Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΧΑΜΕΝΟΥ ΡΟΔΙΟΥ





ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΧΑΜΕΝΟΥ ΡΟΔΙΟΥ

του Πέτρου Θεοδωρίδη

Κάθε μέρα μόλις ξυπνώ, θυμάμαι την ιστορία του χαμένου ροδιού.
. Ηταν ένα ρόδι περίεργο,μισανοιχτο ,έχασκε σαν στόμα παιδιού και μέσα φαίνονταν πρόσωπα χρυσά και κόκκινα σαν αίμα,ανασαινε θαρρείς, μικρό και χρυσοκκόκινο ,όμορφο και πάντα ολόδροσο σαν μα κόπηκε τώρα από τον κήπο της Εδέμ. Και το ρόδι μιλούσε κιόλας ,γλώσσα παράξενη ,γαργαριστή. Όλο ρο και λάβδα. Και κάθε τόσο επαναλάμβανε λέξεις και φράσεις που μοιάζανε σαν σπασμένες ή σαν να τις τράβηξε κανείς από το ουράνιο στερέωμα κι αυτές - αστέρια Που πέφτουν ή κομήτες- μοναχικές σπίθες σε ένα μαύρο δίχως νόημα κενό λαμπύριζαν, ή μοιάζανε με δάκρυα χελώνας τεράστιας αναποδογυρισμένης στην αμμουδιά το βράδυ Οταν δεν έχεις τι να πρωτοθυμηθείς ,όταν το παρελθόν σου μοιάζει με κομμάτια που περιφέρονται στο πουθενά , σαν ένας άλλος άνθρωπος –ολοζώντανος –ένα φάντασμα του εαυτού σου ,ένα υπόκωφο αντίγραφο ,μια ανεμώνη ,όταν ο εαυτό σου περιφέρεται στους ολοσκοτεινους διαδρόμους ενός λαβυρίνθου που δεν τελειώνει πουθενά ,όταν ο εαυτός σου από το σώμα βγαίνει και σου μιλά ,οι λέξεις τότε μοιάζουν να βγαίνουν από αυτό το ροδι . μικρά πετράδια ,γευστικά που η αξία τους βρίσκεται στη ψύχα ,στο μέσον, καταμεσής της λέξης .
Αυτό το ρόδι κατρακυλούσε, χοροπηδούσε ,έπαιζε στο δωμάτιό μου.
Το νιωθα σαν παιδί μου κι όταν κάποτε έλεγε …μπα..μπα …και άλλα ασυνάρτητα , , λες και ήτανε ποτέ δυνατό να έχουνε τα ρόδια μπαμπά έναν άνθρωπο. Η όταν κάποτε έλεγε τραγουδιστά π.χ. ‘’Ρωφίλη’’, εγώ θυμόμουν τα ‘’ρω’’ του ‘ερωτα, και αναρωτιόμουνα πως γίνεται τα ρόδια να γράφουν ποίηση .
Ένα πρωί το ρόδι χάθηκε. Πιθανό να κατρακύλησε στη σκάλα από την μισάνοιχτη εξώπορτα .Πιθανό να ήθελε να γνωρίσει τον κόσμο.
Τώρα μάλλον θα κείτεται σάπιο στην άκρη ενός βρώμικου δρόμου.
Όμως το ρόδι άφησε τη ζωντανή σκιά του στο τραπέζι της κουζίνας μου κι αυτό κάθε πρωί μου τραγουδάει , με σπασμένες λέξεις που δεν οδηγούν πουθενά.
Αυτή η σκιά του ροδιού ,χαμένο ρόδι, μια τρύπα στη μέση του τίποτε μου λέει: "σ' αγαπώ" κάθε βράδυ . Την αγαπώ τη σκιά . Αυτή μου ψιθυρίζει λόγια μυστικά κάθε βράδυ, τονίζοντας αντί τα ‘’ρω’’ τα ‘’σι’’. Λέει Σσσσι….σιιι….. Κι αυτά τα λόγια κι άλλα πολλά που δεν τα γράφω.
. Για σας μπορεί να μη σημαίνουν τίποτε, για μένα όμως σημαίνουνε πολλά .

 Σημαίνουνε το μυστικό του σύμπαντος ,που δεν μπορεί κανείς να το προφέρει ,γιατί ο κόσμος όλος θα χαθεί.
Μονάχα ένα ρόδι που χάθηκε μπορεί να αφήσει τη σκιά του να κάνει σιιιι……..σσι…. Κι αυτό το σσς .. είναι ένα βάλσαμο , το βράδυ ,και με οδηγεί σ΄ύπνο γλυκό σα να πετώ στ΄ουράνια…..

Θα έχω υπάρξει


Θα έχω υπάρξει
Αντικρίζοντας το παρόν εκ των υστέρων
Σε έναν αναδρομικό τόπο
Σε μια αιωνιότητα του Τίποτε
Ένα Άστρο όπως χιλιάδες άλλα
Ατενίζοντας
Θεώμενος
Το παρελθόν του παρόντος μου
Δίνοντας νόημα
Σ’αυτόν τον λαβύρινθο διαδρομών
Στην επανάληψη λαθών
Στη λήθη και την αλήθεια μου
Στις αναμνήσεις
Στην ανοιξιάτικη βροχή
Στα ανεξήγητα πράγματα που μου συμβαίνουν
Στον άνεμο
Στα λόγια που μου έρχονται στο στόμα
  Θα έχω υπάρξει
Ανάποδα στον χρόνο
Ξαναβλέποντας τον εαυτό μου
Να πολλαπλασιάζεται
Ποτε μικρός ποτε μεγάλος ποτε μωρό
πότε
Στη στιγμή του θανάτου μου
Στο νεκρικό κιβούρι μου
Μέσα στη σάρκα σου
ενσαρκωμένος
Θα έχω υπάρξει
Ίσως τη στιγμή του θανάτου μου
Ίσως αργότερα….
Π. Θ 

άχρηστοι πήγαν όλοι εκείνοι οι λεκέδες....



άφηναν πάνω μου οι λέξεις στίγματα
νόμιζα πως ήμουνα λεπρός, σημαδεμένος
παρόλα αυτά συνέχιζα , με τη μελάνι
να λεκιάζω το άσπρο χαρτί



αλήθεια τι απέγιναν εκείνα τα τετράδια;
κάποια τα φύλαγε ,θυμάμαι ,η μαμά μου
όμως  πετάχτηκαν, αργότερα, σε μετακομίσεις,
χάθηκαν,
πέσανε σαν τα φύλλα το φθινόπωρο ,
 απ’ τα κλαδιά μου ,

τώρα Γαζώνω λέξεις στον Υπολογιστή
όμως δεν είναι στίγματα αυτά άξια λόγου '
τζάμπα έφαγα τα παιδικά μου χρόνια
σε τετράδια καλλιγραφίας
με κοντυλοφόρο και στυπόχαρτο..
άχρηστοι πήγαν όλοι εκείνοι οι λεκέδες....
Π.Θ

Τα βήματα μας ,βήματα μονότονα

Τα βήματα μας ,βήματα μονότονα
———————————-


Τα βήματα μας ,βήματα μονότονα
Σαν τους διαβάτες ,που όλη νύχτα περπατάνε
Σαν τις ψυχές μας που δεν έχουν που να πάνε
Κι’ ειν΄οι αράχνες σαρκοβόρες σαν την Μνήμη

Τα βήματα μας ,βήματα μονότονα
Σα πεφταστέρια πού στον ουρανό γλιστράνε
σαν καιτους φίλους , την στιγμή που μας πουλάνε
και σα τη νύχτα που βουλιάζει σε μια Λίμνη

Τα βήματα μας ,βήματα μονότονα
Κι αυτά τα δεντρα ολο τα τρώνε οι Τερμίτες
που πάει η πνοή μας οταν βγαινει απο τις μύτες;

Κι ειναι η ζωή μας σαρκοβόρα σαν την μνημη
.

Πέτρος  Θεοδωρίδης
Ιανουάριος 14, 2008από την ΧελιδΩνα (μ-λ)

,ειναι μετεικασμα

,είναι μετείκασμα
η θαλπωρή , κι η θάλασσα και η αναλαμπή του ήλιου και τα κύματα
αντικατοπτρισμοι : Σε μιαν έρημο είμαστε κι ονειρευόμαστε , απελπισμένοι
Μισοπεθαμένοι .. Δεν είμαστε στη Θάλασσα και η γλυκιά στιγμή π’ονειρευομαστε σε λίγο θα σχιστει , ειν’ενα παραπέτασμα ,μια φενάκη , θα σχιστει ,, η θάλασσα θα σβήσει και θα ξαναβρεθούμε στην Έρημο , το ίδιο Γυμνοί , το ιδιο ανέστιοι, το ίδιο διψασμένοι ,σε του το το Πελώριο Ματριξ όπου εξαρχής παγιδευτηκαμε (και φυσικά την ίδια ηδονή θα νιώθουμε τα παγωμένα Βράδια με το ολόγιομο και κατακόκκινο φεγγάρι της ερήμου , καθώς θα πεθαίνουμε στην ποθητή την Μήτρα της Σαχάρας )

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Ευτοπία. :Ανδρονίκη Γωγοπούλου


είμαστε εκείνα τα άστρα που....



είμαστε εκείνα τα άστρα που , λίγο πριν να σβήσουν στέλνουν το τελευταίο τους φως ελπίζοντας πως θα τους δούνε εκατομμύρια χρόνια αργότερα. Είμαστε κάτι ξεχασμένες πυγολαμπίδες τον χειμώνα που τρεμοσβήνουν παλεύοντας με το κρύο( χωμένες μες τις φυλλωσιές και τους θάμνους και την ομίχλη) ..Είμαστε κάτι ασπόνδυλα όντα που χώνονται μες τα κοχύλια τους κι εκκρίνουν βλέννα σπ' τον φόβο. Είμαστε οι σχοινοβάτες της αγάπης που ξεψυχούν ανάμεσα στις μνήμες και τις ελπίδες και το σκοτάδι . Είμαστε μα αστραπή στον παράδεισο .

Κάποιες φορές ,φαντάσματα ,γλιστράμε μες σε τοίχους



Κάποιες φορές ,φαντάσματα ,γλιστράμε μες σε τοίχους
Άυπνα μάτια και πληγές -ορθάνοικτα αυτιά
Κι αφήνουμε, στον άνεμο για ίχνη μας τους στίχους
Πριν να κοπεί για τα καλά η Μύχια μας Μιλιά.

Κάποιες φορές ο πόνος μας γίνεται σαν μαχαίρι
Που ψάχνει στήθος να χωθεί, να μπήξει μαχαιριά
Στον Ουρανό που πέφτουμε , ξεκολλημένο αστέρι
Και αιμορραγεί κατάστηθα , η δόλια μας καρδιά


Κάποιες φορές το τραύμα μου ,πεινάει σαν λιοντάρι
Που στη Σαβάννα τριγυρνά γυρεύοντας σφαγή
Και τότε, πάλι έντρομος .κρύβομαι στο Πιθάρι
Σα Διογένης Κυνικός που ψάχνει να κρυφτεί

Π. Θ


 αμνησια

Κάποιες φορές τρυπώνουμε μες το κελί της Θλίψης



Κάποιες φορές τρυπώνουμε μες το κελί της Θλίψης
Κι απολαμβάνουμε κρυφά την μυρωδιά της Τύψης
Ξύνουμε τις παλιές πληγές σκαλίζουμε το τραύμα
Μάταια περιμένοντας να γίνει κάποιο θαύμα

Πόσες φορές η λύπη μου μου κόβει την μιλιά
Και στο λαιμό τυλίγεται σαν να τανε θηλια
Καρδιά μου  εσυ ,ανίκανη, να γεννηθείς ξανά
Στης Λύπης τα απόνερα ζητάς παρηγοριά

Πόσες φορές αντίκρισα με μάτια μου κλειστά
Τη Λύπη ,ολοζώντανη, με σάρκα και οστά
Να με κοιτά αλύπητα και πάλι να με κρίνει
Και τη χαρά στον ύπνο μου, κρυφά κρυφά να πίνει


αντρας θυμαται.Π Θ



Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Να είσαι σαν τον(φτερωτό) ιπποπόταμο







Να είσαι σαν τον(φτερωτό) ιπποπόταμο

Ν α είσαι σαν τον Ιπποπόταμο
Που πηδάει χαρούμενα την ιπποποταμινα του μέσα στη λάσπη μουγκρίζοντας
Χωρίς να τον Νοιάζει
Αν –πάνω στα δέντρα- οι γατζωμένοι Πίθηκοι τον κοροϊδεύουν και του πετάνε
Διάφορα πράγματα

Ν α είσαι σαν τον Ιπποπόταμο
Που όταν βγαίνει από το έλος περπατά καμαρωτός και γυαλίζοντας και με μουσούδα όλο χάρη και μ’ένα πονηρά γελάκι
Ενώ κολλάνε πάνω του διάφορα έντομα και βδέλλες και παράσιτα

Ν α είσαι σαν τον Ιπποπόταμο
Που όταν ανοίγει την στοματάρα του, ρουφάει τον ουρανό ολόκληρο , σφυρίζοντας
(κι αστράφτουν διαμαντένια τα δυο μπροστινά μοναχικά του δόντια)
Και όταν
Πλατσουρίζει ευτυχισμένος στον βάλτο του ευγνωμονεί τη θεά Ιπποποταμίνα για τα καλούδια του,
Γιατί δεν είναι αχάριστος

Και είναι και φτερωτός …
Κι όταν δίνει ένα σάλτο και πηδά από τον Βάλτο ,

απογειώνεται

Μαζί με τα ιπτάμενα γαϊδούρια που τα λένε Πηγάσσους , και τους ρινόκερους, τις νεράιδες, τις μπεκάλτσες ,τους καναρινογατους και τους Μηρμυγκολέοντες
-Και τα καρχαρίνια με τα φτερά νυχτερίδας και τα χελιδονόψαρα

Και στήνουμε ουράνια πάρτι για πάρτη τους και γελάνε μέχρι δακρύων , -και μετά κλαίνε-κι ύστερα ξαναγυρνούν όλοι στο βάλτο και κάνουν λασπόλουτρο και κοιμούνται –άπαντες- μακάριοι
ευτυχισμένοι

Σχόλιο από Νοσφεράτος | Απρίλιος 22, 2008

http://pontosandaristera.wordpress.com/2008/01/24/konaki-m-l/#comment-14267
σχ363

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Εκεινο που μας γοητεύει στην αγάπη






Εκείνο που μας γοητεύει στην αγάπη

είναι η δύναμη της πλάνης που μας γνέφει


είναι η απατηλή της γοητεία


είναι το άγγιγμα στην ουτοπία

η αμαρτία


Η σαγήνη,

και το νεύμα της πληγής που σ’εγκαλεί


και ο υπόγειος ποταμός των αισθημάτων


κάτω απ’ το δέρμα

στην τρυφερή ωμότητα της σάρκας μας

και πιο βαθιά


ως το μεδούλι των οστών

που διασχίζει ο ίδιος μας ο Χρόνος… 

Αθορυβη ανοιξη στην καρδια του Χειμώνα



...
Ένα ήσυχο ξύπνημα
η αιφνίδια αποκαλυψη


και η ανέλπιστη Γιατρειά
που απότομα άνθισε
ενα Πρωί


τα γνωστά χελιδόνια,ο θολός ήλιος
το Δήθεν αθώο βλέμμα ,οι μάταιες σκέψεις

 σημάδια μιας Αθόρυβης άνοιξης
στην καρδια του χειμώνα

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Σίσυφοι, όπως πάντα

Έτσι σιγά σιγά ανακαλύψαμε
Μικρές σχισμές, κενά της μνήμης
Τις εσωτερικές μας Κρύπτες
Εκεί που κρύβουμε τα Μυστικά
Στα στριφώματα του νου , στη φόδρα της καρδιας
Στα στριφνά μονοπάτια
Στην ανεμόσκαλα .
Από όπου πάλι Γκρεμοτσακιστήκαμε
Σίσυφοι, όπως πάντα
Μέσα στη άπειρη ματαιότητα της αγάπης



Π.Θ

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

Η Ομορφιά είναι Θνητή



Η Ομορφιά είναι Θνητή .
η αύρα του ωραίου: λένε πως έχει να κάνει με τον υπαινιγμό της αιωνιότητας , όμως νομίζω πως περισσότερο συνδέεται με την γνώση ότι είναι προσωρινή.
λέμε για ένα λουλούδι ,για ένα μπουμπούκι την άνοιξη " τι όμορφο!!!"",
όχι παραβλέποντας την θνητότητα του αλλά εξαιτίας της : ξέρουμε ότι θα μαραθεί .
Μ'αυτη την έννοια η ομορφιά είναι Θνητή.
Αλλά επίσης η απόλαυση της ομορφιάς ενέχει και ένα προκαταβολικό , μικρό η μεγάλο ,πένθος : ξέρουμε πως , σε λίγο, θα χαθεί.

 Πέτρος  Θεοδωρίδης 

Υ.Γ
υπαρχει και κατι αλλο: οταν -βλεπουμε μια εικονα, οατν απολαμβανουμε μια ομορφια την αποθηκευουμε για αργοτερα ..Δεν απολαμβανουμε τωρα
 Απηλαμβανουμε - στο παρελθον

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη

εθνολαικισμός και Θεσσαλονίκη
στου ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου