Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

Ντροπή και σύγχρονη ταυτότητα

2012-01-30T12:49:00.000+02:00

· Ντροπή και σύγχρονη ταυτότητα
του Πέτρου Θεοδωρίδη

· Η ταυτότητα κάποιου συντίθεται μέσα από μια επιλεκτική αφήγηση: ανασυντίθεται εκ των υστέρων: ως αναδρομική βιογραφία. Η αναδρομική βιογραφία που συνθέτει την ταυτότητα μας στηρίζεται στον αναστοχασμό της ζωής μας ,του εαυτού μας . Διαλέγουμε απ’ τον σωρό των βιωμάτων μας εκείνη την ενθύμηση πού ξαναδίνει νόημα στην τωρινή ζωή μας. Απωθούμε τις ταπεινώσεις, το μη οικείο ,το παράδοξο και επιλέγουμε ό,τι μπορεί να δομήσει μιαν αυτάρεσκη συνέχεια Αυτή η αναδρομική αφήγηση οφείλει να είναι γοητευτική και συνάμα συνεκτική, να ενέχει μια φαινομενική διαδοχή, Αλλά για να είναι πειστική για τον εαυτό η αυτοβιoγραφια του, δεν μπορεί να είναι ολότελα φανταστική.

Ο εαυτός αναγκάζεται να αναπλάθει συνεχώς τα στοιχεία πού εισβάλλουν από τον εξωτερικό κόσμο τα, σμίγοντας τα με την προσωπική του ιστορία. Συνθέτει έτσι ένα υπαρξιακό πλαίσιο, πού ανακουφίζει το άτομο, ένα προστατευτικό κέλυφος και φίλτρο για να ερμηνεύσει και τιθασεύσει την πολυμορφία της καθημερινότητας του. Αυτό το υπαρξιακό πλαίσιο , η οντολογική μας ασφάλεια απειλείται σήμερα –διαρκώς- από την ντροπή.
·

Πότε αισθανόμαστε ντροπή; Μπορεί να αισθανόμαστε ντροπή για τα συναισθήματα μας, για το άγχος, το φόβο ή την κατάθλιψη μας, το θυμό μας, πιστεύοντας ότι είναι κακό να αισθανόμαστε ετσι επειδή αυτό μας κάνει προβληματικούς ή και κατώτερους. Μπορεί να ντρεπόμαστε για το σώμα μας, για τις ικανότητες μας,η να εκφράσουμε τρυφερά συναισθήματα στις σχέσεις μας

Η ντροπή είναι ένα (συν)αίσθημα που δεν έχει μελετηθεί αρκετά ,γιατί συγχέεται εύκολα με την ενοχή.
Ενοχή αισθανόταν ο Ρασκολνικοφ για τη πράξη του, ο Ηλίθιος του Ντοστογιέφσκι αισθανόταν ντροπή(για την κοινωνική αδεξιότητα του).
Ο Ηλίθιος, ο Μίσκιν «Αμύνεται όσο μπορεί, επιδεικνύει ανωτερότητα και τη γνωστή του ηλιθιότητα, αλλά μένουμε μονίμως με την αίσθηση ότι είναι περιττός ανάμεσα στους ανθρώπους, υπεράριθμος και λίγο άχρηστος παρά πρωταγωνιστής»
· Ντροπή δημιουργείται όταν κάτι που είναι ,που έχει ή έχει κάνει κάποιος, προκαλεί(ή αυτός αισθάνεται ότι προκαλεί )την αποδοκιμασία των άλλων. Επειδή η αποδοκιμασία παίρνει την μορφή της περιφρόνησης η της αηδίας, μάλλον παρά του θυμού, η ντροπή συνδέεται με το πρόσωπο περισσότερο παρά με την πράξη. Το παράδοξο της ντροπής είναι ότι συχνά αναμιγνύει μια μοναδική ανάξια πράξη η χαρακτηριστικό, με το σύνολο της ταυτότητας ενός προσώπου. Μιλάμε για ντροπή όταν κάποιος σκέφτεται για κάποιον άλλον ως κακό άνθρωπο , και όχι απλά ότι έκανε κάτι κακό.

Ετσι η ντροπή, αφορά στην ταυτότητα μάλλον παρά στην συμπεριφορά .Η ντροπή «αφορά στην αίσθηση προσωπικής ταυτότητας, επειδή σχετίζεται με το άγχος για την επάρκεια της αφήγησης με την οποία το άτομο στηρίζει μια συνεκτική βιογραφία (του εαυτού του)».· Η ντροπή αφορά ευθέως στην αίσθηση της ταυτότητα μας επειδή είναι πηγάζει από το άγχος για το πόσο επαρκής ,πόσο συνεκτική είναι η αφήγηση με την οποία το άτομο στηρίζει την βιογραφία του. Στην συνοχή του αναστοχασμού του εαυτού μας, η ντροπή συχνά προκαλεί ένα ρήγμα, καθώς ανακαλεί προηγούμενες ντροπές, στην αλυσίδα των τραυμάτων μας Υπάρχουν –μας λεει ο Α Giddens-«δυο καταστάσεις της ντροπής:, η ανοιχτή(Overt) και η πλάγια (Bypassed) Η ανοιχτή ντροπή αναφέρεται σε αισθήματα βιωμένα από ένα παιδί όταν κατά κάποιο τρόπο ταπεινώνεται από κάποιο άλλο πρόσωπο. Η πλάγια ντροπή είναι το αντίστοιχο της ασυνείδητης ενοχής: είναι η ντροπή που προέρχεται από ασυνείδητα βιωμένα άγχη για τις ανεπάρκειες του εαυτού. Η πλάγια ντροπή συνδέεται απωθημένους φόβους ότι η αφήγηση της ταυτότητας του εαυτού δεν μπορεί να αντέξει τις πιέσεις που αφορούν στην συνοχή της η στην κοινωνική αποδοχή ,δηλαδή με αισθήματα «οντολογικής ανασφάλειας».

· Η Ντροπή (όπως και η ενοχή σύμφωνα με την Μέλανι Κλαιν) προϋπάρχει στο μικρό παιδί από την ανάπτυξη της ικανότητας για μια διαφοροποιημένη γλώσσας .Η Ντροπή έχει τις ρίζες της σε βαθύτατα βιωμένα συναισθήματα ανεπάρκειας ή ταπείνωσης (με τον φόβο της εγκατάλειψης κατά την παιδική ηλικία) που προϋπάρχουν στο μικρό παιδί από την ανάπτυξη της ικανότητας για μια διαφοροποιημένη γλώσσαςΤο κλειδί για την ανάπτυξη μιας αίσθησης οντολογικής ασφάλειας στο μικρό παιδί, είναι η εμπιστοσύνη στους (σημαντικούς) άλλους γι αυτό και το αναπόφευκτο συνοδευτικό της είναι η ανησυχία που προκαλεί η απουσία της, ή .ο κλονισμός της,· ντροπή κι εμπιστοσύνη.

Η ντροπή προκαλείται-ως ένα βαθμό- από την απώλεια της θεμελιακής εμπιστοσύνης:στους σημαντικούς άλλους και στον εαυτό Στη νουβέλα του Στεφαν Τσβαιχ , Καυτό μυστικό ενα δωδεκάχρονο αγόρι βιώνει με οδυνηρό τρόπο τη μετάβαση από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση καθώς γίνεται μάρτυρας της ερωτικής περιπέτειας της μητέρας του με ένα νεαρό βαρόνο. Γεμάτος πικρία και αγανάκτηση προσπαθεί να ανακαλύψει ποιο είναι το Καυτό μυστικό που οι μεγάλοι το κρύβουν επιμελώς:το μυστικό της σεξουαλικότητας Η εμπιστοσύνη προς τους μεγάλους κλονίζεται.

· Η απώλεια της θεμελιακής εμπιστοσύνης ισοδυναμεί με «βιασμό της ψυχής»,με «κλοπή της ψυχής» και αποτελεί για τους σαμάνους θεραπευτές την πιο διαδεδομένη και επιβλαβή αιτία ασθένειας. Λόγω της απώλειας σημαντικών τμημάτων της ψυχής τους οι άνθρωποι οδηγούνται σε καταστάσεις πνευματικής αβεβαιότητας. Στη σαμανιστική ιατρική ,δεδομένου ότι η ασθένεια αποδίδεται στην ψυχή που παραστράτησε, εκλάπη ή κατά κάποιο τόπο παρέλυσε, οι διάφορες θεραπείες προσπαθούν να την αιχμαλωτίσουν ή να την υποχρεώσουν να ξαναπάρει τη θέση της στο σώμα του ασθενή » Μόνο ένας σαμάνος, «βλέπει »τα πνεύματα και γνωρίζει πως να τα εξορκίσει. «Μόνο αυτός αναγνωρίζει ότι η ψυχή το έχει σκάσει και μόνο αυτός είναι ικανός εκστασιαζόμενος, να την προλάβει και να την επαναφέρει στο σώμα της ». Ο Eliade περιγράφει έναν σαμάνο Toleut που καλεί πίσω την ψυχή ενός αρρώστου παιδιού:«Έλα πίσω στη χώρα σου , στους ανθρώπους σου…. Στη Γιουρτα , κοντά στη ζωηρή φωτιά!... Έλα πίσω στον πατέρα σου, στη μητερα σου…».Ουσιαστικά ,η σαμανιστική θεραπεία ,προ(σ)καλεί τον ασθενή στην ανάκτηση της «Θεμελιακής εμπιστοσύνης »
· Για την ανάπτυξη μιας ''θεμελιακής εμπιστοσύνης'' αναγκαίας για την ανάπτυξη μιας αίσθησης ταυτότητας είναι απαραίτητος- σύμφωνα με τον Winnicott και τον Eric Eriksson ) ένας ''ενδιάμεσος οικείος χώρος '' που τον συνθέτουν άνθρωποι (γονείς, φίλοι , συγγενείς) και πράγματα(φωτογραφίες και ημερολόγια) πού περιβάλλουν τον εαυτό με εμπιστοσύνη και οικειότητα. Η (θεμελιακή) εμπιστοσύνη εγκαθιδρύεται στο παιδί ως μέρος της βίωσης ενός κόσμου που έχει συνοχή, συνέχεια κα αξιοπιστία. Όταν τέτοιες προσδοκίες διαψεύδονται, η εμπιστοσύνη χάνεται, όχι μόνο σε αλλά πρόσωπα αλλά και στην συνοχή του αντικειμενικού κόσμου : « γινόμαστε ξένοι σε ένα κόσμο όπου νομίζαμε ότι είμαστε σπίτι μας. Βιώνουμε αγωνία συνειδητοποιώντας ότι δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε απαντήσεις στα ερωτήματα: Ποιος είμαι; που ανήκω; (...)}γινόμαστε ξανά παιδιά, αβέβαια για τους εαυτούς μας σε ένα αποξενωμένο κόσμο ...
· Nτροπή και ενοχή ...
·
περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ (Τ. 5-6 Φθινοπωρο 2006 με τιτλο η ΝΤΡΟΠΗ )

ΣΥΜΠΑΝΤΟΥΜ ΙΙ (αναδ. απο το MHNYMAL)

2012-01-30T12:31:00.000+02:00

MHNYMAL

κουμάντο δεν κάνουν τ' αστέρια - ξυπνήστε

το σύμπαν στεριώνεται πάνω σε πάγο

αδιάφοροι τούτη την ώρα μην είστε

το σύμπαν σε ανούσιο δώρο ανάγω

το σύμπαν στεριώνεται πάνω σε πάγο

ο πάγος που λιώνει τελειώνει σα λάθος

το σύμπαν σε ανούσιο δώρο ανάγω

τ' αστέρια κρυμμένα δακρύζουν στο βάθος

ο πάγος που λιώνει τελειώνει σα λάθος

οι μύθοι το λένε, οι μύθοι, όμως, ποίων

τ' αστέρια κρυμμένα δακρύζουν στο βάθος

σιωπής δάκρυα στάζουν εις δόξαν νηπίων

οι μύθοι το λένε, οι μύθοι, όμως, ποίων

αλλότριοι φλοίσβοι των άστρων μουρμούρα

σιωπής δάκρυα στάζουν εις δόξαν νηπίων

μωρών αστεριών μοσχομύρισαν ούρα

αλλότριοι φλοίσβοι των άστρων μουρμούρα

σα θρόισμα κράτους σ' εκκρίσεις στημόνων

μωρών αστεριών μοσχομύρισαν ούρα

του σύμπαντουμ θάλασσα άνοων φόνων

σα θρόισμα κράτους σ' εκκρίσεις στημόνων

σιγές παρεισφρέουν αδειάζουν φαρέτρες

του σύμπαντουμ θάλασσα άνοων φόνων

μνημεία ορθώνουν μετέωρες πέτρες

σιγές παρεισφρέουν αδειάζουν φαρέτρες

πιστοί γονατίζουν με άλαδε μύσται

μνημεία ορθώνουν μετέωρες πέτρες

κουμάντο δεν κάνουν τ' αστέρια - ξυπνήστε

O Zizek για τις Περσονες στο διαδικτυο

2012-01-30T07:36:00.000+02:00

''Στον μεταμοντέρνο κόσμο, αυτό που λάμπει θριαμβευτικά είναι η μάσκα· εδώ ο Ζίζεκ έχει πολλά να πει: «...εξαφανίζεται ακριβώς η αντίληψη τηςς ίδιας της επιδερμίδας του σώματός μας:

Φοράμε προσωπεία τα οποία μπορούν να αντικατασταθούν, και αυτό που βρίσκεται κάτωθεν του τεχνητού αντικαταστάσιμου προσωπείου δεν είναι πλέον η ίδια η επιδερμίδα του σώματος, αλλά η τρομακτική ωμή σάρκα βρίθουσα αίματος και μυών.

"Εγώ" δεν είμαι πλέον το πρόσωπο που ο καθένας μπορεί να δει: το πρόσωπό μου είναι ένα πρόσωπο που μπορώ να βγάλω».

Ετσι, η περίφημη διαδικτυακή διάδραση δεν αφορά παρά μια εκτεταμένη προσπάθεια επιβολής υποκριτικών μεθόδων.

Οντες ανώνυμοι, α-πρόσωποι, οι χρήστες δεν εννοούν να καταλάβουν ότι σερφάροντας τη δίχως έρμα ταυτότητά τους, αργά ή γρήγορα θα βυθιστούν στην πλαστότητα του εικονικού ωκεανού τους.

«Μήπως τελικώς η εκπομπή "Μεγάλος Αδελφός" απλώς καθιστά εμφανή αυτή την καθολική δομή;» αναρωτιέται ο Ζίζεκ, «με άλλα λόγια, μήπως στην "αληθινή ζωή" μας πάντα υποδυόμαστε έναν ρόλο - δεν είμαστε αυτό που είμαστε, αλλά υποδυόμαστε τον εαυτό μας;

Το επίτευγμα του "Μεγάλου Αδελφού" είναι ότι μας υπενθυμίζει αυτό το ανοίκειο γεγονός;»

απο το Μιλησε κανεις για ολοκληρωτισμο;

πηγη :

Ελευθεροτυπία - Φαντάσματα στο τσατ ρουμισμο;\\

σύμφωνα με τον Ζ Μπάουμαν- παρατηρείται στην εποχή μας η εντατική σχεδόν ψυχαναγκαστική και όλο και πιο μονομανής «παραγωγή νοήματος και ταυτότητας»: η γειτονιά μου, Η κοινότητα μου η πόλη μου ,το σχολείο μου το δέντρο μου ,ο ποταμός μου, η παραλία μου , το εκκλησάκι μου, η ειρήνη μου, το περιβάλλον μου» Ανυπεράσπιστοι απέναντι στην παγκόσμια δίνη ,οι άνθρωποι κρατιούνται πιο σφικτά από τους εαυτούς τους »

2012-01-30T07:30:00.000+02:00

θυμιζω πως -σύμφωνα με τον Ζ Μπάουμαν- παρατηρείται στην εποχή μας η εντατική σχεδόν ψυχαναγκαστική και όλο και πιο μονομανής «παραγωγή νοήματος και ταυτότητας»: η γειτονιά μου, Η κοινότητα μου η πόλη μου ,το σχολείο μου το δέντρο μου ,ο ποταμός μου, η παραλία μου , το εκκλησάκι μου, η ειρήνη μου, το περιβάλλον μου» Ανυπεράσπιστοι απέναντι στην παγκόσμια δίνη ,οι άνθρωποι κρατιούνται πιο σφικτά από τους εαυτούς τους »

Και όσο περισσότερο «κρατιούνται από τους εαυτούς τους »τόσο πιο ανυπεράσπιστοι τείνουν να γίνονται απέναντι στην παγκόσμια δίνη. Ετσι περιορίζεται όλο και πιο πολύ η ικανότητα τους να αποφασίσουν ,πόσο μάλλον να διεκδικήσουν για το τοπικό, όπου υποτίθεται διαμορφώνονται τα δικά τους νοήματα και ταυτότητες ΄προς μεγάλη ευχαρίστηση των παγκόσμιων χειριστών ,που δεν έχουν κανένα λόγο να φοβούνται τους ανυπεράσπιστους

Γι αυτό και στην εποχη μας πολλοί -πάρα πολλοί πολλοί καθώς ζούνε σε διαρκή διλήμματα και διχασμούς -γαντζώνονται στην ρουτίνα από την εθνική τους ταυτότητα(όπως και από τις άλλες ταυτότητές τους με τρόπο ή ψυχαναγκαστικό για να εξορκίσουν μανιασμένα την αλλαγή.

.Μπαίνουν δηλαδή σε μια κοινότητα όπως θα έμπαιναν σε μια φυλή με ένα τρόπο σχεδόν ψυχαναγκαστικό, για να ανακτήσουν την «οντολογική τους ασφάλεια» την προστατευτική βεβαιότητα της ταυτότητας. Μόνο που τώρα ξερουν-ενδόμυχα έστω –ότι το προστατευτικό ΄κέλυφος της ταυτότητας έχει λεπτύνει πολύ και ότι ελάχιστα πια τους προστατεύει από την ασταμάτητη ροή του άγνωστου και του ανοίκειου.

Aποσπασμα απο το Εθνικισμός και Ρουτίνα Του Πετρου Θεοδωριδη ,ΕΝΕΚΕΝ τευχος 15

ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν για τους σημερινους ΦΟΒΟΥΣ

2012-01-30T07:28:00.000+02:00

Στον ρευστό χαρακτήρα της σημερινής κοινωνίας, ο φόβος αποκτά μια ιδιαίτερη και επικίνδυνη δυναμική. Η κοινωνική ζωή σήμερα κλείνεται πίσω από τοίχους, μισθωμένους φύλακες, θωρακισμένα οχήματα.

Η ειδοποιός διαφορά του σημερινού φόβου είναι πως πλέον αυτός δεν είναι φόβος για τις κοινωνικές εξελίξεις, δεν είναι κοινωνικός φόβος.

Είναι ένας φόβος που έχει πλέον εγκατασταθεί στο εσωτερικό της ανθρώπινης ύπαρξης, είναι ένας προσωπικός φόβος, ο οποίος δεν ζητεί ασφάλεια, αλλά προστασία.

Αυτός ο φόβος όμως επιφέρει πολλά είδη εμπορικού και πολιτικού κέρδους.

Η καταπολέμηση της τρομοκρατίας αποτελεί ένα είδος εμπορικής και πολιτικής επένδυσης στον φόβο.

Οι δε πολιτικοί χρησιμοποιούν τον φόβο για να αποκτήσουν κοινωνική απήχηση και δύναμη.

Την ίδια στιγμή η αποδυνάμωση των κοινωνικών υπηρεσιών αναπληρώνεται από την κερδοφόρα (οικονομικά και πολιτικά) πολιτική των «πανικών ασφάλειας».

Η μόνη αρμοδιότητα που έχει απομείνει στο σημερινό κράτος είναι η διαχείριση των φόβων που προέκυψαν από την απορρύθμιση των κοινωνικών σχέσεων και την εξατομίκευση. Η αίσθηση του ανήκειν κάλυπτε τις φοβίες των ανθρώπων στις προνεωτερικές κοινωνίες, η αλληλεγγύη έκανε το ίδιο στις πρώτες νεωτερικές.

Σήμερα, λέει ο Μπάουμαν, το μόνο που μας απομένει για να καλύψουμε τους φόβους μας είναι η αίσθηση του ανταγωνισμού και της κατανάλωσης.

Μόνο όμως ένα μικρό βήμα χωρίζει τους εργαζομένους από τους ανέργους και τους τελευταίους από τους παρίες.

αποσπασμα απο την αναρτηση

Ζίγκμουντ Μπάουμαν "Ρευστοί καιροί", βΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΈς

Ο Εβραίος και η Αντιγόνη του Slavoj Zizek/ απο το blog ∞ Α π ε ι ρ 8 ♂ η λογική του μη (ο)λου ή του "πορτοκαλιού" (Πλάτων) ♀

2012-01-30T00:41:00.000+02:00

Ο Εβραίος και η Αντιγόνη

του Slavoj Zizek

αποσπασμα:

Το συμπέρασμα ότι έχουμε να κάνουμε με ρατσισμό επιβεβαιώνεται περαιτέρω από το γεγονός ότι αυτό το «Che vuoi», ανακύπτει με τον πλέον βίαιο τρόπο, στην καθαρότερη, ούτως ειπείν αποσταγμένη μορφή ρατσισμού, στον αντισημτισμό: στην αντισημιτική προοπτική, ο Εβραίος είναι ακριβώς κάποιος για τον οποίο ουδέποτε αποσαφηνίζεται «τι πραγματικά θέλει»- δηλαδή οι πράξεις του εγείρουν πάντοτε την υποψία ότι καθοδηγούνται από κάποια κρυφά κίνητρα (την εβραϊκή συνομωσία, την παγκόσμια κυριαρχία, την ηθική διαφθορά των εθνικών και τα συναφή).
Η περίπτωση του αντισημιτισμού δείχνει τέλεια γιατί ο Λακάν τοποθέτησε τη φόρμουλα της φαντασίωσης στο τέλος της καμπύλης που απεικονίζει το ερώτημα “Che vuoi?”: η φαντασίωση είναι μια απάντηση σε τούτο το “Che vuoi?”, συνιστά μια προσπάθεια να συμπληρωθεί το χάσμα του ερωτήματος με μια απάντηση. Στην περίπτωση του αντισημιτισμού η απάντηση στο ερώτημα «τι θέλει ο Εβραίος», είναι μια φαντασίωση «εβραϊκής συνομωσίας», σύμφωνα με την οποία οι Εβραίοι διαθέτουν μια μυστηριώδη δύναμη να χειραγωγούν τα συμβάντα, να κινούν τα νήματα πίσω από τη σκηνή.
Σε θεωρητικό επίπεδο, θα πρέπει να υπογραμμίσουμε το κρίσιμο σημείο ότι η φαντασίωση λειτουργεί ως κατασκευή, ως φαντασιακό σενάριο πουν συμπληρώνει το κενό, το άνοιγμα της επιθυμίας του Άλλου: δίνοντάς μας μια οριστική απάντηση στο ερώτημα: «Τι θέλει ο Άλλος;», μας καθιστά ικανούς να ξεφύγουμε από το αβάσταχτο αδιέξοδο όπου ο Άλλος θέλει κάτι από εμάς, αλλά ταυτόχρονα καταφέρνουμε να μεταφράσουμε την επιθυμία του Άλλου σε μια θετική έγκλιση, σε μια εντολή με την οποία μπορούμε να ταυτιστούμε.

Λοιπόν ξερετε τι λεω για τα Ποντιακά ανέκδοτα ;

2012-01-30T00:02:00.000+02:00

Λοιπόν ξερετε τι λεω για τα Ποντιακά ανέκδοτα ;

Τα ωραιοτερα , πραγματικά ποντιακά ανεκδοτα τα ακουγα απο τους Ποντιους συγγενεις μου ..

Γεματα ειλικρινεια και ανθρωπια και χιουμορ..

Και εμπειρια της προσφυγιας,της φτωχειας των δυσκολιων της ζωής…

Ανθρωπινα ανεκδοτα . Ζεστα . .

Ανρωπινα..

Και κυριως

Ηταν ανεκδοτα που λέγαν Ποντιοι για τους ιδιους τους αδελφους τους ..

ΔΕΝ αφορουσαν αλλες εθνoτικες ομαδες ..

Δεν ειχαν κακια ουτε περιφρονηση για αλλους oπως ειχαν τα Φθηνα εισαγομενα Ποντιακά ανεκδοτα ου 80 και 90 που περιγραφει ο Πετροπουλος

Γιαυτο κα εκεινα τα αυθεντικά Ποντιακά ανεκδοτα

που εμπεριειχαν Αυθεντικό Χιουμορ και οχι την Φθηνη κακια των μεταγενεστερων

- διοτι το Χιουμορ προυοπθετει αυτοσαρκασμό
και οχι το να προσπαθεις

να ταπεινωσεις αυτους που θεωρεις υποδεεστερους

εξεφραζαν καλύτερα απο καθε τι τους Ποντιους προγονους μας ,

τους προσφυγες την φτωχολογια , τους καταφρονεμένους τοτε”την πιο δυνατή και την πιο άξια μειονότητα της χώρας μας. ”που ελεγε και ο Πετροπουλος

και οχι η φθηνη δημαγωγια του ακροδεξιου(με οποιο δεξιο ή και δηθεν ”αριστερο ” προσωπειο – Εθνολαικισμου που εχει προκυψει τα τελευταια χρόνια στον Ποντιακό χωρο

και οχι μόνο

Σχόλιο από Nοσφερατος
Δεκεμβρίου 14, 2009
aπο εδω:
http://pontosandaristera.wordpress.com/2009/12/12/27-4-2009-2/#comment-26438

Απόβαση στη Θεσσαλονίκη Γιώργος Γιαννόπουλος

2012-01-29T23:28:00.002+02:00

Απόβαση στη Θεσσαλονίκη Γιώργος Γιαννόπουλος

Κυκλοφορεί το νέο τεύχος του ΕΝΕΚΕΝ

2012-01-29T23:25:00.002+02:00

Κυκλοφορεί το νέο τεύχος του ΕΝΕΚΕΝ

Σημειώσεις για μια κοινωνική τυπολογία του γέλιου. Αναδημοσιευση απο το ιστολογιο Radical Desire

2012-01-29T22:44:00.000+02:00

Σημειώσεις για μια κοινωνική τυπολογία του γέλιου

Αναρχικό γέλιο: Το γέλιο ως όπλο καταστροφής της λογικής της ειλημμένης πραγματικότητας και απελευθέρωσης από τις νόρμες που αυτή επιβάλλει. Περιέχει απομαγευτικά ψήγματα (βλ. παρακάτω), αλλά δεν εργαλειοποιεί την ιδεολογική κριτική ως μέσο επίτευξης κάποιου καταφατικά εννοούμενου στόχου.

Κειμενικά παραδείγματα: Swift, πρώιμος Chaplin, αδελφοί Marx, Monty Python.

Σαδομαζοχιστική τροπικότητα.

Ανήμπορο γέλιο: το γέλιο που προκαλεί μια πραγματικότητα που εμφανίζεται η ίδια ως καθ’ υπέρβαση του φυσικού ή λογικού. Ομοιοπαθητικό σε χαρακτήρα, αποκαθιστά το γέλιο το οποίο λείπει από τον γελοίο χαρακτήρα της πραγματικότητας. Η άλλη, ουσιαστικά, όψη της ήττας απ’ τα πράγματα. Σημαντικές συγγένειες με το αναρχικό γέλιο αν ειδωθεί απομονωμένα. Η διαφοροποίησή του έγκειται σε μεγάλο βαθμό στο ευρύτερο συγκείμενο.

Κειμενικό παράδειγμα: Kafka, Ionesco, Beckett.

Μαζοχιστική τροπικότητα.

Ανθρωπιστικό γέλιο: το γέλιο της συναίσθησης της ανθρώπινης περατότητας, ματαιότητας ή αδυναμίας. Οικουμενικού και “εγκάρδιου” χαρακτήρα, έχει απεμπολήσει την οξύτητα και την καυστικότητα, δείχνει συμπόνοια και συμπάθεια προς τις ιδιαιτερότητες της ανθρώπινης φύσης και της ανθρώπινης επιθυμίας.

Κειμενικό παράδειγμα: Erasmus, Rabelais, Cervantes, Tati.

Ουδέτερη τροπικότητα.

Αποδομητικό γέλιο: Το γέλιο ως μέσο ενσυνείδητης κριτικής σε αυτόν που γελάει, και που, γελώντας, αναπαράγει άκριτα την ήδη προβληματική κοινωνική “ομοφωνία” περί του τι είναι φυσιολογικό ή αποδεκτό και τι όχι.

Κειμενικό παράδειγμα: Sascha Baron Cohen, Richard Pryor, Lenny Bruce.

Σαδιστική τροπικότητα.

Απομαγευτικό γέλιο: το γέλιο ως μέσο διάτρησης του ιδεολογικού ψεύδους. Κληρονομιά του διαφωτισμού. Δεν παραδίδεται ποτέ στην ευθυμία ως αυτοσκοπό, αλλά αποτελεί εργαλειακό μέσο πολεμικής, μέσο περάσματος προς την συνειδησιακή ωριμότητα.

Κειμενικό παράδειγμα: Marx, Zizek, στοιχεία του ύστερου Chaplin.

Σαδιστική τροπικότητα.

Κατασταλτικό γέλιο: Το γέλιο ως μέσο στιγματισμού και περιθωριοποίησης αυτού που παραβιάζει τις νόρμες, του περιθωριακού, του απροσάρμοστου. Βαθιά συντηρητικού ιδεολογικού χαρακτήρα. Διατηρεί τον κυνισμό του απομαγευτικού γέλιου, αλλά για να νομιμοποιήσει και όχι για να επερωτήσει “παραδοσιακές” δομές.

Κειμενικό παράδειγμα: η ελληνική “κωμωδία” στην πλειοψηφία της. Αρκετές όψεις του Αριστοφάνη.

Σαδιστική τροπικότητα.

Ψυχαναγκαστικό γέλιο: Το γέλιο ως σύμπτωμα. Διαφέρει από το νευρικό γέλιο γιατί δεν έχει παροδικό χαρακτήρα, καθώς και από όλα τα προηγούμενα είδη γιατί δεν προϋποθέτει το διαλεκτικό αντίβαρο της σοβαρότητας. Εδώ έχει εκλείψει κάθε αυθεντική ευθυμία, αλλά και κάθε ενσυνείδητη και κριτική διάσταση.

Σαδομαζοχιστική τροπικότητα.

δειτε και το

.Περι Χιουμορ

2012-01-29T22:43:00.000+02:00

Ο άνθρωπος χωρίς χιούμορ ζει τη ζωή του μεταξοσκώληκα κάτω από το περίβλημα του, βέβαιος για ένα μέλλον που δεν θα διαρκέσει, μισοαναίσθητος, ανίκανος για αλλαγή.
Το χιούμορ σπάζει το κουκούλι, για να οδηγήσει προς την ζωή και τους κινδύνους της ύπαρξης . Συνήθως βγαίνει απ’ αυτό ένα φτερωτό έντομο κοινό και ασήμαντο, καμιά φορά όμως ξεπετιέται η πολύχρωμη πεταλούδα που νομίζεις πως γελάει σαν τους θεούς ή μαντεύουμε μέσα στη σκιά το μυστηριώδες ξάνοιγμα των φτερών κάποιας γιγάντιας νυχτερίδας, μαύρης σαν την Νύχτα

-Γιατί γίνονται καυγάδες στην Μπλογκόσφαιρα ;

2012-01-29T22:21:00.000+02:00

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: -Γιατί γίνονται καυγάδες στην Μπλογκόσφαιρα ;

Σκέψεις πάνω στο μέγα Φιλοσοφικό ερώτημα :Γιατί γίνονται Μπλογκο-καυγάδες και Κουρούμπελα στην Μπλογκόσφαιρα ;

-Λέγεται ότι ο μέσος άνθρωπος κάνει περίπου 50.000 σκέψεις την ημέρα-οι περισσότερες είναι μάλλον μα$#@2κίες…

Σκέψεις ημιτελείς , προσωρινές , αναδραστικές (γιατί με κοιταξε ετσι αυτος )

-μικρες παρατηρησεις της καθημερινοτητας ” γιατί οι νεοι μας φορανε ασπρα καλτσακια” γιατί αυτός φορα γραβατα με πανω της ζωγραφισμένη την Νταιζη Ντακ” κλπ

-αναμνησεις ” αραγε μ’ αγαπά ακομα η Βαρβάρα ; και τι ωραια βυζια που ειχε κ.λ.π “-

-προβλεψεις “‘ αραγε θα με χεσει παλι ο προισταμενος για εκείνη την πατάτα πουκανα προχθες;”

-κι αναμεσα τους και καποιες σκεψεις που υπεριπτανται στον θαυμαστο κόσμο των Πλατωνικών ιδεων : ” Ποιος αλήθεια ειμ’ εγώ και που παω” ” Τα αστρα ειναι τρυπίτσες στον ουρανιο θόλο” ” Ο θεος μαλλον Μου μοιάζει ” κ.λ.π…..

Τώρα

Συνήθως οι σκεψεις που κανουμε προκαλουν -ή προκαλουνται και απο αντιστοιχα συναισθηματα(αυτό θα το κουβεντιάσουμε μια αλλη φορά)

- Ομως τις φιλοσοφικές μας σκεψεις τις παιρνουμε - μόνοι με τον εαυτό μας πολύ στα σοβαρά :

Τι ακριβώς σκεπτεσαι τωρα [σε ρωταει (ο)η συζυγος ή η(ο) γκομενα]

“Τιποτε ” ή “ε! κατι με τη δουλεια μου ” ή “εσενα μαναρακι μου “(ενώ απο μεσα σου λες …Που ναξερες …οτι εγώ ειμαι ενας (μια) παραγνωρισμένος Σπινόζα κ.λ.π )

Στην εποχή του τυπωμενου χαρτιου η πιθανότητα να μετατραπει η στιγμιαια μας ‘‘φιλοσοφική” σκεψη σε αρθρο ή βιβλιο ηταν (ειναι ) ελαχιστες ….και ευτυχώς(διοτι απο τι στιγμή που θα την βλεπαμε τυπωμενη θα λεγαμε -ή θα μας Το λεγανε …Μα ειναι δυνατον να καθησες και να γραψες -και να τυπωσες αυτή τη Μαλακία

Ετσι η πιθανοτητα εντυπου καυγά ειναι ελαχιστη και περιοριζεται στους πολύ μεγαλους Μα%#$#@@κες που παιρνουν τις εκαστοτε μ%$#@κίες τους πολύ στα σοβαρα και τις τυπώνουνε κιολας

Ε! ΣΤΗ ΜΠΛΟΓΚΟΣΦΑΙΡΑ το κανουμε σχεδόν αυτόματα …Και φυσικά μας την πεφτουνε γιατί και αλλοι διεκδικουν το δικό τους μεριδιο στην απολυτη μ$#@@κία …Για αυτό και οι Μπλογκο καυγάδες και τα σχετικάΤΕΛΟΣ Α’ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ .

ΕΠΙΣΗΣ:- Στο Ιντερνετ (Μπλογκοσφαιρα) βγαζουμε κομματια του εαυτου μας

- κομματια-που αλλου δεν θα βγαζαμε ποτε …και πιθανόν να μη γνωριζαμε ουτε οι ιδιοι…κομματια θαμένα που μαλλον εκφραζουν και διαφορετικές μας χρονικότητες (μεσα σε καθε μεσηλικα κρυβεται κι ενα απωθημενοπαιδί κ.λπ)

- Αυτά τα κομματια (επειδή ειναι Γραπτά ..) μένουν και προκαλουν επισυνέπειες και παρασυνεπειες σε αλλους που δεν γνωριζουμε …

..- αυτες οι συνεπειες μπορουν να ειναι Καλές οι κακές …Να λειτουργουν σαν καταλύτες …να συν-προκαλουν ευχαριστη διαθεση

-Ομως

Επειδή το Κακό εχει περισσοτερες πιθανότητες να εκδηλωθεί

(διοτι ειναι πιο ευκολο )

οι χειροτερες πλευρες (δικές μας και των αλλων ) μαλλον επικρατουν

…Το ταξίδι στην Μπλογκόσφαιρα μοιάζει σαν να κολυμπάς σε μαγευτικές θάλασσες όπου όμως κάτω από τα πόδια σου τριγυρνούν σκυλόψαρα ..Και πιθανόν οι άλλοι να θεωρούν εσένα για σκυλόψαρο κ.ο.κ

εγινε ποστ εδώ:(ακολουθησε μεγάλη συζητηση και ...καυγάδες !)

http://pontosandaristera.wordpress.com/2008/02/17/15-2-2008/

Η Αρεντ Vita Activa [1959]:Η Κοινωνία του Μόχθου/ αναδημοσιευση απο τους danger.few!!!

2012-01-29T21:25:00.001+02:00

Η Κοινωνία του Μόχθου

danger.few!!!

Η ελπίδα που ενέπνευσε το Μαρξ και τους καλύτερους εκπροσώπους του εργατικού κινήματος -ότι ο ελεύθερος χρόνος τελικά θα απάλλασσε τους ανθρώπους από την ανάγκη και θα καθιστούσε το animal laborans παραγωγικό- στηρίζεται στην πλάνη μιας μηχανιστικής φιλοσοφίας, η οποία δέχεται ότι η δύναμη του μοχθέιν, όπως κάθε άλλη ενέργεια, δεν μπορεί ποτέ να χαθεί, έτσι ώστε , αν δεν ξοδευτεί και δεν εξαντληθεί στην αγγαρεία του βιοπορισμού, αυτομάτως θα εκθρέψει άλλες "ανώτερες" δραστηριότητες.

Το οδηγητικό πρότυπο του Μαρξ σ' αυτή του την ελπίδα ήταν χωρίς αμφιβολία η Αθήνα του Περικλη, η οποία, στο μέλλον με την αυξημένη σε τεράστιο βαθμό παραγωγικότητα του ανθρώπινου μόσχου, δεν θα χρειάζονταν δούλους για να την συντηρούν αλλά θα γίνονταν πραγματικότητα για όλους

Εκατό χρόνια μετά γνωρίζουμε το σφάλμα αυτού του συλλογισμού· ο ελεύθερος χρόνος του animal laborans δεν ξοδεύεται πουθενά αλλού πέρα από την κατανάλωση, κι όσος περισσότερος χρόνος του μένει τόσο πιο άπληστες και πιο ακόρεστες γίνονται οι ορέξεις του. Το γεγονός ότι οι ορέξεις αυτές γίνονται πιο εκλεπτυσμένες έτσι ώστε η κατανάλωση να μην περιορίζεται πια στα αναγκαία αλλά, αντίθετα , να συγκεντρώνεται κυρίως σε όσα συνιστούν πολυτέλεια της ζωής, δεν μεταβάλλει τον χαρακτήρα αυτής της κοινωνίας, αλλά περικλείει τον σοβαρό κίνδυνο να μην απομείνει τίποτα στον κόσμο προφυλαγμένο από την κατανάλωση και τον αφανισμό μέσα από την κατανάλωση.

Η μάλλον δυσάρεστη αλήθεια σχετικά με το ζήτημα αυτό, είναι πως ο θρίαμβος του σύγχρονου ανθρώπου πάνω στην ανάγκη οφείλεται στην απελευθέρωση του μόχθου, δηλαδή στο γεγονός ότι έγινε δυνατό για το animal laborans να καταλάβει την δημόσια σφαίρα· κι ωστόσο , στον βαθμό που η δημόσια σφαίρα εξακολουθεί να κατέχεται από το animal laborans δεν μπορεί να συνιστά πραγματική δημόσια σφαίρα, αλλά απλώς ιδιωτικές δραστηριότητες που εκτίθενται δημοσίως.
Το αποτέλεσμα είναι αυτό που κατ' ευφημισμό καλείται μαζική κουλτούρα, και το βαθύτερο πρόβλημά της είναι μια γενική δυστυχία, που οφείλεται από την μια μεριά στην διαταραγμένη ισορροπία ανάμεσα στον μόχθο και την κατανάλωση και από την άλλη στις επίμονες αξιώσεις του animal laborans να αποκτήσει μια ευτυχία, η οποία δεν μπορεί να επιτευχθεί, παρά μόνο εκεί όπου οι ζωικές διαδικασίες της εξάντλησης και της αναγέννησης, του πόνου και της ανακούφισης του πόνου, πετυχαίνουν μια πλήρη ισορροπία.
Το γενικό αίτημα για ευτυχία και η διαδεδομένη δυστυχία στην κοινωνία μας (που δεν αποτελούν παρα τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος) είναι από τα πιο πειστικά σημάδια , ότι έχουμε αρχίσει να ζούμε σε μια κοινωνία μόχθου που όμως της λείπει αρκετός μόχθος για να μείνει ικανοποιημένη.
Διότι μόνο το animal laborans και όχι ο τεχνίτης ή ο ανθρωπος της πράξης, δεικδήκησαν ποτε να είναι "ευτυχισμένοι" ή σκέφτηκαν ποτέ πως θα μπορούσαν οι θνητοί να είναι ευτυχισμένοι.

---------------------------------
Το παραπάνω κείμενο της Αρεντ το παραθέτω σαν ένα στοιχείο για την συνέχεια της συζήτησης που εξελίσσεται σχετικά με την "σοβαρή κρίση στην αναπαραγωγή του κυρίαρχου ανθρωπολογικού τύπου εκεί που έχει ήδη κυριαρχήσει"
Η Αρεντ στο βιβλίο της Vita Activa [1959]ξεχωρίζει και αναλύει τρεις κεντρικές ανθρώπινες δραστηριότητες, αυτή του Μόχθου που είναι και αυτή που έχει ως προυπόθεση την ζωή (θα λεγαμε δηλαδή την επιβίωση), αυτή της Εργασίας όπου παρεχει τον κόσμο στον οποίο στεγάζεται η ατομική ζωή και που ως ανθρώπινη προυπόθεση της είναι η εγκοσμιότητα και τέλος η Πράξη που έιναι αυτή η δραστηριότητα που επιτελείται άμεσα μεταξυ των ανθρώπων και αντιστοιχεί στον ανθρώπινο όρο του πλήθους.
-------------------------------------------
εκδ. Γνωση 1986, μετ. Σ.Ροζάνης και Γ.Λυκιαρδόπουλος

οι φωτογραφίες είναι από:
http://thesocietypages.org/socimages/2009/12/03/child-labor-in-america-1908-1912/
http://homer.gsu.edu/blogs/library/2010/09/03/celebrating-labor-day-2/
http://www.tate.org.uk/magazine/issue3/consume_image2.htm

ποιος ειναι ξενος σημερα; Μια παλιά συζητηση .κλικ

2012-01-29T21:20:00.000+02:00

αποσπασμα

απο το σχολιο του Νοσφερατου.

''Στην «εξατομικευμένη» κοινωνία μας είναι ακριβώς η σταδιακή εξάλειψη του ξένου που συνιστά πρόβλημα μέσω του οποίου δικαιολογούνται οι βίαιες περιθωριοποιήσεις. Ετσι σήμερα δεν θα ήταν ο άλλος, αλλά εν δυνάμει κάθε άλλος, αντικείμενο βίαιων ενεργειών ΄στον βαθμό που είναι ασθενέστερος από τον επιτιθέμενο και θεωρείται κατώτερος και ανυπεράσπιστος Σήμερα το αλλότριο κατασκευάζεται και επανακατασκευαζεται διαρκώς ως ένας τρόπος επανοριοθετησης του οικείου, με έναν τρόπο που καταλήγει να είναι φανερά σχεδόν ξεδιάντροπα πολιτικός όπως όριζε το πολιτικό ένας μεγάλος θεωρητικός του μεσοπολεμικού ολοκληρωτισμό ο Karl Schmitt:

«‘Η ειδικά πολιτική διάκριση στην οποία μπορούν να αναχθούν οι πολιτικές πράξεις και τα πολιτικά κίνητρα είναι η διάκριση φίλου και Εχθρού ”

Είναι η «κοινωνική κατασκευή της εικόνας του εχθρού » που αποτελεί ξανά τη συγκολλητική ουσία των ταυτοτήτων…

Αθορυβη ανοιξη στην καρδια του Χειμώνα

2012-01-29T20:52:00.000+02:00

...

Ένα ήσυχο ξύπνημα

η αιφνίδια αποκαλυψη

και η ανέλπιστη Γιατρειά

που απότομα άνθισε

ενα Πρωί

τα γνωστά χελιδόνια,ο θολός ήλιος

το Δήθεν αθώο βλέμμα ,οι μάταιες σκέψεις

σημάδια μιας Αθόρυβης άνοιξης

στην καρδια του χειμώνα

Αλέν Μπαντιου Η Ηθική....: τρεις θεσεις .Alain Badiou. H Ηθική : Δοκίμιο για τη συνείδηση του Κακού. Μετάφραση Β Σκολίδης . Κ . Μπομπας Scipta (1993).1998

2012-01-29T20:51:00.000+02:00

απο το Alain Badiou. H Ηθική : Δοκίμιο για τη συνείδηση του Κακού. Μετάφραση Β Σκολίδης . Κ . Μπομπας Scipta (1993).1998

..Μερικές αρχές.

Πρέπει να απορριφθει το ιδεολογικο συστημα της «ηθικής» , να μη γινει καμμα παραχωρηση στον αρνητικο και θυματολογικο ορισμό του ανθρωπου .

Αυτο το συστημα ταυτιζει τον ανθρωπο μ'ενα απλό θνητο ζωο, ειναι το συμπτωμα ενός ανησυχητικου συντηρητισμου και , με την αφηρημένη και στατιστιική γενικοτητα του, απαγορευει να σκεφτει κανεις τη μοναδικοτητα των καταστασεων .

Θα του αντιπαραθεσουμε τρεις θεσεις .

-Θέση 1.:Ο Ανθρωπος ταυτοποιεται από την καταφατική του σκέψη, απο τις μοναδικές αλήθειες για τις οποιες ειναι ικανός , απο το Αθάνατο που τον καθιστά το ανθκτικότερο και παραδοξοτερο απο τα ζωα .

-Θεση 2: Το Κακό το προσδιοριζουμε με αφετηρια τη θετικη ικανοτητα για το Καλό, αρα για ευρεια αντιμετωπιση των εφικτων και για αρνηση του συτηρητισμου, εστω κι αν προκειται για τη συντηρηση του ειναι . Και οχι αντιστροφως .

- Θεση 3: Η ανθρωπιά εδραιωνεται στην εν σκέψει ταυτοποίηση μοναδικών καταστασεων . Δεν υπάρχει ηθική γενικώς . Δεν υπάρχει -ενδεχομένως -παρά ηθική των διαδικασιών με τις οποιες επεξεργαζομαστε τα εφικτα στοιχεια μιας καταστασης

Η Ηθική... σ26-27.

Γιατί ξεπουληθήκαμε;(ενα αξιοπροσεκτο - και ωραιο - κειμενο του Lenin Reloaded)

2012-01-29T20:48:00.000+02:00

Γιατί ξεπουληθήκαμε;

Για ένα αυτοκίνητο, ένα διαμέρισμα, ένα ραδιοκασετόφωνο, μια γεύση της haute-couture;

Για λίγη επιρροή, λίγη σημασία, ένα πεντάλεπτο στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, μια στήλη σε έγκυρο εφημερίδα, ένα συμβόλαιο με ευυπόληπτο εκδοτικό οίκο;

Για να λένε καλά λόγια για μας οι σημαντικοί άνθρωποι, για να μας κολακεύουν οι αυλές;

Για να μην αποξενώσουμε τους "φίλους", για να μας συμπαθούνε όλοι ανεξαιρέτως;

Για να μην ξαναβιώσουμε ποτέ την ντροπή των παππούδων μας και των γιαγιάδων μας, που ήταν αμόρφωτοι και φτωχοί;

Για να μην ντρεπόμαστε για τον τόπο μας, τη μαύρη ιστορία του, την ενοχή και το αίμα του;

Για να μας αποδεχτούν όλοι ως έξυπνους, ανθρώπους με "προοπτικές ανέλιξης", για να αποκτήσουμε "πρόσωπο" στην "κοινωνία";

Για να διασκεδάσουμε τη λαγνεία μας, την οκνηρία μας, τη δειλία μας, για να αντλήσουμε επιτόκιο απ' την επένδυση της υποκρισίας μας;

Για να είμαστε ποθητοί, αξιοζήλευτοι, ξεχωριστοί, δακτυλοδεικτούμενοι, επώνυμοι;

Για να αποκτήσουμε θαυμαστές και θαυμάστριες, κλώνους, ακολούθους; Για να μας λένε οι ψεύτικοι αληθινούς, οι αναίσθητοι ευαίσθητους, οι ανέραστοι αξιέραστους, οι φιλοχρήματοι ανιδιοτελείς;

Για να επιβεβαιώσουμε τον ανδρισμό μας, τη θηλυκότητά μας, την ατομική μας καπατσοσύνη και ευφυία, όλα όσα μας χωρίζουν από τη μάζα που μάς αντέγραφε;

Και γιατί διαμαρτυρόμαστε; Και γιατί δηλώνουμε πως νιώθουμε προδομένοι; Και γιατί δεν βρίσκουμε ποτέ μας τον προδότη;

------------------------

περι προδοσιας δειτε και

http://nosferatos.blogspot.com/2010/12/alain-badiou-alain-badiou-scripta-1998.html

Για να θυμηθουμε λίγο :ο Αξελός τα δακρυγόνα και η Αλλη Θεσσαλονικη -προπερσυνη αναρτηση 6/3/2009

2012-01-29T20:35:00.000+02:00

Ακουσαμε χθες (Πεμπτη ) τον σπουδαιο Ελληνα φιλοσοφο Κώστα Αξελό να μιλά για τον Ρυθμό του Κόσμου στην κατάμεστη αίθουσα τελετών της Φιλοσοφικής του Α.Π.Θ( οπου ανακηρύχθηκε επιτιμος διδακτορας )

..Και μας ηρθε η αβάσταχτη οσμή των Δακρυγόνων ...

(μάλλον η καινούρια παρτίδα γιατί τα προηγούμενα (τα ληγμένα ..) είχαν τελειώσει ...

Ομως ο κόσμος δεν έφευγε με τίποτε.Κανείς δεν πανικοβλήθηκε ..

Και συνεχίσαμε να παρακολουθούμε αμίλητοι (όσο κι αν μας έπνιγε η οσμή των χημικών ) τον φιλόσοφο να μας μιλά για τον Κόσμο....

και ..ανάμεσα μας πολλά νέα παιδιά ..που μόλις είχαν επιστρέψει από την πορεία για την δολοφονική χειροβομβίδα στο στέκι μεταναστών στην Αθήνα

Κι αυτά παρακολουθούσαν αμίλητα , σχεδόν με κατάνυξη

Αυτή είναι η Άλλη Θεσσαλονίκη ..

Που δεν θα καταλάβουν ποτέ Αυτοί....

κιενα σχολιο

θάνοςείπε...: Ο Αξελός μάς μιλά χρόνια τώρα για τα διακυβεύματα στην εποχή της Τεχνικής, για το παιχνίδι του Κόσμου, για την ποιητικότητα ως αντιστάθμισμα στην αβυσσαλέα πεζότητα του καθημερινού βίου...-καλό είναι να προστρέχουμε και στη δική του σκέψη, αγκωνάρι μιας ανοιχτής, ζωοδότρας, ριζοσπαστικά ερωτηματικής σκέψης. Λέει κάπου στο "Τι να πράξουμε;" :
Ενώ ζούμε υποφέροντας τις αρχές τού τέλους μιας εποχής προορισμένης να διαρκέσει, να ζήσει έναν ανύποπτο χρόνο -δεν είναι αυτή που έιναι έτοιμη να πεθάνει, εμείς πεθαίνουμε στη διάρκεια του μακρού βίου της-, δεν εμφανίζεται καμιά ριζική αλλαγή. Η εποχή που μας επιβάλλεται, μάς κυριαρχεί -δεν είναι αυτή που μας ανήκει, εμείς της ανήκουμε-, κρύβει την πηγή της ενέργειάς της, του οποιουδήποτε παλμού της, και κουρασμένη όσο πιο πολύ γίνεται, παρουσιάζοντας όλα τα στοιχεία της εξάντλησης, δείχνει πως θα διαρκέσει καιρούς και καιρούς. Ωσ την ολοκλήρωσή της, τη φθορά όλων των δυνατοτήτων της; Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει σ'αυτό το ερώτημα. Δεν λείπουν, άλλωστε, τα παραδείγματα όσων τελειώνουν χωρίς να έχουν εξαντλήσει όλες τους τις δυνατότητες και να έχουν καταλήξει σε μια τελείωση. Δεν ξέρουμε επίσης αν πρόκειται να την ακολουθήσει μια άλλη "εποχή" του Κόομου, που και αυτό δεν θα σημαίνει το τέλος του χρόνου. Τι και πώς να πράξουμε λοιπόν εποχιακά;Είμαστε ικανοί να επικοινωνήσουμε δημιουργικά με τη σολωμική "Γυναίκα της Ζάκυθος" που "ετοιμαζότουνε να φωνάξει δυνατά για να δείξει πως δεν απέθανε"; Η πνοή της φωνής δεν είναι αναγκαστικά φωναχτή. Η δύναμή της μπορεί να εκδηλώνεται ζωντανά, ζωτικά, χωρίς υπερβολικό θόρυβο. Ποιος,όμως, "φωνάζει" και σε ποιον; Πώς ακούγεται η φωνή του ανθρώπου και πώς ετοιμάζεται ο Κόσμος να μας δείξει πως δεν πέθανε;

[Η έννοια του κόσμου στα συμφραζόμενα του Κ.Α. διαφοροποιείται από την κοινόχρηστη έννοια με ορισμένο φιλοσοφικό νόημα-εδώ έβαλα κεφαλαίο Κ αντί της πλάγιας γραφής της στο βιβλίο].

Τόσο χαρμόσυνη είδηση αυτή για την άλλη θεσ/νίκη στην οποία (ως θρέμμα της) ασφαλώς πιστεύω (και συντάσσομαι μαζί της)...; 8 Μαρτίου 2009 5:05 π.μ.

Η Άκρα Δεξιά στα Βαλκάνια

2012-01-29T19:31:00.000+02:00

Η Άκρα Δεξιά στα Βαλκάνια

πηγη: http://polsociology.blogspot.com/2012/01/blog-post_29.html

*Δεξιός λαϊκισμός και εξτρεμιστική δεξιά: Παρενέργειες του μετακομμουνισμού ή «κανονικές παθολογίες» της δημοκρατίας;*

Η ιδιωτικοποίηση της «γενικής διάνοιας», του Slavoj Zizek:Απόσπασμα από το άρθρο του Slavoj Zizek Η εξέγερση των έμμισθων αστών στο London Review of Books (11/01/2012).αναδημοσιευση απο το http://www.alterthess

2012-01-29T18:55:00.000+02:00

Η ιδιωτικοποίηση της «γενικής διάνοιας», του Slavoj Zizek

Πώς έγινε ο Bill Gates ο πλουσιότερος άνθρωπος στην Αμερική; Η περιουσία του δεν έχει καμία σχέση με το κόστος παραγωγής αυτών που πουλάει η Microsoft: δηλαδή, δεν είναι αποτέλεσμα του ότι παράγει καλό λογισμικό σε χαμηλότερες τιμές από τους ανταγωνιστές της, ή της «αξιοποίησης» των εργαζομένων της με μεγαλύτερη επιτυχία (η Microsoft πληρώνει τους γνωσιακούς εργαζόμενούς της με σχετικά υψηλό μισθό). Αν αυτό ίσχυε, η Microsoft θα είχε χρεοκοπήσει εδώ και καιρό: οι άνθρωποι θα επέλεγαν ελεύθερα συστήματα, όπως το Linux, τα οποία είναι εξίσου καλά ή και καλύτερα από τα προϊόντα της Microsoft. Εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να αγοράζουν το λογισμικό της Microsoft, επειδή η Microsoft έχει επιβληθεί ως ένα σχεδόν καθολικό πρότυπο, μονοπωλώντας ουσιαστικά το χώρο, ως μια ενσάρκωση αυτού που ο Μαρξ αποκαλούσε «γενική διάνοια», εννοώντας τη συλλογική γνώση σε όλες τις μορφές της, από την επιστήμη μέχρι την πρακτική τεχνογνωσία. Ο Γκέιτς ιδιωτικοποίησε, πράγματι, ένα μέρος της γενικής διάνοιας και έγινε πλούσιος από την ιδιοποίηση του μισθώματος που επακολούθησε.

Η δυνατότητα της ιδιωτικοποίησης της γενικής διάνοιας ήταν κάτι που ο Μαρξ δεν προέβλεψε στα γραπτά του για τον καπιταλισμό (σε μεγάλο βαθμό γιατί παρέβλεψε την κοινωνική διάστασή της). Ωστόσο, αυτό αποτελεί τον πυρήνα των σημερινών αγώνων γύρω από την πνευματική ιδιοκτησία: καθώς ο ρόλος της γενικής διάνοιας -που βασίζεται στη συλλογική γνώση και την κοινωνική συνεργασία- έχει αυξηθεί στο μετα-βιομηχανικό καπιταλισμό, ο πλούτος συσσωρεύεται εντελώς δυσανάλογα προς τη δαπανηθείσα εργασία στην παραγωγή του. Το αποτέλεσμα δεν είναι, όπως ο Μαρξ φαίνεται να ανέμενε, η αυτο-διάλυση του καπιταλισμού, αλλά η σταδιακή μετατροπή του κέρδους που προκύπτει από την εκμετάλλευση της εργασίας σε μίσθωμα που ιδιοποιείται μέσω της ιδιωτικοποίησης της γνώσης.

Το ίδιο ισχύει και για τους φυσικούς πόρους, η εκμετάλλευση των οποίων είναι μια από τις κύριες στον κόσμο πηγές μισθώματος. Αυτό που ακολουθεί είναι ένας μόνιμος αγώνας για το ποιος παίρνει το μίσθωμα: οι πολίτες του Τρίτου Κόσμου ή οι δυτικές επιχειρήσεις. Η ειρωνεία είναι ότι για να εξηγήσει τη διαφορά μεταξύ της εργασίας (η οποία με τη χρήση της παράγει υπεραξία) και άλλων εμπορευμάτων (τα οποία καταναλώνουν όλοι την αξία τους κατά τη χρήση τους), ο Μαρξ αναφέρει το πετρέλαιο ως παράδειγμα «συνηθισμένου» εμπορεύματος. Οποιαδήποτε προσπάθεια σήμερα να συνδεθεί η άνοδος και η πτώση της τιμής του πετρελαίου με την αύξηση ή μείωση του κόστους παραγωγής ή την τιμή της υπό εκμετάλλευση εργασίας, είναι άνευ νοήματος: το κόστος παραγωγής είναι αμελητέο σε σχέση με την τιμή που πληρώνουμε για το πετρέλαιο, τιμή που είναι πραγματικά το μίσθωμα που οι ιδιοκτήτες του πόρου αυτού μπορούν να απαιτούν χάρη στην περιορισμένη προσφορά του.

Μια συνέπεια της αύξησης της παραγωγικότητας που επέφεραν οι ραγδαία αυξανόμενες επιπτώσεις της συλλογικής γνώσης είναι η αλλαγή του ρόλου της ανεργίας. Είναι η ίδια η επιτυχία του καπιταλισμού (μεγαλύτερη αποδοτικότητα, αυξημένη παραγωγικότητα, κ.λπ.) που παράγει ανεργία, καθιστώντας όλο και περισσότερους εργαζόμενους άχρηστους: αυτό που θα έπρεπε να είναι ευλογία -λιγότερο σκληρή εργασία- μετατρέπεται σε κατάρα. Ή, για να το θέσουμε διαφορετικά, η ευκαιρία εκμετάλλευσης σε μια μακροχρόνια δουλειά τώρα βιώνεται ως προνόμιο. Η παγκόσμια αγορά, όπως ο Fredric Jameson το έχει θέσει, είναι πλέον «ένας χώρος στον οποίο ο καθένας έχει γίνει κάποτε παραγωγικός εργάτης, και στον οποίο η εργασία έχει αρχίσει να αποτιμάται παντού πολύ ακριβά για να αγορασθεί». Στην εν εξελίξει διαδικασία της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, η κατηγορία των ανέργων δεν περιορίζεται πλέον στον αποκαλούμενο από τον Μαρξ «εφεδρικό στρατό εργασία»· περιλαμβάνει επίσης, όπως ο Jameson περιγράφει, «εκείνους τους μαζικούς πληθυσμούς σε όλο τον κόσμο οι οποίοι έχουν, κατά κάποιο τρόπο, ''εγκαταλειφθεί από την ιστορία'', οι οποίοι έχουν εσκεμμένα αποκλεισθεί από τα εκσυγχρονιστικά σχέδια του καπιταλιστικού Πρώτου Κόσμου και διαγράφηκαν ως ανέλπιδες ή μη εξελισσόμενες περιπτώσεις»: τα λεγόμενα αποτυχημένα κράτη (Κονγκό, Σομαλία), τα θύματα της πείνας ή οικολογικών καταστροφών, παγιδευμένοι από ψευδο-αρχαϊκά «εθνοτικά μίση», αντικείμενα της φιλανθρωπίας και των ΜΚΟ ή στόχοι του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας». Η κατηγορία των ανέργων έχει επομένως επεκταθεί, περιλαμβάνοντας τεράστιο εύρος ανθρώπων, από τους προσωρινά άνεργους, τους όχι πλέον απασχολήσιμους και τους μόνιμα άνεργους, έως τους κατοίκους των γκέτο και των παραγκουπόλεων (όλους εκείνους που συχνά είχαν απορριφθεί από τον Μαρξ ως «λούμπεν-προλετάριοι»), και τέλος ολόκληρους πληθυσμούς ή κράτη αποκλεισμένα από την παγκόσμια καπιταλιστική διαδικασία, όπως οι κενοί χώροι στους αρχαίους χάρτες.

Μερικοί λένε ότι αυτή η νέα μορφή καπιταλισμού παρέχει νέες δυνατότητες για χειραφέτηση. Αυτή είναι η θέση του Πλήθους των Hardt και Negri, που επιχειρεί να ριζοσπαστικοποιήσει τον Μαρξ, ο οποίος έκρινε ότι αν κόψουμε απλώς το κεφάλι του καπιταλισμού θα έχουμε σοσιαλισμό. Ο Μαρξ, όπως το βλέπουν, ήταν ιστορικά περιορισμένος από την έννοια της κεντρικής, αυτοματοποιημένης και ιεραρχικά οργανωμένης βιομηχανικής μηχανικής εργασίας, με αποτέλεσμα να κατανοεί τη «γενική διάνοια» μάλλον σαν μέσο κεντρικού σχεδιασμού· μόνο σήμερα, με την άνοδο της «άυλης εργασίας», μια επαναστατική ανατροπή έχει γίνει «αντικειμενικά δυνατή». Αυτή η άυλη εργασία εκτείνεται ανάμεσα σε δύο πόλους: από τη διανοητική εργασία (παραγωγή ιδεών, κειμένων, προγραμμάτων, κ.λπ.) έως τη συναισθηματική εργασία (που πραγματοποιείται από γιατρούς, babysitters και αεροσυνοδούς). Σήμερα, η άυλη εργασία είναι «ηγεμονική» με την έννοια που ο Μαρξ διακήρυξε ότι στον καπιταλισμό του 19ου αιώνα η μεγάλη βιομηχανική παραγωγή ήταν ηγεμονική: επιβάλλεται όχι αριθμητικά, αλλά παίζοντας τον κύριο, εμβληματικό δομικό ρόλο. Αυτό που αναδεικνύεται είναι ένα τεράστιο νέο πεδίο, τα αποκαλούμενα «κοινά»: κοινόχρηστες γνώσεις και νέες μορφές επικοινωνίας και συνεργασίας. Τα προϊόντα της άυλης παραγωγής δεν είναι αντικείμενα αλλά νέες κοινωνικές ή διαπροσωπικές σχέσεις· η άυλη παραγωγή είναι βιο-πολιτική, η παραγωγή της κοινωνικής ζωής.

Οι Hardt και Negri περιγράφουν εδώ τη διαδικασία που οι ιδεολόγοι του σημερινού «μεταμοντέρνου» καπιταλισμού εξυμνούν ως το πέρασμα από την υλική στη συμβολική παραγωγή, από την συγκεντρωτική-ιεραρχική λογική στη λογική της αυτο-οργάνωσης και της πολυκεντρικής συνεργασίας. Η διαφορά είναι ότι οι Hardt και Negri είναι ουσιαστικά πιστοί στον Μαρξ: προσπαθούν να αποδείξουν ότι ο Μαρξ είχε δίκιο, ότι η άνοδος της γενικής διάνοιας είναι, μακροπρόθεσμα, ασυμβίβαστη με τον καπιταλισμό. Οι ιδεολόγοι του μεταμοντέρνου καπιταλισμού ισχυρίζονται το ακριβώς αντίθετο: η μαρξιστική θεωρία (και πρακτική), υποστηρίζουν, παραμένει εντός των ορίων της ιεραρχικής λογικής του κεντρικού ελέγχου από το κράτος, και έτσι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις κοινωνικές συνέπειες της επανάστασης της πληροφορίας. Υπάρχουν καλοί εμπειρικοί λόγοι για αυτόν τον ισχυρισμό: αυτό που ουσιαστικά κατέστρεψε τα κομμουνιστικά καθεστώτα ήταν η ανικανότητά τους να προσαρμοστούν στη νέα κοινωνική λογική που υποστηρίχθηκε από την επανάσταση της πληροφορίας: προσπάθησαν να κατευθύνουν την επανάσταση μετατρέποντάς την σε ένα ακόμη μεγάλης κλίμακας συγκεντρωτικό, κρατικά σχεδιασμένο έργο. Το παράδοξο είναι ότι αυτό που οι Hardt και Negri εξυμνούν ως μοναδική ευκαιρία να ξεπεράσουμε τον καπιταλισμό, εξυμνείται από τους ιδεολόγους της επανάστασης της πληροφορίας ως η άνοδος ενός νέου «χωρίς τριβές» καπιταλισμού.

Η ανάλυση των Hardt και Negri έχει κάποια αδύναμα σημεία, τα οποία εξηγούν πώς ο καπιταλισμός έχει την ικανότητα να επιβιώνει από αυτό που θα έπρεπε να ήταν (με κλασικούς μαρξιστικούς όρους) μια νέα οργάνωση της παραγωγής που τον καθιστά παρωχημένο. Υποτιμούν την έκταση στην οποία ο καπιταλισμός σήμερα έχει με επιτυχία (βραχυπρόθεσμα τουλάχιστον) ιδιωτικοποιήσει τη γενική διάνοια, καθώς και το βαθμό στον οποίο, περισσότερο από την αστική τάξη, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι γίνονται περιττοί (με όλο και περισσότερους να γίνονται όχι μόνο προσωρινά άνεργοι, αλλά δομικά άνεργοι).

*Απόσπασμα από το άρθρο του Slavoj Zizek Η εξέγερση των έμμισθων αστών στο London Review of Books (11/01/2012).

Ο τίτλος του αποσπάσματος είναι δικός μας.

Πηγή: Εφημερίδα Δράση

ξαναβλέποντας σκηνές απο ταινιες του Αγγελόπουλου

2012-01-29T18:30:00.000+02:00

..σήμερα, μερα βροχερή , σε μια Ελλάδα που ξεκολά και σβήνει μεσα στη κρίση..θαμενη κατω απο στρωματα σκουπίδιων,διαλυμένη...

-αποκαιδι δυο δεκαετιων κατανάλωσης , και μυθων περι Ισχυρής Ελλαδας και ΚΛΙΚ και Life style και καρακιτσατοι νεοπλουτοι και ασπλαχνοι παπάδες , με την μυτη της να μεγαλώνει σαν Πινοκιο

καταρρακωμένης Ελλαδος Μανταμ Σουσους που τωρα σβηνει μ'εναν Λυγμό,σα ξεχαρβαλωμένη

κουκλα - βγαλμένα ματια χερια ,ποδια απ' τα ιδια τα παιδια που ταχα αγαπησαν ..

Μουρχονται Μνημες - απο πραγματικούς Πελαργους , τη φτωχεια , τα καρβουνα στο Μαγκαλι, τη Βρχοή ,την ομιχλη, τη λάσπη , τα καρα , τη Φτωχεια,τον χωροφυλακα , τον μετα εμφυλιακο τρομο ,τη θλιψη

το μάτι των αλογων να μας κοιτα και

την Αγάπη

την αληθινή αγάπη των παιδικών μου χρόνων .

άλα .

2012-01-29T18:28:00.002+02:00

Η κουλτούρα του καταναλωτισμού και το διαδικτυο ''Η ισχυρή ροή της πληροφορίας δεν «είναι παραπόταμος» του ποταμού της δημοκρατίας, αλλά ακόρεστος αγωγός, που διοχετεύει τα περιεχόμενα της πραγματικής πολιτικής σε «ηλεκτρονικές αποθήκες», καθιστώντας τη λαϊκή κυριαρχία στείρα, ανενεργή και ασήμαντη''

2012-01-29T14:51:00.000+02:00

απο το

Από την κοινωνία των παραγωγών στην κοινωνία των καταναλωτών και των «απορριμμάτων»

της Βιβλιοθηκης της ''Ε ''

''Η κουλτούρα του καταναλωτισμού

Η κουλτούρα του καταναλωτισμού συνδέεται με την επιδίωξη να μην είσαι μέλος του σμήνους, με την επιδίωξη «να είσαι μπροστά από το κοπάδι». Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να διασφαλίσει κανείς την ένταξή του στην κοινωνία των καταναλωτών. Πρέπει να θέλεις να προπορεύεσαι για να μη χάσεις το υπόλοιπο κοπάδι. Η άρνηση του κοπαδιού αποτελεί την προϋπόθεση ένταξης του καταναλωτή σ' αυτό. Αυτό, με άλλα λόγια, γίνεται μέσα από την ταύτιση της ελευθερίας με την επιλογή.

Ελεύθερος δεν είναι αυτός που στο χεγκελιανό σύμπαν γνωρίζει την αναγκαιότητα, αλλά αυτός που γνωρίζει και μπορεί να επιλέγει.

Ελευθερία είναι η επιλογή και επιλογή η εκχώρηση της ελευθερίας

.Οσον αφορά τις αξίες της κουλτούρας του καταναλωτισμού, αυτές συνίστανται στην εμφατική άρνηση της αρετής της αναβλητικότητας και της καθυστέρησης της ικανοποίησης.

Δύο αρετές που ο βεμπεριανός κόσμος τις συνέδεσε άμεσα με το «πνεύμα του καπιταλισμού».

Η κουλτούρα του καταναλωτισμού ταυτίζεται με τη θεοποίηση της καινοτομίας. Οχι τυχαία, ένας κόσμος της Αριστεράς που παλαιότερα θεοποιούσε τον οικονομισμό και τον παραγωγικισμό, σήμερα θεοποιεί την καινοτομία. Ταχύτητα, καινοτομία, ανία, απόρριψη, το μαγικό τετράπτυχο της κουλτούρας του καταναλωτισμού. Υπερβολή, ασωτία και εξωφρενική σπατάλη, τα ψυχοφάρμακά της.

Ο Μπάουμαν όμως δεν είναι καταστροφολόγος. Η απορρυθμισμένη κοινωνία των καταναλωτών δεν είναι ο χωρίς ηγεμόνα ζοφερός χομπσιανός κόσμος, ούτε η ιδιωτικοποίηση της ευθύνης παραλύει ανεπιστρεπτί τα υποκείμενα της ιστορίας, όπως πρόβλεψε ο Λεβινάς. Σήμερα όμως, αντί του κράτους πρόνοιας, το καθήκον της «ανακούφισης από την ευθύνη» αναλαμβάνει πλήθος ιδιωτικών φορέων παροχής υπηρεσιών, οι οποίοι σπεύδουν με το αζημίωτο να αναλάβουν τα καθήκοντα που εγκατέλειψε η κοινωνία.

Τελικά οι κοινωνίες του καταναλωτισμού είναι κοινωνίες «κατάστασης έκτακτης ανάγκης». Σ' αυτές τις κοινωνίες οι νευρώσεις προέρχονται από το αίσθημα ανασφάλειας και όχι από τη φρίκη της ενοχής.

Αίσθημα που αντιμετωπίζεται μόνο με συνεχή δράση.

Κάτι που γνωρίζουν πολύ καλά οι εξουσίες των αγορών, γι' αυτό και κηρύττουν την κατάσταση έκτακτης ανάγκης ως την «καλύτερη μέθοδο για να πείθονται οι διοικούμενοι να δέχονται τις πιο δραστικές αλλαγές που πλήττουν τη ζωή τους».

Η συνεχής δράση είναι η μόνη θεραπευτική δύναμη. Το σύμπλεγμα της ανεπάρκειας αντιμετωπίζεται μόνο με μία εξαιρετικά έντονη προσπάθεια.

Αρωγός σ' αυτή την προσπάθεια είναι ο «κυβερνοχώρος». Ο συγγραφέας διακρίνει εδώ, αντίθετα με τις ιδεολογίες του συρμού, τον κατεξοχήν χώρο αποπολιτικοποίησης του πολιτικού.

Η ισχυρή ροή της πληροφορίας δεν «είναι παραπόταμος» του ποταμού της δημοκρατίας, αλλά ακόρεστος αγωγός, που διοχετεύει τα περιεχόμενα της πραγματικής πολιτικής σε «ηλεκτρονικές αποθήκες», καθιστώντας τη λαϊκή κυριαρχία στείρα, ανενεργή και ασήμαντη.

Στο Διαδίκτυο η σύγκρουση και η αντιπαράθεση αντικαθίστανται από ηχητικά αποσπάσματα και φωτογραφικά στιγμιότυπα. Οι σελίδες που ο Μπάουμαν αφιερώνει στην κριτική του Διαδικτύου είναι συγκλονιστικές και διδακτικές μέσα στην υπερβολή τους.

Τελικά, αντίθετα με όσα κάποιες επιδερμικές κριτικές αποδίδουν στην κοινωνία των καταναλωτών, το κατά Μπάουμαν κύριο ελάττωμά της δεν είναι η κατανάλωση η ίδια, αλλά οι συνέπειες του κυνηγιού της. Σ' αυτό το κυνήγι υπάρχουν πολλά «υποκείμενα» που δεν κατορθώνουν να γίνουν εμπορεύματα, που όχι μόνο δεν πιάνουν θηράματα, αλλά γίνονται τα ίδια θήραμα. Αυτοί είναι οι παράπλευρες απώλειες του καταναλωτισμού.

Σήμερα υπάρχει μια νέα κατηγορία πληθυσμού η οποία γίνεται το συλλογικό θύμα των διαδικασιών που ήδη έχουν αναφερθεί. Ο όρος «υπόταξη» (underclass) υποδηλώνει μια ιδιαίτερα αφιλόξενη κοινωνία για μεγάλες και ετερόκλιτες κατηγορίες ανθρώπων. Σ' αυτές τις κατηγορίες στοιβάζονται εγκληματίες και ανύπαντρες μητέρες που ζουν από την πρόνοια, νεαροί παραβάτες και τοξικομανείς, αποφυλακισθέντες και άστεγοι, βαποράκια και επαίτες, μετανάστες και αλκοολικοί κ.ο.κ. Κατηγορίες που το μόνο κοινό χαρακτηριστικό τους είναι η αποτυχία τους να είναι καταναλωτές. Αποτυχία που φυσικά η ευθύνη αποδίδεται στους ίδιους. Εγκληματικότητα, ναρκωτικά και πρόνοια παρατίθενται από κοινού, με προφανή στόχο την απαξίωση της πρόνοιας. Ο Μπάουμαν εδώ πολύ σωστά διακρίνει πως πίσω απ' αυτές τις κατηγορίες κρύβεται μια αξιολόγηση και όχι μια περιγραφή. Ο όρος της υπόταξης αποσκοπεί στην απόκρυψη του «ζητήματος της φτώχειας».

Τη φτώχεια την παράγει η κοινωνία, την υπόταξη ή τους ανεπαρκείς καταναλωτές τούς παράγει η ίδια τους η ανικανότητα. Με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια και η φτώχεια δεν υφίσταται και οι υποταγμένοι είναι θύματα της απροθυμίας τους να είναι καταναλωτές. ....................''

τι ειναι ο Λαικισμός(σκεψεις που γεννηθηκαν μετα απο το συνεδριο για το Λαικισμό ..που πραγματοποιησε το Τμημα Πολιτικών Επιστημων του Α. Π. θ)

2012-01-29T03:49:00.001+02:00

ΠΡΟΣΕΧΩΣ

αλλά μπορειτε -οσοι παρακολουθησατε το συνεδριο να στειλετε αρθρα η σχολια ..με τις σκεψεις σας για τον λαικισμο.

Η κουλτούρα του καταναλωτισμού(Ζ Μπαουμαν )

2012-01-29T03:28:00.000+02:00

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Η κουλτούρα του καταναλωτισμού

αποσπασμα απο το ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΖΙΓΚΜΟΥΝΤ ΜΠΑΟΥΜΑΝΑπό την κοινωνία των παραγωγών στην κοινωνία των καταναλωτών και των «απορριμμάτων»ΖΙΓΚΜΟΥΝΤ ΜΠΑΟΥΜΑΝΖωή για κατανάλωση ΜΤΦΡ.: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ«ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ»βιβλιοπαρουσιαση ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΙΑΚΑΝΤΑΡΗ:απο το Από την κοινωνία των παραγωγών στην κοινωνία των καταναλωτών και των «απορριμμάτων»της Βιβλιοθηκης της ''Ε '' ''Η κουλτούρα του καταναλωτισμού Η κουλτούρα του καταναλωτισμού συνδέεται με την επιδίωξη να μην είσαι μέλος του σμήνους, με την επιδίωξη «να είσαι μπροστά από το κοπάδι».

Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να διασφαλίσει κανείς την ένταξή του στην κοινωνία των καταναλωτών. Πρέπει να θέλεις να προπορεύεσαι για να μη χάσεις το υπόλοιπο κοπάδι.

Η άρνηση του κοπαδιού αποτελεί την προϋπόθεση ένταξης του καταναλωτή σ' αυτό.

Αυτό, με άλλα λόγια, γίνεται μέσα από την ταύτιση της ελευθερίας με την επιλογή. Ελεύθερος δεν είναι αυτός που στο χεγκελιανό σύμπαν γνωρίζει την αναγκαιότητα, αλλά αυτός που γνωρίζει και μπορεί να επιλέγει. Ελευθερία είναι η επιλογή και επιλογή η εκχώρηση της ελευθερίας.

Οσον αφορά τις αξίες της κουλτούρας του καταναλωτισμού, αυτές συνίστανται στην εμφατική άρνηση της αρετής της αναβλητικότητας και της καθυστέρησης της ικανοποίησης. Δύο αρετές που ο βεμπεριανός κόσμος τις συνέδεσε άμεσα με το «πνεύμα του καπιταλισμού».

Η κουλτούρα του καταναλωτισμού ταυτίζεται με τη θεοποίηση της καινοτομίας. Οχι τυχαία, ένας κόσμος της Αριστεράς που παλαιότερα θεοποιούσε τον οικονομισμό και τον παραγωγικισμό, σήμερα θεοποιεί την καινοτομία.

Ταχύτητα, καινοτομία, ανία, απόρριψη,

το μαγικό τετράπτυχο της κουλτούρας του καταναλωτισμού.

Υπερβολή, ασωτία και εξωφρενική σπατάλη, τα ψυχοφάρμακά της.

Ο Μπάουμαν όμως δεν είναι καταστροφολόγος. Η απορρυθμισμένη κοινωνία των καταναλωτών δεν είναι ο χωρίς ηγεμόνα ζοφερός χομπσιανός κόσμος, ούτε η ιδιωτικοποίηση της ευθύνης παραλύει ανεπιστρεπτί τα υποκείμενα της ιστορίας, όπως πρόβλεψε ο Λεβινάς.

Σήμερα όμως, αντί του κράτους πρόνοιας, το καθήκον της «ανακούφισης από την ευθύνη» αναλαμβάνει πλήθος ιδιωτικών φορέων παροχής υπηρεσιών, οι οποίοι σπεύδουν με το αζημίωτο να αναλάβουν τα καθήκοντα που εγκατέλειψε η κοινωνία. Τελικά οι κοινωνίες του καταναλωτισμού είναι κοινωνίες «κατάστασης έκτακτης ανάγκης».

Σ' αυτές τις κοινωνίες οι νευρώσεις προέρχονται από το αίσθημα ανασφάλειας και όχι από τη φρίκη της ενοχής.

Αίσθημα που αντιμετωπίζεται μόνο με συνεχή δράση.

Κάτι που γνωρίζουν πολύ καλά οι εξουσίες των αγορών, γι' αυτό και κηρύττουν την κατάσταση έκτακτης ανάγκης ως την «καλύτερη μέθοδο για να πείθονται οι διοικούμενοι να δέχονται τις πιο δραστικές αλλαγές που πλήττουν τη ζωή τους».

Η συνεχής δράση είναι η μόνη θεραπευτική δύναμη.

Το σύμπλεγμα της ανεπάρκειας αντιμετωπίζεται μόνο με μία εξαιρετικά έντονη προσπάθεια.

Αρωγός σ' αυτή την προσπάθεια είναι ο «κυβερνοχώρος».

Ο συγγραφέας διακρίνει εδώ, αντίθετα με τις ιδεολογίες του συρμού, τον κατεξοχήν χώρο αποπολιτικοποίησης του πολιτικού. Η ισχυρή ροή της πληροφορίας δεν «είναι παραπόταμος» του ποταμού της δημοκρατίας, αλλά ακόρεστος αγωγός, που διοχετεύει τα περιεχόμενα της πραγματικής πολιτικής σε «ηλεκτρονικές αποθήκες», καθιστώντας τη λαϊκή κυριαρχία στείρα, ανενεργή και ασήμαντη. Στο Διαδίκτυο η σύγκρουση και η αντιπαράθεση αντικαθίστανται από ηχητικά αποσπάσματα και φωτογραφικά στιγμιότυπα.

Οι σελίδες που ο Μπάουμαν αφιερώνει στην κριτική του Διαδικτύου είναι συγκλονιστικές και διδακτικές μέσα στην υπερβολή τους.

Τελικά, αντίθετα με όσα κάποιες επιδερμικές κριτικές αποδίδουν στην κοινωνία των καταναλωτών, το κατά Μπάουμαν κύριο ελάττωμά της δεν είναι η κατανάλωση η ίδια, αλλά οι συνέπειες του κυνηγιού της.

Σ' αυτό το κυνήγι υπάρχουν πολλά «υποκείμενα» που δεν κατορθώνουν να γίνουν εμπορεύματα, που όχι μόνο δεν πιάνουν θηράματα, αλλά γίνονται τα ίδια θήραμα. Αυτοί είναι οι παράπλευρες απώλειες του καταναλωτισμού.

Σήμερα υπάρχει μια νέα κατηγορία πληθυσμού η οποία γίνεται το συλλογικό θύμα των διαδικασιών που ήδη έχουν αναφερθεί.

Ο όρος «υπο-τάξη» (underclass) υποδηλώνει μια ιδιαίτερα αφιλόξενη κοινωνία για μεγάλες και ετερόκλιτες κατηγορίες ανθρώπων.

Σ' αυτές τις κατηγορίες στοιβάζονται εγκληματίες και ανύπαντρες μητέρες που ζουν από την πρόνοια, νεαροί παραβάτες και τοξικομανείς, αποφυλακισθέντες και άστεγοι, βαποράκια και επαίτες, μετανάστες και αλκοολικοί κ.ο.κ.

Κατηγορίες που το μόνο κοινό χαρακτηριστικό τους είναι η αποτυχία τους να είναι καταναλωτές. Αποτυχία που φυσικά η ευθύνη αποδίδεται στους ίδιους.

Εγκληματικότητα, ναρκωτικά και πρόνοια παρατίθενται από κοινού, με προφανή στόχο την απαξίωση της πρόνοιας.

Ο Μπάουμαν εδώ πολύ σωστά διακρίνει πως πίσω απ' αυτές τις κατηγορίες κρύβεται μια αξιολόγηση και όχι μια περιγραφή. Ο όρος της υπo-τάξης αποσκοπεί στην απόκρυψη του «ζητήματος της φτώχειας». Τη φτώχεια την παράγει η κοινωνία, την υπο-τάξη ή τους ανεπαρκείς καταναλωτές τούς παράγει η ίδια τους η ανικανότητα.

Με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια και η φτώχεια δεν υφίσταται και οι υποταγμένοι είναι θύματα της απροθυμίας τους να είναι καταναλωτές.

....................

Ατομικοτητα και εξατομικευση

2012-01-29T03:24:00.000+02:00

..Η ατομικοτητα …προιον μιας μακροχρονης Δυτικής παραδοσης
(οχι μονο αξιων αλλά και συγκρουσεων π.χ Θρησκευτικοι πολεμοι, αλλά και θρησκειας (Προτεσταντισμός)

Δεν νομιζω να εχει πολύ σχεση ουτε με την εννοια του α-τομου οπως την εννοουσαν οι Αρχαιοι ( σημαινε ”ατμητο” - Δημοκριτος)

αλλά ουτε και με την εκρηκτική Εξατομικευση που ζουμε στην Παγκοσμιοποημενη μετα-νεωτερική Δημοκρατια μας ..

Η οποια εξατομικευση σημαινει οτι το νεωτερικό ατομο (το εσωκατευθυνομενο φιλελευθερο , δημιουργικό )Διασπαται σε πολλά μικρά κομφορμιστικά εγώ -προσωπεια ή πλαστους εαυτους - που χαρακτηριστικό τους ειναι η Προσαρμογή-κομφορμισμός σε πολά ετεροκλητα κοινωνικά πεδια …σαν χαμαιλεοντες που παιρνουν διαφορα χρωματα εκτός απο το λευκό , το χρωμα της Αθωοτητας.

Είναι οι «Μου αρέσει ο Μαρξισμός, αλλά επί χούντας περνάγαμε ωραία», οι «Κοίτα, φίλε, η Τέχνη πέθανε μετά την Αρχαία Ελλάδα. Τότε φτιάχνανε γαμιστερά αγάλματα, όχι μαλακίες», οι «Έλα, μωρέ, δεν τα ξέρεις τώρα, τα ‘χουνε κάνει πλακάκια οι Αμερικάνοι με τους Εβραίους και τους Ρώσους και τους Κινέζους για να γαμήσουνε την Ελλαδίτσα,'' /δειτε το

2012-01-29T03:14:00.000+02:00

Λοστρέ,
του Λένου Χρηστίδη,

απ' όπου και το απόσπασμα (όχι στα ποδανά...):

Απο το

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2011

ποδανά σματαγυμνά

Είναι αυτοί που ξέρουν από πολιτική, ποδόσφαιρο, τέχνη, οικονομία, οικολογία, φιλοσοφία, ιστορία, μπάσκετ και σεξ. Ξέρουν τα πάντα, απόλυτα, εμπιστέψου τους. Ξέρουν τα πάντα «εκ των έσω», χωρίς να έχουν εμβαθύνει ούτε για μία στιγμή ακόμα και στο πιο ασήμαντο θέμα, απορροφώντας πληροφορίες από «ενημερωτικές» εκπομπές αναλφάβητων ειδικών που με τη σειρά τους απορροφούν πληροφορίες και γνώσεις από λάιφ στάιλ σούπερ γουάου περιοδικά και εφημερίδια όπως ακριβώς η μύγα ρουφάει τα σκατά. Είναι οι «Μου αρέσει ο Μαρξισμός, αλλά επί χούντας περνάγαμε ωραία», οι «Κοίτα, φίλε, η Τέχνη πέθανε μετά την Αρχαία Ελλάδα. Τότε φτιάχνανε γαμιστερά αγάλματα, όχι μαλακίες», οι «Έλα, μωρέ, δεν τα ξέρεις τώρα, τα ‘χουνε κάνει πλακάκια οι Αμερικάνοι με τους Εβραίους και τους Ρώσους και τους Κινέζους για να γαμήσουνε την Ελλαδίτσα, μια ζωή τα ίδια, μας φοβούνται, αλλά θα τους γαμήσουμε», οι «Η γυναίκα είναι ίση με τον άντρα, αλλά χωρίς τον πούτσο μου είναι ένα αρχίδι». Είναι αυτοί…

Δεν είναι παίξε γέλασε η Αγάπη

2012-01-28T17:37:00.000+02:00

Δεν είναι παίξε γέλασε η Αγάπη

Σ’ ένα μπουκάλι είναι κρυμμένη η Αγάπη

Καταμεσής μέσα στης θάλασσας το μάτι
Κι όλο την τρώγει της αρμύρας το αλάτι
Πουν’ της αλήθειας μας το πιο βαθύ το κάτι ;

Δεν είναι παίξε γέλασε η Αγάπη
Δεν ειν’ έρωτος, αστεία αυταπάτη
Δεν είναι φάρμακο μα ούτε και φαρμάκι
Είναι το πιο βαθύ ,της θάλασσας μας Κάτι .

O γαιδαροs του Μπουριντάν

2012-01-28T17:30:00.000+02:00

Όταν τα πάντα καθίστανται ανταλλάξιμα και με ορους αξίας μα διαφορετικά(διάβαζε αδιάφορα) οι αυθεντικές προτιμήσεις καθίστανται αδύνατες και καταλήγουμε είτε σε μια πλήρη τυχαιοτητα είτε σε μια ολοκληρωτική παραλυσία.

Θυμάστε το γάιδαρο του Μπουριντάν , που πεθαίνει από τη πείνα, επειδή δεν μπορεί να επιλέξει ανάμεσα σε δυο πανομοιότυπους σωρούς φαγητού;…

Ο μοτοσικλετιστής και ο δρομέας και GREEK RIDER: Ο Αγγελόπουλος και η βραδύτητα

2012-01-28T17:22:00.000+02:00

Ο μοτοσικλετιστής και ο δρομέας:(Η:για την έκσταση της ταχύτητας και τη γλυκιά απραξία)

του Πέτρου Θεοδωριδη

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Τα πάντα στην εποχή μας κινούνται γρηγορότερα Ζούμε σε μια εποχή «όπου το e/mail αντικαθιστά΄ την επιστολογραφία, όπου τα άρθρα στις εφημερίδες γίνονται όλο και μικρότερα, οι εναλλαγές εικόνων στις οθόνες συχνότερες». Το αεικίνητο και μεταβαλλόμενο ύφος της επικοινωνίας, που εισήχθη με το MTV. απεικονίζει επακριβώς το πνεύμα της εποχής. Γιατί «η ταχύτητα είναι εθιστικό ναρκωτικό: Γεμίζουμε τα αργά κενά μιλώντας στο κινητό τηλέφωνο ενώ περπατάμε στο δρόμο τρομοκρατημένοι, ή πιάνουμε τους εαυτούς μας στον κινηματογράφο να ψάχνουν ψηλαφητά το πλήκτρο Fast forword..»
Ο,τι χαρακτηρίζει την σύγχρονη εποχή είναι η αδυνατότητα να παραμείνεις στη θέση σου Δεν επιλέγεις να είσαι σε κίνηση:Τίθεσαι σε κίνηση.

Γιατί ο κινητισμός αποτελεί τη νέα θρησκεία της εποχής:« αποτελεί την κύρια σύγχρονη μορφή του μηδενισμού: Πρέπει να επιταχύνουμε- δηλαδή σύμφωνα με τις μαγικές λέξεις της μεντιακής ορθοδοξίας να γίνουμε «ευκίνητοι»«εύκαμπτοι» «,να δείξουμε «περισσότερη ευελιξία» να «προσαρμοσθούμε » .
«Από τη στιγμή που ο άνθρωπος εκχωρεί την ικανότητα του για ταχύτητα σε μια μηχανή: το σώμα του βρίσκεται εκτός παιχνιδιού και παραδίδεται σε μια παχύτητα που είναι ασώματη, ταχύτητα αμιγής, ταχύτητα καθαυτή, ταχύτητα- έκσταση» . ,

Για παράδειγμα, ο άνθρωπος που σκύβει πάνω στη μοτοσικλέτα του, -γράφει ο Μιλαν Κούντερα,- δεν μπορεί να συγκεντρωθεί παρά μόνο στη παρούσα στιγμή, γαντζώνεται πάνω σε ένα κλάσμα χρόνου, αποκομμένο και από το παρελθόν και από το μέλλον, βρίσκεται σε κατάσταση έκστασης:σε αυτή τη κατάσταση, δεν ξέρει τίποτε για την ηλικία του, για τη γυναίκα του, για τα παιδιά του, για τις σκοτούρες του. Σε αντίθεση με τον μοτοσικλετιστή, ο δρομέας είναι πάντοτε παρών στο σώμα του, αφού είναι αναγκασμένος να σκέφτεται ασταμάτητα τις φουσκάλες του, το λαχάνιασμα του:Όταν τρέχει ,αισθάνεται το βάρος του ,την ηλικία του, έχοντας όσο ποτέ άλλοτε συνείδηση του εαυτού του και του χρόνου της ζωής του.
Μια τσέχικη παροιμία δίνει τον ορισμό της γλυκιάς απραξίας με μια μεταφορά; «(οι αργόσχολοι) κοιτάζουν τα παράθυρα του καλού Θεού. Οποίος κοιτάζει τα παράθυρα του καλού Θεού δεν βαριέται:είναι ευτυχής»

.Όμως στον κόσμο μας η αργία μεταβλήθηκε σε αεργία, που είναι τελείως άλλο πράγμα:ο άεργος είναι στερημένος, βαριέται, αναζητάει μονίμως την κίνηση που του λείπει.

εχει δημοσιευτει στην εφημ. ΕΝ ΟΙΚΩ

GREEK RIDER: Ο Αγγελόπουλος και η βραδύτητα

GREEK RIDER: Ο Αγγελόπουλος και η βραδύτητα
[...] Με λίγα λόγια πρέπει να βγάλουμε τον σκασμό, κυριολεκτικά και μεταφορικά, μέσα μας και έξω μας, και να απομακρυνθούμε για λίγο από τη φασαρία του σύγχρονου δυτικού σκουπιδοπολιτισμού για να μπορέσουμε έτσι να ακούσουμε ίσως και άλλες φωνές που αλλιώς δεν θα ξέραμε ποτέ ότι καν υπάρχουν. Κυρίως τις φωνές από μέσα μας που πνίγονται από την ταχύτητα της καθημερινότητας. [...]

Λαός ,Λαικισμός και Εργατική τάξη :Προετοιμασία για μια συζητηση

2012-01-28T16:42:00.000+02:00

Θα ηθελα κατ αρχας να ριξετε μια ματια στις δυο αυτές αναρτησεις:

Το χαλυβουργικό μανιφέστο: Ενα ενδιαφερον κειμενο για την αναπαρασταση, εικονα κ.α του Lenin Reloaded

(εδω να κοιταξετε και τον διαλογο τοσο στο παρόν ιστολογιο οσο και στο της αρχικής δημοσιευσης του Lenin Reloaded

Τόποι Ζωής - Τόποι ιδεών:Λαϊκισμός..και μερικες αναρτησεις της Σπηλιας για τον λαικισμο και τον εθνολαικισμο.

( εδω περα απο το Βιντεο ριξετε μια ματια και στα Λινκια )

και...τα ξαναλέμε

Giorgio Agamben, Κατάσταση εξαίρεσης και αποφατική θεολογία/ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ(ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ "ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ")

2012-01-28T16:36:00.000+02:00

Giorgio Agamben, Κατάσταση εξαίρεσης και αποφατική θεολογία

21/09/2011

Giorgio Agamben, Homo Sacer- Κυρίαρχη εξουσία και γυμνή ζωή, εκδ. Scripta, Αθήνα 2005, μετάφραση Π. Τσιαμούρας, επίμετρο Γ. Σταυρακάκης, ISBN 960-7909-65-8.

(…) Στο δίκαιο, η εξαίρεση συνιστά ένα στοιχείο που υπερβαίνει το θετικό δίκαιο, υπό τη μορφή της αναστολής του. Η σχέση της πρός το θετικό δίκαιο είναι ανάλογη με εκείνη της αποφατικής θεολογίας πρός την καταφατική. Πράγματι, ενώ η καταφατική κηρύττει και διαβεβαιώνει ότι ο Θεός διαθέτει ορισμένες ιδιότητες, η αποφατική (ή μυστική) θεολογία, με το δικό της μήτε…μήτε…απορρίπτει και αναστέλλει την απόδοση στον Θεό οποιουδήποτε κατηγορήματος. Ωστόσο δεν κείται εκτός της θεολογίας, αλλά λειτουργεί, αν το καλοεξετάσουμε, ως η αρχή που θεμελιώνει τη γενικότερη δυνατότητα ενός πράγματος, όπως μια θεολογία. Μόνο επειδή η θεολογία προϋποτέθηκε αποφατικώς ως αυτό που υφίσταται έξω από κάθε δυνατό κατηγόρημα, μπορεί να γίνει υποκείμενο μιας απόφανσης. Με ανάλογο τρόπο, μόνο επειδή η ισχύς του θετικού δικαίου αναστέλλεται στο καθεστώς εξαίρεσης, μπορεί αυτό να ορίσει την κανονική περίπτωση ως σφαίρα της εγκυρότητας του. (…)

G.Agamben, Homo Sacer, εκδ. Scripta, Αθήνα 2005, μετάφραση Π. Τσιαμούρας, επίμετρο Γ. Σταυρακάκης, σελ. 40 (απόσπασμα)

Πιερ - Αντρέ Ταγκιέφ, «Θεωρίες συνωμοσίας. Εσωτερισμός, εξτρεμισμός»,

2012-01-28T16:33:00.000+02:00

πιερ - Αντρέ Ταγκιέφ, «Θεωρίες συνωμοσίας. Εσωτερισμός, εξτρεμισμός», Μτφρ.: Αναστασία Καραστάθη, Πό

Η συνωμοσιολογία και η συνωμοσιολαγνεία δεν είναι σημερινή υπόθεση, όμως συνδέονται άμεσα με προκαταλήψεις βαθιά ριζωμένες στο συλλογικό ασυνείδητο, γιʼ αυτό είναι διαχρονικές. Σʼ αυτό το συμπέρασμα φθάνει ο 64χρονος Πιερ - Αντρέ Ταγκιέφ, Γάλλος πολιτικός, επιστήμονας και κοινωνιολόγος, ο οποίος αρέσκεται να ερευνά τη γένεση και τη μεταμόρφωση των συνωμοσιολογικών μύθων, στην εποχή της νεωτερικότητας.Συγκεκριμένα, στο νέο, ογκώδες βιβλίο του, «Θεωρίες συνωμοσίας. Εσωτερισμός, εξτρεμισμός», που κυκλοφορεί και στα ελληνικά, αναζητεί τα μοτίβα τα οποία έπλασε η Ακρα Δεξιά, θρεμμένη με την κατασκευή ενός μεγάλου πολιτικού μύθου, τον οποίον χρωστάμε στους αντεπαναστάτες στοχαστές του 18ου

Ταγκιέφ κατά Νταν Μπράουν

Του ΒΑΣΙΛΗ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑ

Η συνωμοσιολογία και η συνωμοσιολαγνεία δεν είναι σημερινή υπόθεση, όμως συνδέονται άμεσα με προκαταλήψεις βαθιά ριζωμένες στο συλλογικό ασυνείδητο, γι' αυτό είναι διαχρονικές.

Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ Σ' αυτό το συμπέρασμα φθάνει ο 64χρονος Πιερ - Αντρέ Ταγκιέφ, Γάλλος πολιτικός, επιστήμονας και κοινωνιολόγος, ο οποίος αρέσκεται να ερευνά τη γένεση και τη μεταμόρφωση των συνωμοσιολογικών μύθων, στην εποχή της νεωτερικότητας.
Συγκεκριμένα, στο νέο, ογκώδες βιβλίο του, «Θεωρίες συνωμοσίας. Εσωτερισμός, εξτρεμισμός» (μτφρ.: Αναστασία Καραστάθη, «Πόλις»), που κυκλοφορεί και στα ελληνικά, αναζητεί τα μοτίβα τα οποία έπλασε η Ακρα Δεξιά, θρεμμένη με την κατασκευή ενός μεγάλου πολιτικού μύθου, τον οποίον χρωστάμε στους αντεπαναστάτες στοχαστές του 18ου αιώνα. Σ' αυτή βρίσκουμε διατυπωμένο τον μύθο της διεθνούς συνωμοσίας ενάντια στον χριστιανικό πολιτισμό. Οι ρίζες αυτού του πολιτικού μύθου εντοπίζονται στον θρύλο των «Ιλουμινάτι» της Βαυαρίας, τους οποίους ίδρυσε ο Αντάμ Βαϊσχάουπτ. Το τάγμα αυτό, το οποίο έδρασε από το 1776 έως το 1785 και, σύμφωνα με την «Συνωμοσία των Illuminati», αντιμετωπίστηκε ως επιχείρηση ανατροπής με στόχο την εγκαθίδρυση μίας «μοναδικής παγκόσμιας κυβέρνησης» - αυτοί βρίσκονταν στα παρασκήνια της Αμερικανικής και Γαλλικής Επανάστασης!
Ο Πιερ - Αντρέ Ταγκιέφ καταρρίπτει αυτή τη θεωρία, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται «για σκευωρία φανταστική, όπου οι εισηγητές, οι ηγέτες και οι φορείς της παρουσιάζονται ως τα μέλη μιας ισχυρής "μυστικής εταιρείας", ενώ στην πραγματικότητα είναι πλάσματα της φαντασίας και, πιο συγκεκριμένα, πλάσματα εκείνης της μυθοποιητικής ικανότητας που κλίνει προς την παραληρηματική ερμηνεία και την παρανοϊκή θέαση του κόσμου».
Συνεχίζοντας την ανάγνωση του βιβλίου, στεκόμαστε στην παρατήρηση ότι η αποδυνάμωση του χριστιανισμού που, μπολιασμένος με τις αξίες της Δύσης, κρατούσε τα σκήπτρα της θρησκευτικότητας στην πλειονότητα του πληθυσμού, άνοιξε τον δρόμο για άλλες μορφές αυτής της θρησκευτικότητας. Το νέο φαινόμενο αναδύθηκε στις δύο τελευταίες δεκαετίες του εικοστού αιώνα, με τη δημιουργία κοινοτήτων, που υποστηρίζουν το αίσθημα του ιερού, χωρίς θρησκευτικούς θεσμούς. «Σ' αυτά τα αναδυόμενα μορφώματα», παρατηρεί ο Γάλλος στοχαστής, «η σχέση με το ιερό συνδυάζεται με την καταφυγή σε πίστεις που χαρακτηρίζονται "εσωτεριστικές" και σε πρακτικές που μπορούν να κατηγοριοποιηθούν ως "μαγικές" ή "απόκρυφες"».
Ενα άλλο «παιχνίδι» με τις θεωρίες συνωμοσίας έχει «εσωτεριστικά» χαρακτηριστικά, πάνω στα οποία «πατάει» και πάλι η Ακρα Δεξιά, για να ενεργοποιηθούν εκ νέου οι αντισημιτικοί μύθοι και διαδόσεις, με ιδιαίτερη προτίμηση στην καταγγελία της παντοδυναμίας των Ρότσιλντ ανά την υφήλιο. Σ' αυτά δεν είναι δύσκολο, όπως εκτιμά ο Ταγκιέφ, να ανιχνεύσουμε έναν δογματικό ρατσισμό, «κρυμμένο» πίσω από εσωτεριστικά ή αποκρυφιστικά στοιχεία.
Οι πρόγονοι αυτού του νέου ρατσισμού είναι προναζιστικοί και συγκεντρώθηκαν γύρω από την επιθεώρηση «Ostara» του αριοσοφιστή Γκέοργκ Λαντς φον Λίμπενφελντς. Περιστασιακός αναγνώστης αυτού του βιεννέζικου εντύπου, με παγγερμανικό προσανατολισμό, μετά την ήττα της Γερμανίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρξε ο Αδόλφος Χίτλερ. Εν τούτοις, ο δικτάτορας, όταν έγραφε το πολιτικό credo του, «Ο Αγών μου», εξέφραζε την περιφρόνησή του για τους συνωμοσιολογικούς κύκλους και τις αποκρυφορατσιστικές μελέτες, γιατί ο Φίρερ πρωτίστως ήταν λάτρης του ακτιβισμού.
Η κορύφωση στη μελέτη του Πιερ - Αντρέ Ταγκιέφ έρχεται προς τις τελευταίες σελίδες, οπότε και το υλικό γίνεται πιο διαβαστερό, διότι τα παραδείγματα προέρχονται από τα βιβλία του Νταν Μπράουν, του Πάολο Κοέλιο και την τηλεοπτική σειρά «Χ-Files», με πρωταγωνιστή τον πράκτορα Φοξ Μόλντερ.
«Ο Νταν Μπράουν, λοιπόν, έστησε το μυθιστόρημά του στηριζόμενος σε ορισμένες "επινοήσεις" και ιστορικά ψεύδη», αποκαθηλώνει τον ευπώλητο Αμερικανό συγγραφέα τού «Κώδικα Ντα Βίντσι». Ενός κακού μύρια έπονται, και ενός εμπορικού βιβλίου μύριοι οδηγοί έπονται. Αυτοί, λοιπόν, οι «οδηγοί» κριτικής ανάγνωσης δεν ξεφεύγουν από τις «ντανμπραουνικές» παρανοήσεις. «Τρέφουν το εσωτεριστικό - συνωμοσιολογικό φαντασιακό, νομιμοποιούν την πίστη σε ψευδοϊστορικές αφηγήσεις και ενισχύουν την ψευδαίσθηση του αναγνώστη ότι είναι και ο ίδιος μυημένος στα "μεγάλα μυστικά", όπως κάνουν και πολλά έργα για τις "μυστικές εταιρείες" και τις "αόρατες κυβερνήσεις", τα οποία παρουσιάζονται με τη μορφή ακαδημαϊκών συγγραμμάτων», βάζει ο Ταγκιέφ την «ταφόπλακα» στο φαινόμενο «Νταν Μπράουν».
INFO: Κυκλοφορούν στα ελληνικά: «Ο μύθος των "σοφών της Σιών"», «Jew. Η νέα εβραιοφοβία. Στο όνομα του άλλου» («Πόλις»), «Παγκοσμιοποίηση και δημοκρατία» («Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου»), Ο ρατσισμός («Τραυλός»). *

Οι σκευωρίες φτιάχνουν ιστορία

Ο γάλλος κοινωνιολόγος και πολιτικός επιστήμονας αποκαλύπτει τι συνδέει τα θεολογικά θρίλερ και τα ακροδεξιά κείμενα περί συνωμοσιών με τα βιντεοπαιχνίδια, τη βιομηχανία του εσωτερισμού και τους «εναλλακτικούς ιστορικούς» που καταγγέλλουν την παγκόσμια συνωμοσία

ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ | Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2010

Στο τέλος του 18ου αιώνα ένας από τους μεγάλους πρωταγωνιστές της Γαλλικής Επανάστασης, ο Σεν Ζυστ, είχε πει ότι «η ευτυχία είναι καινούργια ιδέα στην Ευρώπη». Αλλά τον ίδιο αυτόν αιώνα, του Διαφωτισμού, αναπτύχθηκαν και οι εντελώς αντίθετες ιδέες από την πλευρά της Ακροδεξιάς. Οπως υπήρξαν οι επαναστάτες στοχαστές, έτσι είχαμε και τους αντεπαναστάτες αντίστοιχους, οι οποίοι μπορεί μεν να έμειναν στο ιστορικό περιθώριο, η επίδρασή τους όμως παραμένει δραστική ως τις ημέρες μας.

Oι Βαυαροί Ιlluminati

Ο Τομ Χανκς και η Οντρέ Τοτού στην ταινία «Κώδικας Ντα Βίντσι».Η επιτυχία του μυθιστορήματος του Νταν Μπράουν αποδίδεται στο συνωμοσιολογικό υπόβαθρό του

Οι ακροδεξιοί στοχαστές δημιούργησαν τον μύθο της συνωμοσίας εναντίον του χριστιανικού πολιτισμού και αυτόν ερευνά σε πλείστες εκδοχές του ο Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ στο ογκώδες βιβλίο του Θεωρίες συνωμοσίας. Θα λέγαμε ότι, εφόσον πρόκειται για ανιστόρητες και εξωφρενικές θεωρίες, κανένας δεν θα είχε λόγο να ασχολείται μαζί τους, αν δεν επιδρούσαν δραστικά στη μαζική κουλτούρα της εποχής μας. Ας αναφέρουμε μόνο τρία από τα παραδείγματα που εξετάζει ο συγγραφέας: το μυθιστόρημα Ο αλχημιστής του Πάουλο Κοέλιο, τα θρίλερ του Νταν Μπράουν, όπου κυριαρχούν τα θεοσοφικά και συνωμοσιολογικά στοιχεία και αφθονούν σύμβολα της αντίστοιχης υποκουλτούρας, και την τηλεοπτική σειρά Χ-Files.

Ο Ταγκιέφ θεωρεί ότι οι αμέτρητες παραλλαγές των συνωμοσιολογικών μύθων ξεκινούν από τον θεωρητικό πόλεμο εναντίον του Τάγματος Ιlluminati (Πεφωτισμένοι) που ίδρυσε στη Γερμανία την Πρωτομαγιά του 1776 ο Ανταμ Βαϊσχάουπτ. Μολονότι η ζωή του τάγματος αυτού δεν ξεπερνά τα δέκα χρόνια (από το 1776 ως το 1785), οι θεωρητικοί της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς το αντιμετώπισαν ως εγκληματική οργάνωση που απεργαζόταν την καταστροφή του χριστιανικού κόσμου- ότι δηλαδή υπήρξε δημιούργημα του ίδιου του Σατανά. Καμία σημασία δεν είχε που το τάγμα συνιστούσε μια βραχύβια παρατεκτονική οργάνωση με πολύ μικρό αριθμό μελών. Ηταν οι στρατιώτες του Εωσφόρου και θα κατέστρεφαν τα πάντα. Αυτοί βρίσκονταν πίσω από την Αμερικανική και τη Γαλλική Επανάσταση και οι ίδιοι αργότερα πίσω από τους μπολσεβίκους. Είχαν αόρατους και πανίσχυρους αρχηγούς που στόχευαν στην επιβολή μιας παγκόσμιας δικτατορίας. Το γεγονός ότι οι Ιlluminati ήταν τέκτονες υπήρξε κατά κύριο λόγο η αφορμή για την ανάπτυξη ποικίλων μύθων σχετικά με τη μασονία (φανεροί και κρυφοί μασόνοι, ορατές και αόρατες μασονικές στοές κτλ.).

Τέκτονες και εβραίοι
Οι παραθρησκευτικές οργανώσεις στην Ευρώπη είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο, που μόλις μεταπολεμικά άρχισε να γράφεται. Η καλλιέργεια όμως των συνωμοσιολογικών μύθων οδήγησε και στην προσαρμογή τους στα εκάστοτε κοινωνικοπολιτικά δεδομένα. Γι΄ αυτό και σύντομα στην ηγεσία των Ιlluminati τη θέση των τεκτόνων πήραν οι εβραίοι, ενώ σήμερα έχουν αντικατασταθεί από τους τραπεζίτες και τους λοιπούς «καρχαρίες» της παγκόσμιας Νέας Τάξης.

Η δυσκολία μας να κατανοήσουμε πολλά ιστορικά γεγονότα, ιδίως αν είναι σχετικά πρόσφατα, ευνοεί, κατά τον Ταγκιέφ, την ανάπτυξη συνωμοσιολογικών θεωριών. Τι και αν, λ.χ., τα περιβόητα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, τα οποία τάχα αποκαλύπτουν την «εβραϊκή συνωμοσία» για την κατάκτηση της παγκόσμιας ηγεμονίας, έχουν αποδειχθεί πλαστά αφού τα «εφηύρε» η μυστική αστυνομία του τσάρου Αλέξανδρου Α΄, η διαβόητη Οχράνα; Τα Πρωτόκολλα εξακολουθούν να επανεκδίδονται σε όλον τον κόσμο (και στη χώρα μας) και δεν είναι λίγοι όσοι πιστεύουν ότι είναι γνήσια.

Αποκρυφισμός και Χίτλερ
Αν ψάξει κανείς στο Διαδίκτυο, θα βρει άπειρες ιστοσελίδες που μας βεβαιώνουν ότι τα σχέδια στο χαρτονόμισμα του ενός δολαρίου είναι σύμβολα των Ιlluminati, ότι αυτοί οι ασήμαντοι ελευθεροτέκτονες της Βαυαρίας ζουν και βασιλεύουν, και πως αν δεν τους αποκαλύψουμε ο κόσμος θα περιέλθει στην εξουσία του Αντίχριστου και των λακέδων του.

Ο Ταγκιέφ αφιερώνει αρκετές σελίδες για τις σχέσεις του ναζισμού με τις εσωτερικές λεγόμενες φιλοσοφίες και τον αποκρυφισμό, τους αριοσοφιστές της Βιέννης και την εταιρεία της Θούλης. Οι τσαρλατάνοι της ακροδεξιάς υποκουλτούρας ήταν οι πρώτοι που συνέδεσαν τον εθνικισμό με τους μεσαιωνικούς θρύλους και τις ρατσιστικές θεωρίες και σημαίνοντα στελέχη του Χίτλερ (με πρώτο και καλύτερο τον Χίμλερ) είχαν στενούς δεσμούς μαζί τους.

Πρόκειται για ένα ζήτημα που μόνο την τελευταία εικοσαετία έχει αρχίσει να ερευνάται και είναι πραγματικά ανατριχιαστικό όταν διαπιστώνει κανείς ότι την ιδέα, π.χ., για τα κρεματόρια ο Χίτλερ την πήρε από τον αριοσοφιστή Γκέοργκ Λαντς φον Λίμπενφελντς, όταν ο ηγέτης των ναζιστών ζούσε νεαρός στη Βιέννη απένταρος και σε άθλια κατάσταση. Ο Λαντς ήταν εκείνος που στο θεοσοφικό του περιοδικό «Οstara» (φανατικός αναγνώστης του οποίου υπήρξε ο Χίτλερ) είχε προτείνει ως «λύση» του προβλήματος των... κατώτερων φυλών «να αποτεφρωθούνως θυσία στον Θεό». Οι θεωρίες της συνωμοσίας είναι θεωρίες του φόβου. Αναλύοντάς τες εξαντλητικά ο Ταγκιέφ μας βοηθά να δούμε το παρόν και το μέλλον αν όχι με αισιοδοξία, τουλάχιστον με καθαρότερη ματιά.

Ο επιστημονικός ρατσισμός

Ο Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ

Ο Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ (1946) ανήκει στους πλέον ενδιαφέροντες σύγχρονους γάλλους στοχαστές.Είναι διευθυντής ερευνών στο CΝRS (Γαλλικό Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Ερευνας) και καθηγητής στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών του Παρισιού.Τα βιβλία του συνδυάζουν τη φιλοσοφική σκέψη, την ιστορική έρευνα και τα πορίσματα της πολιτικής οικονομίας. Το ερευνητικό του ενδιαφέρον επικεντρώνεται στα φαινόμενα του ρατσισμού, του αντισημιτισμού, του λαϊκισμού και του εθνικισμού,τα οποία άλλωστε ο ίδιος θεωρεί αλληλένδετα.Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι μελέτες του περί ρατσισμού, του οποίου διακρίνει τρεις μορφές: η πρώτη είναι εκείνη που παράγεται από τονεθνοκεντρισμό , η δεύτερη αυτή που δημιουργείται όταν κανείς οδηγεί σε ακραία πεδία το όραμα τουΔιαφωτισμούγια μια παγκόσμια κοινωνία και η τρίτη ο λεγόμενοςεπιστημονικός ρατσισμός που βασίζεται τάχα σε επιστημονικά κριτήρια.Από τα πολλά και ενδιαφέροντα βιβλία του τέσσερα κυκλοφορούν και στα ελληνικά:Ο μύθος των «Σοφών της Σιών»καιΗ νέα «εβραιοφοβία»από τις εκδόσεις Πόλις, Παγκοσμιοποίηση και Δημοκρατίααπό τις εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου καιΟ ρατσισμόςαπό τις εκδόσεις Τραυλός.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=56&artId=353922&dt=12/09/2010#ixzz13renccYV

Αυτή η Χωρα η απέθαντη που είναι λυπημένη θυμίζει κάτι μέσα μας που τώρα αργοπεθαίνει...

2012-01-28T16:24:00.000+02:00

κάτι που ταν πολύτιμο και ήταν απο χρυσάφι

το βάλαμε ενέχυρο ,μια μέρα στον σαράφη

κάτι που ήταν δροσερό κι ήταν αναπνοή μας

μα τώρα λειώνει σαν κερί μαζί με την ψυχή μας

κάτι έχει σπάσει μέσα μας κι ειναι σακατεμένο

κατι που είχαμε ακριβό και τώρα είναι θαμμένο

κάτι που χασαμε παλιά ψαχνουμε να το βρούμε

κι'αναρωτιομαστε κρυφά''αραγε ακομα ζούμε;''

Αυτή η Χωρα η απέθαντη που είναι λυπημένη

θυμίζει κάτι μέσα μας που τώρα αργοπεθαίνει...

εγω ομως φοβαμαι ........./ και λυπαμαι /φοβαμαι τους ανθρωπους που ειχανε βολευτει τοσα χρόνια μεροδουλι μεροφαι /αντε κανενα γλυψιμο με το Πασοκ και ειχαν και αποψη και δηλωναν και ”αριστεροι” τρομαρα τους/ μεσα στην νυχτωμένη τους απάθεια και τη νωθροτητα του νου/ φοβαμαι που ξυπνησαν ξαφνικά και θυμηθηκανε την επανασταση και το Εαμ ,μεσα στη κολαση αυτή πουναι στρωμένη με καλές προθεσεις -/ Που πατε ορέ ,γυμνοι, τυφλοι ,χωρις πυξιδα μα και χωρις αγάπη ;/ λυπαμαι τους μικροαστους που νομιζουνε πως φθανει η οργή /σε τουτον τον ανηλεή αιώνα /και μαστιγωνουνε τη θαλασσα ,φοβαμα.................. , την συντριβή κια τη μελαγχολία που μας περιμένει , που πατε ορέ ,τελειωσανε τα εβδομήντα ,εχουμε δυοχιλιαδες δεκα ,/φοβαμαι και λυπαμαι..

2012-01-28T15:52:00.000+02:00

Tί ναναι αυτό το Τατουάζ ;

2012-01-28T15:46:00.002+02:00

Tί ναναι αυτό το Τατουάζ ; Τι παριστάνει ;

Το βλέπω ξαφνικά στο μπράτσο μου , σχέδιο ακατανόητο, και απλώνεται γοργά

και καίει ..τι να δείχνει;

Με μια βελόνα

Κεντά το μπράτσο μου ο Χρόνος.

η Ιθακη μας

2012-01-28T11:37:00.000+02:00

Αυτό που μέσα μας χτυπά και είναι η Καρδιά μας

και η βαθιά ,μες την σπηλιά , κρυμμένη ‘πεθυμιά μας

η γεύση τ’ουρανίσκου μας ,τα μύχια όνειρά μας

και η αγάπη που χουμε για τα μικρά παιδιά μας

Αυτό που μέσα μας χτυπά,και είναι σαν ρολόι

κι οι χάντρες των ελπίδων μας :Χτυπούν σαν κομπολόι

Οι μνήμες που η λήθη μας τις σκέπασε με λάσπη

-και οι Αρχαιοι που περνούν τον Ποταμό Υδάσπη-

και της Πανδώρας το κουτί..κι η ζωτικότητα μας

και ότι έδωσε φτερά στη Ζωντανή χαρά μας

ολο το αίμα μέσα μας πουναι συσπειρωμένο

και το νερό της νιότης μας που εμοιαζε χαμένο

είναι σαν ελιξήριο, είναι πηγή Ονείρων

Μοιάζει με την Ιθάκη μας , ταξίδι των Κυθήρων ..

Σχόλιο από Νοσφεράτος Σεπτέμβριος 30, 2008

στου Προκρουστη το Κονάκι..Στου Π και Α

Στα Ονειρα μας ξαφνικά βρίσκουμε την Αλήθεια

2012-01-28T11:32:00.000+02:00

Στα Ονειρα μας ξαφνικά βρίσκουμε την Αλήθεια

Για οτι είναι τριγύρω μας και μας περιγελά

Για την καρδιά μας που κτυπά λες και θα βγει απ’ τα στήθεια

Τα δώρα της Αγάπης μας ναναι απατηλά

Στα Όνειρα μας ξαφνικά βλέπουμε στον καθρέφτη

Ολόσωμη τη γύμνια μας ,με σάρκα και οστά

Και νιώθουμε τον εαυτό στην Άβυσσο να πέφτει

Και τον Θεό αδιάφορο που από ψηλά κοιτά …

Και αν μέσα μας η θλιψη μας σαν συννεφο μας βρεχει η ποιηση ειναι ξανά Ποδηλατο που τρεχει

2012-01-28T11:27:00.000+02:00

η ποιησις αποσταγμα στιλβοντος ποδηλάτου

με λεξεις ,γευσεις ,μυρωδιες του κοσμου τ’αοράτου

οι στιχοι μοσχολουλουδα εν μεσω ξηρασιας

σε τουτη που μαραινεται γωνια της Ευρασιας

η ποιησις κι οι ποιητές που λαμπουν μες τη σκονη

-Βαρυς χειμωνας ερχεται που ολα τα παγώνει-

η ποιησις που πεθανε κιολους μας ανασταινει

σαν τον Χριστουλη στον σταυρο , στη χωρα που πεθαινει

η ποιησις ειναι ,ξανα ,το Φως τ’Αυγερινου μας

του Εωσφορου αναλαμπή στη μεση του Χαμου μας

Κιαν μέσα μας η θλιψη μας σαν συννεφο μας βρεχει

η ποιηση ειναι ξανά Ποδηλατο που τρεχει

Εκεινο που μας γοητεύει στην αγάπη

2012-01-28T11:26:00.000+02:00

Εκεινο που μας γοητεύει στην αγάπη

Εκείνο που μας γοητεύει στην αγάπη

είναι η δύναμη της πλάνης που μας γνέφει

είναι η απατηλή της γοητεία

είναι το άγγιγμα στην ουτοπία

η αμαρτία

Η σαγήνη,

και το νεύμα της πληγής που σ’εγκαλεί

και ο υπόγειος ποταμός των αισθημάτων

κάτω απ’ το δέρμα

στην τρυφερή ωμότητα της σάρκας μας

και πιο βαθιά

ως το μεδούλι των οστών

που διασχίζει ο ίδιος μας ο Χρόνος…

Ανοιξη και Χειμωνας

2012-01-28T11:25:00.000+02:00

η φωτο απο το

http://www.flickr.com/photos/22352749@N07/4218130585/

Άνοιξη και Χειμώνας

Συνήθως προτιμάμε την Άνοιξη

με τα λουλούδια και τ’αερικά ,

την Γύρη, των μελισσών

την Χάρη

και τις παπαρούνες

να κοκκινιζουνε σαν μάγουλα

Καμιά φορά όμως προτιμώ τον Χειμώνα

γιατί είναι πιο ειλικρινής

μες την στυγνή του παγερότητα

ωμός

σαν ενα κομμάτι κρέας

στο Ψυγείο

του Χασάπη

Ύστερα πάλι ξεγελιέμαι από την Άνοιξη.

καλουμαστε καποτε σε αποχαιρετισμό

2012-01-28T11:16:00.000+02:00

ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ says:

25/09/2011 στις 1:05 μμ

καλουμαστε καποτε σε αποχαιρετισμό
Των φαντασματων μας ,των Μυθων μας, της Μνημης,προρμοστειτε -λένε- πανε πιά αυτά
Βυθιστειτε στο Παρόν ,
στο κελαηδημα των πουλιων ,στην Εξοχή στη Γαλήνη
στο Τρουμαν Σωου όπου σας κλεισαμε
Βολευτειτε
στις αναπαυτικές καρεκλες -λαιμητομους , στις τεραστιες Τουρτες παγωτου, στην ασυναρτητη δική μας φαντασιωση
Ακολουθειτε τον Κανόνα : Ουτε Δεξια ουτε Αριστερά . Κεφαλαι Μπροστά .
Και κλειστε τα Ματια σε μελλον και Παρόν . Βαθεια Αναπνοή. Τραγουσδειστε μαζι μας : Η ΕΛΛΆΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ , ΔΕΝ ΤΗΝ ΣΚΙΑΖΕΙ ΦΟΒΕΡΑ ΚΑΜΜΙΑ ..
Αναπαυση.. Προσοχή !!!!!!
Εμπρος Μαρς και σ’αυτο το ταξιδι ..
Που δεν τελειωνει δεν μπορει να τελειωσει .. Σημειωτον !!! Στη Κινουμενη Αμμο ..
Ποδοπατειστε τον Χρονο . Λυωστε τον με τις Μποτες.
Και μη ξεχνάτε….. Μας Χρωστατε
ενα Πελώριο Συγνώμη

Γιατι Υπαρχετε
Γιατι δεν ειστε οπως εμεις ..
Γιατι Θυμαστε , γιατί δεν βυθιζεστε στη Ληθη ,γιατι δεν ακολουθειτε τον Κανονα .
Γιατι μουγκριζετε στα ξαφνικά απο τον Πόνο
Γιατι δεν αποκηρυσετε τους Μυθους σας και δεν με Λησμόνει …
Αποχαιρετώ λοιπόν
Ετσι κιαλλιως ολα ειναι ενας Αποχαιρετισμός ..
Οπως η εκπνοή
οπως και το κουβαρι της Μνημης και της Λήθης

Κάποιες λιγότερο γνωστές στιγμές του Θεόδωρου Αγγελόπουλου (1935-2012)

2012-01-26T00:54:00.000+02:00

Κάποιες λιγότερο γνωστές στιγμές του Θεόδωρου Αγγελόπουλου (1935-2012)

αποσπασμα :

''Θυμηθήκαμε όταν το 1990, ο Μητροπολίτης Φλώρινας Αυγουστίνος Καντιώτης είχε αφορίσει τον σκηνοθέτη, απλά και μόνο διαβάζοντας το σενάριο της ταινίας “Το μετέωρο βήμα του πελαργού”. Ηταν τότε που τον αποκαλούσε “Διαβολόπουλο“.
Στο παρακάτω βίντεο, ένα απόσπασμα από τηλεοπτική εκπομπή στην κρατική τηλεόραση του Πάνου Παναγιωτόπουλου, με καλεσμένο τον Αγγελόπουλο, μαζί με συνέντευξη του Καντιώτη, ο οποίος κατογγέλει ότι ο “θεατρίνος” επιδοτήθηκε με 600.000.000 δραχμές από την ΕΟΚ για να γυρίσει την “αντεθνική του ταινία” και τον καλεί να διαλέξει κάποιο άλλο θέμα, όπως π.χ. τη μάχη της Φλώρινας (Φεβρουάριος 1948)!!!''
Μια απαραίτητη σημείωση: Το βίντεο είναι απόσπασμα από ένα προπαγανδιστικό DVD, από τις δεκάδες που διένειμε ο δεσπότης Φλώρινας, με τον εύγλωττο τίτλο “ΕΛΛΑΣ -ΕΟΚ STOP”. Είχαμε σκοπό να το ανεβάσουμε ολόκληρο στο youtube, αλλά ο δαίμων 666 των μηχανημάτων του διαβόλου μας πρόδωσε. Ως εκ τούτου, μπορείτε, αν θέλετε, να παρακολουθήσετε και άλλα αποσπάσματα από το DVD στην επίσημη ιστοσελίδα του Καντιώτη, κλικ εδώ.

GREEK RIDER: Ο Αγγελόπουλος και η βραδύτητα

2012-01-26T00:28:00.001+02:00

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Ο μοτοσικλετιστής και ο δρομέας

22 Δεκ 2010

Σε αντίθεση με τον μοτοσικλετιστή, ο δρομέας είναι πάντοτε παρών στο σώμα του, αφού είναι αναγκασμένος να σκέφτεται ασταμάτητα τις φουσκάλες του, το λαχάνιασμα του:Όταν τρέχει ,αισθάνεται το βάρος του ,την ηλικία του, ...

Τεηλορισμός και Φορντισμός

2012-01-26T00:04:00.000+02:00

-o Φρέντρικ Οίνσλου Τέηλορ :( η «επιστημονική οργάνωση της εργασίας» (τεηλορισμός) )προϋποθέτει τη λεπτομερή μελέτη των βιομηχανικών διαδικασιών προκειμένου να κατατμηθούν σε απλές ενέργειες που θα μπορούσαν να χρονομετρηθούν και να οργανωθούν με ακρίβεια. Σκοπός του η μεγιστοποίηση της βιομηχανικής παραγωγής (βιομηχανική αποδοτικότητα).
Για να αυξηθεί η παραγωγή, πρέπει οι εργάτες να αποφεύγουν άσκοπες κινήσεις και να κάνουν μόνον όσες είναι αναγκαίες για την κατασκευή του προϊόντος στο συγκεκριμένο στάδιο παραγωγής του.

- Φορντ : επέκτεινε τις αρχές της επιστημονικής οργάνωσης της εργασίας του Τέηλορ ( εξειδίκευση των εργατών στην εφαρμογή ορισμένων μηχανικών κινήσεων , εκτελούμενων δίχως σκέψη, κινούμενη γραμμή παραγωγής) και έδωσε σημασία στη σχέση της μαζικής παραγωγής και των μαζικών αγορών.

φορντισμός= Δημιουργία μεγάλων ποσοτήτων τυποποιημένων προϊόντων σε πολύ χαμηλές τιμές

- Ο Χριστιανόπουλος και η κυρια Τσαπανίδου

2012-01-25T21:59:00.000+02:00

MHNYMAL Πόση Αιωνιότητα; 28.031 και μια μέρες...

2012-01-25T21:44:00.002+02:00

MHNYMAL

Πόση Αιωνιότητα; 28.031 και μια μέρες...

Προσεχως : Το Ιντερνετ Ως Ιδεολογια.

2012-01-25T21:21:00.000+02:00

Η παρουσιαση μιας μεγαλης ερευνας στη Σπηλιά του Νοσφερατου

Ο Ενοικος: αναδημοσιευση ενος παλιοτερου αρθρου του Μηλιου:ΑΠΛΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗΣ ΠΤΩΧΕΥΣΗΣ ΟΡΓΑΝΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑ (Απο το You Pay Your Crisis)

2012-01-25T21:09:00.000+02:00

Ο Ενοικος: αναδημοσιευση ενος παλιοτερου αρθρου του Μηλιου:ΑΠΛΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗΣ ΠΤΩΧΕΥΣΗΣ ΟΡΓΑΝΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑ (Απο το You Pay Your Crisis)

Aιώνια αυτή η Τιμωρία ..Μα θα θυμαμαι παντα τη Μαρια

2012-01-25T19:54:00.000+02:00

Κατι κινειται , Κατι που δεν ήξερα
Και ξάφνου εξαφανίζεται, Χάνομαι .
Και η αγάπη είναι σαν ένα δέντρο .
Κάτι γλιστράει . Κάτι ανεβαίνει
και η ζωή μένει ίδια ...

Σεβασμός , ταπεινότης
και πάνω απ' όλα σεμνότης
,τριγύρω υπάρχει
ο Θεος
μείνε για πάντα μικρός , απόλαυσε τη ζωή σου ,χτίσε την Φυλακή σου,ακόμα ένα βράδυ ,τριγύρω σκοτάδι ,Μάνα .

Αγάπη και Μίσος
κι ανάμεσα τους ένα Ίσως, η Αμαρτία , και μια Θυσία ,Αμφιβολία,κι ο κύκλος με την Κιμωλία Κάτι την Ψυχή μου καταπίνει,και να που μπαίνω πάλι σε μια Δίνη, κι εκείνη που αγάπησα μ' αφήνει

Και μπαίνω στην κοιλιά του Ψαριού , του Θεριού , του Αγνού , του Θεού
στα σκοτεινά , στα πιο παλιά Λημέρια του Ιωνά ..

Οι μέρες
περνούν σαν σφαίρες και η αλήθεια
φωτιά στα στήθια Πως να αναρωτηθούμε για το το τι Θέλεις

Πως να αδράξουμε κι αυτήν την Ευκαιρία;
Στα ανοιχτά μας ταξιδεύουν τα Θηρία ,αιώνια αυτή η Τιμωρία
, και
θα Θυμάμαι
πάντα
την Μαρία ...

Προσγειωνομαι. Σ'αυτήν τηνα ανυδρη Χωρα. Σ'αυτήν την ερημο γεματη ψευδαισθησεις.Στις αισθησεις .Κι αυτό το δεντρο
το δεντρο ,
Το δεντρο που αγαπησαμε
εκει που σκαλισαμε τα αρχικά της αγαπης
το δεντρο που ξυλευσαμε
το Δέντρο που αλύπητα κάψαμε
δεν ηταν παρά ενας Αντικατοπτρισμός
μια τυχαία αντανάκλαση
στης λίμνης τον καθρέφτη στο Μόνιτορ σου,στην άσπιλη ψυχή σου, στη Νύχτα ,στο Χιονι, (τι αραγε 'ναι αυτο που μας στοιχειωνει;)και στην στιλπνή επιφάνεια των Παγετώνων ,
στην Αμερική που ποτε δεν υπήρξε, στα διαστημόπλοια και στον έρωτα που μοιραζουν τα σαμπουαν , τα απορρυπαντικά και οι χιλιάδες συνταγές μαγειρικής , οι μέρες περνούν σαν σφαιρες,με το Θηριο πεσαμε πανω σε ξερες και η Αγάπη πάντα θα κοιμάται, δεν έχει τέλος όλη αυτή η τιμωρία
Μα
θα θυμάμαι πάντα
τη Μαρία

ένα ποίημα του Αγγελόπουλου, “Σας εύχομαι υγεία κι ευτυχία”:

2012-01-25T18:25:00.001+02:00

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία, αλλά δε μπορώ να κάνω το ταξίδι σας.
Είμαι επισκέπτης.
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά..
Κι έπειτα, δε μου ανήκει.
Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει ”δικό μου είναι”.

Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου, είχα πει κάποτε με υπεροψία.
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε.
Ότι δεν έχω, καν, όνομα.
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο.
Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάζω. Ξεχάστε με στη θάλασσα.

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία.

πηγη:

Τότε που ο Αγγελόπουλος έγραφε κριτικές κινηματογράφου

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Radical Desire

Lenin Reloaded: Τα δύο χέρια του Θόδωρου Αγγελόπουλου

Πριν από 5 ώρες

Aformi's Blog

Για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο: Τo βλέµµα του ποιητή

Τα δύο χέρια του Θόδωρου Αγγελόπουλου Lenin Reloaded

2012-01-25T15:25:00.002+02:00

Τα δύο χέρια του Θόδωρου Αγγελόπουλου

Ο Θίασος ~ Θόδωρος Αγγελόπουλος*

2012-01-25T10:14:00.000+02:00

*ανοιξα τη σπηλιά μονο για σημερα.Για να τιμήσω τονπιο μεγαλο σκηνοθετη,τις εικονες των παιδικών κι εφηβικών μας χρόνων , την Ελλάδα που χάνεται.. Γιναμε απιστευτα φτωχοτεροι...

Νοσφεράτοςείπε...: η ποίηση ειναι κερι που μεσα μας φωτιζει
σαν το αστρι το πρωινο, που την αυγή ροδιζει
σαν την σεληνη που θρηνει ,στον ουρανο, το βραδυ
σαν το μοναχικο παιδι που κλαιει στο σκοταδι
σαν γλώσσα που αναπαυεται, παχεια στον ουρανισκο
σαν το λουλουδι ,κοκκινο,με την καρδια στον Μισχο
σαν την πληγή που ανοιχτή,αιμορραγει και πάλι
σαν την αγαπη που φυγε για ναρθει μια αλλη,
ποιηση σαν αναπνοή ,στο χειλος του θανατου
ποιηση σαν μετεικασμα του κοσμου τ'αορατου
σαν μια κλωστη απ'του ονειρου, το αυλο υφάδι
σαν του παπου ,που πεθανε,το τελευταιο χαδι....; 19 Δεκεμβρίου 2011 3:33 μ.μ.

Alain Badiou-Η σύγχρονη φιγούρα του στρατιώτη στην πολιτική και την ποίηση Διάλεξη στο UCLA τον Ιανουάριο 2007. Μτφρ.: Μωυσής Μπουντουρίδης πηγη thrymmata.blogspot.com, Lenin Reloaded

2012-01-24T19:08:00.000+02:00

Alain Badiou-Η σύγχρονη φιγούρα του στρατιώτη στην πολιτική και την ποίηση

Η σύγχρονη φιγούρα του στρατιώτη στην πολιτική και την ποίηση

του Alain Badiou*

Διάλεξη στο UCLA τον Ιανουάριο 2007.

Μτφρ.: Μωυσής Μπουντουρίδης

Τα γενικά περιεχόμενα της διάλεξής μου είναι πολύ απλά. Μπορώ να τα συνοψίσω σε πέντε σημεία.

1. Όλες οι δημιουργίες, όλες οι καινοτομίες, είναι με μια έννοια το καταφατικό μέρος μιας άρνησης. Μιας “άρνησης,” γιατί αν συμβαίνει κάτι σαν καινούργιο, αυτό δεν μπορεί να αναχθεί στην αντικειμενικότητα της κατάστασης, μέσα στην οποία συμβαίνει. Γι’ αυτό, είναι βέβαια κάτι σαν μια αρνητική εξαίρεση στους κανονικούς νόμους της αντίστοιχης αντικειμενικότητας. Αλλά είναι και “κατάφαση,” το καταφατικό μέρος της άρνησης, γιατί αν μια δημιουργία μπορεί να αναχθεί σε μια άρνηση των κοινών νόμων της αντικειμενικότητας, τότε εξαρτάται πλήρως απ’ αυτούς σ’ ό,τι αφορά την ταυτότητά της. Επομένως, η ίδια η ουσία της καινοτομίας συνεπάγεται την άρνηση, αλλά οφείλει να επιβεβαιώσει και την ταυτότητά της πέρα από την αρνητικότητα της άρνησης. Για το λόγο αυτό, λεω ότι μια δημιουργία ή μια καινοτομία πρέπει να ορισθεί, μ’ έναν παράδοξο τρόπο, σαν το καταφατικό μέρος μιας άρνησης.

2. Ονομάζω “καταστροφή” το αρνητικό μέρος της άρνησης. Για παράδειγμα, αν θεωρήσουμε τη δημιουργία του Schoenberg, στις αρχές του περασμένου αιώνα, του δωδεκαφωνικού μουσικού συστήματος, μπορούμε να πούμε ότι η δημιουργία αυτή επιτυγχάνει την καταστροφή του τονικού συστήματος, το οποίο, στον δυτικό κόσμο, είχε κυριαρχήσει πάνω στη μουσική δημιουργία κατά τη διάρκεια τριών αιώνων. Στην ίδια κατεύθυνση, η Μαρξιστική ιδέα της επανάστασης είναι να επιτύχει την εμμενή άρνηση του καπιταλισμού μέσω της πλήρους καταστροφής του μηχανισμού του αστικού κράτους. Και στις δυο περιπτώσεις, η άρνηση είναι η συμβαντική συγκέντρωση μιας διαδικασίας, μέσω της οποίας επιτυγχάνεται η πλήρης αποσύνθεση ενός παλιού κόσμου. Είναι η συμβαντική συγκέντρωση, η οποία πραγματώνει την αρνητική δύναμη της άρνησης. Κι αυτό το ονομάζω καταστροφή.

3. Ονομάζω αφαίρεση το καταφατικό μέρος της άρνησης. Για παράδειγμα, τα νέα μουσικά αξιώματα, τα οποία για τον Schoenberg δομούν τις αποδεκτές σειρές από νότες σ’ ένα μουσικό έργο, που βρίσκεται εκτός τονικού συστήματος, με κανένα τρόπο δεν μπορούν να συναχθούν από την καταστροφή του συστήματος αυτού. Είναι οι καταφατικοί νόμοι ενός νέου πλαίσιου μουσικής δραστηριότητας. Καταδεικνύουν τη δυνατότητα ενός νέου ειρμού του μουσικού λόγου. Το σημείο, που πρέπει να κατανοήσουμε, είναι ότι ο νέος αυτός ειρμός δεν είναι νέος, επειδή επιτυγχάνει τη διαδικασία της αποσύνθεσης του συστήματος. Ο νέος ειρμός είναι νέος στο βαθμό που, μέσα στο πλαίσιο το οποίο επιβάλουν τα αξιώματα του Schoenberg, ο μουσικός λόγος αποφεύγει τους νόμους της τονικότητας ή, το ακριβέστερο, γίνεται αδιάφορος προς τους νόμους αυτούς. Γι’ αυτό, μπορούμε να πούμε ότι ο μουσικός λόγος αφαιρείται από την τονική θέσπισή του. Προφανώς, η αφαίρεση αυτή βρίσκεται στους ορίζοντες της άρνησης. Εντούτοις, υπάρχει πέρα από το καθαρά αρνητικό μέρος της άρνησης. Υπάρχει πέρα από την καταστροφή.

Είναι το ίδιο πράγμα και με τον Μαρξ στο πολιτικό πλαίσιο. Ο Μαρξ επιμένει να λεει ότι η καταστροφή του αστικού κράτους δεν είναι από μόνη της ένα επίτευγμα. Ο στόχος είναι ο κομουνισμός, ο οποίος αποτελεί το τέλος του κράτους ως τέτοιου και το τέλος των κοινωνικών τάξεων, που πρέπει να αντικατασταθούν από μια καθαρά ισόνομη οργάνωση της πολιτικής κοινωνίας. Αλλά για να φθάσουμε εκεί, πρέπει πρώτα να αντικαταστήσουμε το αστικό κράτος μ’ ένα άλλο κράτος, το οποίο δεν αποτελεί το άμεσο αποτέλεσμα της καταστροφής του πρώτου. Στην πραγματικότητα, είναι ένα κράτος τόσο διαφορετικό σε σχέση με το αστικό κράτος όσο η σημερινή πειραματική μουσική μπορεί να είναι σε σχέση μ’ ένα ακαδημαϊκό τονικό έργο του 19ου αιώνα ή μια σύγχρονη παράσταση μπορεί να είναι σε σχέση με μια ακαδημαϊκή αναπαράσταση των Ολύμπιων Θεών. Γιατί το νέο κράτος –αυτό που ο Μαρξ ονομάζει “δικτατορία του προλεταριάτου”– είναι ένα κράτος, το οποίο οργανώνει την ίδια τη δική του εξαφάνιση, ένα κράτος η ίδια η ουσία του οποίου βρίσκεται μέσα στη διαδικασία σχηματισμού του μη κράτους. Ίσως όπως, για τον Αντόρνο, η “άτυπη μουσική” ήταν η διαδικασία, μέσα σ’ ένα έργο, της αποσύνθεσης όλων των μορφών. Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι στην αρχική σκέψη του Μαρξ , η “δικτατορία του προλεταριάτου” ήταν ένα όνομα για το κράτος, που αφαιρείται από όλους τους κλασικούς νόμους του “κανονικού” κράτους. Γιατί το κλασικό κράτος αποτελεί μια μορφή εξουσίας. Αλλά το κράτος που ονομάζεται “δικτατορία του προλεταριάτου” αποτελεί την εξουσία της μη εξουσίας, την εξουσία της εξαφάνισης του ζητήματος της εξουσίας. Σ’ οποιαδήποτε περίπτωση, ονομάζουμε αφαίρεση αυτό το μέρος της άρνησης, το οποίο προσανατολίζεται από τη δυνατότητα κάποιου πράγματος, που απολύτως υπάρχει πέρα από ό,τι υπάρχει κάτω από τους νόμους αυτών που η άρνηση αναιρεί.

4. Επομένως, η άρνηση βρίσκεται πάντοτε, στις συγκεκριμένες δράσεις της –πολιτικές ή καλλιτεχνικές– μετέωρη μεταξύ της καταστροφής και της αφαίρεσης. Το ότι η ίδια η ουσία της άρνησης είναι η καταστροφή αποτελούσε τη θεμελιώδη ιδέα του τελευταίου αιώνα. Η θεμελιώδης ιδέα αυτού του αιώνα, που αρχίζει τώρα, πρέπει να είναι το ότι η ίδια η ουσία της άρνησης είναι η αφαίρεση.

Όμως η αφαίρεση δεν είναι η άρνηση της καταστροφής, ούτε ποτέ ήταν η καταστροφή η άρνηση της αφαίρεσης, όπως είδαμε με τον Schoenberg ή τον Μαρξ. Το πιο δύσκολο ζήτημα είναι, για την ακρίβεια, να στηρίξουμε την πλήρη έννοια της άρνησης από την πλευρά της αφαίρεσης, όπως οι Λένιν, Schoenberg ή Marcel Duchamp ή Cage ή Μάο Τσετούνγκ ή Jackson Pollock είχαν στηρίξει την πλήρη έννοια της άρνησης από την πλευρά της καταστροφής.

Για να διασαφηνίσω τις πολύπλοκες σχέσεις μεταξύ καταστροφής, άρνησης και αφαίρεσης, προτείνω να διαβάσω μαζί σας ένα τμήμα ενός θαυμάσιου ποιήματος του Πιέρ Πάολο Παζολίνι.

Ο Παζολίνι είναι πολύ γνωστός σαν σκηνοθέτης κινηματογράφου. Ειδικότερα, κατά τη διάρκεια των δεκαετιών ’60 κι ’70, είχε σκηνοθετήσει κάποια βαθυστόχαστα σύγχρονα έργα προερχόμενα από τις δυο μεγάλες δυτικές πνευματικές παραδόσεις: των αρχαίων Ελλήνων, με ταινίες όπως η Μήδεια κι ο Οιδίπους, και του ιουδαϊκού Χριστιανισμού με το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κι ένα πολύ πολύπλοκο σενάριο για τη ζωή του Απόστολου Παύλου. Όλα αυτά συγκροτούν μια δύσκολη σκέψη πάνω στη σχέση μεταξύ ιστορίας, Μύθων και Θρησκείας. Ο Παζολίνι ήταν ταυτόχρονα ένας επαναστάτης Μαρξιστής κι ένας άνθρωπος που παρέμενε για πάντα επηρεασμένος από την θρησκευτικότητα των παιδικών του χρόνων. Γι’ αυτό, το ερώτημα που έθετε ήταν: είναι το επαναστατικό γίγνεσθαι της Ιστορίας, η πολιτική αρνητικότητα, μια καταστροφή της τραγικής ομορφιάς των Ελληνικών Μύθων και της ειρηνικής υπόσχεσης του Χριστιανισμού; Ή πρέπει να μιλάμε για μια αφαίρεση, στην οποία μια καταφατική συμφιλίωση της Ομορφιάς και της Ειρήνης γίνεται δυνατή μέσα σ’ ένα νέο δίκαιο κόσμο;

Ο Παζολίνι είναι επίσης γνωστός για τη σχέση που διατηρούσε μεταξύ της ιδιωτικής ζωής του και των δημόσιων πεποιθήσεών του. Όχι μόνο ήταν ομοφυλόφιλος, αλλά αυτό αποτελούσε μέρος της πολιτικής έμπνευσής του, πολλά χρόνια πριν αρχίσει το κίνημα των ομοφυλοφίλων και λεσβιών. Γνώριζε πλήρως ότι η επιθυμία –και στην περίπτωσή του, η επιθυμία για νεαρούς εργάτες των προαστίων της Ρώμης– δεν είναι ανεξάρτητη των ιδεολογικών επιλογών μας. Για μια ακόμη φορά, το ζήτημα είναι η εγγραφή της σεξουαλικής επιθυμίας μέσα στην πολιτική αρνητικότητα, όχι σαν ένα καθαρά ανατρεπτικό και καταστροφικό θέμα, αλλά σαν μια δημιουργική μετατόπιση της γραμμής, που διαχωρίζει την ατομική από τη συλλογική υποκειμενικότητα.

Ο Παζολίνι δολοφονήθηκε το Νοέμβρη του 1975. Ήταν τότε 53 ετών. Οι ιδιαίτερες περιστάσεις αυτής της φρικτής δολοφονίας είναι μέχρι σήμερα αδιευκρίνιστες. Αλλά σίγουρα βρίσκονται ακριβώς στο σημείο που οι πολιτικοί προσδιορισμοί συναντούν τις σεξουαλικές καταστάσεις. Είναι αυτό το σημείο που αποτελούσε για τον Παζολίνι μια σταθερά πηγή νέων αληθειών, αλλά επίσης και μια υπαρξιακή τραγωδία.

Υπέροχες ταινίες, πολιτικές δεσμεύσεις, κριτικά δοκίμια, σημαντικά μυθιστορήματα, νέο υπαρξιακό στυλ.. Πέρα από όλα αυτά, ο Παζολίνι είναι ο μεγαλύτερος ποιητής της γενιάς του. Μπορούμε να διακρίνουμε τρεις κύριες ποιητικές συλλογές του.

1. Τα ποιήματα που ο Παζολίνι έγραψε σε ηλικία 20 ετών, σε μια ιδιαίτερη Ιταλική διάλεκτο, της περιοχής Φριούλι. Εδώ βλέπουμε την προσπάθειά του να αφαιρέσει την ποίηση από το κύρος της επίσημης Ιταλικής γλώσσας και να χρησιμοποιήσει μια λαϊκή γλώσσα απέναντι στην γλώσσα του κράτους. Είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που ο Ντελέζ ονομάζει “μειοψηφική πολιτική” στην ποίηση.

2. Η μεγάλη συλλογή, που εκδόθηκε το 1957, η καρδιά της οποίας είναι το θαυμάσιο ποίημα, Οι Στάχτες του Γκράμσι, ένας πολύπλοκος διαλογισμός για την ιστορία, τη Μαρξιστική ιδεολογία, το Ιταλικό τοπίο και τα προσωπικά συναισθήματα.. Ο τίτλος είναι από μόνος του μεταφορά μιας μελαγχολικής άρνησης. Ο Γκράμσι, ο Δάσκαλος, ο Πατέρας του Ιταλικού Μαρξισμού, είναι εδώ σαν να σκορπίζεται μέσα στη σκόνη της Ιστορίας.

3. Οι δυο συλλογές των αρχών της δεκαετίας του ’60: Η Θρησκεία της Εποχής μου (1961) και Η Ποίηση από ένα Τριαντάφυλλο (1964). Σ’ αυτές βρίσκουμε το πλαίσιο του τμήματος του ποιήματος που θα ερμηνεύσω σήμερα. Βασικά, πρόκειται για την πικρή απογοήτευση του Παζολίνι σε σχέση με τις πρακτικές της Ιταλικής αριστεράς. Κι ακριβέστερα, για δυο σημαντικές αποτυχίες του Κομουνιστικού Κόμματος, πρώτα, μια απιστία στον ένοπλο αγώνα χιλιάδων νεαρών ανθρώπων ενάντια στον φασισμό και το Ναζισμό κατά τη διάρκεια του πόλεμου. Δεύτερο, το Κομουνιστικό Κόμμα είναι ανίκανο να οργανώσει την επανάσταση χιλιάδων νεαρών εργατών στα προάστια των Ιταλικών πόλεων.

Έτσι, εδώ έχουμε μια διπλή άρνηση της λαϊκής νεολαίας. Στο παρελθόν, όπου οι αγώνες τους έχουν ξεχασθεί. Στο παρόν, όπου ο ξεσηκωμός τους περιφρονείται. Αλλά ο Παζολίνι έχει δυο πολύ σημαντικούς λόγους να ενδιαφέρεται με πάθος για την ύπαρξη και τους αγώνες της νεολαίας. Πρώτα, ο μικρότερος αδελφός του, Γκουίντο, είχε σκοτωθεί σε μια μάχη κατά τη διάρκεια του πόλεμου σαν παρτιζάνος, μαχητής της αντίστασης. Και το φοβερό ζήτημα ήταν ότι σκοτώθηκε όχι από τους φασίστες, αλλά από κομουνιστές μιας άλλης χώρας, από Γιουγκοσλάβους κομουνιστές, εξ αιτίας ενός ανταγωνισμού μεταξύ Ιταλών και Γιουγκοσλάβων που αφορούσε τον έλεγχο κάποιων συνοριακών περιοχών. Δεύτερο, ως ομοφυλόφιλος, ο Παζολίνι είχε πάντοτε πραγματικές και μακρόχρονες σχέσεις με φτωχούς νεαρούς εργάτες ή με άνεργους νέους των προαστίων. Γι’ αυτό το λόγο, πολλά ποιήματα του Παζολίνι μιλούν για τις αντιφάσεις μεταξύ Ιστορίας, πολιτικής και των όρων της συγκεκριμένης ύπαρξης της προλεταριακής νεολαίας.

Ας διαβάσουμε πρώτα ένα τμήμα από τα ποιήματα αυτά. Είναι τμήμα ενός πολύ μεγάλου ποιήματος, της Vittoria (Νίκης).

“Όλη η πολιτική είναι μια ρεαλιστική πολιτική (Realpolitik),” μαχόμενη

ψυχή, με τον ευγενικό σου θυμό!

Δεν αναγνωρίζεις καμιά άλλη ψυχή πέρα απ’ αυτή

που έχει το λόγο του μυαλωμένου άνθρωπου,

του επαναστάτη που είναι αφοσιωμένος στον έντιμο

κοινό άνθρωπο (ακόμη κι η συνενοχή

με τους δολοφόνους των Πικρών Ετών είναι μπολιασμένη

πάνω στον προστατευτικό κλασικισμό, που κάνει

τον κομουνιστή ευυπόληπτο): δεν αναγνωρίζεις την καρδιά

που γίνεται σκλάβος στον εχθρό της και πηγαίνει

οπουδήποτε πάει ο εχθρός, οδηγούμενη από μια ιστορία

που είναι η ιστορία και των δυο, και τους κάνει, βαθιά κάτω,

διεστραμμένα, αδελφούς. Δεν αναγνωρίζεις τον φόβο

της συνείδησης που, μαχόμενη μαζί με τον κόσμο,

μοιράζεται τους κανόνες του αγώνα μέσα στους αιώνες,

σαν να είναι μέσω ενός πεσιμισμού για εκείνες τις ελπίδες

που πνίγονται ώστε να γίνουν πιο αντρίκειες. Χαρούμενος

με μια χαρά που δεν γνωρίζει καμιά κρυφή ατζέντα,

αυτός ο στρατός –τυφλός μέσα στο τυφλό

λιόφωτο– των νεκρών ανδρών έρχεται

και περιμένει. Αν ο πατέρας τους, ο ηγέτης τους, απορροφημένος

μέσα σ’ ένα μυστηριώδη διάλογο με την Εξουσία και καθηλωμένος

από τη διαλεκτική του, την οποία η ιστορία ανανεώνει

ασταμάτητα –αν τους εγκαταλείπει,

στα λευκά βουνά, στις ήρεμες πεδιάδες,

λίγο-λίγο μέσα στα βάρβαρα στήθη

των γιων του, το μίσος γίνεται η αγάπη του μίσους,

που καιει μόνο μέσα σ’ αυτούς, τους λίγους, τους εκλεκτούς.

Ω, Απόγνωση που δεν ξέρει κανένα νόμο!

Ω, Αναρχία, ελεύθερη αγάπη

της Ολότητας, με τα γενναία σου τραγούδια!

Σαν μια περίληψη του τμήματος αυτού, μπορούμε να πούμε κάτι σαν κι αυτό:

Όλοι λένε ότι η πολιτική πρέπει να είναι ρεαλιστική, ότι όλες οι ιδεολογικές απάτες έχουν αποδειχθεί επικίνδυνες κι αιματηρές.

Αλλά ποιο είναι το πραγματικό για την πολιτική; Το πραγματικό είναι η Ιστορία. Το πραγματικό είναι το συγκεκριμένο γίγνεσθαι του αγώνα και της άρνησης. Αλλά πώς είναι δυνατόν να κατανοήσουμε ή να ξέρουμε την Ιστορία; Μπορούμε να το κάνουμε, αν ξέρουμε τους κανόνες της Ιστορίας, τους μεγάλους κανόνες του γίγνεσθαι. Αυτό είναι το μάθημα του Μαρξισμού.

Όμως, δεν είναι οι νόμοι της Ιστορίας κοινοί και για μας και τους εχθρούς μας; Κι αν είναι έτσι, πώς η άρνηση μπορεί να ξεχωρίσει από την αποδοχή;

Βρισκόμαστε στην κατάσταση, όπου, καθώς έχει τερματισθεί η καταστροφή, η ίδια η αφαίρεση, η αντίθεση, αν προτιμάτε, γίνεται ένα αίσθημα συνενοχής. Όπως γράφει ο Παζολίνι: αναγνωρίζουμε ότι πάμε ακριβώς εκεί που πάει ο εχθρός μας, “οδηγούμενοι από μια Ιστορία, που είναι η ιστορία και των δυο.” Κι είναι αδύνατη η πολιτική ελπίδα.

Επομένως, αν οι νεκροί νέοι του τελευταίου πόλεμου μπορούσαν να έβλεπαν την παρούσα πολιτική κατάσταση, δεν θα συμφωνούσαν μ’ αυτό το αίσθημα της συνενοχής. Σε τελική ανάλυση, δεν μπορούν να αποδεχθούν τους πολιτικούς πατέρες τους, τους ηγέτες του Κομουνιστικού Κόμματος. Και αναγκαστικά γίνονται βάρβαροι και μηδενιστές, ακριβώς όπως η άνεργη νεολαία των προαστίων.

Το ποίημα αποτελεί ένα μανιφέστο για την αληθινή άρνηση.

Αν λοιπόν η αφαίρεση διαχωρίζεται από την καταστροφή, σαν αποτέλεσμα έχουμε το Μίσος και την Απόγνωση. Το σύμβολο του αποτελέσματος αυτού είναι η συγχώνευση των νεκρών ηρώων του τελευταίου πόλεμου με τους περιφρονημένους εργάτες των προαστίων μας μέσα σ’ ένα είδος φιγούρας τρομοκράτη. Αλλά αν η καταστροφή διαχωρίζεται από την αφαίρεση, σαν αποτέλεσμα έχουμε το αδύνατο της πολιτικής, γιατί τα νεαρά άτομα απορροφώνται από ένα είδος μηδενιστικής συλλογικής αυτοκτονίας, χωρίς καμία σκέψη, καμία μοίρα. Στην πρώτη περίπτωση, οι πατέρες, που είναι υπεύθυνοι για τον χειραφετικό πολιτικό προσανατολισμό, εγκαταλείπουν τα παιδιά τους υπέρ του πραγματικού. Στην δεύτερη περίπτωση, τα παιδιά, που είναι η συλλογική δύναμη μιας ενδεχόμενης επανάστασης, εγκαταλείπουν τους πατέρες τους υπέρ της Απόγνωσης.

Αλλά όμως, η χειραφετική πολιτική είναι δυνατή μόνον όταν κάποιοι πατέρες και μητέρες και κάποιοι γιοι και κόρες συσπειρώνονται μέσα σε μια πραγματική άρνηση του κόσμου έτσι όπως είναι.

Κάποιες παρατηρήσεις.

1. Ολόκληρη η αρχή: κάτω από την ιδέα της “ρεαλιστικής πολιτικής (Realpolitik),” έχουμε κάτι σαν μια άρνηση χωρίς καταστροφή. Την ορίζω: “αντίθεση,” με την κοινή δημοκρατική έννοια. Σαν τους δημοκράτες ενάντια στον Μπους. Βρίσκουμε δυο εξαιρετικούς ορισμούς αυτού του είδους της άρνησης: “το λόγο του μυαλωμένου άνθρωπου” και “τον προστατευτικό κλασικισμό.” Θα παρατηρήσατε ότι και στις δυο περιπτώσεις, η σύγκριση είναι μέσα σ’ ένα καλλιτεχνικό συντηρητικό στυλ.

2. Τα “πικρά χρόνια” είναι τα χρόνια του πόλεμου, ο οποίος επίσης υπήρξε, ως επί το πλείστον, στην Ιταλία, ένας εμφύλιος πόλεμος.

Η καρδιά της “αντίθεσης” είναι να αντικαταστήσει κάποιους κανόνες με την βία του πραγματικού. Στην αργκό μου, θα μπορούσα να πω: να αντικαταστήσει κανόνες της ιστορίας ή κανόνες της οικονομίας με τη ρήξη του Συμβάντος. Κι όταν το κάνετε αυτό, “μοιράζεστε τους κανόνες του αγώνα” με τους εχθρούς σας. Και τελικά γίνεστε “σκλάβος του εχθρού σας,” “αδελφός” του εχθρού σας.

Επομένως, η αντίθεση είναι στην πραγματικότητα ο θάνατος της άρνησης. Κι είναι ο θάνατος της πολιτικής ελπίδας.

4. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, ο Παζολίνι έχει ένα είδος μεγαλειώδους και μελαγχολικής ενόρασης. Ο στρατός των νεκρών νέων του τελευταίου πόλεμου, και μεταξύ τους βέβαια ο νεώτερος αδελφός του Γκουίντο, έρχονται να δουν τον πατέρα τους, τον ηγέτη τους. Δηλαδή, στην πραγματικότητα, τους σημερινούς επαναστάτες ηγέτες. Ο στρατός αυτός, “τυφλός μέσα στο τυφλό λιόφωτο” έρχεται και περιμένει “στα λευκά βουνά, στις ήρεμες πεδιάδες.” Και βλέπουν τον πατέρα τους, τον ηγέτη τους, απορροφημένο μέσα στην ασθενέστερη μορφή της άρνησης, τη διαλεκτική άρνηση. Η άρνηση αυτή δεν βρίσκεται έξω από την εξουσία. Η άρνηση αυτή αποτελεί μόνο μια σκοτεινή σχέση με την ίδια την εξουσία. Είναι ο “μυστήριος διάλογος με την Εξουσία.” Έτσι, ο πατέρας στην πραγματικότητα είναι χωρίς ελευθερία, είναι “καθηλωμένος” από τη διαλεκτική της εξουσίας.

5. Το συμπέρασμα είναι ότι ο πατέρας αυτός “τους εγκαταλείπει.” Εδώ βλέπετε το πρόβλημα, που είναι σαφώς ένα πρόβλημα του σήμερα. Ο στρατός των νεκρών νέων ήταν στην πλευρά της καταστροφής, του μίσους. Υπήρχε στη σκληροτράχηλη πλευρά της άρνησης. Όμως περιμένει έναν προσανατολισμό, μια άρνηση που, κάτω από κάποιο πατρικό νόμο, συμφιλιώνει την καταστροφή και την αφαίρεση.

Αλλά οι σύγχρονοι ηγέτες τους εγκαταλείπουν. Έτσι, έχουν μόνο το καταστροφικό μέρος της άρνησης. Έχουν μόνο την “Απόγνωση που δεν ξέρει κανένα νόμο!”

6. Κι η περιγραφή της υποκειμενικότητάς τους είναι εντελώς εκφραστική. Ναι, βρίσκονταν στην πλευρά του μίσους, της καταστροφής. Ήσαν οι “οργισμένοι νέοι.” Αλλά τώρα, με μια συγκλονιστική έκφραση, “το μίσος γίνεται η αγάπη του μίσους.” Η αγάπη αυτή του μίσους είναι μια καθαρά καταστροφική άρνηση. Δίχως πρόσβαση στην αφαίρεση χωρίς τους πατέρες, ή τους ηγέτες, είμαστε υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουμε τη γύμνια των “βάρβαρων στηθών των γιων.”

Η μεγάλη ποίηση είναι πάντοτε μια αναμονή, ένα όραμα, του συλλογικού μέλλοντος. Εδώ μπορούμε να δούμε πως ο Παζολίνι περιγράφει την υποκειμενικότητα του τρομοκράτη. Δείχνει με καταπληκτική ακρίβεια ότι η δυνατότητα αυτής της υποκειμενικότητας μεταξύ νεαρών ανδρών ή γυναικών έγκειται στην ανυπαρξία της οποιασδήποτε ορθολογικής ελπίδας για την αλλαγή του κόσμου. Για το λόγο αυτό, δημιουργεί μια ποιητική ισοδυναμία μεταξύ της Απόγνωσης (που είναι η μηδενιστική συνέπεια της εσφαλμένης άρνησης) και της Αναρχίας (στην καθαρά καταστροφική πολιτική της εκδοχή) σαν “ελεύθερης αγάπης της Ολότητας,” που αποτελεί το θρησκευτικό πλαίσιο της τρομοκρατίας, με την φιγούρα του μάρτυρα. Η ισοδυναμία αυτή είναι βέβαια σαφέστερη σήμερα παρά πριν σαράντα χρόνια, όταν ο Παζολίνι έγραφε τη Vittoria.

Μπορούμε τώρα να συμπεράνουμε: τα πολιτικά προβλήματα του σύγχρονου κόσμου δεν μπορούν να λυθούν, ούτε μέσα στο ασθενές πλαίσιο της δημοκρατικής αντίθεσης, το οποίο στην πραγματικότητα εγκαταλείπει εκατομμύρια άνθρωπους σε μια μηδενιστική μοίρα, ούτε μέσα στο μυστικιστικό πλαίσιο της καταστροφικής άρνησης, που είναι μια άλλη μορφή εξουσίας, της εξουσίας του θάνατου. Ούτε αφαίρεση χωρίς καταστροφή, ούτε καταστροφή χωρίς αφαίρεση. Αυτό είναι στην πραγματικότητα το πρόβλημα της βίας σήμερα. Η βία δεν είναι, όπως έχει ειπωθεί τον τελευταίο αιώνα, το δημιουργικό και επαναστατικό μέρος της άρνησης. Ο δρόμος της ελευθερίας είναι αφαιρετικός. Αλλά για να προστατέψουμε την ίδια την αφαίρεση, να υπερασπισθούμε το νέο βασίλειο της χειραφετικής πολιτικής, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε, ριζικά, όλες τις μορφές της βίας. Το μέλλον δεν βρίσκεται στην πλευρά των εξαγριωμένων νεαρών ανδρών και γυναικών των λαϊκών προαστίων, όμως δεν μπορούμε να τους εγκαταλείψουμε στους εαυτούς τους. Αλλά το μέλλον δεν βρίσκεται ούτε και στην πλευρά της δημοκρατικής σύνεσης του νόμου των πατέρων και μητέρων. Οφείλουμε να μάθουμε κάτι από τη μηδενιστική υποκειμενικότητα.

Ο κόσμος δεν είναι φτιαγμένος από νόμο και τάξη, αλλά από νόμο και επιθυμία. Ας μάθουμε από τον Παζολίνι, για να μην “απορροφηθούμε μέσα σ’ ένα μυστηριώδη διάλογο με την εξουσία,” για να μην εγκαταλείψουμε εκατομμύρια νεαρών ανδρών και γυναικών ούτε “στα λευκά βουνά,” ούτε “στις ήρεμες πεδιάδες.”

Πηγή: thrymmata.blogspot.com