Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

Δεν είναι παίξε γέλασε η Αγάπη

2012-01-28T17:37:00.000+02:00

Δεν είναι παίξε γέλασε η Αγάπη

Σ’ ένα μπουκάλι είναι κρυμμένη η Αγάπη

Καταμεσής μέσα στης θάλασσας το μάτι
Κι όλο την τρώγει της αρμύρας το αλάτι
Πουν’ της αλήθειας μας το πιο βαθύ το κάτι ;

Δεν είναι παίξε γέλασε η Αγάπη
Δεν ειν’ έρωτος, αστεία αυταπάτη
Δεν είναι φάρμακο μα ούτε και φαρμάκι
Είναι το πιο βαθύ ,της θάλασσας μας Κάτι .

O γαιδαροs του Μπουριντάν

2012-01-28T17:30:00.000+02:00

Όταν τα πάντα καθίστανται ανταλλάξιμα και με ορους αξίας μα διαφορετικά(διάβαζε αδιάφορα) οι αυθεντικές προτιμήσεις καθίστανται αδύνατες και καταλήγουμε είτε σε μια πλήρη τυχαιοτητα είτε σε μια ολοκληρωτική παραλυσία.

Θυμάστε το γάιδαρο του Μπουριντάν , που πεθαίνει από τη πείνα, επειδή δεν μπορεί να επιλέξει ανάμεσα σε δυο πανομοιότυπους σωρούς φαγητού;…

Ο μοτοσικλετιστής και ο δρομέας και GREEK RIDER: Ο Αγγελόπουλος και η βραδύτητα

2012-01-28T17:22:00.000+02:00

Ο μοτοσικλετιστής και ο δρομέας:(Η:για την έκσταση της ταχύτητας και τη γλυκιά απραξία)

του Πέτρου Θεοδωριδη

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Τα πάντα στην εποχή μας κινούνται γρηγορότερα Ζούμε σε μια εποχή «όπου το e/mail αντικαθιστά΄ την επιστολογραφία, όπου τα άρθρα στις εφημερίδες γίνονται όλο και μικρότερα, οι εναλλαγές εικόνων στις οθόνες συχνότερες». Το αεικίνητο και μεταβαλλόμενο ύφος της επικοινωνίας, που εισήχθη με το MTV. απεικονίζει επακριβώς το πνεύμα της εποχής. Γιατί «η ταχύτητα είναι εθιστικό ναρκωτικό: Γεμίζουμε τα αργά κενά μιλώντας στο κινητό τηλέφωνο ενώ περπατάμε στο δρόμο τρομοκρατημένοι, ή πιάνουμε τους εαυτούς μας στον κινηματογράφο να ψάχνουν ψηλαφητά το πλήκτρο Fast forword..»
Ο,τι χαρακτηρίζει την σύγχρονη εποχή είναι η αδυνατότητα να παραμείνεις στη θέση σου Δεν επιλέγεις να είσαι σε κίνηση:Τίθεσαι σε κίνηση.

Γιατί ο κινητισμός αποτελεί τη νέα θρησκεία της εποχής:« αποτελεί την κύρια σύγχρονη μορφή του μηδενισμού: Πρέπει να επιταχύνουμε- δηλαδή σύμφωνα με τις μαγικές λέξεις της μεντιακής ορθοδοξίας να γίνουμε «ευκίνητοι»«εύκαμπτοι» «,να δείξουμε «περισσότερη ευελιξία» να «προσαρμοσθούμε » .
«Από τη στιγμή που ο άνθρωπος εκχωρεί την ικανότητα του για ταχύτητα σε μια μηχανή: το σώμα του βρίσκεται εκτός παιχνιδιού και παραδίδεται σε μια παχύτητα που είναι ασώματη, ταχύτητα αμιγής, ταχύτητα καθαυτή, ταχύτητα- έκσταση» . ,

Για παράδειγμα, ο άνθρωπος που σκύβει πάνω στη μοτοσικλέτα του, -γράφει ο Μιλαν Κούντερα,- δεν μπορεί να συγκεντρωθεί παρά μόνο στη παρούσα στιγμή, γαντζώνεται πάνω σε ένα κλάσμα χρόνου, αποκομμένο και από το παρελθόν και από το μέλλον, βρίσκεται σε κατάσταση έκστασης:σε αυτή τη κατάσταση, δεν ξέρει τίποτε για την ηλικία του, για τη γυναίκα του, για τα παιδιά του, για τις σκοτούρες του. Σε αντίθεση με τον μοτοσικλετιστή, ο δρομέας είναι πάντοτε παρών στο σώμα του, αφού είναι αναγκασμένος να σκέφτεται ασταμάτητα τις φουσκάλες του, το λαχάνιασμα του:Όταν τρέχει ,αισθάνεται το βάρος του ,την ηλικία του, έχοντας όσο ποτέ άλλοτε συνείδηση του εαυτού του και του χρόνου της ζωής του.
Μια τσέχικη παροιμία δίνει τον ορισμό της γλυκιάς απραξίας με μια μεταφορά; «(οι αργόσχολοι) κοιτάζουν τα παράθυρα του καλού Θεού. Οποίος κοιτάζει τα παράθυρα του καλού Θεού δεν βαριέται:είναι ευτυχής»

.Όμως στον κόσμο μας η αργία μεταβλήθηκε σε αεργία, που είναι τελείως άλλο πράγμα:ο άεργος είναι στερημένος, βαριέται, αναζητάει μονίμως την κίνηση που του λείπει.

εχει δημοσιευτει στην εφημ. ΕΝ ΟΙΚΩ

GREEK RIDER: Ο Αγγελόπουλος και η βραδύτητα

GREEK RIDER: Ο Αγγελόπουλος και η βραδύτητα
[...] Με λίγα λόγια πρέπει να βγάλουμε τον σκασμό, κυριολεκτικά και μεταφορικά, μέσα μας και έξω μας, και να απομακρυνθούμε για λίγο από τη φασαρία του σύγχρονου δυτικού σκουπιδοπολιτισμού για να μπορέσουμε έτσι να ακούσουμε ίσως και άλλες φωνές που αλλιώς δεν θα ξέραμε ποτέ ότι καν υπάρχουν. Κυρίως τις φωνές από μέσα μας που πνίγονται από την ταχύτητα της καθημερινότητας. [...]

Λαός ,Λαικισμός και Εργατική τάξη :Προετοιμασία για μια συζητηση

2012-01-28T16:42:00.000+02:00

Θα ηθελα κατ αρχας να ριξετε μια ματια στις δυο αυτές αναρτησεις:

Το χαλυβουργικό μανιφέστο: Ενα ενδιαφερον κειμενο για την αναπαρασταση, εικονα κ.α του Lenin Reloaded

(εδω να κοιταξετε και τον διαλογο τοσο στο παρόν ιστολογιο οσο και στο της αρχικής δημοσιευσης του Lenin Reloaded

Τόποι Ζωής - Τόποι ιδεών:Λαϊκισμός..και μερικες αναρτησεις της Σπηλιας για τον λαικισμο και τον εθνολαικισμο.

( εδω περα απο το Βιντεο ριξετε μια ματια και στα Λινκια )

και...τα ξαναλέμε

Giorgio Agamben, Κατάσταση εξαίρεσης και αποφατική θεολογία/ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ(ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ "ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ")

2012-01-28T16:36:00.000+02:00

Giorgio Agamben, Κατάσταση εξαίρεσης και αποφατική θεολογία

21/09/2011

Giorgio Agamben, Homo Sacer- Κυρίαρχη εξουσία και γυμνή ζωή, εκδ. Scripta, Αθήνα 2005, μετάφραση Π. Τσιαμούρας, επίμετρο Γ. Σταυρακάκης, ISBN 960-7909-65-8.

(…) Στο δίκαιο, η εξαίρεση συνιστά ένα στοιχείο που υπερβαίνει το θετικό δίκαιο, υπό τη μορφή της αναστολής του. Η σχέση της πρός το θετικό δίκαιο είναι ανάλογη με εκείνη της αποφατικής θεολογίας πρός την καταφατική. Πράγματι, ενώ η καταφατική κηρύττει και διαβεβαιώνει ότι ο Θεός διαθέτει ορισμένες ιδιότητες, η αποφατική (ή μυστική) θεολογία, με το δικό της μήτε…μήτε…απορρίπτει και αναστέλλει την απόδοση στον Θεό οποιουδήποτε κατηγορήματος. Ωστόσο δεν κείται εκτός της θεολογίας, αλλά λειτουργεί, αν το καλοεξετάσουμε, ως η αρχή που θεμελιώνει τη γενικότερη δυνατότητα ενός πράγματος, όπως μια θεολογία. Μόνο επειδή η θεολογία προϋποτέθηκε αποφατικώς ως αυτό που υφίσταται έξω από κάθε δυνατό κατηγόρημα, μπορεί να γίνει υποκείμενο μιας απόφανσης. Με ανάλογο τρόπο, μόνο επειδή η ισχύς του θετικού δικαίου αναστέλλεται στο καθεστώς εξαίρεσης, μπορεί αυτό να ορίσει την κανονική περίπτωση ως σφαίρα της εγκυρότητας του. (…)

G.Agamben, Homo Sacer, εκδ. Scripta, Αθήνα 2005, μετάφραση Π. Τσιαμούρας, επίμετρο Γ. Σταυρακάκης, σελ. 40 (απόσπασμα)

Πιερ - Αντρέ Ταγκιέφ, «Θεωρίες συνωμοσίας. Εσωτερισμός, εξτρεμισμός»,

2012-01-28T16:33:00.000+02:00

πιερ - Αντρέ Ταγκιέφ, «Θεωρίες συνωμοσίας. Εσωτερισμός, εξτρεμισμός», Μτφρ.: Αναστασία Καραστάθη, Πό

Η συνωμοσιολογία και η συνωμοσιολαγνεία δεν είναι σημερινή υπόθεση, όμως συνδέονται άμεσα με προκαταλήψεις βαθιά ριζωμένες στο συλλογικό ασυνείδητο, γιʼ αυτό είναι διαχρονικές. Σʼ αυτό το συμπέρασμα φθάνει ο 64χρονος Πιερ - Αντρέ Ταγκιέφ, Γάλλος πολιτικός, επιστήμονας και κοινωνιολόγος, ο οποίος αρέσκεται να ερευνά τη γένεση και τη μεταμόρφωση των συνωμοσιολογικών μύθων, στην εποχή της νεωτερικότητας.Συγκεκριμένα, στο νέο, ογκώδες βιβλίο του, «Θεωρίες συνωμοσίας. Εσωτερισμός, εξτρεμισμός», που κυκλοφορεί και στα ελληνικά, αναζητεί τα μοτίβα τα οποία έπλασε η Ακρα Δεξιά, θρεμμένη με την κατασκευή ενός μεγάλου πολιτικού μύθου, τον οποίον χρωστάμε στους αντεπαναστάτες στοχαστές του 18ου

Ταγκιέφ κατά Νταν Μπράουν

Του ΒΑΣΙΛΗ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑ

Η συνωμοσιολογία και η συνωμοσιολαγνεία δεν είναι σημερινή υπόθεση, όμως συνδέονται άμεσα με προκαταλήψεις βαθιά ριζωμένες στο συλλογικό ασυνείδητο, γι' αυτό είναι διαχρονικές.

Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ Σ' αυτό το συμπέρασμα φθάνει ο 64χρονος Πιερ - Αντρέ Ταγκιέφ, Γάλλος πολιτικός, επιστήμονας και κοινωνιολόγος, ο οποίος αρέσκεται να ερευνά τη γένεση και τη μεταμόρφωση των συνωμοσιολογικών μύθων, στην εποχή της νεωτερικότητας.
Συγκεκριμένα, στο νέο, ογκώδες βιβλίο του, «Θεωρίες συνωμοσίας. Εσωτερισμός, εξτρεμισμός» (μτφρ.: Αναστασία Καραστάθη, «Πόλις»), που κυκλοφορεί και στα ελληνικά, αναζητεί τα μοτίβα τα οποία έπλασε η Ακρα Δεξιά, θρεμμένη με την κατασκευή ενός μεγάλου πολιτικού μύθου, τον οποίον χρωστάμε στους αντεπαναστάτες στοχαστές του 18ου αιώνα. Σ' αυτή βρίσκουμε διατυπωμένο τον μύθο της διεθνούς συνωμοσίας ενάντια στον χριστιανικό πολιτισμό. Οι ρίζες αυτού του πολιτικού μύθου εντοπίζονται στον θρύλο των «Ιλουμινάτι» της Βαυαρίας, τους οποίους ίδρυσε ο Αντάμ Βαϊσχάουπτ. Το τάγμα αυτό, το οποίο έδρασε από το 1776 έως το 1785 και, σύμφωνα με την «Συνωμοσία των Illuminati», αντιμετωπίστηκε ως επιχείρηση ανατροπής με στόχο την εγκαθίδρυση μίας «μοναδικής παγκόσμιας κυβέρνησης» - αυτοί βρίσκονταν στα παρασκήνια της Αμερικανικής και Γαλλικής Επανάστασης!
Ο Πιερ - Αντρέ Ταγκιέφ καταρρίπτει αυτή τη θεωρία, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται «για σκευωρία φανταστική, όπου οι εισηγητές, οι ηγέτες και οι φορείς της παρουσιάζονται ως τα μέλη μιας ισχυρής "μυστικής εταιρείας", ενώ στην πραγματικότητα είναι πλάσματα της φαντασίας και, πιο συγκεκριμένα, πλάσματα εκείνης της μυθοποιητικής ικανότητας που κλίνει προς την παραληρηματική ερμηνεία και την παρανοϊκή θέαση του κόσμου».
Συνεχίζοντας την ανάγνωση του βιβλίου, στεκόμαστε στην παρατήρηση ότι η αποδυνάμωση του χριστιανισμού που, μπολιασμένος με τις αξίες της Δύσης, κρατούσε τα σκήπτρα της θρησκευτικότητας στην πλειονότητα του πληθυσμού, άνοιξε τον δρόμο για άλλες μορφές αυτής της θρησκευτικότητας. Το νέο φαινόμενο αναδύθηκε στις δύο τελευταίες δεκαετίες του εικοστού αιώνα, με τη δημιουργία κοινοτήτων, που υποστηρίζουν το αίσθημα του ιερού, χωρίς θρησκευτικούς θεσμούς. «Σ' αυτά τα αναδυόμενα μορφώματα», παρατηρεί ο Γάλλος στοχαστής, «η σχέση με το ιερό συνδυάζεται με την καταφυγή σε πίστεις που χαρακτηρίζονται "εσωτεριστικές" και σε πρακτικές που μπορούν να κατηγοριοποιηθούν ως "μαγικές" ή "απόκρυφες"».
Ενα άλλο «παιχνίδι» με τις θεωρίες συνωμοσίας έχει «εσωτεριστικά» χαρακτηριστικά, πάνω στα οποία «πατάει» και πάλι η Ακρα Δεξιά, για να ενεργοποιηθούν εκ νέου οι αντισημιτικοί μύθοι και διαδόσεις, με ιδιαίτερη προτίμηση στην καταγγελία της παντοδυναμίας των Ρότσιλντ ανά την υφήλιο. Σ' αυτά δεν είναι δύσκολο, όπως εκτιμά ο Ταγκιέφ, να ανιχνεύσουμε έναν δογματικό ρατσισμό, «κρυμμένο» πίσω από εσωτεριστικά ή αποκρυφιστικά στοιχεία.
Οι πρόγονοι αυτού του νέου ρατσισμού είναι προναζιστικοί και συγκεντρώθηκαν γύρω από την επιθεώρηση «Ostara» του αριοσοφιστή Γκέοργκ Λαντς φον Λίμπενφελντς. Περιστασιακός αναγνώστης αυτού του βιεννέζικου εντύπου, με παγγερμανικό προσανατολισμό, μετά την ήττα της Γερμανίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρξε ο Αδόλφος Χίτλερ. Εν τούτοις, ο δικτάτορας, όταν έγραφε το πολιτικό credo του, «Ο Αγών μου», εξέφραζε την περιφρόνησή του για τους συνωμοσιολογικούς κύκλους και τις αποκρυφορατσιστικές μελέτες, γιατί ο Φίρερ πρωτίστως ήταν λάτρης του ακτιβισμού.
Η κορύφωση στη μελέτη του Πιερ - Αντρέ Ταγκιέφ έρχεται προς τις τελευταίες σελίδες, οπότε και το υλικό γίνεται πιο διαβαστερό, διότι τα παραδείγματα προέρχονται από τα βιβλία του Νταν Μπράουν, του Πάολο Κοέλιο και την τηλεοπτική σειρά «Χ-Files», με πρωταγωνιστή τον πράκτορα Φοξ Μόλντερ.
«Ο Νταν Μπράουν, λοιπόν, έστησε το μυθιστόρημά του στηριζόμενος σε ορισμένες "επινοήσεις" και ιστορικά ψεύδη», αποκαθηλώνει τον ευπώλητο Αμερικανό συγγραφέα τού «Κώδικα Ντα Βίντσι». Ενός κακού μύρια έπονται, και ενός εμπορικού βιβλίου μύριοι οδηγοί έπονται. Αυτοί, λοιπόν, οι «οδηγοί» κριτικής ανάγνωσης δεν ξεφεύγουν από τις «ντανμπραουνικές» παρανοήσεις. «Τρέφουν το εσωτεριστικό - συνωμοσιολογικό φαντασιακό, νομιμοποιούν την πίστη σε ψευδοϊστορικές αφηγήσεις και ενισχύουν την ψευδαίσθηση του αναγνώστη ότι είναι και ο ίδιος μυημένος στα "μεγάλα μυστικά", όπως κάνουν και πολλά έργα για τις "μυστικές εταιρείες" και τις "αόρατες κυβερνήσεις", τα οποία παρουσιάζονται με τη μορφή ακαδημαϊκών συγγραμμάτων», βάζει ο Ταγκιέφ την «ταφόπλακα» στο φαινόμενο «Νταν Μπράουν».
INFO: Κυκλοφορούν στα ελληνικά: «Ο μύθος των "σοφών της Σιών"», «Jew. Η νέα εβραιοφοβία. Στο όνομα του άλλου» («Πόλις»), «Παγκοσμιοποίηση και δημοκρατία» («Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου»), Ο ρατσισμός («Τραυλός»). *

Οι σκευωρίες φτιάχνουν ιστορία

Ο γάλλος κοινωνιολόγος και πολιτικός επιστήμονας αποκαλύπτει τι συνδέει τα θεολογικά θρίλερ και τα ακροδεξιά κείμενα περί συνωμοσιών με τα βιντεοπαιχνίδια, τη βιομηχανία του εσωτερισμού και τους «εναλλακτικούς ιστορικούς» που καταγγέλλουν την παγκόσμια συνωμοσία

ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ | Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2010

Στο τέλος του 18ου αιώνα ένας από τους μεγάλους πρωταγωνιστές της Γαλλικής Επανάστασης, ο Σεν Ζυστ, είχε πει ότι «η ευτυχία είναι καινούργια ιδέα στην Ευρώπη». Αλλά τον ίδιο αυτόν αιώνα, του Διαφωτισμού, αναπτύχθηκαν και οι εντελώς αντίθετες ιδέες από την πλευρά της Ακροδεξιάς. Οπως υπήρξαν οι επαναστάτες στοχαστές, έτσι είχαμε και τους αντεπαναστάτες αντίστοιχους, οι οποίοι μπορεί μεν να έμειναν στο ιστορικό περιθώριο, η επίδρασή τους όμως παραμένει δραστική ως τις ημέρες μας.

Oι Βαυαροί Ιlluminati

Ο Τομ Χανκς και η Οντρέ Τοτού στην ταινία «Κώδικας Ντα Βίντσι».Η επιτυχία του μυθιστορήματος του Νταν Μπράουν αποδίδεται στο συνωμοσιολογικό υπόβαθρό του

Οι ακροδεξιοί στοχαστές δημιούργησαν τον μύθο της συνωμοσίας εναντίον του χριστιανικού πολιτισμού και αυτόν ερευνά σε πλείστες εκδοχές του ο Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ στο ογκώδες βιβλίο του Θεωρίες συνωμοσίας. Θα λέγαμε ότι, εφόσον πρόκειται για ανιστόρητες και εξωφρενικές θεωρίες, κανένας δεν θα είχε λόγο να ασχολείται μαζί τους, αν δεν επιδρούσαν δραστικά στη μαζική κουλτούρα της εποχής μας. Ας αναφέρουμε μόνο τρία από τα παραδείγματα που εξετάζει ο συγγραφέας: το μυθιστόρημα Ο αλχημιστής του Πάουλο Κοέλιο, τα θρίλερ του Νταν Μπράουν, όπου κυριαρχούν τα θεοσοφικά και συνωμοσιολογικά στοιχεία και αφθονούν σύμβολα της αντίστοιχης υποκουλτούρας, και την τηλεοπτική σειρά Χ-Files.

Ο Ταγκιέφ θεωρεί ότι οι αμέτρητες παραλλαγές των συνωμοσιολογικών μύθων ξεκινούν από τον θεωρητικό πόλεμο εναντίον του Τάγματος Ιlluminati (Πεφωτισμένοι) που ίδρυσε στη Γερμανία την Πρωτομαγιά του 1776 ο Ανταμ Βαϊσχάουπτ. Μολονότι η ζωή του τάγματος αυτού δεν ξεπερνά τα δέκα χρόνια (από το 1776 ως το 1785), οι θεωρητικοί της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς το αντιμετώπισαν ως εγκληματική οργάνωση που απεργαζόταν την καταστροφή του χριστιανικού κόσμου- ότι δηλαδή υπήρξε δημιούργημα του ίδιου του Σατανά. Καμία σημασία δεν είχε που το τάγμα συνιστούσε μια βραχύβια παρατεκτονική οργάνωση με πολύ μικρό αριθμό μελών. Ηταν οι στρατιώτες του Εωσφόρου και θα κατέστρεφαν τα πάντα. Αυτοί βρίσκονταν πίσω από την Αμερικανική και τη Γαλλική Επανάσταση και οι ίδιοι αργότερα πίσω από τους μπολσεβίκους. Είχαν αόρατους και πανίσχυρους αρχηγούς που στόχευαν στην επιβολή μιας παγκόσμιας δικτατορίας. Το γεγονός ότι οι Ιlluminati ήταν τέκτονες υπήρξε κατά κύριο λόγο η αφορμή για την ανάπτυξη ποικίλων μύθων σχετικά με τη μασονία (φανεροί και κρυφοί μασόνοι, ορατές και αόρατες μασονικές στοές κτλ.).

Τέκτονες και εβραίοι
Οι παραθρησκευτικές οργανώσεις στην Ευρώπη είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο, που μόλις μεταπολεμικά άρχισε να γράφεται. Η καλλιέργεια όμως των συνωμοσιολογικών μύθων οδήγησε και στην προσαρμογή τους στα εκάστοτε κοινωνικοπολιτικά δεδομένα. Γι΄ αυτό και σύντομα στην ηγεσία των Ιlluminati τη θέση των τεκτόνων πήραν οι εβραίοι, ενώ σήμερα έχουν αντικατασταθεί από τους τραπεζίτες και τους λοιπούς «καρχαρίες» της παγκόσμιας Νέας Τάξης.

Η δυσκολία μας να κατανοήσουμε πολλά ιστορικά γεγονότα, ιδίως αν είναι σχετικά πρόσφατα, ευνοεί, κατά τον Ταγκιέφ, την ανάπτυξη συνωμοσιολογικών θεωριών. Τι και αν, λ.χ., τα περιβόητα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, τα οποία τάχα αποκαλύπτουν την «εβραϊκή συνωμοσία» για την κατάκτηση της παγκόσμιας ηγεμονίας, έχουν αποδειχθεί πλαστά αφού τα «εφηύρε» η μυστική αστυνομία του τσάρου Αλέξανδρου Α΄, η διαβόητη Οχράνα; Τα Πρωτόκολλα εξακολουθούν να επανεκδίδονται σε όλον τον κόσμο (και στη χώρα μας) και δεν είναι λίγοι όσοι πιστεύουν ότι είναι γνήσια.

Αποκρυφισμός και Χίτλερ
Αν ψάξει κανείς στο Διαδίκτυο, θα βρει άπειρες ιστοσελίδες που μας βεβαιώνουν ότι τα σχέδια στο χαρτονόμισμα του ενός δολαρίου είναι σύμβολα των Ιlluminati, ότι αυτοί οι ασήμαντοι ελευθεροτέκτονες της Βαυαρίας ζουν και βασιλεύουν, και πως αν δεν τους αποκαλύψουμε ο κόσμος θα περιέλθει στην εξουσία του Αντίχριστου και των λακέδων του.

Ο Ταγκιέφ αφιερώνει αρκετές σελίδες για τις σχέσεις του ναζισμού με τις εσωτερικές λεγόμενες φιλοσοφίες και τον αποκρυφισμό, τους αριοσοφιστές της Βιέννης και την εταιρεία της Θούλης. Οι τσαρλατάνοι της ακροδεξιάς υποκουλτούρας ήταν οι πρώτοι που συνέδεσαν τον εθνικισμό με τους μεσαιωνικούς θρύλους και τις ρατσιστικές θεωρίες και σημαίνοντα στελέχη του Χίτλερ (με πρώτο και καλύτερο τον Χίμλερ) είχαν στενούς δεσμούς μαζί τους.

Πρόκειται για ένα ζήτημα που μόνο την τελευταία εικοσαετία έχει αρχίσει να ερευνάται και είναι πραγματικά ανατριχιαστικό όταν διαπιστώνει κανείς ότι την ιδέα, π.χ., για τα κρεματόρια ο Χίτλερ την πήρε από τον αριοσοφιστή Γκέοργκ Λαντς φον Λίμπενφελντς, όταν ο ηγέτης των ναζιστών ζούσε νεαρός στη Βιέννη απένταρος και σε άθλια κατάσταση. Ο Λαντς ήταν εκείνος που στο θεοσοφικό του περιοδικό «Οstara» (φανατικός αναγνώστης του οποίου υπήρξε ο Χίτλερ) είχε προτείνει ως «λύση» του προβλήματος των... κατώτερων φυλών «να αποτεφρωθούνως θυσία στον Θεό». Οι θεωρίες της συνωμοσίας είναι θεωρίες του φόβου. Αναλύοντάς τες εξαντλητικά ο Ταγκιέφ μας βοηθά να δούμε το παρόν και το μέλλον αν όχι με αισιοδοξία, τουλάχιστον με καθαρότερη ματιά.

Ο επιστημονικός ρατσισμός

Ο Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ

Ο Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ (1946) ανήκει στους πλέον ενδιαφέροντες σύγχρονους γάλλους στοχαστές.Είναι διευθυντής ερευνών στο CΝRS (Γαλλικό Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Ερευνας) και καθηγητής στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών του Παρισιού.Τα βιβλία του συνδυάζουν τη φιλοσοφική σκέψη, την ιστορική έρευνα και τα πορίσματα της πολιτικής οικονομίας. Το ερευνητικό του ενδιαφέρον επικεντρώνεται στα φαινόμενα του ρατσισμού, του αντισημιτισμού, του λαϊκισμού και του εθνικισμού,τα οποία άλλωστε ο ίδιος θεωρεί αλληλένδετα.Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι μελέτες του περί ρατσισμού, του οποίου διακρίνει τρεις μορφές: η πρώτη είναι εκείνη που παράγεται από τονεθνοκεντρισμό , η δεύτερη αυτή που δημιουργείται όταν κανείς οδηγεί σε ακραία πεδία το όραμα τουΔιαφωτισμούγια μια παγκόσμια κοινωνία και η τρίτη ο λεγόμενοςεπιστημονικός ρατσισμός που βασίζεται τάχα σε επιστημονικά κριτήρια.Από τα πολλά και ενδιαφέροντα βιβλία του τέσσερα κυκλοφορούν και στα ελληνικά:Ο μύθος των «Σοφών της Σιών»καιΗ νέα «εβραιοφοβία»από τις εκδόσεις Πόλις, Παγκοσμιοποίηση και Δημοκρατίααπό τις εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου καιΟ ρατσισμόςαπό τις εκδόσεις Τραυλός.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=56&artId=353922&dt=12/09/2010#ixzz13renccYV

Αυτή η Χωρα η απέθαντη που είναι λυπημένη θυμίζει κάτι μέσα μας που τώρα αργοπεθαίνει...

2012-01-28T16:24:00.000+02:00

κάτι που ταν πολύτιμο και ήταν απο χρυσάφι

το βάλαμε ενέχυρο ,μια μέρα στον σαράφη

κάτι που ήταν δροσερό κι ήταν αναπνοή μας

μα τώρα λειώνει σαν κερί μαζί με την ψυχή μας

κάτι έχει σπάσει μέσα μας κι ειναι σακατεμένο

κατι που είχαμε ακριβό και τώρα είναι θαμμένο

κάτι που χασαμε παλιά ψαχνουμε να το βρούμε

κι'αναρωτιομαστε κρυφά''αραγε ακομα ζούμε;''

Αυτή η Χωρα η απέθαντη που είναι λυπημένη

θυμίζει κάτι μέσα μας που τώρα αργοπεθαίνει...

εγω ομως φοβαμαι ........./ και λυπαμαι /φοβαμαι τους ανθρωπους που ειχανε βολευτει τοσα χρόνια μεροδουλι μεροφαι /αντε κανενα γλυψιμο με το Πασοκ και ειχαν και αποψη και δηλωναν και ”αριστεροι” τρομαρα τους/ μεσα στην νυχτωμένη τους απάθεια και τη νωθροτητα του νου/ φοβαμαι που ξυπνησαν ξαφνικά και θυμηθηκανε την επανασταση και το Εαμ ,μεσα στη κολαση αυτή πουναι στρωμένη με καλές προθεσεις -/ Που πατε ορέ ,γυμνοι, τυφλοι ,χωρις πυξιδα μα και χωρις αγάπη ;/ λυπαμαι τους μικροαστους που νομιζουνε πως φθανει η οργή /σε τουτον τον ανηλεή αιώνα /και μαστιγωνουνε τη θαλασσα ,φοβαμα.................. , την συντριβή κια τη μελαγχολία που μας περιμένει , που πατε ορέ ,τελειωσανε τα εβδομήντα ,εχουμε δυοχιλιαδες δεκα ,/φοβαμαι και λυπαμαι..

2012-01-28T15:52:00.000+02:00

Tί ναναι αυτό το Τατουάζ ;

2012-01-28T15:46:00.002+02:00

Tί ναναι αυτό το Τατουάζ ; Τι παριστάνει ;

Το βλέπω ξαφνικά στο μπράτσο μου , σχέδιο ακατανόητο, και απλώνεται γοργά

και καίει ..τι να δείχνει;

Με μια βελόνα

Κεντά το μπράτσο μου ο Χρόνος.

η Ιθακη μας

2012-01-28T11:37:00.000+02:00

Αυτό που μέσα μας χτυπά και είναι η Καρδιά μας

και η βαθιά ,μες την σπηλιά , κρυμμένη ‘πεθυμιά μας

η γεύση τ’ουρανίσκου μας ,τα μύχια όνειρά μας

και η αγάπη που χουμε για τα μικρά παιδιά μας

Αυτό που μέσα μας χτυπά,και είναι σαν ρολόι

κι οι χάντρες των ελπίδων μας :Χτυπούν σαν κομπολόι

Οι μνήμες που η λήθη μας τις σκέπασε με λάσπη

-και οι Αρχαιοι που περνούν τον Ποταμό Υδάσπη-

και της Πανδώρας το κουτί..κι η ζωτικότητα μας

και ότι έδωσε φτερά στη Ζωντανή χαρά μας

ολο το αίμα μέσα μας πουναι συσπειρωμένο

και το νερό της νιότης μας που εμοιαζε χαμένο

είναι σαν ελιξήριο, είναι πηγή Ονείρων

Μοιάζει με την Ιθάκη μας , ταξίδι των Κυθήρων ..

Σχόλιο από Νοσφεράτος Σεπτέμβριος 30, 2008

στου Προκρουστη το Κονάκι..Στου Π και Α

Στα Ονειρα μας ξαφνικά βρίσκουμε την Αλήθεια

2012-01-28T11:32:00.000+02:00

Στα Ονειρα μας ξαφνικά βρίσκουμε την Αλήθεια

Για οτι είναι τριγύρω μας και μας περιγελά

Για την καρδιά μας που κτυπά λες και θα βγει απ’ τα στήθεια

Τα δώρα της Αγάπης μας ναναι απατηλά

Στα Όνειρα μας ξαφνικά βλέπουμε στον καθρέφτη

Ολόσωμη τη γύμνια μας ,με σάρκα και οστά

Και νιώθουμε τον εαυτό στην Άβυσσο να πέφτει

Και τον Θεό αδιάφορο που από ψηλά κοιτά …

Και αν μέσα μας η θλιψη μας σαν συννεφο μας βρεχει η ποιηση ειναι ξανά Ποδηλατο που τρεχει

2012-01-28T11:27:00.000+02:00

η ποιησις αποσταγμα στιλβοντος ποδηλάτου

με λεξεις ,γευσεις ,μυρωδιες του κοσμου τ’αοράτου

οι στιχοι μοσχολουλουδα εν μεσω ξηρασιας

σε τουτη που μαραινεται γωνια της Ευρασιας

η ποιησις κι οι ποιητές που λαμπουν μες τη σκονη

-Βαρυς χειμωνας ερχεται που ολα τα παγώνει-

η ποιησις που πεθανε κιολους μας ανασταινει

σαν τον Χριστουλη στον σταυρο , στη χωρα που πεθαινει

η ποιησις ειναι ,ξανα ,το Φως τ’Αυγερινου μας

του Εωσφορου αναλαμπή στη μεση του Χαμου μας

Κιαν μέσα μας η θλιψη μας σαν συννεφο μας βρεχει

η ποιηση ειναι ξανά Ποδηλατο που τρεχει

Εκεινο που μας γοητεύει στην αγάπη

2012-01-28T11:26:00.000+02:00

Εκεινο που μας γοητεύει στην αγάπη

Εκείνο που μας γοητεύει στην αγάπη

είναι η δύναμη της πλάνης που μας γνέφει

είναι η απατηλή της γοητεία

είναι το άγγιγμα στην ουτοπία

η αμαρτία

Η σαγήνη,

και το νεύμα της πληγής που σ’εγκαλεί

και ο υπόγειος ποταμός των αισθημάτων

κάτω απ’ το δέρμα

στην τρυφερή ωμότητα της σάρκας μας

και πιο βαθιά

ως το μεδούλι των οστών

που διασχίζει ο ίδιος μας ο Χρόνος…

Ανοιξη και Χειμωνας

2012-01-28T11:25:00.000+02:00

η φωτο απο το

http://www.flickr.com/photos/22352749@N07/4218130585/

Άνοιξη και Χειμώνας

Συνήθως προτιμάμε την Άνοιξη

με τα λουλούδια και τ’αερικά ,

την Γύρη, των μελισσών

την Χάρη

και τις παπαρούνες

να κοκκινιζουνε σαν μάγουλα

Καμιά φορά όμως προτιμώ τον Χειμώνα

γιατί είναι πιο ειλικρινής

μες την στυγνή του παγερότητα

ωμός

σαν ενα κομμάτι κρέας

στο Ψυγείο

του Χασάπη

Ύστερα πάλι ξεγελιέμαι από την Άνοιξη.

καλουμαστε καποτε σε αποχαιρετισμό

2012-01-28T11:16:00.000+02:00

ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ says:

25/09/2011 στις 1:05 μμ

καλουμαστε καποτε σε αποχαιρετισμό
Των φαντασματων μας ,των Μυθων μας, της Μνημης,προρμοστειτε -λένε- πανε πιά αυτά
Βυθιστειτε στο Παρόν ,
στο κελαηδημα των πουλιων ,στην Εξοχή στη Γαλήνη
στο Τρουμαν Σωου όπου σας κλεισαμε
Βολευτειτε
στις αναπαυτικές καρεκλες -λαιμητομους , στις τεραστιες Τουρτες παγωτου, στην ασυναρτητη δική μας φαντασιωση
Ακολουθειτε τον Κανόνα : Ουτε Δεξια ουτε Αριστερά . Κεφαλαι Μπροστά .
Και κλειστε τα Ματια σε μελλον και Παρόν . Βαθεια Αναπνοή. Τραγουσδειστε μαζι μας : Η ΕΛΛΆΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ , ΔΕΝ ΤΗΝ ΣΚΙΑΖΕΙ ΦΟΒΕΡΑ ΚΑΜΜΙΑ ..
Αναπαυση.. Προσοχή !!!!!!
Εμπρος Μαρς και σ’αυτο το ταξιδι ..
Που δεν τελειωνει δεν μπορει να τελειωσει .. Σημειωτον !!! Στη Κινουμενη Αμμο ..
Ποδοπατειστε τον Χρονο . Λυωστε τον με τις Μποτες.
Και μη ξεχνάτε….. Μας Χρωστατε
ενα Πελώριο Συγνώμη

Γιατι Υπαρχετε
Γιατι δεν ειστε οπως εμεις ..
Γιατι Θυμαστε , γιατί δεν βυθιζεστε στη Ληθη ,γιατι δεν ακολουθειτε τον Κανονα .
Γιατι μουγκριζετε στα ξαφνικά απο τον Πόνο
Γιατι δεν αποκηρυσετε τους Μυθους σας και δεν με Λησμόνει …
Αποχαιρετώ λοιπόν
Ετσι κιαλλιως ολα ειναι ενας Αποχαιρετισμός ..
Οπως η εκπνοή
οπως και το κουβαρι της Μνημης και της Λήθης

Κάποιες λιγότερο γνωστές στιγμές του Θεόδωρου Αγγελόπουλου (1935-2012)

2012-01-26T00:54:00.000+02:00

Κάποιες λιγότερο γνωστές στιγμές του Θεόδωρου Αγγελόπουλου (1935-2012)

αποσπασμα :

''Θυμηθήκαμε όταν το 1990, ο Μητροπολίτης Φλώρινας Αυγουστίνος Καντιώτης είχε αφορίσει τον σκηνοθέτη, απλά και μόνο διαβάζοντας το σενάριο της ταινίας “Το μετέωρο βήμα του πελαργού”. Ηταν τότε που τον αποκαλούσε “Διαβολόπουλο“.
Στο παρακάτω βίντεο, ένα απόσπασμα από τηλεοπτική εκπομπή στην κρατική τηλεόραση του Πάνου Παναγιωτόπουλου, με καλεσμένο τον Αγγελόπουλο, μαζί με συνέντευξη του Καντιώτη, ο οποίος κατογγέλει ότι ο “θεατρίνος” επιδοτήθηκε με 600.000.000 δραχμές από την ΕΟΚ για να γυρίσει την “αντεθνική του ταινία” και τον καλεί να διαλέξει κάποιο άλλο θέμα, όπως π.χ. τη μάχη της Φλώρινας (Φεβρουάριος 1948)!!!''
Μια απαραίτητη σημείωση: Το βίντεο είναι απόσπασμα από ένα προπαγανδιστικό DVD, από τις δεκάδες που διένειμε ο δεσπότης Φλώρινας, με τον εύγλωττο τίτλο “ΕΛΛΑΣ -ΕΟΚ STOP”. Είχαμε σκοπό να το ανεβάσουμε ολόκληρο στο youtube, αλλά ο δαίμων 666 των μηχανημάτων του διαβόλου μας πρόδωσε. Ως εκ τούτου, μπορείτε, αν θέλετε, να παρακολουθήσετε και άλλα αποσπάσματα από το DVD στην επίσημη ιστοσελίδα του Καντιώτη, κλικ εδώ.

GREEK RIDER: Ο Αγγελόπουλος και η βραδύτητα

2012-01-26T00:28:00.001+02:00

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Ο μοτοσικλετιστής και ο δρομέας

22 Δεκ 2010

Σε αντίθεση με τον μοτοσικλετιστή, ο δρομέας είναι πάντοτε παρών στο σώμα του, αφού είναι αναγκασμένος να σκέφτεται ασταμάτητα τις φουσκάλες του, το λαχάνιασμα του:Όταν τρέχει ,αισθάνεται το βάρος του ,την ηλικία του, ...

Τεηλορισμός και Φορντισμός

2012-01-26T00:04:00.000+02:00

-o Φρέντρικ Οίνσλου Τέηλορ :( η «επιστημονική οργάνωση της εργασίας» (τεηλορισμός) )προϋποθέτει τη λεπτομερή μελέτη των βιομηχανικών διαδικασιών προκειμένου να κατατμηθούν σε απλές ενέργειες που θα μπορούσαν να χρονομετρηθούν και να οργανωθούν με ακρίβεια. Σκοπός του η μεγιστοποίηση της βιομηχανικής παραγωγής (βιομηχανική αποδοτικότητα).
Για να αυξηθεί η παραγωγή, πρέπει οι εργάτες να αποφεύγουν άσκοπες κινήσεις και να κάνουν μόνον όσες είναι αναγκαίες για την κατασκευή του προϊόντος στο συγκεκριμένο στάδιο παραγωγής του.

- Φορντ : επέκτεινε τις αρχές της επιστημονικής οργάνωσης της εργασίας του Τέηλορ ( εξειδίκευση των εργατών στην εφαρμογή ορισμένων μηχανικών κινήσεων , εκτελούμενων δίχως σκέψη, κινούμενη γραμμή παραγωγής) και έδωσε σημασία στη σχέση της μαζικής παραγωγής και των μαζικών αγορών.

φορντισμός= Δημιουργία μεγάλων ποσοτήτων τυποποιημένων προϊόντων σε πολύ χαμηλές τιμές

Η κουλτούρα του καταναλωτισμού(Ζ Μπαουμαν )

2012-01-26T00:00:00.000+02:00

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Η κουλτούρα του καταναλωτισμού

αποσπασμα απο το ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΖΙΓΚΜΟΥΝΤ ΜΠΑΟΥΜΑΝΑπό την κοινωνία των παραγωγών στην κοινωνία των καταναλωτών και των «απορριμμάτων»ΖΙΓΚΜΟΥΝΤ ΜΠΑΟΥΜΑΝΖωή για κατανάλωση ΜΤΦΡ.: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ«ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ»βιβλιοπαρουσιαση ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΙΑΚΑΝΤΑΡΗ:απο το Από την κοινωνία των παραγωγών στην κοινωνία των καταναλωτών και των «απορριμμάτων»της Βιβλιοθηκης της ''Ε '' ''Η κουλτούρα του καταναλωτισμού Η κουλτούρα του καταναλωτισμού συνδέεται με την επιδίωξη να μην είσαι μέλος του σμήνους, με την επιδίωξη «να είσαι μπροστά από το κοπάδι».

Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να διασφαλίσει κανείς την ένταξή του στην κοινωνία των καταναλωτών. Πρέπει να θέλεις να προπορεύεσαι για να μη χάσεις το υπόλοιπο κοπάδι.

Η άρνηση του κοπαδιού αποτελεί την προϋπόθεση ένταξης του καταναλωτή σ' αυτό.

Αυτό, με άλλα λόγια, γίνεται μέσα από την ταύτιση της ελευθερίας με την επιλογή. Ελεύθερος δεν είναι αυτός που στο χεγκελιανό σύμπαν γνωρίζει την αναγκαιότητα, αλλά αυτός που γνωρίζει και μπορεί να επιλέγει. Ελευθερία είναι η επιλογή και επιλογή η εκχώρηση της ελευθερίας.

Οσον αφορά τις αξίες της κουλτούρας του καταναλωτισμού, αυτές συνίστανται στην εμφατική άρνηση της αρετής της αναβλητικότητας και της καθυστέρησης της ικανοποίησης. Δύο αρετές που ο βεμπεριανός κόσμος τις συνέδεσε άμεσα με το «πνεύμα του καπιταλισμού».

Η κουλτούρα του καταναλωτισμού ταυτίζεται με τη θεοποίηση της καινοτομίας. Οχι τυχαία, ένας κόσμος της Αριστεράς που παλαιότερα θεοποιούσε τον οικονομισμό και τον παραγωγικισμό, σήμερα θεοποιεί την καινοτομία.

Ταχύτητα, καινοτομία, ανία, απόρριψη,

το μαγικό τετράπτυχο της κουλτούρας του καταναλωτισμού.

Υπερβολή, ασωτία και εξωφρενική σπατάλη, τα ψυχοφάρμακά της.

Ο Μπάουμαν όμως δεν είναι καταστροφολόγος. Η απορρυθμισμένη κοινωνία των καταναλωτών δεν είναι ο χωρίς ηγεμόνα ζοφερός χομπσιανός κόσμος, ούτε η ιδιωτικοποίηση της ευθύνης παραλύει ανεπιστρεπτί τα υποκείμενα της ιστορίας, όπως πρόβλεψε ο Λεβινάς.

Σήμερα όμως, αντί του κράτους πρόνοιας, το καθήκον της «ανακούφισης από την ευθύνη» αναλαμβάνει πλήθος ιδιωτικών φορέων παροχής υπηρεσιών, οι οποίοι σπεύδουν με το αζημίωτο να αναλάβουν τα καθήκοντα που εγκατέλειψε η κοινωνία. Τελικά οι κοινωνίες του καταναλωτισμού είναι κοινωνίες «κατάστασης έκτακτης ανάγκης».

Σ' αυτές τις κοινωνίες οι νευρώσεις προέρχονται από το αίσθημα ανασφάλειας και όχι από τη φρίκη της ενοχής.

Αίσθημα που αντιμετωπίζεται μόνο με συνεχή δράση.

Κάτι που γνωρίζουν πολύ καλά οι εξουσίες των αγορών, γι' αυτό και κηρύττουν την κατάσταση έκτακτης ανάγκης ως την «καλύτερη μέθοδο για να πείθονται οι διοικούμενοι να δέχονται τις πιο δραστικές αλλαγές που πλήττουν τη ζωή τους».

Η συνεχής δράση είναι η μόνη θεραπευτική δύναμη.

Το σύμπλεγμα της ανεπάρκειας αντιμετωπίζεται μόνο με μία εξαιρετικά έντονη προσπάθεια.

Αρωγός σ' αυτή την προσπάθεια είναι ο «κυβερνοχώρος».

Ο συγγραφέας διακρίνει εδώ, αντίθετα με τις ιδεολογίες του συρμού, τον κατεξοχήν χώρο αποπολιτικοποίησης του πολιτικού. Η ισχυρή ροή της πληροφορίας δεν «είναι παραπόταμος» του ποταμού της δημοκρατίας, αλλά ακόρεστος αγωγός, που διοχετεύει τα περιεχόμενα της πραγματικής πολιτικής σε «ηλεκτρονικές αποθήκες», καθιστώντας τη λαϊκή κυριαρχία στείρα, ανενεργή και ασήμαντη. Στο Διαδίκτυο η σύγκρουση και η αντιπαράθεση αντικαθίστανται από ηχητικά αποσπάσματα και φωτογραφικά στιγμιότυπα.

Οι σελίδες που ο Μπάουμαν αφιερώνει στην κριτική του Διαδικτύου είναι συγκλονιστικές και διδακτικές μέσα στην υπερβολή τους.

Τελικά, αντίθετα με όσα κάποιες επιδερμικές κριτικές αποδίδουν στην κοινωνία των καταναλωτών, το κατά Μπάουμαν κύριο ελάττωμά της δεν είναι η κατανάλωση η ίδια, αλλά οι συνέπειες του κυνηγιού της.

Σ' αυτό το κυνήγι υπάρχουν πολλά «υποκείμενα» που δεν κατορθώνουν να γίνουν εμπορεύματα, που όχι μόνο δεν πιάνουν θηράματα, αλλά γίνονται τα ίδια θήραμα. Αυτοί είναι οι παράπλευρες απώλειες του καταναλωτισμού.

Σήμερα υπάρχει μια νέα κατηγορία πληθυσμού η οποία γίνεται το συλλογικό θύμα των διαδικασιών που ήδη έχουν αναφερθεί.

Ο όρος «υπο-τάξη» (underclass) υποδηλώνει μια ιδιαίτερα αφιλόξενη κοινωνία για μεγάλες και ετερόκλιτες κατηγορίες ανθρώπων.

Σ' αυτές τις κατηγορίες στοιβάζονται εγκληματίες και ανύπαντρες μητέρες που ζουν από την πρόνοια, νεαροί παραβάτες και τοξικομανείς, αποφυλακισθέντες και άστεγοι, βαποράκια και επαίτες, μετανάστες και αλκοολικοί κ.ο.κ.

Κατηγορίες που το μόνο κοινό χαρακτηριστικό τους είναι η αποτυχία τους να είναι καταναλωτές. Αποτυχία που φυσικά η ευθύνη αποδίδεται στους ίδιους.

Εγκληματικότητα, ναρκωτικά και πρόνοια παρατίθενται από κοινού, με προφανή στόχο την απαξίωση της πρόνοιας.

Ο Μπάουμαν εδώ πολύ σωστά διακρίνει πως πίσω απ' αυτές τις κατηγορίες κρύβεται μια αξιολόγηση και όχι μια περιγραφή. Ο όρος της υπo-τάξης αποσκοπεί στην απόκρυψη του «ζητήματος της φτώχειας». Τη φτώχεια την παράγει η κοινωνία, την υπο-τάξη ή τους ανεπαρκείς καταναλωτές τούς παράγει η ίδια τους η ανικανότητα.

Με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια και η φτώχεια δεν υφίσταται και οι υποταγμένοι είναι θύματα της απροθυμίας τους να είναι καταναλωτές.

....................

- Ο Χριστιανόπουλος και η κυρια Τσαπανίδου

2012-01-25T21:59:00.000+02:00

MHNYMAL Πόση Αιωνιότητα; 28.031 και μια μέρες...

2012-01-25T21:44:00.002+02:00

MHNYMAL

Πόση Αιωνιότητα; 28.031 και μια μέρες...

Προσεχως : Το Ιντερνετ Ως Ιδεολογια.

2012-01-25T21:21:00.000+02:00

Η παρουσιαση μιας μεγαλης ερευνας στη Σπηλιά του Νοσφερατου

Ο Ενοικος: αναδημοσιευση ενος παλιοτερου αρθρου του Μηλιου:ΑΠΛΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗΣ ΠΤΩΧΕΥΣΗΣ ΟΡΓΑΝΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑ (Απο το You Pay Your Crisis)

2012-01-25T21:09:00.000+02:00

Ο Ενοικος: αναδημοσιευση ενος παλιοτερου αρθρου του Μηλιου:ΑΠΛΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗΣ ΠΤΩΧΕΥΣΗΣ ΟΡΓΑΝΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑ (Απο το You Pay Your Crisis)

Aιώνια αυτή η Τιμωρία ..Μα θα θυμαμαι παντα τη Μαρια

2012-01-25T19:54:00.000+02:00

Κατι κινειται , Κατι που δεν ήξερα
Και ξάφνου εξαφανίζεται, Χάνομαι .
Και η αγάπη είναι σαν ένα δέντρο .
Κάτι γλιστράει . Κάτι ανεβαίνει
και η ζωή μένει ίδια ...

Σεβασμός , ταπεινότης
και πάνω απ' όλα σεμνότης
,τριγύρω υπάρχει
ο Θεος
μείνε για πάντα μικρός , απόλαυσε τη ζωή σου ,χτίσε την Φυλακή σου,ακόμα ένα βράδυ ,τριγύρω σκοτάδι ,Μάνα .

Αγάπη και Μίσος
κι ανάμεσα τους ένα Ίσως, η Αμαρτία , και μια Θυσία ,Αμφιβολία,κι ο κύκλος με την Κιμωλία Κάτι την Ψυχή μου καταπίνει,και να που μπαίνω πάλι σε μια Δίνη, κι εκείνη που αγάπησα μ' αφήνει

Και μπαίνω στην κοιλιά του Ψαριού , του Θεριού , του Αγνού , του Θεού
στα σκοτεινά , στα πιο παλιά Λημέρια του Ιωνά ..

Οι μέρες
περνούν σαν σφαίρες και η αλήθεια
φωτιά στα στήθια Πως να αναρωτηθούμε για το το τι Θέλεις

Πως να αδράξουμε κι αυτήν την Ευκαιρία;
Στα ανοιχτά μας ταξιδεύουν τα Θηρία ,αιώνια αυτή η Τιμωρία
, και
θα Θυμάμαι
πάντα
την Μαρία ...

Προσγειωνομαι. Σ'αυτήν τηνα ανυδρη Χωρα. Σ'αυτήν την ερημο γεματη ψευδαισθησεις.Στις αισθησεις .Κι αυτό το δεντρο
το δεντρο ,
Το δεντρο που αγαπησαμε
εκει που σκαλισαμε τα αρχικά της αγαπης
το δεντρο που ξυλευσαμε
το Δέντρο που αλύπητα κάψαμε
δεν ηταν παρά ενας Αντικατοπτρισμός
μια τυχαία αντανάκλαση
στης λίμνης τον καθρέφτη στο Μόνιτορ σου,στην άσπιλη ψυχή σου, στη Νύχτα ,στο Χιονι, (τι αραγε 'ναι αυτο που μας στοιχειωνει;)και στην στιλπνή επιφάνεια των Παγετώνων ,
στην Αμερική που ποτε δεν υπήρξε, στα διαστημόπλοια και στον έρωτα που μοιραζουν τα σαμπουαν , τα απορρυπαντικά και οι χιλιάδες συνταγές μαγειρικής , οι μέρες περνούν σαν σφαιρες,με το Θηριο πεσαμε πανω σε ξερες και η Αγάπη πάντα θα κοιμάται, δεν έχει τέλος όλη αυτή η τιμωρία
Μα
θα θυμάμαι πάντα
τη Μαρία

ξαναβλέποντας σκηνές απο ταινιες του Αγγελόπουλου

2012-01-25T19:46:00.000+02:00

..σήμερα, μερα βροχερή , σε μια Ελλάδα που ξεκολά και σβήνει μεσα στη κρίση..θαμενη κατω απο στρωματα σκουπίδιων,διαλυμένη...

-αποκαιδι δυο δεκαετιων κατανάλωσης , και μυθων περι Ισχυρής Ελλαδας και ΚΛΙΚ και Life style και καρακιτσατοι νεοπλουτοι και ασπλαχνοι παπάδες , με την μυτη της να μεγαλώνει σαν Πινοκιο

καταρρακωμένης Ελλαδος Μανταμ Σουσους που τωρα σβηνει μ'εναν Λυγμό,σα ξεχαρβαλωμένη

κουκλα - βγαλμένα ματια χερια ,ποδια απ' τα ιδια τα παιδια που ταχα αγαπησαν ..

Μουρχονται Μνημες - απο πραγματικούς Πελαργους , τη φτωχεια , τα καρβουνα στο Μαγκαλι, τη Βρχοή ,την ομιχλη, τη λάσπη , τα καρα , τη Φτωχεια,τον χωροφυλακα , τον μετα εμφυλιακο τρομο ,τη θλιψη

το μάτι των αλογων να μας κοιτα και

την Αγάπη

την αληθινή αγάπη των παιδικών μου χρόνων .

ένα ποίημα του Αγγελόπουλου, “Σας εύχομαι υγεία κι ευτυχία”:

2012-01-25T18:25:00.001+02:00

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία, αλλά δε μπορώ να κάνω το ταξίδι σας.
Είμαι επισκέπτης.
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά..
Κι έπειτα, δε μου ανήκει.
Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει ”δικό μου είναι”.

Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου, είχα πει κάποτε με υπεροψία.
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε.
Ότι δεν έχω, καν, όνομα.
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο.
Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάζω. Ξεχάστε με στη θάλασσα.

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία.

πηγη:

Τότε που ο Αγγελόπουλος έγραφε κριτικές κινηματογράφου

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Radical Desire

Lenin Reloaded: Τα δύο χέρια του Θόδωρου Αγγελόπουλου

Πριν από 5 ώρες

Aformi's Blog

Για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο: Τo βλέµµα του ποιητή

Τα δύο χέρια του Θόδωρου Αγγελόπουλου Lenin Reloaded

2012-01-25T15:25:00.002+02:00

Τα δύο χέρια του Θόδωρου Αγγελόπουλου

Ο Θίασος ~ Θόδωρος Αγγελόπουλος*

2012-01-25T10:14:00.000+02:00

*ανοιξα τη σπηλιά μονο για σημερα.Για να τιμήσω τονπιο μεγαλο σκηνοθετη,τις εικονες των παιδικών κι εφηβικών μας χρόνων , την Ελλάδα που χάνεται.. Γιναμε απιστευτα φτωχοτεροι...

Νοσφεράτοςείπε...: η ποίηση ειναι κερι που μεσα μας φωτιζει
σαν το αστρι το πρωινο, που την αυγή ροδιζει
σαν την σεληνη που θρηνει ,στον ουρανο, το βραδυ
σαν το μοναχικο παιδι που κλαιει στο σκοταδι
σαν γλώσσα που αναπαυεται, παχεια στον ουρανισκο
σαν το λουλουδι ,κοκκινο,με την καρδια στον Μισχο
σαν την πληγή που ανοιχτή,αιμορραγει και πάλι
σαν την αγαπη που φυγε για ναρθει μια αλλη,
ποιηση σαν αναπνοή ,στο χειλος του θανατου
ποιηση σαν μετεικασμα του κοσμου τ'αορατου
σαν μια κλωστη απ'του ονειρου, το αυλο υφάδι
σαν του παπου ,που πεθανε,το τελευταιο χαδι....; 19 Δεκεμβρίου 2011 3:33 μ.μ.

Alain Badiou-Η σύγχρονη φιγούρα του στρατιώτη στην πολιτική και την ποίηση Διάλεξη στο UCLA τον Ιανουάριο 2007. Μτφρ.: Μωυσής Μπουντουρίδης πηγη thrymmata.blogspot.com, Lenin Reloaded

2012-01-24T19:08:00.000+02:00

Alain Badiou-Η σύγχρονη φιγούρα του στρατιώτη στην πολιτική και την ποίηση

Η σύγχρονη φιγούρα του στρατιώτη στην πολιτική και την ποίηση

του Alain Badiou*

Διάλεξη στο UCLA τον Ιανουάριο 2007.

Μτφρ.: Μωυσής Μπουντουρίδης

Τα γενικά περιεχόμενα της διάλεξής μου είναι πολύ απλά. Μπορώ να τα συνοψίσω σε πέντε σημεία.

1. Όλες οι δημιουργίες, όλες οι καινοτομίες, είναι με μια έννοια το καταφατικό μέρος μιας άρνησης. Μιας “άρνησης,” γιατί αν συμβαίνει κάτι σαν καινούργιο, αυτό δεν μπορεί να αναχθεί στην αντικειμενικότητα της κατάστασης, μέσα στην οποία συμβαίνει. Γι’ αυτό, είναι βέβαια κάτι σαν μια αρνητική εξαίρεση στους κανονικούς νόμους της αντίστοιχης αντικειμενικότητας. Αλλά είναι και “κατάφαση,” το καταφατικό μέρος της άρνησης, γιατί αν μια δημιουργία μπορεί να αναχθεί σε μια άρνηση των κοινών νόμων της αντικειμενικότητας, τότε εξαρτάται πλήρως απ’ αυτούς σ’ ό,τι αφορά την ταυτότητά της. Επομένως, η ίδια η ουσία της καινοτομίας συνεπάγεται την άρνηση, αλλά οφείλει να επιβεβαιώσει και την ταυτότητά της πέρα από την αρνητικότητα της άρνησης. Για το λόγο αυτό, λεω ότι μια δημιουργία ή μια καινοτομία πρέπει να ορισθεί, μ’ έναν παράδοξο τρόπο, σαν το καταφατικό μέρος μιας άρνησης.

2. Ονομάζω “καταστροφή” το αρνητικό μέρος της άρνησης. Για παράδειγμα, αν θεωρήσουμε τη δημιουργία του Schoenberg, στις αρχές του περασμένου αιώνα, του δωδεκαφωνικού μουσικού συστήματος, μπορούμε να πούμε ότι η δημιουργία αυτή επιτυγχάνει την καταστροφή του τονικού συστήματος, το οποίο, στον δυτικό κόσμο, είχε κυριαρχήσει πάνω στη μουσική δημιουργία κατά τη διάρκεια τριών αιώνων. Στην ίδια κατεύθυνση, η Μαρξιστική ιδέα της επανάστασης είναι να επιτύχει την εμμενή άρνηση του καπιταλισμού μέσω της πλήρους καταστροφής του μηχανισμού του αστικού κράτους. Και στις δυο περιπτώσεις, η άρνηση είναι η συμβαντική συγκέντρωση μιας διαδικασίας, μέσω της οποίας επιτυγχάνεται η πλήρης αποσύνθεση ενός παλιού κόσμου. Είναι η συμβαντική συγκέντρωση, η οποία πραγματώνει την αρνητική δύναμη της άρνησης. Κι αυτό το ονομάζω καταστροφή.

3. Ονομάζω αφαίρεση το καταφατικό μέρος της άρνησης. Για παράδειγμα, τα νέα μουσικά αξιώματα, τα οποία για τον Schoenberg δομούν τις αποδεκτές σειρές από νότες σ’ ένα μουσικό έργο, που βρίσκεται εκτός τονικού συστήματος, με κανένα τρόπο δεν μπορούν να συναχθούν από την καταστροφή του συστήματος αυτού. Είναι οι καταφατικοί νόμοι ενός νέου πλαίσιου μουσικής δραστηριότητας. Καταδεικνύουν τη δυνατότητα ενός νέου ειρμού του μουσικού λόγου. Το σημείο, που πρέπει να κατανοήσουμε, είναι ότι ο νέος αυτός ειρμός δεν είναι νέος, επειδή επιτυγχάνει τη διαδικασία της αποσύνθεσης του συστήματος. Ο νέος ειρμός είναι νέος στο βαθμό που, μέσα στο πλαίσιο το οποίο επιβάλουν τα αξιώματα του Schoenberg, ο μουσικός λόγος αποφεύγει τους νόμους της τονικότητας ή, το ακριβέστερο, γίνεται αδιάφορος προς τους νόμους αυτούς. Γι’ αυτό, μπορούμε να πούμε ότι ο μουσικός λόγος αφαιρείται από την τονική θέσπισή του. Προφανώς, η αφαίρεση αυτή βρίσκεται στους ορίζοντες της άρνησης. Εντούτοις, υπάρχει πέρα από το καθαρά αρνητικό μέρος της άρνησης. Υπάρχει πέρα από την καταστροφή.

Είναι το ίδιο πράγμα και με τον Μαρξ στο πολιτικό πλαίσιο. Ο Μαρξ επιμένει να λεει ότι η καταστροφή του αστικού κράτους δεν είναι από μόνη της ένα επίτευγμα. Ο στόχος είναι ο κομουνισμός, ο οποίος αποτελεί το τέλος του κράτους ως τέτοιου και το τέλος των κοινωνικών τάξεων, που πρέπει να αντικατασταθούν από μια καθαρά ισόνομη οργάνωση της πολιτικής κοινωνίας. Αλλά για να φθάσουμε εκεί, πρέπει πρώτα να αντικαταστήσουμε το αστικό κράτος μ’ ένα άλλο κράτος, το οποίο δεν αποτελεί το άμεσο αποτέλεσμα της καταστροφής του πρώτου. Στην πραγματικότητα, είναι ένα κράτος τόσο διαφορετικό σε σχέση με το αστικό κράτος όσο η σημερινή πειραματική μουσική μπορεί να είναι σε σχέση μ’ ένα ακαδημαϊκό τονικό έργο του 19ου αιώνα ή μια σύγχρονη παράσταση μπορεί να είναι σε σχέση με μια ακαδημαϊκή αναπαράσταση των Ολύμπιων Θεών. Γιατί το νέο κράτος –αυτό που ο Μαρξ ονομάζει “δικτατορία του προλεταριάτου”– είναι ένα κράτος, το οποίο οργανώνει την ίδια τη δική του εξαφάνιση, ένα κράτος η ίδια η ουσία του οποίου βρίσκεται μέσα στη διαδικασία σχηματισμού του μη κράτους. Ίσως όπως, για τον Αντόρνο, η “άτυπη μουσική” ήταν η διαδικασία, μέσα σ’ ένα έργο, της αποσύνθεσης όλων των μορφών. Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι στην αρχική σκέψη του Μαρξ , η “δικτατορία του προλεταριάτου” ήταν ένα όνομα για το κράτος, που αφαιρείται από όλους τους κλασικούς νόμους του “κανονικού” κράτους. Γιατί το κλασικό κράτος αποτελεί μια μορφή εξουσίας. Αλλά το κράτος που ονομάζεται “δικτατορία του προλεταριάτου” αποτελεί την εξουσία της μη εξουσίας, την εξουσία της εξαφάνισης του ζητήματος της εξουσίας. Σ’ οποιαδήποτε περίπτωση, ονομάζουμε αφαίρεση αυτό το μέρος της άρνησης, το οποίο προσανατολίζεται από τη δυνατότητα κάποιου πράγματος, που απολύτως υπάρχει πέρα από ό,τι υπάρχει κάτω από τους νόμους αυτών που η άρνηση αναιρεί.

4. Επομένως, η άρνηση βρίσκεται πάντοτε, στις συγκεκριμένες δράσεις της –πολιτικές ή καλλιτεχνικές– μετέωρη μεταξύ της καταστροφής και της αφαίρεσης. Το ότι η ίδια η ουσία της άρνησης είναι η καταστροφή αποτελούσε τη θεμελιώδη ιδέα του τελευταίου αιώνα. Η θεμελιώδης ιδέα αυτού του αιώνα, που αρχίζει τώρα, πρέπει να είναι το ότι η ίδια η ουσία της άρνησης είναι η αφαίρεση.

Όμως η αφαίρεση δεν είναι η άρνηση της καταστροφής, ούτε ποτέ ήταν η καταστροφή η άρνηση της αφαίρεσης, όπως είδαμε με τον Schoenberg ή τον Μαρξ. Το πιο δύσκολο ζήτημα είναι, για την ακρίβεια, να στηρίξουμε την πλήρη έννοια της άρνησης από την πλευρά της αφαίρεσης, όπως οι Λένιν, Schoenberg ή Marcel Duchamp ή Cage ή Μάο Τσετούνγκ ή Jackson Pollock είχαν στηρίξει την πλήρη έννοια της άρνησης από την πλευρά της καταστροφής.

Για να διασαφηνίσω τις πολύπλοκες σχέσεις μεταξύ καταστροφής, άρνησης και αφαίρεσης, προτείνω να διαβάσω μαζί σας ένα τμήμα ενός θαυμάσιου ποιήματος του Πιέρ Πάολο Παζολίνι.

Ο Παζολίνι είναι πολύ γνωστός σαν σκηνοθέτης κινηματογράφου. Ειδικότερα, κατά τη διάρκεια των δεκαετιών ’60 κι ’70, είχε σκηνοθετήσει κάποια βαθυστόχαστα σύγχρονα έργα προερχόμενα από τις δυο μεγάλες δυτικές πνευματικές παραδόσεις: των αρχαίων Ελλήνων, με ταινίες όπως η Μήδεια κι ο Οιδίπους, και του ιουδαϊκού Χριστιανισμού με το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κι ένα πολύ πολύπλοκο σενάριο για τη ζωή του Απόστολου Παύλου. Όλα αυτά συγκροτούν μια δύσκολη σκέψη πάνω στη σχέση μεταξύ ιστορίας, Μύθων και Θρησκείας. Ο Παζολίνι ήταν ταυτόχρονα ένας επαναστάτης Μαρξιστής κι ένας άνθρωπος που παρέμενε για πάντα επηρεασμένος από την θρησκευτικότητα των παιδικών του χρόνων. Γι’ αυτό, το ερώτημα που έθετε ήταν: είναι το επαναστατικό γίγνεσθαι της Ιστορίας, η πολιτική αρνητικότητα, μια καταστροφή της τραγικής ομορφιάς των Ελληνικών Μύθων και της ειρηνικής υπόσχεσης του Χριστιανισμού; Ή πρέπει να μιλάμε για μια αφαίρεση, στην οποία μια καταφατική συμφιλίωση της Ομορφιάς και της Ειρήνης γίνεται δυνατή μέσα σ’ ένα νέο δίκαιο κόσμο;

Ο Παζολίνι είναι επίσης γνωστός για τη σχέση που διατηρούσε μεταξύ της ιδιωτικής ζωής του και των δημόσιων πεποιθήσεών του. Όχι μόνο ήταν ομοφυλόφιλος, αλλά αυτό αποτελούσε μέρος της πολιτικής έμπνευσής του, πολλά χρόνια πριν αρχίσει το κίνημα των ομοφυλοφίλων και λεσβιών. Γνώριζε πλήρως ότι η επιθυμία –και στην περίπτωσή του, η επιθυμία για νεαρούς εργάτες των προαστίων της Ρώμης– δεν είναι ανεξάρτητη των ιδεολογικών επιλογών μας. Για μια ακόμη φορά, το ζήτημα είναι η εγγραφή της σεξουαλικής επιθυμίας μέσα στην πολιτική αρνητικότητα, όχι σαν ένα καθαρά ανατρεπτικό και καταστροφικό θέμα, αλλά σαν μια δημιουργική μετατόπιση της γραμμής, που διαχωρίζει την ατομική από τη συλλογική υποκειμενικότητα.

Ο Παζολίνι δολοφονήθηκε το Νοέμβρη του 1975. Ήταν τότε 53 ετών. Οι ιδιαίτερες περιστάσεις αυτής της φρικτής δολοφονίας είναι μέχρι σήμερα αδιευκρίνιστες. Αλλά σίγουρα βρίσκονται ακριβώς στο σημείο που οι πολιτικοί προσδιορισμοί συναντούν τις σεξουαλικές καταστάσεις. Είναι αυτό το σημείο που αποτελούσε για τον Παζολίνι μια σταθερά πηγή νέων αληθειών, αλλά επίσης και μια υπαρξιακή τραγωδία.

Υπέροχες ταινίες, πολιτικές δεσμεύσεις, κριτικά δοκίμια, σημαντικά μυθιστορήματα, νέο υπαρξιακό στυλ.. Πέρα από όλα αυτά, ο Παζολίνι είναι ο μεγαλύτερος ποιητής της γενιάς του. Μπορούμε να διακρίνουμε τρεις κύριες ποιητικές συλλογές του.

1. Τα ποιήματα που ο Παζολίνι έγραψε σε ηλικία 20 ετών, σε μια ιδιαίτερη Ιταλική διάλεκτο, της περιοχής Φριούλι. Εδώ βλέπουμε την προσπάθειά του να αφαιρέσει την ποίηση από το κύρος της επίσημης Ιταλικής γλώσσας και να χρησιμοποιήσει μια λαϊκή γλώσσα απέναντι στην γλώσσα του κράτους. Είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που ο Ντελέζ ονομάζει “μειοψηφική πολιτική” στην ποίηση.

2. Η μεγάλη συλλογή, που εκδόθηκε το 1957, η καρδιά της οποίας είναι το θαυμάσιο ποίημα, Οι Στάχτες του Γκράμσι, ένας πολύπλοκος διαλογισμός για την ιστορία, τη Μαρξιστική ιδεολογία, το Ιταλικό τοπίο και τα προσωπικά συναισθήματα.. Ο τίτλος είναι από μόνος του μεταφορά μιας μελαγχολικής άρνησης. Ο Γκράμσι, ο Δάσκαλος, ο Πατέρας του Ιταλικού Μαρξισμού, είναι εδώ σαν να σκορπίζεται μέσα στη σκόνη της Ιστορίας.

3. Οι δυο συλλογές των αρχών της δεκαετίας του ’60: Η Θρησκεία της Εποχής μου (1961) και Η Ποίηση από ένα Τριαντάφυλλο (1964). Σ’ αυτές βρίσκουμε το πλαίσιο του τμήματος του ποιήματος που θα ερμηνεύσω σήμερα. Βασικά, πρόκειται για την πικρή απογοήτευση του Παζολίνι σε σχέση με τις πρακτικές της Ιταλικής αριστεράς. Κι ακριβέστερα, για δυο σημαντικές αποτυχίες του Κομουνιστικού Κόμματος, πρώτα, μια απιστία στον ένοπλο αγώνα χιλιάδων νεαρών ανθρώπων ενάντια στον φασισμό και το Ναζισμό κατά τη διάρκεια του πόλεμου. Δεύτερο, το Κομουνιστικό Κόμμα είναι ανίκανο να οργανώσει την επανάσταση χιλιάδων νεαρών εργατών στα προάστια των Ιταλικών πόλεων.

Έτσι, εδώ έχουμε μια διπλή άρνηση της λαϊκής νεολαίας. Στο παρελθόν, όπου οι αγώνες τους έχουν ξεχασθεί. Στο παρόν, όπου ο ξεσηκωμός τους περιφρονείται. Αλλά ο Παζολίνι έχει δυο πολύ σημαντικούς λόγους να ενδιαφέρεται με πάθος για την ύπαρξη και τους αγώνες της νεολαίας. Πρώτα, ο μικρότερος αδελφός του, Γκουίντο, είχε σκοτωθεί σε μια μάχη κατά τη διάρκεια του πόλεμου σαν παρτιζάνος, μαχητής της αντίστασης. Και το φοβερό ζήτημα ήταν ότι σκοτώθηκε όχι από τους φασίστες, αλλά από κομουνιστές μιας άλλης χώρας, από Γιουγκοσλάβους κομουνιστές, εξ αιτίας ενός ανταγωνισμού μεταξύ Ιταλών και Γιουγκοσλάβων που αφορούσε τον έλεγχο κάποιων συνοριακών περιοχών. Δεύτερο, ως ομοφυλόφιλος, ο Παζολίνι είχε πάντοτε πραγματικές και μακρόχρονες σχέσεις με φτωχούς νεαρούς εργάτες ή με άνεργους νέους των προαστίων. Γι’ αυτό το λόγο, πολλά ποιήματα του Παζολίνι μιλούν για τις αντιφάσεις μεταξύ Ιστορίας, πολιτικής και των όρων της συγκεκριμένης ύπαρξης της προλεταριακής νεολαίας.

Ας διαβάσουμε πρώτα ένα τμήμα από τα ποιήματα αυτά. Είναι τμήμα ενός πολύ μεγάλου ποιήματος, της Vittoria (Νίκης).

“Όλη η πολιτική είναι μια ρεαλιστική πολιτική (Realpolitik),” μαχόμενη

ψυχή, με τον ευγενικό σου θυμό!

Δεν αναγνωρίζεις καμιά άλλη ψυχή πέρα απ’ αυτή

που έχει το λόγο του μυαλωμένου άνθρωπου,

του επαναστάτη που είναι αφοσιωμένος στον έντιμο

κοινό άνθρωπο (ακόμη κι η συνενοχή

με τους δολοφόνους των Πικρών Ετών είναι μπολιασμένη

πάνω στον προστατευτικό κλασικισμό, που κάνει

τον κομουνιστή ευυπόληπτο): δεν αναγνωρίζεις την καρδιά

που γίνεται σκλάβος στον εχθρό της και πηγαίνει

οπουδήποτε πάει ο εχθρός, οδηγούμενη από μια ιστορία

που είναι η ιστορία και των δυο, και τους κάνει, βαθιά κάτω,

διεστραμμένα, αδελφούς. Δεν αναγνωρίζεις τον φόβο

της συνείδησης που, μαχόμενη μαζί με τον κόσμο,

μοιράζεται τους κανόνες του αγώνα μέσα στους αιώνες,

σαν να είναι μέσω ενός πεσιμισμού για εκείνες τις ελπίδες

που πνίγονται ώστε να γίνουν πιο αντρίκειες. Χαρούμενος

με μια χαρά που δεν γνωρίζει καμιά κρυφή ατζέντα,

αυτός ο στρατός –τυφλός μέσα στο τυφλό

λιόφωτο– των νεκρών ανδρών έρχεται

και περιμένει. Αν ο πατέρας τους, ο ηγέτης τους, απορροφημένος

μέσα σ’ ένα μυστηριώδη διάλογο με την Εξουσία και καθηλωμένος

από τη διαλεκτική του, την οποία η ιστορία ανανεώνει

ασταμάτητα –αν τους εγκαταλείπει,

στα λευκά βουνά, στις ήρεμες πεδιάδες,

λίγο-λίγο μέσα στα βάρβαρα στήθη

των γιων του, το μίσος γίνεται η αγάπη του μίσους,

που καιει μόνο μέσα σ’ αυτούς, τους λίγους, τους εκλεκτούς.

Ω, Απόγνωση που δεν ξέρει κανένα νόμο!

Ω, Αναρχία, ελεύθερη αγάπη

της Ολότητας, με τα γενναία σου τραγούδια!

Σαν μια περίληψη του τμήματος αυτού, μπορούμε να πούμε κάτι σαν κι αυτό:

Όλοι λένε ότι η πολιτική πρέπει να είναι ρεαλιστική, ότι όλες οι ιδεολογικές απάτες έχουν αποδειχθεί επικίνδυνες κι αιματηρές.

Αλλά ποιο είναι το πραγματικό για την πολιτική; Το πραγματικό είναι η Ιστορία. Το πραγματικό είναι το συγκεκριμένο γίγνεσθαι του αγώνα και της άρνησης. Αλλά πώς είναι δυνατόν να κατανοήσουμε ή να ξέρουμε την Ιστορία; Μπορούμε να το κάνουμε, αν ξέρουμε τους κανόνες της Ιστορίας, τους μεγάλους κανόνες του γίγνεσθαι. Αυτό είναι το μάθημα του Μαρξισμού.

Όμως, δεν είναι οι νόμοι της Ιστορίας κοινοί και για μας και τους εχθρούς μας; Κι αν είναι έτσι, πώς η άρνηση μπορεί να ξεχωρίσει από την αποδοχή;

Βρισκόμαστε στην κατάσταση, όπου, καθώς έχει τερματισθεί η καταστροφή, η ίδια η αφαίρεση, η αντίθεση, αν προτιμάτε, γίνεται ένα αίσθημα συνενοχής. Όπως γράφει ο Παζολίνι: αναγνωρίζουμε ότι πάμε ακριβώς εκεί που πάει ο εχθρός μας, “οδηγούμενοι από μια Ιστορία, που είναι η ιστορία και των δυο.” Κι είναι αδύνατη η πολιτική ελπίδα.

Επομένως, αν οι νεκροί νέοι του τελευταίου πόλεμου μπορούσαν να έβλεπαν την παρούσα πολιτική κατάσταση, δεν θα συμφωνούσαν μ’ αυτό το αίσθημα της συνενοχής. Σε τελική ανάλυση, δεν μπορούν να αποδεχθούν τους πολιτικούς πατέρες τους, τους ηγέτες του Κομουνιστικού Κόμματος. Και αναγκαστικά γίνονται βάρβαροι και μηδενιστές, ακριβώς όπως η άνεργη νεολαία των προαστίων.

Το ποίημα αποτελεί ένα μανιφέστο για την αληθινή άρνηση.

Αν λοιπόν η αφαίρεση διαχωρίζεται από την καταστροφή, σαν αποτέλεσμα έχουμε το Μίσος και την Απόγνωση. Το σύμβολο του αποτελέσματος αυτού είναι η συγχώνευση των νεκρών ηρώων του τελευταίου πόλεμου με τους περιφρονημένους εργάτες των προαστίων μας μέσα σ’ ένα είδος φιγούρας τρομοκράτη. Αλλά αν η καταστροφή διαχωρίζεται από την αφαίρεση, σαν αποτέλεσμα έχουμε το αδύνατο της πολιτικής, γιατί τα νεαρά άτομα απορροφώνται από ένα είδος μηδενιστικής συλλογικής αυτοκτονίας, χωρίς καμία σκέψη, καμία μοίρα. Στην πρώτη περίπτωση, οι πατέρες, που είναι υπεύθυνοι για τον χειραφετικό πολιτικό προσανατολισμό, εγκαταλείπουν τα παιδιά τους υπέρ του πραγματικού. Στην δεύτερη περίπτωση, τα παιδιά, που είναι η συλλογική δύναμη μιας ενδεχόμενης επανάστασης, εγκαταλείπουν τους πατέρες τους υπέρ της Απόγνωσης.

Αλλά όμως, η χειραφετική πολιτική είναι δυνατή μόνον όταν κάποιοι πατέρες και μητέρες και κάποιοι γιοι και κόρες συσπειρώνονται μέσα σε μια πραγματική άρνηση του κόσμου έτσι όπως είναι.

Κάποιες παρατηρήσεις.

1. Ολόκληρη η αρχή: κάτω από την ιδέα της “ρεαλιστικής πολιτικής (Realpolitik),” έχουμε κάτι σαν μια άρνηση χωρίς καταστροφή. Την ορίζω: “αντίθεση,” με την κοινή δημοκρατική έννοια. Σαν τους δημοκράτες ενάντια στον Μπους. Βρίσκουμε δυο εξαιρετικούς ορισμούς αυτού του είδους της άρνησης: “το λόγο του μυαλωμένου άνθρωπου” και “τον προστατευτικό κλασικισμό.” Θα παρατηρήσατε ότι και στις δυο περιπτώσεις, η σύγκριση είναι μέσα σ’ ένα καλλιτεχνικό συντηρητικό στυλ.

2. Τα “πικρά χρόνια” είναι τα χρόνια του πόλεμου, ο οποίος επίσης υπήρξε, ως επί το πλείστον, στην Ιταλία, ένας εμφύλιος πόλεμος.

Η καρδιά της “αντίθεσης” είναι να αντικαταστήσει κάποιους κανόνες με την βία του πραγματικού. Στην αργκό μου, θα μπορούσα να πω: να αντικαταστήσει κανόνες της ιστορίας ή κανόνες της οικονομίας με τη ρήξη του Συμβάντος. Κι όταν το κάνετε αυτό, “μοιράζεστε τους κανόνες του αγώνα” με τους εχθρούς σας. Και τελικά γίνεστε “σκλάβος του εχθρού σας,” “αδελφός” του εχθρού σας.

Επομένως, η αντίθεση είναι στην πραγματικότητα ο θάνατος της άρνησης. Κι είναι ο θάνατος της πολιτικής ελπίδας.

4. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, ο Παζολίνι έχει ένα είδος μεγαλειώδους και μελαγχολικής ενόρασης. Ο στρατός των νεκρών νέων του τελευταίου πόλεμου, και μεταξύ τους βέβαια ο νεώτερος αδελφός του Γκουίντο, έρχονται να δουν τον πατέρα τους, τον ηγέτη τους. Δηλαδή, στην πραγματικότητα, τους σημερινούς επαναστάτες ηγέτες. Ο στρατός αυτός, “τυφλός μέσα στο τυφλό λιόφωτο” έρχεται και περιμένει “στα λευκά βουνά, στις ήρεμες πεδιάδες.” Και βλέπουν τον πατέρα τους, τον ηγέτη τους, απορροφημένο μέσα στην ασθενέστερη μορφή της άρνησης, τη διαλεκτική άρνηση. Η άρνηση αυτή δεν βρίσκεται έξω από την εξουσία. Η άρνηση αυτή αποτελεί μόνο μια σκοτεινή σχέση με την ίδια την εξουσία. Είναι ο “μυστήριος διάλογος με την Εξουσία.” Έτσι, ο πατέρας στην πραγματικότητα είναι χωρίς ελευθερία, είναι “καθηλωμένος” από τη διαλεκτική της εξουσίας.

5. Το συμπέρασμα είναι ότι ο πατέρας αυτός “τους εγκαταλείπει.” Εδώ βλέπετε το πρόβλημα, που είναι σαφώς ένα πρόβλημα του σήμερα. Ο στρατός των νεκρών νέων ήταν στην πλευρά της καταστροφής, του μίσους. Υπήρχε στη σκληροτράχηλη πλευρά της άρνησης. Όμως περιμένει έναν προσανατολισμό, μια άρνηση που, κάτω από κάποιο πατρικό νόμο, συμφιλιώνει την καταστροφή και την αφαίρεση.

Αλλά οι σύγχρονοι ηγέτες τους εγκαταλείπουν. Έτσι, έχουν μόνο το καταστροφικό μέρος της άρνησης. Έχουν μόνο την “Απόγνωση που δεν ξέρει κανένα νόμο!”

6. Κι η περιγραφή της υποκειμενικότητάς τους είναι εντελώς εκφραστική. Ναι, βρίσκονταν στην πλευρά του μίσους, της καταστροφής. Ήσαν οι “οργισμένοι νέοι.” Αλλά τώρα, με μια συγκλονιστική έκφραση, “το μίσος γίνεται η αγάπη του μίσους.” Η αγάπη αυτή του μίσους είναι μια καθαρά καταστροφική άρνηση. Δίχως πρόσβαση στην αφαίρεση χωρίς τους πατέρες, ή τους ηγέτες, είμαστε υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουμε τη γύμνια των “βάρβαρων στηθών των γιων.”

Η μεγάλη ποίηση είναι πάντοτε μια αναμονή, ένα όραμα, του συλλογικού μέλλοντος. Εδώ μπορούμε να δούμε πως ο Παζολίνι περιγράφει την υποκειμενικότητα του τρομοκράτη. Δείχνει με καταπληκτική ακρίβεια ότι η δυνατότητα αυτής της υποκειμενικότητας μεταξύ νεαρών ανδρών ή γυναικών έγκειται στην ανυπαρξία της οποιασδήποτε ορθολογικής ελπίδας για την αλλαγή του κόσμου. Για το λόγο αυτό, δημιουργεί μια ποιητική ισοδυναμία μεταξύ της Απόγνωσης (που είναι η μηδενιστική συνέπεια της εσφαλμένης άρνησης) και της Αναρχίας (στην καθαρά καταστροφική πολιτική της εκδοχή) σαν “ελεύθερης αγάπης της Ολότητας,” που αποτελεί το θρησκευτικό πλαίσιο της τρομοκρατίας, με την φιγούρα του μάρτυρα. Η ισοδυναμία αυτή είναι βέβαια σαφέστερη σήμερα παρά πριν σαράντα χρόνια, όταν ο Παζολίνι έγραφε τη Vittoria.

Μπορούμε τώρα να συμπεράνουμε: τα πολιτικά προβλήματα του σύγχρονου κόσμου δεν μπορούν να λυθούν, ούτε μέσα στο ασθενές πλαίσιο της δημοκρατικής αντίθεσης, το οποίο στην πραγματικότητα εγκαταλείπει εκατομμύρια άνθρωπους σε μια μηδενιστική μοίρα, ούτε μέσα στο μυστικιστικό πλαίσιο της καταστροφικής άρνησης, που είναι μια άλλη μορφή εξουσίας, της εξουσίας του θάνατου. Ούτε αφαίρεση χωρίς καταστροφή, ούτε καταστροφή χωρίς αφαίρεση. Αυτό είναι στην πραγματικότητα το πρόβλημα της βίας σήμερα. Η βία δεν είναι, όπως έχει ειπωθεί τον τελευταίο αιώνα, το δημιουργικό και επαναστατικό μέρος της άρνησης. Ο δρόμος της ελευθερίας είναι αφαιρετικός. Αλλά για να προστατέψουμε την ίδια την αφαίρεση, να υπερασπισθούμε το νέο βασίλειο της χειραφετικής πολιτικής, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε, ριζικά, όλες τις μορφές της βίας. Το μέλλον δεν βρίσκεται στην πλευρά των εξαγριωμένων νεαρών ανδρών και γυναικών των λαϊκών προαστίων, όμως δεν μπορούμε να τους εγκαταλείψουμε στους εαυτούς τους. Αλλά το μέλλον δεν βρίσκεται ούτε και στην πλευρά της δημοκρατικής σύνεσης του νόμου των πατέρων και μητέρων. Οφείλουμε να μάθουμε κάτι από τη μηδενιστική υποκειμενικότητα.

Ο κόσμος δεν είναι φτιαγμένος από νόμο και τάξη, αλλά από νόμο και επιθυμία. Ας μάθουμε από τον Παζολίνι, για να μην “απορροφηθούμε μέσα σ’ ένα μυστηριώδη διάλογο με την εξουσία,” για να μην εγκαταλείψουμε εκατομμύρια νεαρών ανδρών και γυναικών ούτε “στα λευκά βουνά,” ούτε “στις ήρεμες πεδιάδες.”

Πηγή: thrymmata.blogspot.com

GREEK RIDER: Προς μια κοινωνία αυτοαπασχολούμενων παραγωγών

2012-01-24T01:09:00.000+02:00

GREEK RIDER: Προς μια κοινωνία αυτοαπασχολούμενων παραγωγών

Alain Badiou (προς Slavoj Zizek): Για τον Μάο Lenin Reloaded

2012-01-18T23:28:00.000+02:00

Alain Badiou (προς Slavoj Zizek): Για τον Μάο

Επιστολή του Alain Badiou στον Slavoj Zizek: Για τον Μάο [1]

Μτφρ. Radical Desire

[…] Αυτό που θα ήθελα πάνω από όλα να σε κάνω να κατανοήσεις είναι ότι οι ορισμοί σου των σημείων που θα μπορούσαν να θέσουν το θέμα της οικουμενικότητας του Μάο δεν είναι επαρκώς στιβαροί. Αν δεν υπήρχε αυτή η οικουμενικότητα, η δημοσίευση αυτών των κειμένων και τα σχόλιά μας —τα δικά σου και τα δικά μου [2]— δεν θα είχαν το παραμικρό ενδιαφέρον.

Πράγματι, μια συνεπαγωγή της αρχής ριζικής επιφυλακτικότητας που πρέπει να σεβαστούμε δεδομένης της ατελείωτης πλημμύρας αντεπαναστατικής προπαγάνδας είναι ότι δεν θα πρέπει ποτέ να αφήνουμε το προβληματικό πεδίο της πολιτικής της χειραφέτησης (δηλαδή της κομμουνιστικής πολιτικής) μέσα στο οποίο διαβάζουμε, τιμούμε και κριτικάρουμε τα έργα του Μάο. Και όπως γίνεται πάντα όταν έχουμε να κάνουμε με αυτό που αποκαλώ “διαδικασίες αλήθειας”, το πεδίο αυτό δομείται στη βάση προβλημάτων. Είναι ζήτημα της αντιμετώπισης προβλημάτων, της πρότασης θεωρητικών και πρακτικών λύσεων, τού να κάνεις λάθη και να τα διορθώνεις και να κληροδοτείς τα αποτελέσματα σε αυτούς τους οποίους ο Μάο, ανησυχώντας πολύ για το ζήτημα τούτο, απεκάλεσε “διαδόχους του επαναστατικού αγώνα.” Μια σειρά αρχών, μια σειρά επιλυμένων προβλημάτων και κάποια νέα προβλήματα για τα οποία δεν γνωρίζουμε ως τώρα τη λύση: για αυτούς τους λόγους είναι τόσο μεγάλης σημασίας η εργασία των επαναστατικών ηγετών του παρελθόντος, και όταν μιλάμε μεταξύ μας, δεν θα έπρεπε να μιλάμε για τίποτε άλλο από αυτή.

Το πρώτο ερώτημα συνεπώς θα πρέπει να είναι: τι κοινά προβλήματα αντιμετωπίζουμε εμείς και ο Μάο; Με ποια έννοια είναι η ανάγνωση των κειμένων του κάτι περισσότερο από άσκηση στη νοσταλγία ή την κριτική; Σε ποιο βαθμό μπορούν τα κείμενα του Μάο να συνεχίσουν να είναι σημεία αναφοράς για μια πολιτική χειραφέτησης, με την έννοια που κάποια από τα απομνημονεύματα του Poincaré για την θεωρία δυναμικών συστημάτων συνεχίζουν να είναι πηγή έμπνευσης για τους μαθηματικούς;

Αν είναι να διερευνήσουμε αυτό το ζήτημα πραγματικά, θα πρέπει πρώτα να θεμελιώσουμε το σημείο εκκίνησής μας, δηλαδή την περίοδο μεταξύ του 1925 και του 1955, όταν το σταλινικό όραμα ήταν ηγεμονικό σε όλο το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Θα πρέπει να θυμηθούμε ότι η ηγεμονία βασίστηκε σε ένα συμβάν χωρίς προηγούμενο: την πρώτη νικηφόρο λαϊκή επανάσταση στη Ρωσία τον Οκτώβρη του 1917. Και θα πρέπει διαρκώς να έχουμε στο νου ότι η νίκη αυτή —που ήταν εκδίκηση για τις εργατικές εξεγέρσεις που συνετρίβησαν κατά τον 19ο αιώνα, περιλαμβανομένης αυτής στη Γαλλία— αποδόθηκε οικουμενικά στην νέα πολιτική πειθαρχία που ενσωμάτωνε το Κόμμα λενινιστικού τύπου. Συνεπώς, οτιδήποτε ακολούθησε, περιλαμβανομένων των αντι-σταλινικών τροτσκιστών, καθορίστηκε και διαμορφώθηκε από το ζήτημα του ταξικού Κόμματος ή της εργατικής οργάνωσης αν θέλεις να το θέσουμε έτσι. Μπορούμε λοιπόν να το εκφράσουμε συνοπτικά: η οικουμενικότητα του Μάο, εάν υποθέσουμε ότι υπάρχει τέτοια, αφορά τις νέες λύσεις και την ταυτοποίηση νέων προβλημάτων στον λενινισμό, και συνεπώς τον σύνδεσμο ανάμεσα στην πολιτική διαδικασία και το Κόμμα.

Πολλές όψεις της σκέψης του Μάο είναι βέβαια καινοτόμες, και εσύ τις αναφέρεις σχεδόν όλες: Η σημασία των αγροτών, που τόσο συχνά παρακάμπτεται στο όνομα του εργατιστικού φετιχισμού· ο παρατεταμένος λαϊκός πόλεμος, που είναι ουσιώδους σημασίας όταν είναι ανέφικτη η βραχυπρόθεσμη αστική εξέγερση· η εξαιρετική σημασία που δίνεται στην ιδεολογία και την πολιτική υποκειμενικότητα· η θεωρία ότι υπάρχει μια “νέα αστική τάξη” μέσα στο Κομμουνιστικό Κόμμα και ότι ο καλύτερος τρόπος να την πολεμήσεις είναι να βασιστείς στο μαζικό κίνημα, και ακόμα και στον αυθορμητισμό των μαζών, και όχι στην πολιτική αστυνομία ή τις θεσμοποιημένες εκκαθαρίσεις· η διαφοροποίηση ανάμεσα σε διαφορετικά είδη αντίφασης και στην εγγενή τους ρευστότητα, και ούτω κάθε εξής. Αλλά τίποτε από όλα αυτά δεν θα συνιστούσε αυτό καθαυτό πολιτική αλήθεια, αν όλα αυτά τα ζητήματα δεν συναρθρωνόντουσαν τελικά με το κεντρικό πρόβλημα του Κόμματος, το οποίο ο Στάλιν όρισε ως μοναδική πηγή και μοναδικό δράστη στη διαδικασία που είναι γνωστή ως “το χτίσιμο του σοσιαλισμού.” Αν αποτύχουμε να συνδέσουμε τα επιμέρους χαρακτηριστικά του Μαοϊσμού με το πρόβλημα αυτό, το οποίο κατά μία έννοια είναι το επαναστατικό πρόβλημα της περιόδου, τότε πέφτουμε σε έναν αμυντικογενή εμπειρισιμό που κάνει υπερβολικά πολλές παραχωρήσεις στους εχθρούς κάθε εξισωτικής επανάστασης.

Μπορούμε πράγματι να βρούμε στα πιο πρώιμα γραπτά του Μάο, τα οποία μοιάζουν κατ’ ουσίαν σταλινικά (“χωρίς το κομμουνιστικό του κόμμα, ο λαός δεν έχει τίποτα”), κάποιες παράξενες επιφυλάξεις για οτιδήποτε θα μπορούσε να δώσει στο Κόμμα το μονοπώλιο της ηγεσίας της λαϊκής πολιτικής διαδικασίας. Στο Λογικές των κόσμων, αναλύω πολύ διεξοδικά αυτό το σημείο σε ό,τι αφορά την δουλειά του νεαρού Μάο, η οποία γράφτηκε στην αρχή του λαϊκού πολέμου στα βουνά Τσιν-κανγκ το 1927 [3]. Σύμφωνα με τον Μάο, η “κόκκινη πολιτική δύναμη” συναπαρτίζεται από διαφορετικά στοιχεία, και τα λαϊκά συμβούλια είναι το ίδιο σημαντικά με το Κόμμα. Επίσης, το ζήτημα του στρατού είναι καθοριστικής σημασίας στο στάδιο αυτό. Τώρα, αν και είναι αλήθεια ότι “το κόμμα προστάζει το τουφέκι”, είναι επίσης αλήθεια ότι “χωρίς λαϊκό στρατό, ο λαός δεν έχει τίποτε”, και η διατύπωση αυτή εξισορροπεί αυτή του Στάλιν. Πράγματι “ο κινεζικός Ερυθρός Στρατός είναι ένα ένοπλο σώμα που εκτελεί τα πολιτικά καθήκοντα της επανάστασης”, κάτι που υπονοεί ότι το Κόμμα δεν έχει το μονοπώλιο σε αυτά τα καθήκοντα. Σαράντα χρόνια μετά, κατά τη διάρκεια της Πολιτισμικής Επανάστασης, θα δούμε πάλι “επαναστατικές επιτροπές” και θα δούμε τον Ερυθρό Στρατό να προσπαθεί να αντισταθμίσει την μονολιθική λαβή με την οποία το πανίσχυρο Κόμμα ελέγχει τις σχέσεις ανάμεσα στο μαζικό κίνημα και στο κράτος.

Ακόμα και η διαλεκτική σκέψη του Μάο βοηθά να σχετικοποιηθούν οι εξουσίες του Κόμματος. Διότι η αρχή του δεν είναι “δεν υπάρχει κομμουνισμός χωρίς το Κομμουνιστικό Κόμμα”, αλλά “για να έχουμε κομμουνισμό πρέπει να υπάρχει Κομμουνιστικό Κόμμα.” Αυτό σημαίνει ότι το Κόμμα, που είναι το κυρίαρχο όργανο του κράτους και ο βασικός μοχλός για την κατασκευή του σοσιαλισμού, αντλεί την νομιμότητά του μόνο μέσω της κατά το δυνατόν πληρέστερης έκθεσης των τρόπων με τους οποίους γίνεται αντικείμενο της άρνησης μέσω της δράσης των μαζών που εξεγείρονται εναντίον του. Η διάσημη διατύπωση: “Είναι δίκαιο να εξεγείρεσαι ενάντια στους αντιδραστικούς” σημαίνει προφανώς : “είναι δίκαιο να εξεγείρεσαι ενάντια στην απολιθωμένη έκφραση άρνησης που ενσωματώνει η γραφειοκρατία του κομματικού κράτους.”

Σ΄αυτά λοιπόν τα συμφραζόμενα είναι που θα πρέπει να δεχτούμε ότι υπήρχε ένα στοιχείο οικουμενικότητας στην τρομερή αποτυχία της Πολιτισμικής Επανάστασης. Και ας θυμηθούμε σε αυτό το πλαίσιο ότι η κατάληξη ενός πράγματος σε αιματηρή αποτυχία δεν είναι το μόνο που μπορούμε να πούμε για αυτό. Και πάλι, χρησιμοποιείς την αποτυχία της Πολιτισμικής Επανάστασης ως φτηνό επιχείρημα για να απαρνηθείς τη σημασία και την σημερινή της συνάφεια (και ας θυμηθούμε ότι ο Μάο ισχυρίστηκε ότι θα χρειαζόταν άλλες 10 ή 20 επαναστάσεις για να σπρωχθεί η κοινωνία στην κατεύθυνση του κομμουνισμού). Όλοι γνωρίζουν ότι η σκέψη του Λένιν βασίζεται στην άποψή του για την παρισινή Κομμούνα, αν και η εξέγερση των εργατών έληξε με μια χωρίς προηγούμενο σφαγή. Ο Μαρξ είχε ήδη διατυπώσει το πολιτικό πρόβλημα που έθετε η Κομμούνα: με δεδομένο ότι η εργατική τάξη είχει την πολιτική δυνατότητα να αρπάξει την κρατική εξουσία (και οι Κομμουνάροι κράτησαν την εξουσία στο Παρίσι για πάνω από δύο μήνες), πώς μπορούμε να βεβαιωθούμε ότι η κατάληψη της εξουσίας μπορεί, πρώτον, να επεκταθεί χωρικά και, δεύτερον, να διατηρηθεί στον χρόνο; Η δοκιμαστική απάντηση του Λένιν, η οποία παραμένει υπερβολικά γενική, είναι ότι δεν πρέπει να αρκεστούμε στην κατάληψη της κρατικής εξουσίας ως τέτοιας αλλά πρέπει να καταστρέψουμε τον μηχανισμό του αστικού κράτους. Ο Λένιν σφυρηλάτησε την πραγματική ιστορική απάντηση στο πρόβλημα που μας κληροδότησε η Κομμούνα, με τη μορφή ενός συγκεντρωτικού Κόμματος με “σιδηρά πειθαρχία.” Δημιούργησε το όργανο —και παρά το γεγονός ότι είναι πολιτικό όργανο, το μοντέλο του Λένιν είναι μια στρατιωτική μηχανή— το οποίο θα μπορούσε να επιφέρει την “καταστροφή” που ήθελε ο Μαρξ, και να αντικαταστήσει το αστικό κράτος με ένα νέο είδους κράτους, που θα ασκούσε έναν λαϊκό δεσποτισμό χωρίς ιστορικό προηγούμενο: το κράτος της δικτατορίας του προλεταριάτου, που στην πραγματικότητα είναι κράτος που συγχωνεύεται με το εξεγερσιακό Κόμμα και το οποίο, σε μεγάλο βαθμό, στρατιωτικοποιεί ολόκληρη την κοινωνία. Η σταλινική τρομοκρατία ήταν ένας μετεξεγερσιακός τρόπος χρήσης ενός εργαλείου που στόχο είχε να εξασφαλίσει τη νίκη της εξέγερσης: ένα εσωτερικό πολιτικό πρόβλημα αντιμετωπίστηκε ως πρόβλημα στρατιωτικού τύπου, και αυτό συνεπαγόταν την φυσική εξάλειψη του εχθρού, ή του υποτιθέμενου εχθρού.

Μπορούμε τώρα να περιγράψουμε το πρόβλημα που προσπάθησαν να λύσουν ο Μάο και τα εκατομμύρια μαχητών που έδρασαν στο όνομά του, τόσο στην Κίνα όσο και στον υπόλοιπο κόσμο ανάμεσα στο 1966 και το 1976. Ο Μάο περιέγραψε την Πολιτισμική Επανάσταση ως τελική υλοποίηση των αρχών της παρισινής Κομμούνας. Τι σημαίνει τούτο; Για τον Μάο σήμαινε ότι αν και η επίσημη θέση των κινέζων κομμουνιστών, που εναντιώθηκαν στον Κρούστσεφ και τους διαδόχους του έδειχνε να λέει το αντίθετο, θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι συνολικά, ο ισολογισμός του Στάλιν ήταν αρνητικός. Γιατί; Επειδή, μας λέει ο Μάο, ο Στάλιν ενδιαφερόταν για τους γραφειοκράτες και ποτέ για τις μάζες. Όπως γνωρίζουμε, ο Στάλιν υποστήριζε ότι “όταν θεμελιωθεί η γραμμή, τα υψηλά κλιμάκια αποφασίζουν για τα πάντα.” Σύμφωνα με τον Μάο, “ο λαός, και μόνον ο λαός, είναι η ενεργός δύναμη στην κατασκευή της παγκόσμιας ιστορίας…Ενώ εμείς [οι κομμουνιστές] είμαστε συχνά παιδαριώδεις και γεμάτοι άγνοια.”[4] Θα πρέπει λοιπόν να βεβαιωθούμε επειγόντως ότι η πολιτική διαδικασία που οδηγεί στον κομμουνισμό —και άρα η “δικτατορία του προλεταριάτου”— ξανα-ανακαλύπτει τις πηγές της και τους βασικούς της δράστες στις λαϊκές μαζικές εξεγέρσεις, όπως έκανε το 1927, και όχι στους κομμισάριους του Κόμματος. Οι δυνάμεις που ήταν διαθέσιμες για αυτή τη δοκιμασία δύναμης ήταν, πρώτα, τα μορφωμένα νιάτα (που κινητοποιήθηκαν σ’ όλο τον κόσμο την δεκαετία του 1960), το νεότερο και πιο πολιτικοποιημένο τμήμα των εργατών, και κάποια αποσπάσματα του Ερυθρού Στρατού. Αυτές ήταν οι δυνάμεις στις οποίες απευθύνθηκαν ο Μάο και οι κοντινοί του άνθρωποι από το 1966 και μετά. Βύθισαν την Κίνα στο χάος για δέκα χρόνια, αλλά θεμελίωσαν ιδέες, σλόγκαν, οργανωτικές μορφές και θεωρητικά σχήματα των οποίων η δύναμη δεν έχει ακόμα εξαντληθεί.

Η αποτυχία αυτής της εξαιρετικής εξέγερσης, της οποίας η ελευθερία —αποτυπωμένη στις εκατοντάδες νέων οργανώσεων, στις χιλιάδες εφημερίδων, τα γιγαντιαία πόστερ, τις διαρκείς συναντήσεις και τις αμέτρητες συγκρούσεις— παραμένει εκπληκτική, δεν οφειλόταν στη φύση του προβλήματος που προσπάθησε να επιλύσει περισσότερο από ό,τι οφειλόταν η αποτυχία της παρισινής Κομμούνας στο γεγονός ότι οι εργάτες εξεγέρθηκαν, πράγμα μάλλον φυσικό και απαραίτητο δεδομένων των συνθηκών που τους είχαν επιβληθεί. Οφειλόταν στο γεγονός ότι το κίνημα δεν μπορούσε να έρθει διαλεκτικά σε διαδραστική σχέση στο εθνικό επίπεδο με μορφές οργάνωσης που θα μπορούσαν να μετασχηματίσουν πραγματικά το σχήμα του κομματικού κράτους. Όπως και σε όλη την παρισινή Κομμούνα, η απουσία κάθε αποτελεσματικής κεντρικής ηγεσίας (ενός αληθινού Κόμματος) οδήγησε σε αναρχικές διαιρέσεις και στην αδυναμία. Στην Κίνα, μυριάδες από φράξιες υπέσκαψαν τη δυνατότητα για μια μορφή συλλογικής δράσης. Η πιο προχωρημένη μορφή τοπικής οργάνωσης, που, είναι σημαντικό, υιοθέτησε το όνομα “Κομμούνα της Σαγκάης” στις αρχές του 1967, δεν κατάφερε να γίνει εθνικό μοντέλο και τελικά κατέρρευσε, αφήνοντας το πεδίο ανοιχτό για τους κομματικούς ρεβανσιστές.

Βασικά, το πρόβλημα ήταν πολύ αληθινό (πώς να σπρώξεις την πολιτική διαδικασία του Κομμουνισμού πέρα από την κρατική δράση και μέσα στη ζωή του λαού). Η απόπειρα να γίνει αυτό μας δίδαξε ότι κάποια οικουμενικά μαθήματα (πρέπει να υπάρχει άμεση συμμαχία μεταξύ μορφωμένης νεολαίας και εργατών· πρέπει να πειραματιζόμαστε με μη κομματικά βασισμένες μορφές οργάνωσης· η εκπαίδευση πρέπει να μετασχηματιστεί· η διαίρεση της εργασίας πρέπει να καταστραφεί· η δύναμη στα εργοστάσια πρέπει να ξανα-οργανωθεί σε δημοκρατικές κατευθύνσεις· πρέπει να δημιουργηθούν νέα δεσμά μεταξύ πόλης και επαρχίας· πρέπει να δημιουργήσουμε μια νέα και λαϊκή μορφή διανόησης, κλπ). Η αποτυχία να γίνουν αυτά σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε μια για πάντα το στρατιωτικοποιημένο παράδειγμα του Κόμματος, και να κινηθούμε προς αυτό που το Organisation Politique στη Γαλλία ονομάζει “πολιτική χωρίς κόμματα.” Έχουμε πλέον φτάσει στο σημείο αυτό, και το έχουμε κάνει επειδή μας έφερε ως εδώ η Πολιτισμική Επανάσταση.

Μπορούμε λοιπόν άφοβα να πούμε ότι, στην τωρινή φάση επαναστατικής πολιτικής, η Πολιτισμική Επανάσταση παίζει το ρόλο που έπαιξε η παρισινή Κομμούνα στην λενινιστική της αλληλουχία. Η Πολιτισμική Επανάσταση είναι η Κομμούνα της εποχής των Κομμουνιστικών Κομμάτων και των Σοσιαλιστικών Κρατών: μια τρομακτική αποτυχία που μας διδάσκει κάποια βασικά μαθήματα.

Θα κλείσω λέγοντας ότι η άμεση σύνδεση που νομίζεις ότι μπορείς να θεμελιώσεις ανάμεσα στην Πολιτισμική Επανάσταση και την θυελλώδη καπιταλιστική συσσώρευση που μαστίζει τώρα την Κίνα είναι απλώς μια ανέγερση βιτρίνας. Μπορεί κανείς εξίσου εύκολα να πει ότι η αποτυχία της παρισινής Κομμούνας στη Γαλλία οδήγησε άμεσα, στα τέλη του 19ου αιώνα, σε μια μακρά περίοδο ιμπεριαλιστικής επέκτασης και σε πολιτικά αλισβερίσια χωρίς όρια, που έφεραν τελικά τη σφαγή του 1914-1918. Προφανές, δεν είναι; Όταν μια μεγαλεπήβολη προσπάθεια να επιλυθεί ένα πολιτικό πρόβλημα της ημέρας γίνεται από επαναστάτες και καταλήγει σε αποτυχία, ο εχθρός θα παραμείνει σταθερά καβάλα στο άλογο για αρκετό καιρό! Αλλά οι Delescluze, Vallès, Louise Michel, Varlin και Blanqui δεν έφταιγαν περισσότερο για την αποικιοκρατία και την διαφθορά της μπελ επόκ από ό,τι ο Μάο και οι σύντροφοί του φταίνε για την Κίνα των δισεκατομμυριούχων της Σαγκάη ή για την παγκοσμιοποιημένη διαφθορά. Οι πραγματικοί απόγονοι των κομμουνάρων είναι ο Λένιν, η Ρόζα Λούξεμπουργκ και όλοι οι άλλοι επαναστάτες που ξεπέρασαν τις απορίες της Κομμούνας, αλλά εξακολούθησαν να την παίρνουν ως σημείο εκκίνησης. Και οι απόγονοί τους προσπαθούν να βρουν τον δρόμο τους και να πειραματιστούν με τρόπους με τους οποίους να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα που τους κληροδότησε η Πολιτισμική Επανάσταση: αυτό μιας πολιτικής διαδικασίας “χωρίς κόμμα”, το οποίο όμως θα εξακολουθεί να παίρνει ως σημείο εκκίνησης τις οικουμενικές όψεις της προσπάθειας εκείνης να επιλυθεί. Νομίζω ότι είμαστε και οι δύο απόγονοι του προβλήματος. Για αυτό και κάποιος Yves-Charles Zarka, που γράφει στη Φιγκαρό, δεν κάνει λάθος όταν με έναν υπερβολικό έπαινο μας αποκαλεί αμφότερους “φιλοσόφους της Τρομοκρατίας.”[5]

Φιλικά δικός σου, αγαπητέ μου Σλαβόι.

Σημειώσεις

[1] Από την αγγλική έκδοση του L’ hypothèse communiste: The Communist Hypothesis, μτφρ. David Macey και Steve Corcoran, Λονδίνο και Νέα Υόρκη, Verso, 2010.

[2] O Badiou αναφέρεται στην δική του μακροχρόνια ενασχόληση με τον Μαοϊσμό αφενός, και αφετέρου στα συναφή κείμενα του Zizek, κυρίως στο Slavoj Zizek presents Mao: On Practice and Contradiction, σειρά Revolutions, Λονδίνο και Νέα Υόρκη, Verso, 2007. Τμήμα των σχολίων του Zizek μπορεί να διαβαστεί στο ξεχωριστά δημοσιευμένο “Mao Zedong: The Marxist Lord of Misrule”, http://www.lacan.com/zizmaozedong.htm

[3] Ο Badiou αναφέρεται στο τμήμα “Σχόλιο: Μια πολιτική εκδοχή της φυσικής του υποκειμένου αλήθειας” στο Λογικές των κόσμων (σ. 493-503 στην αγγλική έκδοση του βιβλίου).

[4] Αποφθέγματα του Γενικού Γραμματέα Μάο Τσε Τουγκ, Foreign Languages Press, σ. 118.

[5] Yves-Charles Zarka, “Badiou, Zizek, η επιστροφή της Τρομοκρατίας”, Le Figaro, 27 Μάρτη 2008.

Αρχική δημοσίευση: Radical Desire

Alain Badiou. H Ηθική : Δοκίμιο για τη συνείδηση του Κακού. Μετάφραση Β Σκολίδης . Κ . Μπομπας Scipta (1993).1998. 2:ότι μια μόνο ιατρική κατάσταση υπάρχει : η κλινική κατάσταση,και ότι δεν χρειάζεται καμία «ηθική»(παρά μόνο ένα σαφές όραμα αυτής της κατάστασης ),για να ξέρουμε ότι στη συγκεκριμένη περίσταση ο γιατρός δεν είναι γιατρός παρα μόνο αν χειρίζεται την κατάσταση με τον κανόνα του μέγιστου δυνατού: να περιθάλψει τούτον τον άνθρωπο που του το ζητάει όσο απαιτείται , με όσες γνώσεις διαθέτει, με όλα τα μέσα που ξέρει ότι υπάρχουν,και χωρις να τον απασχολεί τίποτε άλλο. Και αν θέλουν να του απαγορεψουν να περιθάλψει για λόγους κρατικού προϋπολογισμού, στατιστικών της θνησιμότητας η νόμων περί μεταναστευτικών ρευμάτων ,δεν έχουν παρά να του στείλουν την αστυνομία. Και μάλιστα , το αυστηρά ιπποκράτειο καθήκον του θα ήταν να αντισταθεί .

2012-01-18T22:05:00.000+02:00

Alain Badiou. H Ηθική : Δοκίμιο για τη συνείδηση του Κακού. Μετάφραση Β Σκολίδης . Κ . Μπομπας Scipta (1993).1998

...με τον αρνητικό και a priori προσδιορισμό του Κακού η ηθική απαγορεύει στον εαυτό της να σκεφτεί τη μοναδικότητα των καταστάσεων , πράγμα που αποτελεί υποχρεωτικά αφετηρία για κάθε καθαρά ανθρώπινη δράση.

Έτσι ο γιατρός που έχει προσχωρήσει στην «ηθική ιδεολογια» θα εξετάσει σε συνελεύσεις και επιτροπές διαφόρους τρόπους αντιμετώπισης των «αρρωστων»,με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζει ο οπαδός τω ανθρωπίνων δικαιωμάτων το αδιάκριτο πλήθος των θυμάτων : ως «ανθρωπινο» σύνολο πραγματικών υπανθρωπων .

Αλλά ο ίδιος γιατρός δεν θα έχει καμία αντιρρηση προκειμένου ετούτο το συγκεκριμένο άτομο να μη νοσηλευετει στο νομοσκομειο επειδή δεν έχει άδεια παραμονής η κοινωνική ασφάλιση ...

Αυτό που καταρρακώνεται εδώ είναι το γεγονός ότι μια μόνο ιατρική κατάσταση υπάρχει : η κλινική κατάσταση,και ότι δεν χρειάζεται καμία «ηθική»(παρά μόνο ένα σαφές όραμα αυτής της κατάστασης ),για να ξέρουμε ότι στη συγκεκριμένη περίσταση ο γιατρός δεν είναι γιατρός παρα μόνο αν χειρίζεται την κατάσταση με τον κανόνα του μέγιστου δυνατού: να περιθάλψει τούτον τον άνθρωπο που του το ζητάει όσο απαιτείται , με όσες γνώσεις διαθέτει, με όλα τα μέσα που ξέρει ότι υπάρχουν,και χωρις να τον απασχολεί τίποτε άλλο. Και αν θέλουν να του απαγορεψουν να περιθάλψει για λόγους κρατικού προϋπολογισμού, στατιστικών της θνησιμότητας η νόμων περί μεταναστευτικών ρευμάτων ,δεν έχουν παρά να του στείλουν την αστυνομία. Και μάλιστα , το αυστηρά ιπποκράτειο καθήκον του θα ήταν να αντισταθεί .(σ 25)

Οι «επιτροπές ηθικής» και οι λοιποί μηρυκασμοι περι «δαπανών για την υγεία » και «διαχειριστικής ευθύνης»,όντας ριζικά αλλότριες προς την μοναδική , καθαρά ιατρική κατάσταση , δεν γίνεται στην πραγματικοτηταπαρά να απαγορεύουν να της είναι κανείς πιστος.

Γιατι «της ειμαι πιστος» θα σημαινει: χειρίζομαι το εφικτο αυτης της καταστασης μέχρι τελους . Η , αν προτιμάτε , κανω να επέλθει, στο μέτρο του δυνατου,ολη η καταφατική ανθρωπιά ,που περιεχει η κατασταση , δηλαδή προσπαθώ να ειμαι ο αθανατος της καταστασης .( σ 26)

Ριτσαρντ Σενετ Η τυραννία της οικειότητας Ο δημόσιος και ιδιωτικός χώρος στον δυτικό πολιτισμό μτφ Γ. Μερτικας Αθήνα , Νεφέλη 1999

2012-01-18T21:40:00.000+02:00

Ριτσαρντ Σενετ Η τυραννία της οικειότητας Ο δημόσιος και ιδιωτικός χώρος στον δυτικό πολιτισμό μτφ Γ. Μερτικας Αθήνα , Νεφέλη 1999

Για τον Σενετ τα καλύτερα πράγματα στην δυτική πολιτισμική παράδοση ,προέρχονταν από τις συμβάσεις που κάποτε ρύθμιζαν τις απρόσωπες σχέσεις στο δημόσιο χώρο. Οι συμβάσεις αυτές που τώρα τις καταδικάζουμε ως περιοριστικές, τεχνητές και απονεκρωτικές του αυθορμητισμού των συναισθημάτων, εγκαθίδρυαν κάποτε πολιτισμένα σύνορα ανάμεσα στους ανθρώπους, έθεταν όρια στη δημόσια επίδειξη των αισθημάτων και προωθούσαν την ευγένεια. Στο Λονδίνο η το Παρίσι του 18ου αιώνα, η κοινωνικότητα δεν εξαρτιόταν από την κοινωνικότητα. Ξένοι πού αντάμωναν στα πάρκα η στους δρόμους μπορούσαν χωρίς αμηχανία να μιλούν μεταξύ τους .Συμμερίζονταν ένα κοινό απόθεμα δημόσιων σημάτων, που έδινε τη δυνατότητα σε ανθρώπους κοινωνικά άνισους να κάνουν μια πολιτισμένη συζήτηση χωρίς να νιώθουν ότι καλούνται να εκθέσουν τα πιο κρυφά τους μυστικά.

Κατά τον Σενετ η ρομαντική λατρεία «του συναισθήματος ,της ειλικρινείας και της αυθεντικότητας» έσκισε τις μάσκες που κάποτε είχαν φορέσει οι άνθρωποι στον δημόσιο χώρο και διέβρωσε τα σύνορα ανάμεσα σε δημόσια και ιδιωτική ζωή. Τον 19ο αιώνα η επιφυλακτικότητα κατέρρευσε και οι άνθρωποι έφτασαν να πιστεύουν ότι οι δημόσιες πράξεις αποκάλυπταν την εσωτερική τους προσωπικότητα. Ως συνέπεια στην εποχή μας οι σχέσεις στον δημόσιο χώρο συλλαμβάνονται ως μια μορφή αυτοαποκάλυψης και η συζήτηση αποκτά χαρακτήρα εξομολόγησης .«…. Ότι καθιστά μια πράξη έγκυρη (δηλαδή αυθεντική) είναι ο χαρακτήρας όσων μετέχουν σε τούτη κι όχι η πράξη καθ εαυτή»

Εθνολαικισμός και Θεσσαλονικη

2012-01-18T10:16:00.001+02:00

Εθνολαικισμός και Θεσσαλονικη