(παλιο ρεμπετικο )
Θεέ μου μεγαλοδύναμε,
που΄σε ψηλά κι πάνω.
Ρίξε λιγάκι τουμπεκί, Θεούλη μου,
στον ναργιλέ επάνω.
Εκει ψηλα στης εκκλησιές,
στής στρογγυλές καμάρες.
Αρχισαμε τις ντουμανιές, Θεούλη μου
σάν νά ‘τανε λαμπάδες.
Να, κι ο Αϊ Σπυρίδωνας,
με τ’ άσπρα του τα γέννια.
Τράβηξε μία ντούμανιά, Θεούλη μου
και ξέρασε απ’ τα γέλια.
Οταν φουντόσει ο Ναργιλές
Κ’ αρχισει το ντουμανι,
Φώναξε τους Αρχάγγελους,
Θεούλη μου Να πούν το νάνι νάνι
Αναγνώστες
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Η ΕΠΙΠΕΔΟΧΩΡΑ ΤΟΥ ΘΕΡΜΑΙΚΟΥ
Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Η Θεσσαλονίκη σήμερα του Πετρου Θεοδωριδη( ΕΝΕΚΕΝ τ. 14) αποσπασμα Η Θεσσαλονίκη σήμερα θυμίζει τη Πενθεσί...
-
όταν μας επισκέπτεται η Θεια Ακηδία καμιά φορά Βυθίζομαι σε τρυφερή ανία και καταργείται μέσ...
-
θα μας μείνει τουλάχιστον ο εξοπλισμός .. : αυτοκίνητα, μίξερ , μηχανές του Φραπέ .. ανόητοι καναπέδες στις καφετέριες , ταμπέλες ''...
2 σχόλια:
Οι στίχοι είναι χαρακτηριστικοί "ντουμάνιοι". Το πολύ ενδιαφέρον στο τραγούδι αυτό, είναι η άκρως πρωτότυπη μελωδία.
Δεν ειναι ο ηχος που μιλαει
ειναι η εικονα που τραγουδαει.
Παιχνιδια, φως και τα φιλια
μεσ της καρδιας μου την αγκαλια.
Δημοσίευση σχολίου