται από τον χρόνο στον οποίο διαμορφώθηκε ο ψυχισμός μας , από τα διαθέσιμα τότε Μέσα Επικοινωνίας κλπ Ο Δικός μου ψυχισμός διαμορφώθηκε στις δεκαετίες του 60( παιδί ) και του 70 ( έφηβος ) Βλέπω τον κόσμο με τα τότε εφόδια ( βιβλίο , ραδιόφωνο Μαγνητόφωνο , εφημερίδα ) με το τότε πρίσμα διάκρισης ( Δεξιά αριστερά , Σοσιαλιστικός vs καπιταλιστικός κόσμος ) κλπ . Αυτό μου άφηνει ένα αίσθημα δυσαρέσκειας στην προσαρμογή καθώς αισθάνομαι τη Ηττα ολοκληρωτικά : Όχι μόνο ήττα της Αριστεράς αλλά και ολόκληρου του κόσμου μου , των κοσμοθεωρητικων μου αφετηριων. Παραλληλα όμως μου δίνει και την δυνατότητα ολοψυχης κριτικής στο υπάρχον Αυτός εδώ ο εφιάλτης δεν είναι δεν ήταν ποτέ ο μόνος δυνατός κόσμος...Π.Θ.

Αρχή ευχαρίστησης vs Jouissance

·

λοιπόν : ειναι εντελώς αντιθετες η υποθεση του Φρόυντ για την αρχή της ευχαριστησης - που στηριζεται στην τάση ολων μας να αποφευγουμε τον πόνο και την δυσαρέσκειά ,απο την Jouissance του Λακαν ..Η δευτερη αφορα ακριβως στην Υπερβολή ευχαρίστησης στην απόλαυση της Οδυνηρης Ηδονης , της Ηδονης ως Οδυνης .. Η πρωτη προστατευει τα τοιχώματα του ατομου η δεύτερη τα διαμελιζει.. Η αρχή της ευχαριστησης αντιτίθεται στην ορμή θανατου , η Jouissance ειναι '' το μονοπάτι προς τον θανατο''