Η κριτική στον φιλελευθερισμό της αγοράς απο την Νεα Δεξια


Υπάρχει ένα υπόστρωμα ιδεών και ζητημάτων στη σκέψη της νέας δεξιάς σήμερα που αξίζει να μελετηθεί με προσοχή





. Σύμφωνα με τον Ιταλό φιλόσοφο Μασιμο Κατσάρι (1)στα τελευταία 30 χρόνια εμφανίζεται μια κριτική στον φιλελευθερισμό της αγοράς , τόσο στην αριστερά όσο και στη δεξιά:διαμορφώνεται μια κουλτούρα της νέας δεξιάς η οποία αρκώντας κριτική στη φιλελεύθερη εποχή της ουδετεροποίησης διασταυρωνόταν αντικειμενικά με ένα κομβικό φιλοσοφικό ζήτημα της σοσιαλιστικής κριτικής στη φιλελεύθερη δημοκρατία. Ετσι σήμερα αυτή η δεξιά κριτική παράγει δυο ρεύματα που βρίσκονται σε αρκετή αντίθεση μεταξύ τους . Το ένα είναι κρατικιστικο και κατάληγε στην υποστήριξη μιας αυτόνομης δύναμης της πολιτικής η οποία ωστόσο ,προκειμένου να έχει κυριαρχία κύρος νομιμότητα ,πρέπει να προσδιορίζεται ηθικά… Το άλλο ρεύμα είναι κοινοτιστικό που εμπεριέχει μια ισχυρή αναφορά στην αρχική κοινότητα. Το ρεύμα αυτό είναι έντονα πολεμικό προς την κρατικιστική παράδοση και στο βάθος του βρίσκουμε την επίδραση των Γερμανών ρομαντικών

-------------------------------------------------------------------------------------------------
(1) Συνέντευξη του Μασιμο Κατσάρι στην εφημερίδα «La Repubblica 28/1/04 Αναδημοσίευση στο ,«Ελευθεροτυπία , Βιβλιοθήκη », τ 341, Παρασκευή 14-1-2005 ,Αφιερωμα με τίτλο «Η προελαση της Ακροδεξιας στην Ευρώπη»

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Ωστόσο δεν πρέπει να δούμε, υπό ποιές προύποθέσεις αυτά τα νέα ρεύματα κατατάσσονται στη δεξιά;
Μήπως υπάρχει δυσκολία πολλές φορές αριστερής κατανόησης από μια παλαιά αριστερά;
Ο χρήστης Νοσφεράτος είπε…
Εκεινο για το οποιο υπάρχει Πληρης αγνοια τουλαχιστον στην Αριστερά της ελλαδας
ειναι οτι υπάχει στην Ευρωπη μια παραδοση Ριζοσπαστι΄κής ή ''επαναστατικής δεξιας '' ο-οπως την ονομαζει ο Sternhell
η οιποια ξεκινά απο τον 19ο αιωνα και η οποια πολλες φορες περνιεται και για ..αριστερά...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τώρα είναι σαν να παλεύεις με τον Αόρατο άνθρωπο : χτυπιέσαι μόνος σου στον αέρα..

Και η γραφή γίνεται πάλι το μοναδικό μας Ξόρκι.