Αναγνώστες

Πέμπτη 6 Αυγούστου 2015

ΑΝΤΩΝΗ ΛΙΑΚΟΥ Σχέδιο Μάρσαλ και αυταπάτες .. ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΛΙΑΚΟΥ

Σχέδιο Μάρσαλ και αυταπάτες


  ΠΗΓΗ :http://antonisliakos.gr/2013/10/04/%CF%83%CF%87%CE%AD%CE%B4%CE%B9%CE%BF-%CE%BC%CE%AC%CF%81%CF%83%CE%B1%CE%BB-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%B1%CF%80%CE%AC%CF%84%CE%B5%CF%82/
  

Τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, προβάλλεται η ιδέα ενός νέου σχεδίου Μάρσαλ για να βγει η Νότια Ευρώπη από την ύφεση, για να καταπολεμηθεί η ανεργία και για να δρομολογηθεί ανάπτυξη. Ανταποκρίνονται όμως οι προσδοκίες αυτές στις ιστορικές πραγματικότητες ή μιλάμε στον αέρα;
Του Αντώνη Λιάκου
Το σχέδιο Μάρσαλ (που πήρε το όνομα του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ ο οποίος το εξήγγειλε το 1947) είχε την εξής λογική: Η αμερικάνικη οικονομία βγήκε από τη μεγάλη κρίση του 1929 με τον πόλεμο, όταν οι μηχανές της δούλευαν στο φουλ, η απασχόληση ήταν πλήρης και συνεχώς νέες βιομηχανίες δημιουργούνταν για να ανταποκριθούν στις νέες ανάγκες. Μετά τη λήξη του πολέμου υπήρχε ο κίνδυνος της οικονομικής συρρίκνωσης, αν η Αμερική δεν έβρισκε μια μεγάλη και αξιόπιστη αγορά για να εμπορεύεται. Πού όμως; Επομένως αν δεν την έβρισκε έπρεπε να τη δημιουργήσει. Και εκείνη η ήπειρος που είχε δυνατότητα να ανταποκριθεί τότε ήταν η Ευρώπη. Επομένως μαζική βοήθεια στην Ευρώπη για να ανορθωθεί.
Υπήρχε όμως και άλλος ένας, ή μάλλον δύο λόγοι, για την επιλογή της Ευρώπης. Ο πρώτος ήταν πως έπρεπε να μην επαναληφθούν τα λάθη μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τη Γερμανία την απομύζησαν οι νικητές της για πολεμικές αποζημιώσεις, κι αυτούς η Αμερική για τα δανεικά που τους είχε δώσει. Η πολιτική αυτή θεωρούνταν δικαιολογημένα αιτία της μεσοπολεμικής κρίσης, του φασισμού και του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου. Επομένως το σχέδιο Μάρσαλ αποσκοπούσε όχι μόνο στο να δημιουργήσει στην Ευρώπη βιώσιμες οικονομίες, αλλά να μάθει τους Ευρωπαίους να συνεργάζονται, να καταργήσουν τον προστατευτισμό των οικονομιών τους, να προσχωρήσουν στις αρχές του ελεύθερου εμπορίου, και κυρίως να αναπτύξουν τις οικονομίες τους έτσι ώστε να είναι αλληλοσυμπληρωματικές. Η κάθε χώρα να ειδικεύεται εκεί που τα καταφέρνει καλύτερα, και η μια χώρα να παράγει προϊόντα που έχει ανάγκη η άλλη. Αυτός ήταν ο ένας λόγος που ανάγκασε πρώην εχθρούς να συνεργάζονται και άνοιξε μονοπάτι για τη μελλοντική ευρωπαϊκή ενοποίηση. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι το σχέδιο εντάχθηκε στην ανάσχεση του κομμουνισμού στην Ευρώπη. Αρχικά είχαν προσκληθεί και οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, αλλά ο Στάλιν καταλάβαινε ότι έτσι θα χάνονταν από τη σοβιετική επιρροή και τις απέσυρε.
Το σχέδιο Μάρσαλ εξέφραζε και μια φιλοσοφία. Αυτό που σήμερα αποκαλούμε κεϋνσιανισμός ήταν η μία πλευρά. Ενισχύοντας τη ζήτηση, το σχέδιο επεδίωκε να αποριζοσπαστικοποιήσει την εργατική τάξη. Οι εργάτες να αποκτήσουν το αυτοκινητάκι τους, να φύγουν από τις πνιγηρές εργατικές γειτονιές όπου ενδημούσαν ανατρεπτικές ιδέες και να βγουν στον καθαρό αέρα των προαστίων, όπου ο μπαμπάς αντί να τρέχει στις πολιτικές συγκεντρώσεις κάνει μπάρμπεκιου στην πίσω αυλή. Το σχέδιο ήταν υπέρ ενός ήπιου κορπορατισμού, που θα λειτουργούσε στο πλαίσιο της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και θα εξασφάλιζε τη συνεργασία εργατικών συνδικάτων – εργοδοτικών οργανώσεων και κυβέρνησης. Χαρακτηριστική είναι η συμφωνία με την AFL-CIO, ώστε η μεταφορά της αμερικάνικης βοήθειας στην Ευρώπη να γίνεται με καράβια που το πλήρωμά τους ήταν οργανωμένο σ’ αυτά τα συνδικάτα. Αυτό τον τύπο κοινωνίας, στην οποία η εργατική τάξη θα έχανε τη ριζοσπαστικότητά της απολαμβάνοντας καταναλωτικά προϊόντα που έως τότε ήταν προσβάσιμα μόνο στα μεσαία στρώματα, οι Αμερικανοί ήθελαν να εξαγάγουν και στην Ευρώπη.
Πόσοι και ποιοι από τους παραπάνω λόγους ισχύουν σήμερα; Ούτε η Αμερική ούτε η Γερμανία είναι σε αναζήτηση αγορών. Η Kίνα, η Ινδία, οι χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας και της Λατινικής Αμερικής αποτελούν πολύ μεγάλες και υπό συγκρότηση μοντέρνες αγορές, όπου το πρόβλημα δεν είναι η απορρόφηση αλλά ο ανταγωνισμός κόστους, διαφοροποίησης και ποιότητας. Άρα, γιατί η Γερμανία να προχωρήσει σε ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ αν μπορεί να διοχετεύει τα προϊόντα της με χαμηλό συγκριτικό κόστος; Άλλωστε, η εκλογική επιβεβαίωση της Μέρκελ για τρίτη θητεία κάτι δείχνει. Ούτε η κοινωνική φιλοσοφία της αμέσου μεταπολεμικής περιόδου ισχύει σήμερα. Η νέα οικονομική και πολιτική φιλοσοφία αναπτύχθηκε σε αντίθεση με τη λογική της ενίσχυσης της ενεργού ζήτησης, της πλήρους απασχόλησης και του κορπορατισμού. Η ουσία του νεοφιλελευθερισμού είναι η κατάργηση όλων αυτών των κοινωνικών συμβολαίων και η μετατροπή της εργασίας σε απλό εμπόρευμα που ακολουθεί τους κανόνες μιας απόλυτα ελαστικής αγοράς. Η σημερινή πολιτική βρίσκεται ακριβώς στον αντίποδα της μεταπολεμικής. Άλλωστε οι μεταρρυθμίσεις που όλο μας λένε να κάνουμε και που όλο κάνουμε και τελειωμό δεν έχουν αποσκοπούν στο να αλλάξουν τις συμβάσεις εκείνης της μεταπολεμικής διευθέτησης. Πρόκειται για ένα τεράστιο σχέδιο κοινωνικής, νοοτροπιακής και πολιτικής αναδόμησης. Το πνεύμα τούτου του σχεδίου βρίσκεται ακριβώς στον αντίποδα του πνεύματος του σχεδίου Μάρσαλ.
Μια άλλη παράμετρος του σχεδίου Μάρσαλ είναι ότι τη βοήθεια καλούνταν να την διαχειριστούν οι ίδιες οι ευρωπαϊκές χώρες με βάση τα προγράμματα οικονομικής ανάπτυξης που θα εκπονούσαν, υπό την αίρεση α) ότι οι στόχοι θα ήταν συμβατοί με τους στόχους ευρωπαϊκής συνεργασίας και συμπληρωματικότητας, β) ότι θα ήταν συμβατοί με τους κοινωνικούς στόχους του προγράμματος και γ) ότι θα υπήρχε αξιόπιστος φορέας και μηχανισμός που θα αναλάμβανε την υλοποίησή τους. Λ.χ. στη Γαλλία υπήρχε ήδη πρόγραμμα και το σχέδιο Μάρσαλ αρκέστηκε στο να το χρηματοδοτήσει. Στην Ιταλία το πολιτικό κατεστημένο ήταν πιο συντηρητικό από τους κοινωνικούς στόχους του προγράμματος και έγινε διαπραγμάτευση και συμβιβασμός. Σε κάθε χώρα έγινε κάτι ανάμεσα στην αποδοχή και στη διαπραγμάτευση. Αλλά στην Ελλάδα δεν υπήρχε ούτε αξιόπιστο σχέδιο οικονομικής ανάπτυξης για να χρηματοδοτηθεί, ούτε αξιόπιστος μηχανισμός για να αναλάβει την υλοποίησή του. Την ανέλαβαν εξολοκλήρου οι Αμερικανοί δημιουργώντας μια υπηρεσία, την AMAG, η οποία ήταν μια παράλληλη κυβέρνηση που έπαιρνε τις βασικές αποφάσεις. Και λόγω του εμφυλίου πολέμου, κάτι που δεν είναι δευτερεύον, το σχέδιο Μάρσαλ στην Ελλάδα δεν πέτυχε, ή πέτυχε ένα πολύ μικρό μέρος των όσων θα μπορούσε συγκριτικά να έχει πετύχει.
Ερωτήματα αντί συμπεράσματος: 1) Δεδομένων των διαφορών ανάμεσα στο σήμερα και στον πριν 65 χρόνια κόσμο, που δεν είναι μια ευκαταφρόνητη περίοδος χρόνου, ποια μορφή θα μπορούσε να έχει ένα αντίστοιχο πρόγραμμα ανάταξης των κοινωνιών σε κρίση; Σε ποιες σύγχρονες ιστορικές τάσεις, αλλά και σε ποια φιλοσοφία θα πρέπει να ανταποκρίνεται; Πώς συνδέεται η οικονομική ανάπτυξη με το κοινωνικό συμβόλαιο σήμερα, σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και μείωσης των δυνατοτήτων του εθνικού κράτους; Να ένα σπουδαίο φόρουμ δια-ευρωπαϊκής συζήτησης των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων. 2) Αλλά ακόμη και αν ένα νέο σχέδιο οικονομικής ανάπτυξης μπει μπροστά για τις χώρες που υποφέρουν πιο βαριά από την κρίση, υπάρχει η ανάγκη να έχει διατυπωθεί ένα σχέδιο και προοπτικές οικονομικής ανάπτυξης. Χωρίς αυτό δεν γίνεται τίποτε. Υπάρχει σήμερα κάτι τέτοιο στην Ελλάδα; Γνωρίζουμε τι θέλουμε, πού θέλουμε να πάει αυτή η χώρα και πώς να πορευτεί στο σύγχρονο κόσμο; Για να διεκδικήσεις ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ πρέπει να ξέρεις τι θα το κάνεις.

Θεοδωρίδης Παντελής:Κριτική προσέγγιση των θεωριών για την αιτιότητα

Κριτική προσέγγιση των θεωριών για την αιτιότητα....
 Πλήρες κείμενο: PDF Αρχείο


Κριτική προσέγγιση των θεωριών για την αιτιότητα με επίκεντρο το πρόβλημα του αιτιώδους συνδέσμου σε περίπτωση επέλευσης του εγκληματικού αποτελέσματος με μεσολάβηση πράξεων περισσοτέρων προσώπων
Συγγραφείς:Θεοδωρίδης Παντελής Πέτρου
Σχολή/Τμήμα:Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Νομική Σχολή, Τμήμα Νομικής
Γλώσσα:Ελληνικά
Ημ/νία έκδοσης:2015
Περίληψη:H αναζήτηση της αιτιώδους συνάφειας μεταξύ πράξης και αποτελέσματος είναι ένα από τα αρχαιότερα και πολυπλοκότερα προβλήματα της επιστήμης του Ποινικού Δικαίου. Κατά μια άποψη, εξάλλου, η εν λόγω προβληματική δεν επιλύεται με κριτήρια και αξιολογήσεις της ποινικής επιστήμης από τη στιγμή που το αντικείμενό της αφορά αμιγώς τον αντικειμενικό κόσμο, είναι επομένως προ-νομικό. Πράγματι, το γεγονός ότι η αναγκαιότητα ύπαρξης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ πράξης και αποτελέσματος δεν αποτυπώνεται ρητά στις αντικειμενικές υποστάσεις των εγκλημάτων δεν οφείλεται βέβαια σε κάποια αβλεψία του νομοθέτη, αλλά υποδηλώνει ακριβώς, ότι το εν λόγω στοιχείο αφορά την οντική διάσταση της πράξης και προηγείται οποιασδήποτε αξιολόγησης των στοιχείων εκείνων που καθιστούν μια συμπεριφορά αξιόποινη, όπως αυτά τυποποιούνται στην αντικειμενική υπόσταση του οικείου εγκλήματος. Κατά την ακριβώς αντίθετη άποψη, ωστόσο, η αιτιότητα, στο μέτρο που τίθεται ως πρόβλημα μιας νομικής πρότασης, δεν μπορεί παρά να μετατρέπεται σε νομική έννοια και να χρωματίζεται από τις ειδικότερες αξιολογήσεις του δικαιικού κλάδου που απασχολεί, εν προκειμένω του Ποινικού Δικαίου. Αυτή είναι σε αδρές γραμμές η κεντρική αντιπαράθεση στο πλαίσιο της αναζήτησης του αιτιώδους συνδέσμου, η οποία και απασχόλησε τη θεωρία του Ποινικού Δικαίου για τουλάχιστον δύο αιώνες. Γεγονός είναι ότι ένας φυσιοκρατικός, ντετερμινιστικός προσδιορισμός της αιτίας εκείνης που αναπόφευκτα οδηγεί σε ένα αποτέλεσμα, δεν κατέστη εφικτός στα πλαίσια της φυσικής επιστήμης και φιλοσοφίας. Περαιτέρω, αμφισβητήθηκε και σε γνωσιοθεωρητικό επίπεδο η ίδια η δυνατότητα της ανθρώπινης γνώσης να έχει πρόσβαση σε τέτοια δεδομένα, χωρίς να «χρωματίζονται» αυτά από τις αξιολογήσεις που ήδη προϋποθέτει η διερευνητική διαδικασία. Μήπως πρέπει λοιπόν να παραιτηθεί και η ποινική επιστήμη από τη χιμαιρική αναζήτηση μιας αμιγώς οντολογικά προσδιορίσιμης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της πράξης και του αποτελέσματος, και να στραφεί αντίθετα στην αναζήτηση της πράξης εκείνης που αξιολογικά ενδιαφέρει το Ποινικό Δίκαιο, ως άξια να της καταλογιστεί αντικειμενικά το αξιόποινο αποτέλεσμα; Αυτή είναι η πρόταση των περισσότερων θεωριών από το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα έως σήμερα, θεωρίες που υιοθετούν μια μικτή έννοια περί αιτιότητας, προσθέτοντας –πλάι στα εμπειρικά-φυσιοκρατικά- και αξιολογικά κριτήρια για την ανεύρεσή της, τα οποία αντλούν από το ίδιο το Ποινικό Δίκαιο. Στην παρούσα μελέτη, καταβάλλεται η προσπάθεια να εκτεθεί η εν λόγω ιστορική διαδρομή από τις φυσιοκρατικές προσεγγίσεις του 19ου αιώνα στις κανονιστικές προσεγγίσεις του αιώνα που πέρασε και να επισημανθούν τα επιμέρους πλεονεκτήματα αλλά και οι αδυναμίες των θεωριών αυτών. Τούτη η αξιολόγηση λαμβάνει χώρα σε πολλαπλά επίπεδα. Η εξέταση της λογικοσυστηματικής συνέπειας των επιμέρους επιχειρημάτων που θέτει η κάθε επιμέρους θεωρία περί αιτιότητας αλληλοδιαπλέκεται με ευρύτερες θεματικές του ποινικού δικαίου, όπως η προβληματική σχετικά με τη φύση του αδίκου αλλά και με την δικαιολόγηση της ποινής. Ακόμα, εξετάζεται η αντοχή των εμπειρικών και των κανονιστικών προσεγγίσεων υπό ένα γνωσιοθεωρητικό και επιστημολογικό πρίσμα. Τέλος, επιχειρείται η υπεράσπιση μιας σύγχρονης εμπειρικής θεωρίας, απαλλαγμένης από «αφελείς» ντετερμινιστικές παραδοχές και εμπλουτισμένης αντίθετα από λογικοσυστηματικά και τελεολογικά κριτήρια, αντλούμενα κυρίως από το δογματικό χώρο της συμμετοχής, όπως ρυθμίζεται υπό τον ισχύοντα Ποινικό Κώδικα.

Defining the causal link between act and result has always been a complex problem for Criminal Law Science. However, this is not a problem to be resolved with criteria and criminal law evaluations as it is exclusively objective and, therefore, deemed pre-legal. The need for a causal link between act and result is not expressly stated in the constituent elements of criminal acts, not to imply an oversight on the part of the legislator, but to indicate exactly that the particular element has an ontological dimension and precedes any evaluation of the elements that constitute a criminal practice, as these are standardized in the objective substantiation of the relevant crime. However, the opposition holds that causation, insofar as it forms part of a legal proposal, cannot constitute a legal construct connected to specific evaluations of a legal sector, in this case the Criminal Law. This is, in general terms, the main controversy in defining a causal link that has been a central issue in the Criminal Law theory for centuries. A naturalistic, deterministic definition of a cause that leads to an unavoidable result has not yet been achieved, by either science or philosophy. Furthermore, epistemology has long questioned the potential of the human knowledge to reach such information without being affected by the evaluations necessary in an explanatory process. Should Criminal Law refrain from the illusion of an ontologically determined causal link between act and result and search for an act that objectively deserves to be imputed the offence? Most theories expressed at the end of the 20th century support this view and a mixed concept of causation, adding benchmarks to the existing empirical and naturalistic criteria, which they derive from Criminal Law. The present study aims to mark the historical framework, from the naturalistic approaches of the 19th century to the regulatory approaches of the 20th century, as well as to underline the specific advantages and shortcomings of the aforementioned theories. The necessary assessment is conducted on multiple levels. The analysis of the logical consequence, for the specific arguments of each individual theory on causation, interweaves with broader thematic areas of the criminal law, such as nature of the crime and justification of sentence. In addition, empirical and regulatory approaches are being examined from an epistemological point of view. Finally, a new empirical theory is being proposed, one that is free of deterministic assumptions but enhanced with teleological criteria, derived mainly from the dogmatic domain of participation, as defined by the Criminal Code.
----------------------------------------------------------------------------------------------------- 

Τετάρτη 5 Αυγούστου 2015

αυτος ειναι ο Αυγουστος που σημαδευει Μοιρες(Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2011)

Αύγουστος μήνας ,μοναξιά,χαρτιά κι ανεμιστήρες


σένα δωμάτιο κλειστό,γεμάτο σιωπή

-κατρακυλάς ανήμπορος στου χρόνου την Οπή

αυτός είναι ο Αύγουστος που σημαδεύει Μοίρες


Σαν ένα ενδιάμεσο ,σαν διάλειμμα του Χρόνου

σα στάση αναλογισμού του ενδόμυχου σου πόνου

Ζέστη , κατακαλόκαιρο , σταγόνες του Ιδρώτα

Αλίμονο : τίποτε πια δεν θα ναι όπως πρώτα ..



Μοιάζουνε δίχως τελειωμό του Αύγουστου τα Βράδια

κι ένας πεσσός πεσσεύεται και παίζει με τα Ζάρια

Τρίτη 4 Αυγούστου 2015

Κριστόφ Κισλόφσκι Ο "Δεκάλογος" Dekalog5 «Ου φονεύσεις»


Τι δεν ειναι Δημοκρατία;

Τι δεν ειναι Δημοκρατία;


Ε δεν ειναι δημοκρατια η γκαιμπελιστικη συκοφαντία
 οι ''διαρροές'' των υποκλοπών της Ευπ στον κιτρινο τυπο και τιβι

η ασυστολη δημαγωγια των ασχέτων,η

φτηνεια , ο τηλελαικισμός και ο ρατσισμος ως ο σοσιαλισμος των ηλιθίων

το να περνεις την Βλακεια σου ως μετρο των αλλων, ο ναρκισσισμός του ψεμματος σου , ο ηλιθιος πολιτικός αυνανισμός της εθνικιστικής αυταρέσκειας,

το ΓΛΥΦΕΙΝ,

η κατινιά της μικροπολιτικής , ο κυνισμός αυτών που ενώ μιλούν για πατριωτισμό καινε την πατριδα

(η την βυθιζουν στην αβασταχτη λασπη την μικρονοια ,τον μικρομεγαλισμό, την Κατηφεια ,την πληρη Σηψη)

Δεν εινα Δημοκρατια αυτά.



το να ναρκισσευομαστε μες τη Μiζερια μας δεν ειναι Δημοκρατία


Δημοκρατια δεν ειναι




Ουτε η λατρεια της αποτελεσματικοτητας ο παραγοντισμός,η παρακαμψη της αρχης της νομιμοτητας ,οι προληπτικές συλληψεις παιδιων,ο νεοφιλελευθερος ολοκληρωτισμός ,η λατρεια του ασήμαντου ,ο μηδενισμός του καρριεριστα .....
εν πασει περιπτωσει η δημοκρατια δεν ειναι ουσια , ουτε αξια ουτε ομως και απλή διαδικασια


Ειναι να πλεεις στ'ανοιχτά, αντεχοντας ,να μη χανεις την ανθρωπιά σου μπροστα στη προκληση..

Ειναι κενή και ταυτοχρονα γεματη μες την διαφανη ανοιχτοσυνη της ..


Ειναι να αποδεχεσαι αυτο που εισαι και ταυτοχρονα να ανεχεσαι αλλά κυριως να αντεχεις την διαφορετικοτητα ..


Κι αυτο το τελευταιο , η αντοχή γινεται ολο και πιο δυσκολο στις μερες μας

Σάββατο 1 Αυγούστου 2015

έτσι ξαφνικά μαρμαρώσανε'

έτσι ξαφνικά μαρμαρώσανε' η γυναίκα λίγο ανασηκώθηκε ο άνδρας πνίγηκε μες τις σελίδες του βιβλίου του -κοιτάζοντας τα Νυχτοπούλια της οροφής- να κρέμονται ,περιμένοντας - το τέλος της αγάπης.

Λευκή κορδέλα

ΛΕΥΚΗ ΚΟΡΔΕΛΑ Είδα ξανά, χάρη στο Kemes τη Λευκή Κορδέλα του Χάνεκε (2009). Οπου ένας δάσκαλος αφηγείται παράξενα γεγονότα σε γερμανι...