Τα βήματα μας ,βήματα μονότονα

Τα βήματα μας ,βήματα μονότονα

Τα βήματα μας ,βήματα μονότονα 

Σαν τους διαβάτες ,που όλη νύχτα περπατάνε

Σαν τις ψυχές μας που δεν έχουν που να πάνε

Κι’ ειν΄οι αράχνες σαρκοβόρες σαν την Μνήμη 

Τα βήματα μας ,βήματα μονότονα

Σα πεφταστέρια πού στον ουρανό γλιστράνε

και σαν τους φίλους , την στιγμή που μας πουλάνε

Σα και τη νύχτα που βουλιάζει σε μια Λίμνη 

Τα βήματα μας ,βήματα μονότονα

Κι αυτά τα δεντρα ολο τα τρώνε οι Τερμίτες

που πάει η πνοή μας οταν βγαινει απο τις μύτες; 

Κι ειναι η ζωή μας σαρκοβόρα σαν την μνημη.

------------------------------------------------------------------------
και η απαντηση του 

tamistas says:

06/26/2011 στις 10:27 μμ

μονότονα τα βήματά μας
δεν οδηγούν ποτέ κάπου αλλού
η μνήμη σάρκες πεποιθήσεων βροχθίζει
οι αράχνες θέλουν αίμα απ’ τη μικρή ραλλού
οι ουρανίτες δεν αντέχουν το στερέωμα
γλιστρούν και πέφτουν και βουλιάζουν μες στη λίμνη
οι φίλοι αγόρασαν για πούλημα στιγμές
κι η μνήμη πάλι αντιστέκεται στη μνήμη
μονότονα κι αργά τα βήματά μας
σαν τις σταγόνες βρύσης χαλασμένης
από τη μύτη η πνοή σαν φτερουγίσει
της σαρκοβόρας της ζωής της μπαφιασμένης
με τους τερμίτες θα τα πιουν στη μοβ τη δύση
για της ζωής το δέντρο, αυτής της ξεσκισμένης
για τα στερνά σταχτιά τρεκλίσματά μας

Υπόθεση υπεξαίρεσης: Στη φυλακή παραμένει ο τέως γ.γ. του δήμου Θεσσαλονίκης

TVXS Stories RSS Feed

Υπόθεση υπεξαίρεσης: Στη φυλακή παραμένει ο τέως γ.γ. του δήμου Θεσσαλονίκης

Με τι γελούσαν πριν 50 χρόνια οι Ελληνες; Οι μισοί ξεκαρδίζονταν με τους άλλους μισούς. Ο εμφύλιος θριάμβευε στις γελοιογραφίες, τα ευθυμογραφήματα και τα ανέκδοτα.(κλικ)

Raining Stones KEN LOACH

http://www.imdb.com/title/tt0107920/

Μαλιστα ... Αγανακτισμένη και η ..Καιλή .. Τοση πιά αγανακτηση μου προκαλει ..αγανακτηση

http://www.tvxs.gr/news/%CE%BA%CE%B1%CF%8A%CE%BB%CE%AE-%C2%AB%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CE%B9-%CE%B8%CF%85%CE%BC%CF%89%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7%C2%BB

ντροπη και αγανακτηση: Πηγές της ηθικής ευθύνης(απο την ''Ε''

Πηγές της ηθικής ευθύνης

Της ΝΑΝΤΙΑ ΟΥΡΜΠΙΝΑΤΙ Καθηγήτριας Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης

Η αγανάκτηση είναι μια ψυχική παρόρμηση που τρέφεται από το αίσθημα της ντροπής, ένα συναίσθημα θεμελιώδες στη φαινομενολογία της κοινωνικής ηθικής.

 Η μεγαλειώδης συγκέντρωση των Μαδριλένων στην Πουέρτα ντελ Σολ εγκαινίασε το κίνημα των «αγανακτι- σμένων». Οπως και άλλα συναισθήματα, η ντροπή «παράγει συμπεριφορά», στο βαθμό που προκαλεί συναισθήματα όπως η αγανάκτηση και η ενοχή, τα οποία επενεργούν απευθείας πάνω στη βούληση. Για να τα κατευνάσουμε, οδηγούμαστε στο να δικαιολογήσουμε τις ενέργειές μας και τελικά στο να αντιδράσουμε. Αν και το αίσθημα της ντροπής είναι καθαυτό μη ορθολογικό, η σειρά των συναισθημάτων και των ενεργειών που τροφοδοτεί είναι στρατηγικού τύπου: οι μορφές με τις οποίες δρα το άτομο που ντρέπεται είναι ορθολογικά σχέδια που αποβλέπουν να διορθώσουν το ατόπημα που γέννησε την ντροπή.

Για παράδειγμα, ο πάπας σχολίασε τις πολυάριθμες περιπτώσεις παιδοφιλίας στον καθολικό κλήρο με αυτά τα λόγια: «Αισθανόμαστε βαθιά ντροπή και θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατό ώστε αυτό να μην ξανασυμβεί ποτέ στο μέλλον». Εξαιτίας αυτής της ικανότητάς του να παράγει συμπεριφορά, το συναίσθημα της ντροπής τοποθετήθηκε από τον Τζανμπατίστα Βίκο στις απαρχές της κοινωνίας. Αν «ο χαρακτήρας όλων των πραγμάτων βρίσκεται στην αρχή τους», τότε ο χαρακτήρας της ανθρώπινης ιστορίας βρίσκεται στην πρωταρχική ντροπή, εκείνη του Αδάμ και της Εύας μπροστά στη γύμνια που θα ανακαλύψουν ότι έχουν, αμέσως μόλις θα παραβιάσουν τη συμφωνία υπακοής με τον δημιουργό τους. Στη Γένεση όπως και στην Πεντάτευχο, η ντροπή και η ενοχή εμφανίζονται ως οι πηγές της ηθικής υπευθυνότητας. Τα κοκκινισμένα μάγουλα αυτού που νιώθει ντροπή είναι η ένδειξη της κοινωνικότητας αυτού του συναισθήματος, της ανάγκης αναγνώρισης από τους άλλους και ταυτόχρονα του ελέγχου που αυτή η αναγνώριση ασκεί πάνω στις ενέργειές μας. Οποιος νιώθει ντροπή δεν μπορεί να κοιτάξει τον άλλον στα μάτια και κατεβάζει το βλέμμα του. Αυτή η επίδειξη ντροπής είναι συνδεδεμένη και συμπληρωματική στην αντίδραση της αγανάκτησης που προκαλεί μια επαίσχυντη συμπεριφορά. Γι' αυτό η ντροπή έχει μια διπλή φαινομενολογία. Το ένοχο πρόσωπο μπορεί να νιώσει την επιθυμία να κρυφτεί. Οποιος παρακολουθεί μπορεί να αντιδράσει με αγανάκτηση. Ενα πρόσωπο που δεν ντρέπεται δεν αισθάνεται ότι πρέπει να αντιδράσει ή να αλλάξει συμπεριφορά. Πόσες φορές ακούμε να επαναλαμβάνεται η φράση «ντρέπομαι που είμαι Ιταλός»! Πάρα πολλές φορές, ιδίως τα τελευταία χρόνια. Το να το λέμε και να το επαναλαμβάνουμε ακούραστα σηματοδοτεί την ελπίδα ότι από την ικανότητα να νιώθουμε ντροπή θα γεννηθεί η αγανάκτηση και επομένως η απόφαση να αντιδράσουμε, να αλλάξουμε.

Πάνω σε αυτήν την αλυσίδα φαινομένων, ο ίδιος ο Μαρξ - που είναι γνωστό ότι ήταν αντίθετος στη χρήση συναισθημάτων για την εξήγηση των κοινωνικών φαινομένων - έγραψε εξαιρετικά λόγια σχετικά με την ανελεύθερη πολιτική της πρωσικής κυβέρνησης, σημειώνοντας ότι, χωρίς να πέσουν σε έναν κενό πατριωτισμό, θα ήταν ευκταίο οι Γερμανοί να ένιωθαν ντροπή. Και προσέθετε: «Δεν είναι η ντροπή αυτή που κάνει τις επαναστάσεις». Ωστόσο, «η ντροπή είναι ήδη μια επανάσταση κατά κάποιον τρόπο... Αν ένα ολόκληρο έθνος νιώθει αληθινά το αίσθημα της ντροπής είναι σαν ένα λιοντάρι που ετοιμάζεται να χυμήξει».

 

Προς έναν «εγκάρδιο» ορθολογισμό: από την κλειστή μονοτροπία στο «ηδέως ζην»-Σκέψεις και αναγνώσεις με αφορμή την «Αλχημεία της ευτυχίας» του Νικόλα Σεβαστάκη/ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ: Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ "ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ"

ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ: Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ "ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ"

Προς έναν «εγκάρδιο» ορθολογισμό: από την κλειστή μονοτροπία στο «ηδέως ζην»-Σκέψεις και αναγνώσεις με αφορμή την «Αλχημεία της ευτυχίας» του Νικόλα Σεβαστάκη

Νικόλας Σεβαστάκης, Η αλχημεία της ευτυχίας- Δοκίμιο για τη σοφία της εποχής, εκδόσεις  Πόλις, 4η έκδοση, Αθήνα 2001,ISBN: 960-8132-06-1

Του Γ. Μ. Βαρδαβά

Το βιβλίο του Ν. Σεβαστάκη Η αλχημεία της ευτυχίας (εκδ. Πόλις, Αθήνα 2001) περιλαμβάνει 19 δοκίμια και ένα υστερόγραφο. Απέναντι στις απλουστευμένες «συνταγές ευτυχίας» της νεοεποχίτικης «ειδωλολατρίας», του νεοπαγανισμού και του άκρατου οικονομισμού ο συγγραφέας προτείνει έναν «εγκάρδιο ορθολογισμό», που δεν είναι δογματικός, ούτε φανατικός αλλά γνωρίζει τα όρια του και του «αρέσει» η διαλεκτική σύνθεση. Και το κυριότερο: «αναγνωρίζει τη σημασία του μυστηρίου και της μεταφυσικής μέσα στα όρια της δημοκρατίας».

Πόνημα εργώδες, γλώσσα που γοητεύει με την ποιητικότητα της, πολιτική ανάλυση ουσιαστική, υπαρξιακή διάσταση απτή σε κάθε σελίδα.

Ένα βιβλίο ακατάλληλο για όσους έχουν βυθιστεί στην «ησυχία» τους και δεν ψάχνουν να βρουν τις ατραπούς που τρέφουν την κριτική σκέψη, για τους νεοπαγανιστές που δεν βλέπουν τίποτα πέρα από τον «κόσμο», για τους θιασώτες της υπαρξιακής «ευκολίας» και «βολής».

Αντίθετα το βιβλίο είναι κατάλληλο για όσους -με κόντρα τον καιρό- εξακολουθούν να είναι πνευματικά ανήσυχοι, για όσους δεν περιορίζουν την έννοια της πολιτικής μόνο στην κομματοκρατία αλλά γνωρίζουν τις πολυποίκιλες προκείμενες της, για όσους δεν εμμένουν πεισματικά στην «αλήθεια» τους, για όσους συνεχώς αναζητούν το νόημα της υπάρξεως.

Τα υπαρξιακά –και όχι μόνο- ερωτήματα είναι εύκολο να διατυπωθούν, αλλά δύσκολο να απαντηθούν (κάποια μένουν αναπάντητα εις το διηνεκές). Μπροστά στο φαινομενικό αδιέξοδο ο συγγραφέας προτείνει τη δύσκολο οδό: μελέτη, μόχθο, έρευνα, διάκριση, συνεχή πνευματική εγρήγορση, αξιολογική σύνθεση.

Δίνοντας χώρο και στη μεταφυσική μέσα στα όρια της πολιτικής δείχνει ανοικτά ότι αποστασιοποιείται από τη συνήθη «Βουλγάτα» των επιδερμικών μονισμών και της κυρίαρχης μονοτροπίας.

Η περιγραφή του σύγχρονου πολιτικού-υπαρξιακού διακυβεύματος  είναι χαρακτηριστική: «Η απειλή σήμερα στρέφεται αδιακρίτως και εξίσου εναντίον του κριτικού, τραγικού και δημοκρατικού ατόμου που κατανοήθηκε ως πρόσωπο, ως σχέση με τον άλλον άνθρωπο» (μν. έργον, σελ. 36).

Με γλώσσα που ξαφνιάζει ο συγγραφέας περιγράφει το «μενού της παγκοσμιοποίησης»: «Αυτό το αγωνιώδες και αγωνιστικό πνεύμα που αποστραγγίζεται στη θρησκεία της εποχής, σε τούτο το μείγμα δεισιδαιμονίας και υπερκαπιταλιστικής ειδωλολατρίας, είναι αυτό που συνοδεύει το μενού της παγκοσμιοποίησης» (ό.π., σελ. 44).

Ως αντίβαρο στο πολιτικό διακύβευμα της «νέας εποχής» ο συγγραφέας προτείνει μια «δημιουργική πολυπραγμοσύνη». Ας δούμε την πρόταση του: «Στην ενδοσκοπική, αυτοαναφορική και υποχονδριακή «εσωτερικότητα» της νέας εποχής αντιπροτείνουμε μια δημιουργική πολυπραγμοσύνη: μετοχή στη διπλή αλήθεια του κοινωνικού ατόμου, στην αμφίτροπη αρμονία-δυσαρμονία ποιητικού και πολιτικού ανθρώπου. Τούτο δεν έχει σχέση με την επαναφορά της φιγούρας του «στρατευμένου» πολίτη(…)[αλλά] «μπορεί να συνοψιστεί στο εξής: για να δώσει κανείς νόημα και πλούτο στην εσωτερικότητα του χρειάζεται, συχνά, να βγει απ’ αυτή, να περιπλανηθεί, να ταξιδέψει στη βία της ιστορίας, να μεσολαβήσει τα ακριβά του αιτήματα με τις μορφές της συλλογικής ζωής. Η πολιτική είναι μια τέτοια περιπλάνηση και παραπλάνηση του εσωτερικού των ανθρώπων μέσα στην ανάγκη. Περιπλάνηση που συνιστά όμως συγκεκριμένη ελευθερία, ελευθερία και απώλεια μαζί, άρνηση της πλήρους κατοχής, του αποκλειστικού και μοναχικού κέρδους. Εκεί που υπερβαίνουμε την ιδέα ότι θα είμαστε πάντα κερδισμένοι, πως θα κατέχουμε εσαεί το όλο νόημα της ζωής μας, εκεί προετοιμαζόμαστε για την αυθεντική πολυπραγμοσύνη» (ό. π., σελ. 183-184).

Συνελόντι ειπείν η «Αλχημεία της ευτυχίας» είναι ένα αξιοεντρύφητο  ανάγνωσμα, ένα βιβλίο αναφοράς που αξίζει να διαβαστεί και να ξαναδιαβαστεί. Από τη δική μας «διπλή ανάγνωση» παραθέτουμε ένα μικρό χρονολόγιο:

Ημερολόγιο ανάγνωσης

1

 «Η δοσολογία της Σωτηρίας και άλλα ευτράπελα» (σελ.18-25)

Η ανάλυση του συγγραφέα στο εν λόγω δοκίμιο είναι καταλυτική. Ο συγγραφέας προσεγγίζει κριτικά τη στοχοθεσία της Νew Αge «νέο-ειδωλολατρίας», υπογραμμίζοντας ότι το διακύβευμα είναι η υποθήκευση της -κατά Καστοριάδη-«ανοικτής ερώτησης», που είναι η ερώτηση για το νόημα της ελευθερίας.

Ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός επαναφέρει τη «δεσποτική μοίρα», υπονομεύει το πρόσωπο και αναδεικνύει το νεοφιλελεύθερο άτομο. Καλλιεργεί έναν «πειθαρχημένο» και υπάκουο ανθρωπολογικό τύπο και συνθέτει νηπιώδη μεταφυσική και οικονομισμό. Κατά συνέπεια δεν είναι  καθόλου τυχαίο ότι ο τύπος διανοούμενου που προβάλλει είναι ο «γκουρού».

Αλλά καλύτερα ας μιλήσει ο συγγραφέας (σε αγκύλες οι αντίστοιχες σελίδες του βιβλίου):

 (…)[σελ.22]Η υπόθεση που κάνουμε είναι ότι οι αλχημείες της ευτυχίας και οι ανορθολογικές ειδωλολατρίες υποθηκεύουν τη δυνατότητα της «ανοικτής ερώτησης» (Καστοριάδης) που είναι η ερώτηση για το νόημα της ελευθερίας. Αυτή η προδοσία είναι διπλή, εκ των ένδον και εκ των έξω.

Εσωτερικά προέρχεται από το είδωλο του νεοφιλελεύθερου ατόμου και των κοινωνικών-πολιτισμικών μηχανισμών που του αντιστοιχούν.

Εξωτερικά, εμφανίζεται ως άρνηση των βασικών αξιών του πολιτικού ανθρώπου και του χριστιανικού προσώπου, αξίες που γεννήθηκαν γύρω από τη λεκάνη της Μεσογείου και ταυτίστηκαν με τη μοίρα της ευρωπαϊκής ανθρωπότητας(…)

 (…) [σελ.24] Ζούμε στο μυστικισμό της παγκόσμιας τεχνοαγοράς αλλά κατοικούμε και μια δημοκρατική ιστορία που δεν έχει τελειώσει. Η ελευθερία έχει κάνει τεράστια άλματα, όλο και περισσότεροι άνθρωποι ζουν περισσότερο και καλύτερα, παρά τις ανισότητες, τις φτώχιες, τις μελανές κηλίδες στο σώμα του πλανήτη.

Θέλω να επιμείνω στην ιδέα πως ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός της παγκοσμιοποίησης προδίδει τη δημοκρατική υπόσχεση σε ό, τι θεμελιωδέστερο έχει: αποκαθιστά την «ιδέα» μιας δεσποτικής μοίρας, ενός δικτύου από ανεξέλεγκτα συμβάντα, ιδέα που είναι ουσιαστικά ξένη στην ελληνοδυτική αλλά και στη χριστιανική πνευματικότητα. Γι’ αυτό και ο τύπος διανοουμένου που αντιστοιχεί στο σύστημα αυτό είναι ο γκουρού(…)

(…)Πειθαρχία είναι το σύνθημα του. Έλεγχος της ανα-[σελ.25]πνοής, τεχνικές χαλάρωσης, διευρυμένη συνείδηση. Πειθαρχία και εβδομήντα ώρες εργασίας την εβδομάδα για υπερδικτυωμένα στελέχη. Ιδού το νέο ανθρωπολογικό μοντέλο ενάντια στη «φυγοπονία»!(…)

(…)Αυτό είναι το καινούργιο μήνυμα των καιρών. Η σύνθεση της απλουστευτικής μεταφυσικής και του οικονομισμού, η απόσπαση της οικονομίας από την πολιτική και ο έρωτας της με τη… θεραπευτική θρησκεία. Μόνο που αυτή η θρησκεία μοιάζει όλο και περισσότερο με την πορνογραφία: δεν αφήνει καμία έκπληξη, κανένα χώρο πραγματικής ελευθερίας στον κοινωνό της. Τον αφήνει απλώς «ελεύθερο» να παίξει την προγραμματισμένη του φάση και να επιδοθεί στη μηχανική τελειότητα των διαλογισμών ή των ασκήσεων του. Τον προορίζει για μια σωτηρία που προκύπτει από τη βέλτιστη συνδυαστική τεχνικών και ασκήσεων. Μέχρι τον αεροβικό θάνατο ή την ανορεξική φθίση.

Αποσπάσματα από το 1^ο δοκίμιο:

«Η δοσολογία της Σωτηρίας και άλλα ευτράπελα», σελ. 22,24-25

***

2

«Η Ασιατική Μαγγανεία» (σελ.26-37)

Καίριες επισημάνσεις για τα κύματα του «νεοασιατισμού» στη δυτική κουλτούρα και της γενικευμένης ακρισίας που στην ουσία «ευαγγελίζεται» ο σύγχρονος καπιταλιστικός λόγος, περιλαμβάνονται στο προκείμενο δοκίμιο. Παραθέτουμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα (σε αγκύλες οι αντίστοιχες σελίδες του βιβλίου):

 [σελ.28] Οι ανατολικοί μυστικισμοί έρχονται λοιπόν να γεμίσουν τα κενά της ιδιωτικής ηθικής του σύγχρονου ανθρώπου. Και εδώ είναι το πρώτο μεγάλο παράδοξο: φιλοσοφίες ζωής που συνδέονται με κοινωνίες οι οποίες αγνοούν το άτομο, με τη δυτική έννοια του υπεύθυνου υποκειμένου και φορέα δικαιωμάτων, του ατόμου ως αυταξίας και μοναδικότητας, ανακαλύπτονται για να καλύψουν τις πνευματικές ανάγκες αυτού του ατόμου! Παράδοξο που ωστόσο δεν είναι τόσο ανεξήγητο αν σκεφτεί κανείς δυο πράγματα:

Πρώτον, ότι ο μεταμοντέρνος καπιταλισμός την ίδια στιγμή που δοξολογεί τον ατομικισμό εγκαταλείπει το [σελ.29] άτομο ως ιδιαιτερότητα και μοναδικότητα. Στη θέση του αναγνωρίζει μόνο τον οικονομικό δρώντα, το μέλος της παγκόσμιας αγοράς.

Δεύτερον, ότι η παρακμή των θεσμών και συμβόλων κύρους ευνοεί τον άγονο υποκειμενισμό και τις μορφές έκφρασης που έχουν θολό ή αυθαίρετο θεσμικό χαρακτήρα.

Υπάρχει λοιπόν μια συνάφεια μεταξύ του σύγχρονου καπιταλιστικού λόγου και της διαρκούς εμφύτευσης του ανατολικού μυστικισμού στη δυτική κουλτούρα. Η αμοιβαία έλξη των δυο φαινομένων έχει να κάνει με μια ιδέα της ευδαιμονίας αποσπασμένης από το πρόβλημα της ελευθερίας και της πολιτικής ζωής. (…)

 [σελ.32](…) Μια άβυσσος χωρίζει λοιπόν τον άνθρωπο της μη-κρίσης από τον δημοκρατικό άνθρωπο. Και αυτή η άβυσσος δεν αφορά μόνο τη δημόσια αρετή, την πολιτική ευψυχία αλλά και την υπαρξιακή ανάπτυξη, την άνθηση του προσωπικού ευαισθησιακού χώρου. Υποστηρίζω δηλαδή ότι μια ηθική της μη- κρίσης και της αποδοχής του παντός είναι ξένη και εχθρική προς την ίδια τη δυνατότητα της προσωπικής ευδαιμονίας εντός της κοινωνίας. (…)

Αποσπάσματα από το 2^ο  δοκίμιο:

«Η Ασιατική Μαγγανεία», σελ.28-29, 32.

***

3

«Ο μουσικός άνθρωπος» (σελ.77-85)

Ο λόγος στο συγγραφέα(σε αγκύλες οι αντίστοιχες σελίδες του βιβλίου):

[σελ.79](…) Οι άγιοι, παρά το σκυθρωπό των αγιογραφιών, εικαστικών ή γραπτών, είχαν πάντοτε μια συγκινητική απλότητα: έκαναν το καλό και το δίκαιο «δίχως το ψέμα του μεγάλου στυλ», δίχως τη μανιέρα του μεγάλου μάγου ή της απρόσιτης ιδιοφυίας(…)

[σελ.80] (…)Η ιστορία του ενσαρκωμένου πνεύματος –πρακτικού και μεταφυσικού- έχει λοιπόν μια δική της μουσικότητα, φτιαγμένη από συγχορδίες, διέσεις, αντιστίξεις και ημιτόνια.(…).Έχουμε έτσι πολλές μουσικές οντότητες σε αυτή την ιστορία: τη μουσική του πιστού και τη μουσική του σκεπτικιστή, την τονική κλίμακα της αρετής και αυτής των παθών, τη μουσική της ελευθερίας και εκείνη της υποδούλωσης ή της δουλοπρέπειας.

Όλα αυτά μπορούν να θεωρηθούν μια μεταφορά, ένα λίγο πολύ ποιητικό δάνειο για να μιλήσουμε περί «ιστορίας». Όμως το υποκείμενο στο οποίο αναφερόμαστε αρχίζει με μια πράξη ακρόασης. Το Εν Αρχή Ην ο Λόγος εμπεριέχει ήδη τη δυνατότητα της ακρόασης μιας σημαίνουσας αγγελίας: τη δυνατότητα της ποίησης και της μουσικής ως πρωτεύουσα διάσταση της σχέσης του ανθρώπου με το Λόγο. Αυτή η σχέση με το Λόγο του Θεού υποδεικνύει πως, εξαρχής, ο δικός μας κόσμος εγγράφεται σε μια «προσαγόρευση», μια σχέση ιδίας ακρόασης και υπ-ακοής. Η μουσική σε τούτη την απαρκτήρια προσαγόρευση, συδαυλίζει και επιτελεί συγχρόνως μια σχέση με το υπερβατικό, με το ά-μετρο. Το άμετρο του κάλλους, της αγάπης ή της δικαιοσύνης ανάλογα με τον κόσμο μέσα στον οποίο αρτιώνεται η μουσική της πράξης.(…)

[σελ.83](…)Η μετανεωτερικότητα μοιάζει ωστόσο να υποκαθιστά τον πληθυντικό με τον κατακερματισμένο εαυτό ο οποίος δεν επιτυγχάνει τη συνοχή του ψυχικού του κόσμου αλλά τη συρραφή των κομματιών του σε πρόχειρες ή ετοιμόρροπες συνθέσεις. Ή ακόμα, φτάνει σε μια συνοχή μονιστικού χαρακτήρα με σοβαρές απώλειες στις άλλες πλευρές της ύπαρξης του(…).

Αποσπάσματα από το 7^ο  δοκίμιο:

 «Ο μουσικός άνθρωπος»,σελ.79,80,83

***

4

«Η μεταφυσική της παρηγοριάς» (σελ.118-130)

Στο παρόν δοκίμιο ο αναγνώστης θα βρει απαντήσεις, μεταξύ άλλων, στα παρακάτω ερωτήματα:

Γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος καταφεύγει σε μια σχεδόν νηπιώδη μεταφυσική; Για ποιους λόγους ο νεοπαγανισμός και η νεοειδωλολατρία είναι σε έξαρση στην εποχή μας; Γιατί ανθούν η παρα-ιστορία, η παρα-φιλολογία και οι θεωρίες συνωμοσίας; Γιατί η προσωποκεντρική μεταφυσική δεν δίνει «έτοιμες λύσεις»; Τι νοηματοδοτεί  η μεταφυσική του προσώπου; Γιατί ο νέο-γνωστικισμός επανεμφανίζεται στο ιστορικό προσκήνιο;

Παραθέτουμε εν συνεχεία ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το δοκίμιο (σε αγκύλες οι αντίστοιχες σελίδες του βιβλίου):

[σελ. 119] (…) Η πνευματική ανησυχία είναι πάντως το λιγότερο που θα περίμενε κανείς σε έναν κόσμο που θέλει παρηγοριά και λήθη. Η αχίλλειος πτέρνα των στρατευμένων λόγων είναι συνήθως η περιφρόνηση της για την κόπωση των ανθρώπων, για την ανάγκη της να αποσύρονται, έστω για λίγο, έξω από την σκληρότητα των λέξεων, των πράξεων, των αποφάσεων, των λογισμών. Σκέφτομαι πως ένα μέρος της γοητείας που ασκούν οι ανορθολογικές «σοφίες» της σύγχρονους οφείλεται σε τούτο: επιτρέπουν στο άτομο να νιώσει λίγο απαλλαγμένο από την ιστορία και της θορύβους της, του παραχωρούν ένα άνετο κάθισμα στην παρα-ιστορία ή στη μετα-ιστορία. Εξ ου και η τεράστια επιτυχία των συνωμοσιολογικών θεωριών, της [σελ.120] αστρολογικής εξήγησης ή της παραεπιστημονικής φιλολογίας που «ανατρέπει»  με εξωφρενικούς συλλογισμούς τα κατεστημένα παραδείγματα της επιστήμης(…).  

[σελ.121] (…) Ακόμα και οι μεταφυσικές που δεν απορρίπτουν την ιστορία αλλά διατηρούν μια πιο περίπλοκη σχέση μαζί της, αντιμετωπίζουν την αδιαφορία των συγχρόνων οι οποίοι προτιμούν της, περισσότερο εξωφρενικές και «πιπεράτες» αφηγήσεις(…)

[σελ. 123] (…) Ο Λόγος όμως γίνεται εγκάρδιος και λυτρωτικός όταν (…) αναγνωρίζει το ανείπωτο, τα ίδια του τα όρια και τις ευθύνες των ελευθεριών που επιτρέπει στην πράξη, στη σκέψη, στο σώμα των ανθρώπων. Η ανοησία του υλισμού βρίσκεται συνεπώς όχι στο γεγονός πως αρνείται την αξιοπρέπεια του πνεύματος αλλά στο ότι γι’ αυτόν ιστορία και φύση περικλείουν τα πάντα, όλο το νόημα στο εσωτερικό τους. Μα αν ο δογματικός υλισμός παλαιού τύπου έχει εξαφανιστεί από το προσκήνιο, ο σύγχρονος παγανισμός έχει καταλάβει την ηγεμονία προσπαθώντας να δολοφονήσει τα γονιμότερα στοιχεία του αστικού πνεύματος (…).

[σελ.126] (…) Το πρόβλημα που επισημάναμε σχετικά με τον (νεο)παγανισμό δεν είναι θεολογικό αλλά πολιτισμικό: ότι καταλήγει σχεδόν πάντοτε στον αντιανθρωπισμό και στην απάρνηση του πολιτικού λόγου. Τούτο συμβαίνει ακριβώς επειδή ο νεοπαγανισμός δεν μπορεί να αναγνωρίσει άλλο από το είναι του ανθρώπου και του κόσμου και έτσι διαφθείρει το άνοιγμα του ανθρώπου στο άπειρο. (…)

[σελ. 127] Αντίθετα, η μεταφυσική εμπειρία που υπερασπιζόμαστε δεν είναι αστροναυτική αλλά προσωποπλευστική. Γίνεται χαρά του κόσμου μέσα στο όριο του, αυτό που πέραν του κόσμου και των γεγονότων χαρίζει τη δίψα της αγάπης, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας.

Από αυτή την άποψη, επανεκτιμούμε τη χριστιανική εξαγγελία ως ορίζοντα όπου τα έσχατα ερωτήματα (ο θάνατος και η νίκη επί του θανάτου, το νόημα της ύπαρξης, η αγάπη, η σχέση με τον Πλησίον) δεν ευτελίζονται σε ψυχολογικές και μυστικιστικές κατηγορίες αλλά συγκροτούν την ίδια την αξιοπρέπεια του ανθρώπινου προσώπου. Μια αξιοπρέπεια μεταφυσική που νοηματοδοτείται μεν από το πέραν του κόσμου αλλά όχι από ένα μαγικό «υπερφυσικό» Πράγμα.(…)

[σελ. 128](…) Μόνο οι «σοφίες» που διαβλέπουν σε κάθε ενσάρκωση μια πτώση, μια καταστροφή και αλλοίωση του Λόγου, μόνον αυτές αντιστρατεύονται δομικά τον ανθρωπισμό. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε εδώ για μια Γνωστική τάση (με την έννοια της αναφοράς της αντιλήψεις του Γνωστικισμού) η οποία επανεμφανίζεται σταθερά στην ιστορία(…).

Το μόνο που αξίζει να σημειώσουμε εδώ είναι πως το άνοιγμα στην υπέρβαση όπως νοείται στη χριστιανική παράδοση και ο «υπερβατισμός» όπως πωλείται της Γνωστικές σοφίες, παλαιές και μοντέρνες, διαφέρουν ριζικά και τούτη η διαφορά είναι σημαντική. Στην πρώτη περίπτωση η υπέρβαση και η επιθυμία της δεν αναιρούν την προσωπική ευθύνη και δεν επιτάσσουν την άρνηση της ιστορίας χάριν μιας φαντασιακής καθαρότητας και τελειότητας. Ενώ ο «υπερβατισμός» προσφέρει πάντα μιαν υπόσχεση απαλλαγής του εαυτού από το βάρος της μετοχής του στην κοινωνία. Γι’ αυτό και στις σύγχρονες ευτελείς εκδοχές του, στα πλαίσια των συνταγών Ευτυχίας και εσωτερικής Αλήθειας, φαντάζει γοητευτικός και παραμυθητικός. Συναρμόζεται δηλαδή εύκολα με τον ατομικισμό του συρμού στο βαθμό που τόσο ο «υπερβατισμός» [σελ. 129] όσο και ο «νατουραλισμός», τόσο ο φωτισμένος όσο και ο οικονομικός εαυτός διεκδικούν τη φυγή από την ευθύνη, τη δραπέτευση από το κάλεσμα του άλλου.(…)

Αποσπάσματα από το 12^ο  δοκίμιο:

«Η μεταφυσική της παρηγοριάς», σελ.119-121,123,126-129.

***

5

«Εγκώμιο των μορφών» (σελ.153-166)

Στο δοκίμιο αυτό εξετάζονται ο σύγχρονος ανορθολογισμός, η συναλληλία «διαλογισμού» και σύγχρονου μάρκετινγκ και η συμμαχία τους στην περιφρόνηση της μορφής, των θεσμών και των αξιών (σε αγκύλες οι αντίστοιχες σελίδες του βιβλίου):

[σελ.155](…) Ο σύγχρονος ανορθολογισμός, όποια κι αν είναι η έκφραση του, απομονώνει το αίτημα της ευτυχίας, το φετιχοποιεί και το αντιδιαστέλλει στην κριτική σκέψη. Στη θέση της κριτικής σκέψης ενθρονίζει το «διαλογισμό» ή τη θεοποίηση του ενστικτώδους βιώματος. Στην περίπτωση των διαλογιστικών εμπειριών ο «εσωτερικός εαυτός» αναδιπλώνεται στα ωκεάνια βάθη του, αποσύρεται από τους θορύβους της κοινωνίας ή τις οχλήσεις της πολιτικής πραγματικότητας αναζητώντας μια γαλήνη εργαστηρίου: γαλήνη τεχνητή, αδιάφορη δεκτικότητα στο Παν, απορρόφηση του εαυτού στην ανιστορική του ψυχή. Όσο για τη λατρεία του βιώματος και του ενστίκτου, η αλλεργία για την κριτική σκέψη διαπιστώνεται ακόμα πιο έκδηλη. Αρκεί να διαβάσει κανείς τα «σκέψεις» των εγχειριδίων του  μάρκετινγκ και όλους τους συνταγογραφικούς οδηγούς του καλού πωλητή.(…)

(…) τόσο οι διαλογιστικοί όσο και οι ενστικτο-καπιταλιστικοί λόγοι δονούνται από όμοια περιφρόνηση για τις μορφές. Συλλαμβάνουν τη ζωή ως μια ενεργειακή ροή που καταστρέφει κάθε «νόμο» και κάθε αξία, κάθε στατική και [σελ.156] αφηρημένη μορφή. Αυτό που προτάσσουν είναι η παρακολούθηση της κίνησης των αναγκών της αγοράς ή των αναγκών του εαυτού, η φυσική προσχώρηση της σκέψης στη «ροή» του έσω ή έξω κόσμου. Στη συνήθη περιφρόνηση του χρηματιστή για τις ρυθμιστικές νομοθεσίες και στη χλεύη του γκουρού για τα ηθικά και πολιτικά κριτήρια του «ακάθαρτου και αφώτιστου κόσμου» πρυτανεύει τελικά η ίδια αντιθεσμική και ζωική (βιταλιστική) απάρνηση της σκέψης και των τόπων της (…).

(…) Ο σύγχρονος ανορθολογισμός αφορά περισσότερο την προώθηση μορφών ζωής ασύμβατων με την πολιτική συνείδηση, την ηθική δέσμευση και την κριτική δραστηριότητα των ανθρώπων. Είναι ένα ρευστό πλαίσιο λόγων και πρακτικών που αποσυνδέουν το αίτημα της ευτυχίας από την έγνοια για τη δημόσια σφαίρα με την υπερεπένδυση των μικρόκοσμων εις βάρος της συνολικής δημοκρατικής πολιτείας (…).

Αποσπάσματα από το 16^ο  δοκίμιο:

«Εγκώμιο των μορφών», σελ. 155-156.

23-30 Ιουνίου 2011 

Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη δελτίο τύπου “ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΧΗΜΙΚΑ ΠΑΝΤΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ”

Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη

δελτίο τύπου

“ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΧΗΜΙΚΑ ΠΑΝΤΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ”

Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη πολλάκις έχει εκφράσει την απόλυτη αντίθεσή της στη χρήση βίας από όπου κι εάν προέρχεται σε νόμιμες διαδηλώσεις. Ιδιαίτερα αναφορικά με την παράνομη χρήση βίας από την πλευρά της Αστυνομίας, επισημαίνει το αυτονόητο, ότι δηλαδή η Αστυνομία δεν είναι συμμορία να χτυπά αδιακρίτως. Έχει επίσης επισημάνει ότι μία διαδήλωση διατηρεί το νόμιμο και ειρηνικό χαρακτήρα της ακόμα και όταν μία μειοψηφία εκτοξεύει πέτρες, ακόμα και μολότοφ, στα ΜΑΤ. Ως εκ τούτου, η διάλυσή της είναι παράνομη.
Μετά τα επεισόδια των δύο τελευταίων ημερών 28 και 29/06, κατά τις οποίες καταλύθηκε πλήρως το θεμελιώδες πολιτικό δικαίωμα της δημόσιας διαμαρτυρίας, η Ένωσή μας δεν μπορεί παρά να εκφράσει την αγανάκτησή της αλλά και την αμηχανία της.
Αγανάκτηση, γιατί είναι αδιανόητο σε μια δημοκρατική χώρα να καταλύονται πολιτικά δικαιώματα από αστυνομικές δυνάμεις, η δε Πολιτεία, όχι απλώς επί έτη να κωφεύει, αλλά και διαρκώς να διευρύνει το πεδίο εφαρμογής παράνομων και αντισυνταγματικών πρακτικών.
Αμηχανία, αφενός γιατί το Υπουργείο Υγείας δεν έπραξε ουδέν ενώ κινδύνευε η υγεία και η σωματική ακεραιότητα όχι μόνο των διαδηλωτών αλλά και γιατρών, φαρμακοποιών καθώς και οποιουδήποτε βρισκόταν στο ευρύτερο πεδίο δράσης των ΜΑΤ. Αφετέρου, γιατί το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη είτε δίνει εντολές προς αυτήν την κατεύθυνση είτε αδυνατεί να επιβληθεί στα υφιστάμενα σώματά του τα οποία δρουν ανέλεγκτα μεν, ένοπλα δε.
Και το κυριότερο, επισημαίνει τη διάχυτη πεποίθηση ότι η βία και τα χημικά δεν αποτελούν πλέον κυρίως μέσο διάλυσης μιας ομάδας που εκτρέπεται σε πράξεις βίας : στην πράξη, αποδέκτης τους είναι ο γενικός πληθυσμός, ο καθένας μας, είτε βρίσκεται εκεί είτε όχι, με σκοπό ώστε αύριο να ξημερώσει μια νέα μέρα σε ένα κενό Σύνταγμα. Κενό Σύνταγμα πράγματι…

Το Διοικητικό Συμβούλιο

E-Lawyer Καταγγελίες για πρωτοφανείς παρανομίες από αστυνομικούς

E-Lawyer

Καταγγελίες για πρωτοφανείς παρανομίες από αστυνομικούς

Η Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας, κλονίζει τον πλανήτη/Μαρκ Μαζάουερ /ΑΠΟ ΤΟ BHMA

Η Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας, κλονίζει τον πλανήτη

ΤΟ ΒΗΜΑ - The New York Times

Χθες, όλος ο κόσμος παρακολουθούσε την Ελλάδα καθώς το κοινοβούλιό της ψήφισε ένα διχαστικό πακέτο μέτρων λιτότητας το οποίο θα μπορούσε να έχει κρίσιμες επιπτώσεις στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Ισως προκαλεί έκπληξη που αυτή η μικρή άκρη της χερσονήσου των Βαλκανίων συγκεντρώνει τόση προσοχή. Σκεφτόμαστε συνήθως την Ελλάδα ως την πατρίδα του Πλάτωνα και του Περικλή, με την πραγματική της σημασία να βρίσκεται βαθιά στην αρχαιότητα. Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που για να κατανοήσεις το μέλλον της Ευρώπης χρειάζεται να στραφείς μακριά από τις μεγάλες δυνάμεις στο κέντρο της ηπείρου και να κοιτάξεις προσεκτικά όσα συμβαίνουν στην Αθήνα. Τα τελευταία 200 χρόνια η Ελλάδα ήταν στην πρώτη γραμμή της εξέλιξης της Ευρώπης.

Στη δεκαετία του 1820, στη διάρκεια του αγώνα για την ανεξαρτησία από την οθωμανική αυτοκρατορία, η Ελλάδα έγινε ένα πρώιμο σύμβολο δραπέτευσης από τη φυλακή της αυτοκρατορίας. Για τους φιλέλληνες, η παλιγγενεσία της αποτελούσε τον πιο ευγενή αγώνα. "Στο μεγάλο πρωινό του κόσμου", έγραψε ο Σέλεϊ στο ποιημά του "Ελλάς", "το μεγαλείο της Ελευθερίας τινάχθηκε και έλαμψε! " Η νίκη θα σήμαινε τον θρίαμβο της ελευθερίας όχι μόνο επί των Τούρκων αλλά και επί όλων των δυναστών που κρατούσαν υπόδουλους τόσο πολλούς ευρωπαίους. Γερμανοί, Ιταλοί, Πολωνοί και Αμερικανοί έτρεξαν να πολεμήσουν υπό την γαλανόλευκη σημαία της Ελλάδας για χάρη της δημοκρατίας. Και μέσα σε μια δεκαετία, η χώρα κέρδισε την ελευθερία της.

Στη διάρκεια του 20ου αιώνα ο ριζοσπαστικός νέος συνδυασμός της συνταγματικής δημοκρατίας και του εθνικισμού που ενσάρκωσε η Ελλάδα εξαπλώθηκε στην ήπειρο και κορυφώθηκε στην "ειρήνη που τερμάτισε κάθε ειρήνη" στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τρεις αυτοκρατορίες, η οθωμανική , εκείνη των Αψβούργων και η ρωσική, κατέρρευσαν και αντικαταστάθηκαν από έθνη-κράτη.

Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα άνοιξε και πάλι τον δρόμο για το μέλλον της Ευρώπης. Μόνο που τώρα ήταν η σκοτεινή πλευρά της δημοκρατίας που βγήκε στο προσκήνιο. Σε έναν κόσμο εθνικών κρατών, εθνοτικές μειονότητες όπως ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ελλάδας και οι ορθόδοξοι χριστιανοί της Μικράς Ασίας ήταν μια συνταγή για διεθνή αστάθεια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, έλληνες και τούρκοι ηγέτες αποφάσισαν να ανταλλάξουν τους μειονοτικούς πληθυσμούς τους, εκτοπίζοντας περί τα δύο εκατομμύρια χριστιανούς και μουσουλμάνους προς χάριν της εθνικής ομοιογένειας.

Η ελληνο - τουρκική ανταλλαγή των πληθυσμών ήταν η μεγαλύτερη οργανωμένη μετακίνηση προσφύγων στην ιστορία μέχρι τότε και μοντέλο που οι ναζιστές και άλλοι θα το επικαλούνταν αργότερα για να εκτοπίσουν ανθρώπους στην ανατολική Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ινδία.

Είναι ειρωνικό, λοιπόν, που η Ελλάδα ήταν επίσης στην πρωτοπορία της αντίστασης στους ναζιστές. Τον χειμώνα του 1940-41, ήταν η πρώτη χώρα που αντεπιτέθηκε αποτελεσματικά κατά των δυνάμεων του Αξονα, ταπεινώνοντας τον Μουσολίνι στον ελληνο - ιταλικό πόλεμο ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη επευφημούσε την Ελλάδα. Και πολλοί χειροκρότησαν πάλι λίγους μήνες αργότερα όταν ένας νεαρός αριστερός αντιστασιακός ονόματι Μανώλης Γλέζος σκαρφάλωσε στην Ακρόπολη ένα βράδυ με έναν φίλο και κατέβασαν τη σημαία με την σβάστικα που οι Γερμανοί είχαν πρόσφατα υψώσει. Σχεδόν 70 χρόνια αργότερα, η ελληνική αστυνομία θα έριχνε δακρυγόνα στον κ. Γλέζο ο οποίος διαδήλωνε κατά του προγράμματος λιτότητας.

Αλλά στο τέλος, η Ελλάδα υπέκυψε στη γερμανική κατοχή. Η κυριαρχία των ναζιστών έφερε μαζί της την πολιτική κατάρρευση, την μεγάλη πείνα, και μετά την απελευθέρωση, την βύθιση της χώρας σε έναν εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στις κομμουνιστικές και τις αντικομμουνιστικές δυνάμεις.

Μόλις λίγα χρόνια μετά την ήττα του Χίτλερ, η Ελλάδα βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο της ιστορίας, ως μέτωπο του Ψυχρού Πολέμου. Το 1947, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν χρησιμοποίησε τον κλιμακούμενο εμφύλιο στην Ελλάδα για να πείσει το Κογκρέσο να στηρίξει το Δόγμα Τρούμαν και την ειρηνική δέσμευση αμερικανικών πόρων για τον αγώνα κατά του Κομμουνισμού και την ανοικοδόμηση της Ευρώπης. Ανυψωμένη ξαφνικά σε έναν διατλαντικό αγώνα, η Ελλάδα συμβόλιζε τώρα μια πολύ διαφορετική Ευρώπη - μία Ευρώπη που είχε αυτοκαταστραφεί, και που ο μόνος δρόμος εξόδου από την ανέχεια των μέσων της δεκαετίας του 1940 ήταν ως μικρότερος εταίρος της Ουάσινγκτον. Καθώς τα δολάρια άρχισαν να ρέουν, αμερικανοί σύμβουλοι έλεγαν στους έλληνες πολιτικούς τι να κάνουν και αμερικανικές βόμβες ναπάλμ έκαιγαν τα ελληνικά βουνά καθώς οι κομμουνιστές αντάρτες τρέπονταν σε φυγή.

Η πολιτική και οικονομική ένωση της Ευρώπης υποτίθεται ότι θα έβαζε τέλος στις αδυναμίες και την εξάρτηση της διχοτομημένης ηπείρου. Και εδώ η Ελλάδα έγινε σύμβολο μιας νέας φάσης στην ευρωπαϊκή ιστορία. Η πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974 δεν έφερε στη χώρα μόνο την πλήρη ένταξη σε αυτό που θα γινόταν η Ευρωπαϊκή Ενωση. Προανήγγηλε επίσης (μαζί με τη μετάβαση της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στη δημοκρατία την ίδια εποχή) το παγκόσμιο κύμα εκδημοκρατισμού της δεκαετίας του 1980 και του '90, πρώτα στη Νότια Αμερική και τη Νοτιοανατολική Ασία και μετά στην Ανατολική Ευρώπη. Και έδωσε στην Ευρωπαϊκή Ενωση την όρεξη για διεύρυνση και τη φιλοδοξία να εξελιχθεί από ένα μικρό κλαμπ πλούσιων δυτικοευρωπαϊκών κρατών σε φωνή για ολόκληρη την προσφάτως εκδημοκρατισμένη ήπειρο, η οποία εξαπλώθηκε κατά πολύ στο νότο και την ανατολή.

Και τώρα, σήμερα, αφότου έσβησε η ευφορία της δεκαετίας του '90 και μια νέα ταπεινοφροσύνη χαρακτηρίζει τους Ευρωπαίους, ο κλήρος πέφτει και πάλι στην Ελλάδα ως χώρας η οποία θα προκαλέσει τους μανδαρίνους της Ευρωπαϊκής Ενωσης και θα θέσει το ερώτημα: "ποιό θα είναι το μέλλον της ηπείρου;".

Η Ευρωπαϊκή Ενωση υποτίθεται ότι θα ένωνε μια κατακερματισμένη Ευρώπη, ότι θα ενίσχυε τις δημοκρατικές της δυνατότητες και ότι θα μεταμόρφωνε την ήπειρο σε μια ανταγωνιστική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή. Είναι ίσως ταιριαστό που ένα από τα αρχαιότερα και πιο δημοκρατικά έθνη - κράτη της Ευρώπης βρίσκεται στην καινούργια εμπροσθοφυλακή, όσων θέτουν εν αμφιβόλω όλα αυτά τα επιτεύγματα. Γιατί είμαστε όλοι μικρές δυνάμεις τώρα, και για άλλη μια φορά η Ελλάδα πολεμάει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για το μέλλον.

............................................................

* Ο κ. Μαρκ Μαζάουερ είναι Βρετανός ιστορικός και συγγραφέας, καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ.

Nemesis by Philip Roth: review The late flowering of the American novelist Philip Roth’s work is one of the best surprises in modern literature. Tim Martin examines his 31st book, Nemesis, in which he strips back his rhetoric and flirts with his own demise(κλικ)

Rodia Mixer: Η πλατεία προστατεύτηκε αποτελεσματικά..

Rodia Mixer: Η πλατεία προστατεύτηκε αποτελεσματικά..

Δημήτρης Δημητριάδης, "Πυρ"

Δημήτρης Δημητριάδης, "Πυρ"


ΠΥΡ

Ι.

Όχι ασφαλώς

η τελευταία λέξη μας

δεν έχει ειπωθεί ακόμα.

ΙΙ.

Δεν είναι “σε λίγο”

τώρα είναι.

ΙΙΙ.

Όλοι

τώρα

εδώ

στο φωτεινό μονοπάτι της ανταρσίας.

ΙV.

Eδώ

εν θερμώ

βάλτε φωτιά στο σκίρτημα

στα όργανα

στους δείκτες

βάλτε φωτιά στους οιωνούς.

Γενικό “Χημείο” του κράτους

αντίφωνο

Γενικό “Χημείο” του κράτους

Ροΐδη Εμμονές τα Ματ υπερασπίζονται τη δημοκρατία Τους [3]

Ροΐδη Εμμονές

τα Ματ υπερασπίζονται τη δημοκρατία Τους [3]

Φράουλες και αίμα (The Strawberry Statement)(1970)

Φράουλες και αίμα (The Strawberry Statement)(1970)

με τον Ομαντεον μας ενωνει και ..μας χωριζει μια Πολυκυμαντη σχεση , Ομως δεν μπορω παρά να παραδεχτω οτι ειναι εξαιρετικά ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟς .. δειτε αυτο (δεν εχω ξαναδει κατι τετοιο .. Μπραβο

Τη «συνεχιζόμενη υπερβολική χρήση χημικών» καταγγέλλουν γιατροί

TVXS Stories RSS Feed

Τη «συνεχιζόμενη υπερβολική χρήση χημικών» καταγγέλλουν γιατροί

Εκδήλωση διαμαρτυρίας στις Βρυξέλλε

Εκδήλωση διαμαρτυρίας στις Βρυξέλλες

Συμβολική διαμαρτυρία μπροστά στο Ευρωκοινοβούλιο στις Βρυξέλλες πραγματοποίησε σήμερα, ημέρα ψήφισης από τη βουλή του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, ομάδα μελών των Οικολόγων-Πράσινων. Τα μέλη της ομάδας ύψωσαν πανό με το σύνθημα “ΟΧΙ ΛΙΤΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ” και “ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΓΙΑ ΠΟΥΛΗΜΑ”. Με τον τρόπο αυτό θέλησαν να ενωθούν με όλους τους Έλληνες και να διεκδικήσουν το αυτονόητο. Να μην περάσει το ξεπούλημα της Ελλάδας και να μην βυθισθεί η Ελληνική κοινωνία σε μια μόνιμη φτώχεια.

Η έγκριση του Μεσοπρόθεσμου εν μέσω συμπλοκών στα διεθνή πρωτοσέλιδα

Η έγκριση του Μεσοπρόθεσμου εν μέσω συμπλοκών στα διεθνή πρωτοσέλιδα

φευγει -μαλλον οριστικά -και ο Καραμπελιας απο τον Σπιθα ..(κλικ)

ΝΤΡΟΠΉ ΣΑΣ

θαρθει μια μέρα που θα στερεψουν τα χημικά σας/Γυμνοι και εντρομοι θα μεινετε Χωρις τα χημικά σας

θαρθει μια μέρα που θα στερεψουν
τα χημικά σας
 θα ψεκαζετε
και θα βγαινει μόνο  χολή και όξος
Γυμνοι και εντρομοι θα μεινετε Χωρις
τα χημικά σας

η διεθνης

ENEKEN periodiko Ο ΨΕΥΤΗΣ ΗΛΙΟΣ

ENEKEN periodiko

Ο ΨΕΥΤΗΣ ΗΛΙΟΣ

''ζητουμε απο την αστυνομια να σταματησει την ριψη χημικών''..

"Ζητάμε απ' την Αστυνομία να σταματήσει το δολοφονικό έργο" (EΞΑΝΤΑΣ) from Yorgos Avgeropoulos on Vimeo.

Chavela Vargas

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΠΟΥ ΠΡΟΗΓΗΘΗΚΕ ΤΗΣ 6ης ΚΑΙ ΤΗΣ 7ης ΟΛΟΜΕΛΕΙΑΣ ΤΟΥ '56 -'57 (21/5/2011)

emfilios

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΠΟΥ ΠΡΟΗΓΗΘΗΚΕ ΤΗΣ 6ης ΚΑΙ ΤΗΣ 7ης ΟΛΟΜΕΛΕΙΑΣ ΤΟΥ '56 -'57 (21/5/2011)

μεγαλεξανδρινό όνειρο στην παραλία της Θεσσαλονίκης

Και τωρα θα σας διηγηθω το Ονειρο που είδα

Στην Παραλια ήμουνα με καποιον Πελοπίδα

και περπατάγαμε μαζί και ηταν Αυγούλα

( κι απο την Μπόχα ειχαμε κι οι Δυο μας Αναγούλα

-δεν καθαριζουνε ποτές κι η θαλασσα Βρωμάει-

και να ! που ξάφνου είδαμε μια Παπια να πετάει-

Θαυμάσια!- ανεφωνησε ο Φίλος Πελοπίδας

-πρεπει να πω στα νιάτα του πως ήτανε ατσίδας

μα τωρα στα γεράματα αρχισε να τά χάνει….
ολοι το ξερουνε αυτο ως και οι επτά Νανοι-

στο Ονειρον μου ερχονται κι αυτοι και η Χιονάτη

και μια Μικρουλα ζουμπουρλή, χαιδαρα και αφράτη

κι ολοι μαζί χορευούνε το Γύρω Γύρω Ολοι

και Ελληνες και Σκοπιανοι ακομα και Διαβόλοι

ετσι λοιπόν Ξαναγυρνω : Ημασταν Παραλία

και κριτικαραμε σφοδρά Κεινον τον Μητραλοία

τον Μητσοτακη εννοώ που εμφιλοχωρούσε

μέσ’ εις το Ονειρον κι αυτός και αερολογούσε..

Τι έλεγα; το ξεχασα ..Α ναι για τ’ονειρο μου

ε ! πανω που περπαταγα κι εκανα το σταυρό μου

κι ελεγα Δόξα τω Θεώ που εχω την Υγειά μου

Βλεπω κατι το Τρομερόν και λεω : Παναγιά μου !!!!

Να μη σας τα πολυλογώ Βλεπω τον Ψωμιάδη

Αργά να αναδύεται σαν μέσα απο τον Αδη

Απο την μαυρη θάλασσα ,ναναι σαν Ποσειδώνας

- του επεφτε μαλλον Κοντός ο Αρχαιος του Χιτώνας

και φαινονταν τα μπουτια του και φαινονταν κι οι Γάμπες

και καπου κάπου εσκουζε λές και τον πιάναν Κράμπες

Κρατουσε μια Τριαινα στο ενα του το Χέρι

Ενω με τάλλο Χέρι του , κρατουσε Χερι Χερι

το Αλλο του το Ταιρι του , τονε Καρατζαφερη….

και εταραχτηκα πολύ , μ’επιασε Πανικός

Φουρτουνιασμένος ητανε και ο Θερμαικός

Ψυχρός Βαρδαρης Φύσαγε και ητανε Αυγούλα

και μενανε μου ρχοτανε κατι σαν Αναγούλα

Και ειδα να αναδύεται Σώος κι Αρτιμελής

Ως Γιγας απ’ την Θάλασσα ..Ο Παπαθεμελής!!

Φοραγε αρχαιο Θωρακα και περικεφαλαία

και κραταγε κιενα σπαθί , στρατιωτική σκελέα

και μας αγριοκοίταζε και ηταν σα Θηρίο

και ο Βαρδαρης Φύσαγε! και εκανε και Κρύο

-και με την ακρη του Ματιου , ειδα τον Πελοπίδα

που φόραγε στο πόδι του μια Περισκελίδα

”Τί πας να κανεις , -τον ρωτώ - Ω Φιλε Πελοπίδα;

Το Νόημα του Βίου μου - μου απαντάει - είδα …”

δεν προφτασα να του το πώ ”Μη Πελοπίδα , Μή ”

και βουτηξε στη θαλασσα εκεινη τη στιγμή!

ολογυρα τριγύρω μου δεν ακουγες Ψυχή

Στη Παραλία το πρωί υπάρχει σιωπή ….

και ανοιξαν οι Ουρανοί και άρχισε να βρέχει

και η καρδια μου αρχισε-στο Ονειρο- να τρέχει

και φθανει μεχρι τ’ αγαλμα του Μέγα Βουκεφάλα

πισω απ’ τα καπούλια του που ειναι και Μεγάλα

(που ολοι τα θαυμάζουνε τ’ αλογου τα Καπούλια

κουρνιαζουνε και στη κογχη τους και τα θαλασσοπούλια)

και οταν έφτασα εκει , κατω απ’ τον Βουκεφάλα

βλεπω εναν φιλο μου παλιο(τον λέγαμε ”κεφάλα ”

γιατί τανε λαμπρο μυαλό και ηταν διαβασμένος

και πηγε στην Αμερική γυρισε σπουδαγμένος

και τωρα ασχολιότανε με την Φιλοσοφία

Ομως βαθιά πληγώθηκε απο καποια Σοφία

την ειχε -λένε- Γκόμενα - μ’αυτή τουκανε Νάζια

και κάπου μπλοκαραν πολύ του Φιλου τα Γρανάζια

-κι αρχισε να παραμιλά να λεει αρες μάρες

και η Μαρίδα γελαγε ,πετωντας κουκουνάρες -

ταβαλε με τον Εγελο ο Φίλος μου ο Κεφάλας

- τι τραγωδία ομως κιαυτή ..μες τη ζωή μας ..΄Αλας!

ποτε κανεις δεν προβλεψε πως θα τα φερει η Μοιρα!

η μόνη η προβλέψιμη ειναι η Καλομοίρα!

ειδα λοιπόν περιδεή τον φίλο τον Κεφάλα

να καθεται ανακουρκουδα κατω α΄τον Βουκεφάλα

και να διαβάζει τ’ Εγελου Φαινομενολογία ”

-πρεπει να πω πως σπουδασε και Κοινωνιολογια

και ηταν και καθηγητης εις την Σχολήν Παντείου

κι οι Φοιτηται τον Φωναζαν ”Κεφάλα αααίοοουυυ”

”εκει πουναι τα δόρατα πλαι στον Βουκεφάλα

με τις αιχμές τις μυτερές τα ακοντια τα μεγάλα

που υψωνονονται στον ουρανό,θαρρεις θε να τον σκίσουν

και πάνω στο Γαλάζιο του, σημαδι να αφήσουν

στα Υψωμένα ακοντια απάνω εις τις λόγχες

-το ειδα και μου βγήκανε τα μάτια απο τις κογχες-

καθοντουσαν μακάριοι καπου επτά Στυλίτες

φοραγαν ρασα κοκκινα και μοιάζουν Αγιορίτες

- Κρυφά αναρωτηθηκα : αραγε δεν τσιμπιούνται

στων σαρισσων τις μυτερές τις ακρες , Πως κοιμουνται;

Ειν’ αραγε φακιρηδες; ή ειναι Ρασόφοροι;

Βρε μπάς και εινα αναρχικοι ; Πρωην Κουκουλοφόροι;

που τωρα μετανοιωνουνε για τα αμαρτηματα τους

και καθονται στις σάρισσες να πουν τ’αιτηματα τους;

μη κανανε καταληψη ;Βρε μπάς και απεργουνε ;

αραγε τι τα μάτια μας ακομα θε να δουνε;

Αυτα αναρωτιομουνα μα εκεινοι σιωπηλοι

στις λογχες πάνω καθονταν και ησαν σφριγηλοι

Κιεγώ βουβος παραμεινα και μαλλον απορουσα

”ητο πραγματικότητα ή σ’ονειρο πια ζουσα

πως γινεται κι ανεγγιχτοι μενουν απ τα παλούκια

μου φαινονταν μυστηρια ολα αυτά τα λούκια”

.....................................................

επανω κει που θαυμαζα τους επτά ερημιτες

που καθονταν στα Δόρατα και ηταν στηλίτες

Αξάφνου εμφανίσθηκε και η Θεά Αθηνά

ρίχνει μια με το Δορυ της , Γυρνά και λέει ; Να!

γυρνώ εκει και τι να Δω! παει ο Βουκεφάλας

κι’ εξαφανισθηκε μαζι κι ο φίλος μου ο κεφάλας

στη θέση του αγαλματος είχε κορμό ελιάς

κι ανεβασμένος στα Κλαδιά και ο ..Καραμπελιάς

Με κοταξε παραξενα , και καπνιζε μια Γόπα

τον είδα και αναφώνησα -στην εκπληξη μου: ΟΠΑ!*

Με κοιταξε παραξενα οταν του είπα :

ΟΠΑ”

μου θυμισες τα νειατα μου,γιαυτό”- μου λεει- :”ΣΩΠΑ!!””

και ξεχνα πιά το Παρελθόν και τις μεγάλες ΡΗΞΕΙΣ

Απομεινάρια μεινανε μόνο κι Αφίξεις - ήξεις”

(κι αστραπιαια έστρεψα τα μάτια στο Ρεμέτζο

και έκπληκτος αντίκρυσα να στεκει εκει τον….Μέρτζο

με Μύστακα πελώριο να κανει Πιρουέτες

ντυμένος Μακεδονικα , κι ακουγονταν Τρομπέτες ”

Συνεχιζεται …

το εγραψα εδώ:

-Μέγας Αλέξανδρος: Το κιτς, του κιτς, ω κιτς !

Η ουτοπία της ομοψυχίας και o Τουλούζ Λωτρέκ

Πρόσωπα - Ρίτσα Μασούρα

Η ουτοπία της ομοψυχίας και o Τουλούζ Λωτρέκ

ακομα - ακουω την Ηχω σου Ιω - ακομα

ακομα -  ακουω την Ηχω σου Ιω  - ακομα
ακουω
ακομα  σ'αγαπώ , δεν αγαπώ  εσενα  αλλά
τις στιγμές που ζησαμε  μαζί,ο ερωτας  ειναι σαν τον θανατο και δεν μπορεις  να πεθανεις δευτερη  φορά
ακομα..

Γιατί ΘΑ ΑΠΕΡΓΗΣΩ ΑΥΡΙΟ(παλια αναρτηση( 14/12/2010)που ταιριαζει και με το σημερα ..

1. γιατί παρολο  που δεν πιστευω οτι θα βγει τιποτις ετσι που τακαναν σ..τα  κυριως οι   (ατιμωρητοι ακομα βεβαια ) ΔΑΜΑΛΟΙ που ρημαξαν την Χωρα αλλά και οι αλλοι , οι Πασοκοι  και  οχι μόνο 

οι Πρωην και οι επομενοι

εν   τουτους  θελω μια μερα Αξιοπρεπειας ρε Γαμότι ,, 

Να  θυσιασω κι ενα μεροκαματο για μιας Μερας αξιοπρεπεια .. Για  μια μέρα ναχω  την αισθηση - ακομα και ψευδαισθηση οτι ελεγχω τη ζωή μου . Για μια μέρα .. Για μια στιγμή...... 

Μια σταλα Αξιοπρεπειας ....

2. γιατι ειδα αυτο στης φιλης μου της  ΠΕΝΤΑΝΟΣΤΙΜΗς 

Απεργία 15 Δεκέμβρη: Κάντε την σταθμό ή πάτε να γαμηθείτε!

 κι ενταξει.. Σιγά μη γινει και ..σταθμος ..Αλλά τουλάχιστον  ..οταν θα απεργησω  αυριο θα μπορω να πω : Σ'ολους  εκεινους τους ( ΕΙΤΕ Μνημονιακους 'ΕΙΤΕ .. ταχα αντιμνημονιακους ) το δευτερο . ΑΝΤΕ  ΚΑΙ ....

   3.Γιατί αντελήφθην την πικρή αληθεια οτι  ολοι αυτοι ειτε οι  Μνημονιακοί που μας ρημαζουν τωρα 

ειτε  οι αντιΜνημονιακοι ντεμέκ (που λένε  να φυγουμε  απο το ευρω και να γυρισουμεσε Υποτιμημένη δραχμή και ναχετε μισθους πεινας για να αυξηθουν οι ..εξαγωγές )

 οταν λενε .. Να πληρωσουμε ολοι για την κριση 

 εννοουν 

 Να πληρωσετε την Κριση Μόνο εσεις οι Μισθωτοι 

4. Γιατί  αυτο κάνω  εδω και πολλά χρόνια .. Απεργουσα. Και για πολύ πιο ασημαντους λόγους. Τωρα δεν θα απεργήσω; 

 (και για οσους μου λένε  ..φτηνές δικαιολογιες  του τύπου'' ξερεις  δεν θα βγει τίποτα, και εχω αναγκη τα λεφτά ,κλπ κλπ.. απαντώ..Καλά ρε .. και τιποτε να μη βγεί κερδιζετε μιας μερας αξιοπρεπεια .. -δίνεις ενα μεροκαματο ..κερδιζεις αξιοπρεπεια

Λιγο ειναι;

 - για ορισμένες περιπτωσεις .. ιδιως  αυτωνών που φωναζουνε ταχα αλλά οταν ερθει η ωρα της απεργιας κανουνε μωκο  και τουμπεκι ψλοκομμένο .. 

Ισχυει η  απαντηση  της  παραγραφου  2.(ΠΕΝΤΑΝΟΣΤΙΜΗ )

5. Γιατί αν ηθελαν πραγματικά  να μοιραστουμε τα Βαρη  της κρισης και οι μεν Μνημονιακοι και οι 'δε 'αντιμνημονιακοι '' θα ελεγαν και  καμμια κουβεντα και για την φορολογηση της εκκλησιας , την  -λογω εκτακτου  ανάγκης- αναγκαιοτητα  απλλοτριωσης ενος μερους  τουλαχιστον απο την ακινητη περιουσια της - αυτήν που  ....κληρονομησε  με χρυσοβουλα και σουλτανικά φιρμάνια - αντις να  συμπιεζουν   σαν την πρεσσα τους μισθους και τις συνταξεις  και τα ταμεια ..ειτε να  τσιριζουν περι αναγκης  επιστροφής  στη δραχμή για να αγορασουν κοψοχρονιας  οτι κινειται και δεν τα λαμογια που βγαλαν 20 δις ευρω εξω.(και των οποιων την εδώ περιουσια αφηνουν ανεγγιχτη  ενώ ρημαζουν την τσεπη των μισθωτων )

και γι αυτο λοιπόν  

 θα απεργησω...( αν οχι τι αλλο -  ας δειξουμε οτι δεν μασαμε  μνημονιακό  ή ''αντιμνημονιακό'' κουτοχορτο)